انتظاربـه مـې تـل سـتـا لـپـاره وي راتـلـل او نـه راتـلـل سـتـا خـوښــه ده.

زما د لاس یوه ګیډۍ ګلان دې شبو ته ډالی وي.
607
ـ

ماښام د پخېر!
دا هوا
دا طبیعت
حتمن
ستا وجود
لمس کوي
واو ، څه خوند لري.

607
_

په ملا یې وټپولم
مال هن څه وو؟ وویل؛ پیاله د یخه سوه. دا ډېر وخت کیږي چ په سوچونو کې غرق یې. څه خبره ده؟ مال هیڅ نسته. فقط د همدې پیالې په رقم یو څه ګنکال سول بس.

ـ

روحا
جسما
په هره نګاه
هر حالت
هره شیبه
هرڅه کې
یو درد دی
یوه هیله ده
یو کس دی
یو جانان دی.
607
_

هیڅ نه غواړم
فقط
د هغې له
خوشبو
او نږدې والې
مې برخمن کړئ.
607
_

که ته ګل وای
وچ مې
د زړه په سر
ټومبلې.

607
_

ته کېنه کنه!
زه ډېرې کیسې لرم
بیخي ډېرې
نن کېنه
چ درته وغږیږم
درته ووایم
چ زه څنګه یم؟
څه راسره کیږي؟
اې
زه هاغه
پخوانی زه نه یم.
راشه
کېنه
چ درته وغږیږم.

_607