به حق خاک و آبادی
خدای عشق و آزادی‌
همین‌جوری نمی‌مونه.
🌱

می‌ارزید.

آرورا، خدا یکی، تو یکی.
خب؟

میاد اون روزی که مثل حافظ بگم:
«شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد.»

اون معنی تموم این شعرهای دفتره.

_

یادت باشه، نامه ننوشتی برام هیچوقت. از دوتایی‌هامون عکس نگرفتی، فیلمامون رو تدوین نکردی بذاری کنار هم، یادت باشه که من هنوز هیچ عکسی تو صفحت ندارم، هنوز غافلگیرم نکردی، هنوز باهم آشپزی نکردیم، به سلیقه ی من لباس نخریدیم، سفر نکردیم تو آب نرفتیم، یادت باشه منو به گذشتمون نبردی، با خاطره ی خوبی از گذشته، هنوز باهم گریه نکردیم...

بو‌ چه دوری بو چه نای عزیزکم؟

دلم برات تنگه.
برای «اگه یه روز» خوندنات. برای خنده‌هات. برای وقتی که دنیا و نشدناش رو به کتفم می‌گرفتم چون می‌دونستم تو رو دارم. «چون تو دارم همه دارم.» همه داشتم عزیزدلم.

چی بگم؟ دلتنگی دیگه شده عضو بدنم.‌ آدم که هی نمیاد راجع به جزایر پانکراسش پست بذاره.

منم همینطور دوات، منم همینطور.

برای گریه؟ بله.

ئەزانی هەموو دەم  لەبەر چاومی
وەکوگیانو ڕۆحی وەکوناومی

بی من چون ئەتوانی؟

آره آقا. آره، دیگه از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران.
ولی وای به حال دگران.

الان اونجای زندگی وایسادیم که حسین منزوی می‌گه:
خورشید ما به چوبه‌ی اعدام بسته است
از صبح و آفتاب در اینجا، سخن مگو…
🖤

به مامان چیزی نگو؟
دیگه مامانش می‌دونه.

؛