خوانش رحمانی در راس دعوت قرآن قرار دارد
@baznegari
به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن (ایکنا) از زنجان به نقل از ایسنا، امیرحسین ترکاشوند در نشستی که با موضوع جایگاه خوانش رحمانی در قرآن و چالش‌های آن با همت کارگروه اندیشه انجمن اسلامی دانشجویی دانشگاه زنجان برگزار شد، گفت: ...
http://iqna.ir/fa/news/3668126

‍ 🔊فایل صوتی

سخنرانی #امیر_حسین_ترکاشوند

با موضوع : #جایگاه #خوانش_رحمانی در #قرآن و #چالش های آن

#دانشگاه_زنجان
به همت #کارگروه_اندیشه

🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها

باقر و اُمّ‌فروه ، عروسی دو فرقه

(بریده‌ای از مقاله "نفی کینه‌ورزی‌های مذهبی" نوشته‌ی امیر ترکاشوند):


《امام‌سجّاد فرزند امام‌حسین، نوه امام‌علی و امام چهارم شیعیان است همسرش اُمّ‌عبدالله است وی نیز نوه امام‌علی است زیرا دختر امام‌حسن می‌باشد. این دخترعمو پسرعمو پس از ازدواج صاحب پسری شدند که محمّدباقر است بنابراین "امام‌باقر" که امام پنجم‌مان است از دو سو (هم از طرف پدر و هم از طرف مادر) "نتیجه‌ی امام‌علی" است .

از سوی دیگر قاسم فرزند محمّدبن‌ابی‌بکر، نوه ابوبکر و فقیه مورد وثوق امام‏ سجاد است همسرش اسماء است وی نیز نوه ابوبکر است زیرا دختر عبدالرحمن‌بن‌ابی‌بکر می‌باشد. این دخترعمو پسرعمو پس از ازدواج صاحب دختری شدند که اُمّ‌فروه است بنابراین "اُمّ‌فروه" از دو سو (هم از طرف پدر و هم از طرف مادر) "نتیجه ابوبکر" است .

باقر و اُمّ‌فروه ، عروسی دو فرقه:
باقر (نتیجه‌ی امام‌علی) از ام‌فروه خوشش آمد موضوع را با مادر و پدر در میان گذارد. امام‌سجاد به قاسم اطّلاع داد که امشب برای امر خیری خدمت‌تان می‌آییم آن‌ها نیز آماده پذیرایی شدند. امام‌سجاد و ام‌عبدالله (که هر دو نوه‌های امام‌علی‌اند) دستِ پسرشان محمدباقر (نتیجه‌ی دوسویه امام ‏علی) را گرفتند و به منزل قاسم و اسماء (که هر دو نوه‌های ابوبکرند) رفتند تا دخترشان ام‌فروه (نتیجه‌ی دوسویه ابوبکر) را برای محمدباقر خواستگاری کنند. سرانجام عروسی برقرار شد و "باقر و ام‌فروه" که اوّلی از دو سو فرزند امام‌علی، و دومی از دو سو فرزند ابوبکر است به هم رسیدند؛ چه عروسیِ مبارکی! چه مولود مبارکی!
حاصل این عروسی خجسته، ولادت امام‏جعفرصادق ،امام ششم شیعیان، است! امام‌علی جدّ پدری این مولود مبارک است چنان‌که جناب ابوبکر نیز جدّ مادری وی است. در واقع امام‌صادق همان‌طور که از دو طریق نبیره‌ی امام‌علی است از دو طریق نیز نبیره‌ی ابوبکر می‌باشد!》


کانال بازنگری ۱۳۹۶/۰۹/۱۵

هفته وحدت مبارک باد💐
https://t.me/baznegari/227

فایل مقاله نفی کینه‌ورزی‌های مذهبی "اینجا"

🆑 کانال تفسیر قرآن استاد بازرگان
🆔 @bazargan1
🆔 @bazargan1
سلسله #سوال_های_اعضای_این_کانال از استاد #عبدالعلی_بازرگان
#سوال شماره صد یک

101 با سلام و عرض ادب خدمت آقای خلیلی و آقای بازرگان.
من توفیق داشتم که تفسیر آقای بازرگان از بیشتر سوره های قرآن را بشنوم و تامل داشته باشم.
سوال من در مورد وجوب حجاب موی سر برای یک زن مسلمان در کشوری مثل استرالیاست که پوشش معمولی برای خانم مثلا شلوار و تی شرت گشاد و بلند و آستین دار هم نشانه عفیف بودن هست.
می دانم که نوع آیه حجاب در قرآن نوع الگو سازی و فرهنگ سازی است ولی بالاخره آیه و فرمان الهی برای شناخته شدن زن مومن در فضای جامعه است .
از طرفی فتوای مرجعی همچون آقای مرحوم قابل در مورد عدم وجوب حجاب موی سر در جایی که حجاب مو دلالت بر بی عفتی ندارد هم مورد توجه است.
با توجه به اینکه آقای بارزگان تجربه زندگی در غرب را هم دارند خواهش می کنم ایشان برداشت و جمع بندی خودشون را در مورد وجوب پوشش و حجاب موی سر در کشورهای غربی بفرمایند.

🆔 @bazargan1
#پاسخ_استاد_بازرگان :
هر حکمی فلسفه و دلیلی متناسب با زمان و مکان و مقتضیات خود را دارد که نباید از آن غافل بود. کتاب تحقیقی جامع و مبسوط "حجاب شرعی در عصر پیامبر" نوشته محقق اندیشمند آقای " امیرحسین ترکاشوند" نوشته شده در ایران، نشان می‌دهد چقدر این امر در زمان پیامبر ساده تر از نظریات افراطی فقهی امروز بوده و چقدر ما درانطباق احکام با مقتضیات زمانه معکوس عمل کرده ایم! اما نقش پرچم هویت داشتن حجاب در کشورهای غربی را، به رغم هویت زدایی حاکم دربرخی کشورها، نمی‌توان نادیده گرفت که البته این امر حرکتی سیاسی است و ربطی به حکم شرعی ندارد.

🆔 @bazargan1
🆔 @bazargan1
🆑 کانال تفسیر قرآن استاد بازرگان
🌹🌱

دانلود کتاب حجاب شرعی در عصر پیامبر، نوشتۀ امیرحسین ترکاشوند:
https://telegram.me/baznegari/4

هنگام زمین‌لرزه! فرار یا نماز آیات؟
@baznegari
در منابع فقه سنتی آمده که: «موقعی که زلزله و رعدوبرق و مانند این‌ها اتفاق می‌افتد انسان باید فوراً نماز آیات را بخواند و اگر نخواند معصیت کرده و تا آخر عمر بر او واجب است و هر وقت بخواند ادا است -رساله توضیح‌المسائل مرحوم بروجردی مسأله 1507-».

اگر این حکم و به ویژه فوریتش، با دقت استخراج شده باشد اما از کنار یک واقعیت نمی‌توان گذشت و آن این‌که در عصر صدور روایات مورد استنادشان، خانه‌ها به هیچ‌وجه مانند خانه‌های امروزی نبوده که هنگام زمین‌لرزه، عامل مرگ ساکنانش باشد زیرا آنان یا در چادر یا در کپر یا در اتاقی با سقفی غیر مخرب یا در خانه‌ای تک‌طبقه زندگی می‌کردند که وقوع زمین لرزه موجب هلاکت ساکنان نمی‌شد به ویژه که می‌توانستند ظرف دو ثانیه از خانه خارج شده و با همدیگر ناظر چرخ خوردنِ زمین در زیر پای‌شان باشند و در همین اثنا بساط نماز بگسترند و دل در گرو خدا سپارند! اما امروزه شهرنشینی و آپارتمان‌سازی و به ویژه بافت‌های فرسوده‌اش، هیچ جایی برای توجه به آن فوریت باقی نمی‌گذارد و زلزله‌زدگان تا ساعت‌ها و مدت‌ها نگران تخریب و آوار شدن ساختمان‌ها بر سرشان هستند و در نتیجه جایی در آن مدت برای آن اقامه باقی نخواهد ماند. جان که از امور مهمه است در آن روزگار در معرض تهدید نبود ولی امروز بادِ گسل ملارد، جان ساکنان دو کلان‌شهر کرج و تهران را تهدید می‌کند.
امیر ترکاشوند، 1396/10/06
telegram.me/baznegari
.
.

زنده باد ایران و ایرانی
شعار برخی در این روزها به نفع "پادشاهی"، گواهِ فراموش شدنِ ایران و ایرانی در ۳۹ سال حکومتِ ما مذهبی‌هاست. وقتی به مسائل سرزمینی و به مردمش و نیز به هویّت‌های بومی بها داده نشود: آب‌ها و دریاها و تالاب‌هایش بخشکد (و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده)، ریزگرد و دود راه تنفس ببندد (و موجب وا اسلاما نشود)، تاریخش حذف و قاچاق گردد (و به جای آن تاریخ اعراب روایت و فیلمسازی شود)، نام کورش از خیابان‌ها و میادینش برداشته شود (و به جای آن فقط در منطقۀ عباس‌آباد تهران به این نام‌های ناآشنا بر خیابان‌ها بنگرید: عماد مغنیه، سلیمان خاطر، خالد اسلامبولی، احمد قصیر، فتحی شقاقی و...)، زنانش در تنگناهای حجاب و ممنوعیت صدا تحت پیگرد و منع استخدام باشند، ... و از سوی دیگر تیتر یکِ سیاست و بودجه و تبلیغات و اخبارمان "کدهای اسلامی و مذهبی" (که بسیاری‌شان نیز به موهومات آلوده گشته) باشد، در این بحران هویت و نادیده‌انگاری، ناخودآگاه مردمِ به‌ستوه‌آمده و فراموش‌شده، فیل‌شان یاد سلطنتی می‌کند که این هویت‌ها را در آن باز یابند چه آنان وجهۀ همتِ پادشاه (چه بد چه خوب چه ناتوان چه لایق) را عبارت از مسائل سرزمینی، هویت ملی، فردای بهتر و در یک کلمه ایران و ایرانی می‌دانند.
امید که رهبران، پادشاهی کنند و ایران را "جایگاه" خدمت به مُلک و ملت بدانند و نه "پایگاهِ" آمال مذهبیِ فرامرزی

امیر ترکاشوند، ۱۳۹۶/۱۰/۱۰

https://t.me/baznegari/231
.
.

کنترل‌گرایی و مدیریت‌گریزی
چرا هیچ‌گاه در این 39 سالی که نظام جمهوری اسلامی و به تعبیر دیگر "سلسله فقها" حاکم بوده به معترضان، مخالفان و منتقدان حق تظاهرات و تجمع داده نشده و متولیان در هنگام بروز اعتراضات و تظاهراتِ مخالفان، فقط به فکر "کنترلِ" اوضاع، جمع‌کردن معترضان و پاک‌کردن اعتراض از صحن اجتماع‌اند؟
پاسخ روشن است چون فقها در مواجهه با گناه و بزه و مخالفت، حکم به حذف و نابودی می‌دهند: اگر فلان کار را کرد انگشتش را قطع کنید اگر بهمان کار را کرد اعدامش کنید اگر کار دیگری کرد در آتش بسوزانیدش اگر فلان، چشمش را درآورید اگر بیسار سنگسارش کنید اگر نمی‌دانم چه، تعزیزش کنید شلاقش بزنید و و و. در واقع در مکتب فقه و حوزه، به حذف صورت مسئله می‌پردازند و نه به اصلاح و درمان و مدیریتِ مسئله! به عبارت دیگر برخلاف این حقیقت که دین برای تربیت و تهذیب آمده اما فقه راهِ کنترل و حذف را تعلیم می‌دهد و نه راهِ تربیت و مدیریت را. مدیریت علم و هنر است که هیچ جایی در متون سنتی ندارد اگر شک دارید خودتان به آن متون فقهی مراجعه کنید و ببینید در مواجهه با گناه، بزه و اعتراض آیا نسخه‌ای جز تعزیر و حذف و سرکوب وجود دارد؟
امید که مردم معترضِ سرزمین‌مان آزادانه و با حمایت دستگاه انتظامی به راهپیمایی و تظاهرات، و اعتراض به هر آن‌چه در دل‌شان است: چه انتقاد از دولت و رئیس‌جمهور چه انتقاد از رهبری و نهادهای وابسته چه انتقاد از خرج‌شدن پول و انرژی کشورشان در سرزمین‌های دیگر چه انتقاد از بیکاری چه انتقاد از فضای بسته‌ی سیاسی چه انتقاد از مهاجرت نخبگان و هم‌میهنان چه انتقاد از نابودی محیط زیست و چه و چه و چه بپردازند.
(بازخوانی آیات قصاص و قتال و دیگر آیات به‌ظاهر تُند در جای خودش ارائه خواهد شد).
امیر ترکاشوند، 1396/10/13
telegram.me/baznegari
.
.

پوشیدنِ لباس رنگارنگ حتی برای دیدار برادر ممنوع!
(شورای فرهنگ عمومی شهرستان سوادکوه شمالی)

https://telegram.me/Aparat_Tv/43362

آن‌چه توسط شورای یادشده به تبلیغ درآمده، حاصل برداشت نادرست از حدیث منسوب به امام جعفر صادق است (حدّثتنی سعیدة و منّة أختا محمد بن ‌‌‏ابی‌عمیر بیّاع السابری قالتا: دخلنا علی ابی‌عبدالله فقلنا: تعود المرأة أخاها؟ قال: نعم، قلنا: تصافحه؟ قال: من وراء الثوب، قالت احداهما: انّ اختی هذه تعود إخوتها، قال: إذا عدت اخوتک فلاتلبسی المصبغة)

زیرا پرسش راوی، پیرامون ملاقاتِ زنان با "برادرانِ دینی" است و نه "برادرِ نسَبی و تنی"! که اینک موجب ذوق‌زدگی کسانی شود که هر روز درصدد کم کردن ظرفیت و جنبه و آستانۀ تحریک مردم بوده و ناخودآگاه بنیان‌های طبیعی خانواده و محارم را نیز به سمت جنسی شدن سوق می‌دهند. اشتباهِ اینان از آنجا ناشی گردید که واژۀ اخا در حدیث را به برادرِ تنی و نسَبی و خونی ترجمه کردند حال آن‌که مراد از آن به قرینۀ خودِ متن و نیز گواهی محدثان، برادر دینی (یعنی مردان آشنا ولی نامحرم) است:

علامه مجلسی: «قوله: "أخاها" أي في الدين لا في النسب. والمصبغة الملونة» (مرآةالعقول في شرح أخبار آل‌الرسول، علامه مجلسی ج 20 ص 355).

فيض كاشانی: «بيان: أراد بالأخ، الأخ في الدين، لا الأخ فی النسب، والمصبغة الملونة» (الوافی ج 22 ص 847).


بنابراین ترجمۀ حدیث چنین است:
«دو خواهرِ محمدبن‌ابی‌عمیر گفتند، ما به نزد ابوعبدالله [امام صادق] رفتیم و پرسیدیم: آیا زن می‌تواند از برادرش [برادر دینی یا مرد آشنا] دیدار کند؟ پاسخ داد: بله. ما پرسیدیم: آیا می‌تواند با او دست بدهد؟ پاسخ داد: [بله، امّا] از پسِ جامه. یکی از دو خواهر پرسید: آیا این خواهرم [نیز] می‌تواند با برادران [برادرانِ دینی] دیدار کند؟ پاسخ گفت: [بله، امّا] هرگاه به دیدار رفتی لباس رنگی [و چشم‌گیر] مپوش» (حجاب شرعی در عصر پیامبر ص 220).

حال باید دید که شورای یادشده آیا با این تصحیحی که ارائه شد همچنان محتوای حدیث (یعنی روا بودنِ دیدار با مردان و حتی روا بودنِ دست دادن با آن‌ها از پشتِ لباس) را تبلیغ می‌کند و یا فقط در صورتی که حدیثی عطش آن‌ها را تأمین کند حاضر به تبلیغ هستند.

امیر ترکاشوند، 1396/10/25
telegram.me/baznegari/233
.
.
telegram.me/Aparat_Tv/43362

به آگاهی خوانندگان کانال بازنگری می‌رساند
فردا دوشنبه یادداشتی با عنوان "دزدِ گوسفند یا دزدِ بچّه" منتشر خواهد شد
@baznegari

دزدِ گوسفند یا دزدِ کودک!؟
(بازخوانی آیۀ والسارق والسارقة فاقطعوا ایدیهما)
امیر ترکاشوند، ۱۳۹۶/۱۱/۰۲
@baznegari

دزدیِ گوسفند البته کار "بدی" است و مرتکب را باید سزا داد امّا "بدتر" آن است که قوۀ عاقله و مدیریتیِ! جامعه، دستِ چنین دزدی را از بدن جدا کند تا قوز بالا قوز شده و مشکلی بر مشکلات افزوده شود چه، از آن پس جامعه و خانوادۀ بی‌گناهِ آن سارق باید پیامدهای درمانی، مراقبتی، نگهداری و ازکارافتادگیِ این فردِ بی‌دست را بپردازند و خودش نیز عملاً کَلّ بر جامعه خواهد شد.

و امّا در دوران جاهلیّت، برخی‌ها روزگارشان با تهاجم و شبیخون به مردمِ بی‌خبر و قتل افراد و غارت و چپاولِ اموال‌شان می‌گذشت. اینان گاه در آن تاخت‌های وحشیانه، کودکان را نیز می‌ربودند و با خود به دوردست‌ها بُرده و آن بچّه‌های معصوم را به عنوان بَرده به فروش می‌رساندند و غلام‌بودن و کنیزشدن را تا پایان عمر برای‌شان رقم می‌زدند.
گویا قرآن در آیاتِ به‌هم پیوستۀ ۳۳ و ۳۸ سورۀ مائده به همین تاختن‌ها، راهزنی‌ها، کشتارها و نیز چپاول‌ها و سرقت‌هابه ویژه ربودن کودکان و قاچاقِ آن‌ها توجه دارد:
«إنما جزاء الذین یُحاربون الله و رسوله و یسعون فی الارض فساداً أن یُقتّلوا أو یصلّبوا أو تقطّع ایدیهِم و ارجلُهم من خلاف أو یُنفَوا من الارض ذلک لهم خزی فی الدنیا و لهم فی الآخرة عذاب عظیم ... والسارق والسارقة فاقطعوا ایدیهما جزاءً بما کسبا نکالاً من الله والله عزیز حکیم»
قطعِ ید نیز تعبیری کنایی برای مجازات اعدام! در قِبال این نوع سرقت‌ها و کودک‌دزدی‌ها است.
گفتنی است حتی اگر همین افراد و گروه‌ها دست از اعمال‌شان بردارند درِ توبه بسته نیست و جامعه باید نرمش نشان دهد: «فمن تاب من بعد ظلمه و أصلح فإن الله یتوب علیه إن الله غفور رحیم -آیۀ ۳۹-».

این آیات، گامی مهم در "خشکاندنِ ریشه‌های برده‌داری"! در آن زمانه تلقی می‌شود زیرا سرقت کودکان و قاچاق آن‌ها، یکی از اصلی‌ترین مبادی پیدایش برده‌داری بود.
متأسفانه واقعیت تلخ یادشده را در لابلای برخی متون، همچنان می‌توان مباح و زنده یافت

تفصیل مطلب در جای خودش در بازخوانی "آیۀ محارب و سارق" خواهد آمد.
Telegram.me/baznegari
.
.

هفته آینده یادداشتی با عنوان
"قطعِ ضربدری"
در بازخوانیِ بی‌تکلف و در عین حال قابل درک عبارتِ "أو تقطّع أیدیهم و أرجلهم مِن خلاف" [مائده 33] منتشر خواهد شد
@baznegari

قبح عقلایی
@baznegari
سیدکاظم یزدی صاحب العروة الوثقی در بارۀ تلذّذ و استمتاع از همسرانی که سنّ‌شان کمتر از نه سالِ قمری (برابر با هشت سال و هفت ماهِ شمسی) است می‌گوید که شوهر می‌تواند بجز آمیزش، هر لذتِ جنسی دیگری را از آن دخترک بهره‌مند شود:
«مسألة: لا يجوز وطء الزوجة قبل إكمال تسع سنين حرة كانت أو أمة دواما كان النكاح أو متعة ، بل لا يجوز وطء المملوكة والمحللة كذلك . وأما الاستمتاع بما عدا الوطء من النظر واللمس بشهوة والضم والتفخيذ فجائز في الجميع ولو في الرضيعة –ج ۵ ص ۵۰۲-».

امام خمینی نیز رأی سیدابوالحسن اصفهانی در وسیلة النجاة را تحریر کرده و همان سخن صاحب عروه را می‌گوید: «مقاربت با زوجه‌ای که نُه سالش کامل نشده جایز نیست ... اما سایر استمتاعات و لذت‌بری‌ها مثل لمسِ شهوانی، در آغوش فشردن، و ران‌مالی کردن اشکالی ندارد حتی اگر شیرخواره باشد (مسألة ۱۲- لا يجوز وطء الزوجة قبل إكمال تسع سنين، دواما كان النكاح أو منقطعا، وأما سائر الاستمتاعات كاللمس بشهوة والضم والتفخيذ فلا بأس بها حتى فی الرضیعة –تحریر الوسیلة ج ۲ ص ۲۴۱- ✔️در کتاب وسیله، پس از اللمس بشهوة و پیش از الضم، عبارت والتقبیل (بوسیدن) نیز آمده که از قلمِ تحریرالوسیله افتاده است -وسیلة النجاة ص ۶۹۶-».

در این میان اما مرجع مکارم شیرازی اینچنین به نقدِ آن فتاوا می‌پردازد:
«(فرع دوّم: آيا ساير استمتاعات نسبت به كمتر از نُه سال جايز است؟). جمعى از متأخرين و معاصرين به جواز ساير استمتاعات تصريح كرده‌اند، صاحب جواهر مى‌فرمايد للاصل السالم من المعارض، که منظور از اصل، اصالة الاباحة يا عموماتى است كه مطلقاً اجازه استمتاعات را مى‌دهد و وطى با دليل خارج شده است. و لكن الانصاف: اين حكم را با اين عموميّتى كه گفته‌اند نمى‌پذيريم، چون بعضى از استمتاعات نسبت به صغير السن قبح عقلائى دارد، مانند استمتاع از رضيعه. پس حسن و قبح در اين‌جا حاكم است و لذا عمومات استمتاع زوج از زوجه منصرف است بما يتعارف عند العقلاء و شامل اين گونه موارد نمى‌شود –کتاب النکاح ج ۲ ص ۱۳۵-».

امروزه لذّت‌جویی جنسی از گروه‌های سِنّی یادشده، "کودک‌آزاری" شمرده می‌شود و در نتیجه قبح مذکور به اصلِ این نوع عقدها که زمینه‌سازِ آن آزارهاست نیز برمی‌گردد. خوشبختانه اساسِ عقد و ازدواج در سنین کودکی و عدم بلوغ، در میان خانواده‌های ایرانی و از جمله متدینان و حتی روحانیان و حوزویان، رو به انقراض گذاشته و در نتیجه احکام فرعی یادشده موضوعیت ندارند.

امیر ترکاشوند، ۱۳۹۶/۱۱/۰۸

Telegram.me/baznegari
.
.

تکمیل بند سوم:
امام خمینی نیز رأی سیدابوالحسن اصفهانی ....

استثنا شدنِ روسری در بررسی گشت‌های ارشاد

از میان همسران پیامبر، تنها دو نفرشان صاحب فرزند شدند: خدیجه و ماریه؛ و اتفاقاً برخی در گوشه و کنار بر این باورند که تنها همسرانِ منکوحۀ حضرت، همین دو تن بوده و زنان متعدد دیگری که در شمار همسران وی نامیده می‌شوند فاقد برنامۀ مقاربت با حضرت بوده و به تعبیری غیر منکوحه بودند! چیزی که به این برداشت دامن می‌زند این است که حضرت از آن همه همسران متعددی که به نامش نوشته‌اند (جز از همان دو نفر از هیچ‌کدامِ دیگر) صاحب فرزند نشد!

وامّا! چنان‌که پیشتر در یادداشتی نوشتم، این دو همسرِ منکوحه، هیچیک شرعاً دارای روسری نبودند

اینک برخی زنان ایران‌زمین، تمایل به پوشش و حجابی منهای روسری دارند و در این مسیر از خود سخت‌کوشی نشان می‌دهند؛

امید که گشت‌های ارشاد و انتظامات، از این پس وظایف خود در بررسی حجاب و پوشش زنان را، به احترام خدیجۀ طاهره و ماریۀ قبطیه، منهای توجه و تأکید بر روسری انجام دهند به ویژه که مادر امام زمان نیز فاقد روسری بود

نیز ر.ک:
آیا همسران پیامبر روسری داشتند؟: "اینجا"

امیر ترکاشوند، ۱۳۹۶/۱۱/۰۹
Telegram.me/baznegari/239

.... ..... .....

.

🔴 تاملی در استدلال موافقان و مخالفان حجابِ اجباری

موافقان و مخالفان حجابِ اجباری چه می گویند؟

بر اساس رویکرد غالب در فقه اسلامی، رعایت حجاب، امری واجب است و تخطی از آن به معنای نادیده گرفتن حکم خداوند است. از منظر دینداران سنتی، در این که حجاب زنان، یک تکلیف دینی است و نادیده گرفتن آن، نافرمانی از حکم خداوند است، کم و بیش اتفاق نظر وجود دارد. اما این که حد و حدود حجاب، کجاست و چگونه می توان حدود آن را معلوم کرد، با تفرق آراء و تکثر نظرات مواجه هستیم. "امیرحسین ترکاشوند" در کتاب ارزشمند و محققانه ی خود با عنوان "حجاب شرعی در عصر پیامبر"، به نحو مبسوط، علاوه بر پرداختن به آراء فقها با محوریت حدود شرعی حجاب، زمینه ی گسترده ی تاریخی را نیزجمع آوری کرده است که از آن طریق بتواند به روشن شدن حد و مرزهای حجاب شرعی، کمک کند.
اما آن چه در این جا آورده می شود، گفت و گو در باب وجوب شرعی حجاب و یا حدود حجاب نیست. بلکه بر دلایلی تمرکز می کند که موافقان و مخالفان حجاب، به تصریح و یا در تاریک و روشنی گفتارشان به آنها می پردازند.

فارغ از این که به رعایت حجاب شرعی، به منزله ی تکلیف شرعی باور داشته باشیم و عملا آن را رعایت کنیم و یا باور نداشته باشیم و یا رعایت نکنیم، اما می توانیم این پرسش را مورد تامل قرار دهیم که حتی اگر حجاب، امر و تکلیف خداوند باشد، چرا این تکلیف و امر دینی را باید به یک جبر حقوقی و اجتماعی تبدیل کرد؟ و مبنائاْ بر اساس چه مکانیسم و رأی قابل دفاعی، واجبات و منهیات دینی را می توان به قانون حقوقی الزام آور تبدیل نمود؟ به تعبیر دیگر، بر اساس چه استدلالی می توان واجبات دینی را در قالب قوانین با پشتوانه های اجبارگرانه ی قدرت، معرفی کرد؟ ( کاوش در باب این پرسش در نوشتاری دیگر خواهد آمد).
غور و بررسی دیدگاه های موافقان و مخالفان اجباری شدن حجاب را باید صبورانه و بی طرفانه کاوش کرد و قوت استدلال هر یک را مورد سنجش قرار داد.

تلاش می شود در نوشته ی کوتاه حاضر، به دو پرسش زیر پاسخ داده شود:
➖ مخالفان حجاب اجباری با چه گفتاری اجباری بودن حجاب را رد می کنند؟
➖ موافقان اجباری بودن حجاب، با چه گفتاری از آن دفاع می کنند؟

✅به طور کلی استدلال مخالفان اجباری شدن حجاب (فارغ از این که خودشان به حجاب معتقد باشند و یا نباشند)، را می توان در سه گروه تقسیم کرد:

❗️1. گروه اول، کسانی هستند که با رویکرد پیامدگرایی، پایه استدلالشان بر پیامدها و نتیجه ها استوار می کنند. اینان بر این باورند که:
الف) حجابِ دستوری و اجباری به سست شدن خود حجاب می انجامد.
ب) حجابِ دستوری و اجباری به نارضایتی بخش بزرگی از بانوان منجر می گردد.
ج) اجباری شدن تکالیف دینی و منجمله حجاب، به ریاکاری در جامعه دامن می زند

❗️2. گروه دوم، افرادی هستند که نظر به ناممکن بودن اجباری شدن حجاب دارند. در نظرگاه ایشان، پایه ی اجباری بودن حجاب سخت لرزان و سست است. حتی اگر حجاب، امرمطلوبی باشد اما اجباری شدنش غیر ممکن است. هم چنان که رضا شاه نتوانست بی حجابی را بر جامعه تحمیل کند، جمهوری اسلامی هم نمی تواند حجاب را (دست کم به صورت دایمی)، بر زنان اجبار کند. نه تنها حجاب که احکام و شریعت دینی را نمی توان به نحو تحمیلی و اجباری به پیش برد.
این که چرا اجباری شدن حجاب، عملا ممکن نیست، هم به حوزه ی باورها و هم ساحت اراده ی آدمی مربوط است. به هر حال کسانی هستند که به حجاب، باور ندارند. اینان نمی توانند به نحو دایمی در ناسازگاری و ناهماهنگی درون و بیرون زندگی کنند. این ناسازگاری و تعارض باور و رفتار، بار گرانی بر روان شان وارد می کند. و از یک جایی به بعد تصمیم می گیرند تعارض را به سود باورهای شان حل و فصل کنند.
علاوه بر این، تحمیل و اجبار، سبب مقاومت درونی می شود، بنابر این حتی افرادی که حجاب را به منزله ی فریضه ی دینی قبول دارند نیز در برابر حجاب اجباری واکنش منفی نشان می دهند. اجبار، عنصر مقاومت را در آدمی بیدار می کند.
ادامه دارد......

✍️ علی زمانیان - 96/11/11

متن کامل را در فایل پیوست مطالعه فرمایید 👇👇👇👇

https://t.me/kherade_montaghed

علی زمانیان - کانال خرد منتقد

قطعِ ضربدری!؟
(بازخوانی مجازات‌های آیۀ محاربه و علتِ آن)
امیر ترکاشوند، ۱۳۹۶/۱۱/۱۱
@baznegari

إنّما جزاء الذین یُحاربون الله و رسولَه و یَسعَون فی الأرض فَساداً أن یُقتّلوا أو یُصلَّبوا أو تُقطّع أیدیهم و أرجلُهم مِن خلافٍ أو یُنفَوا من الأرض ذلک ... (مائده ۳۳).

این آیه به روشنی در بارۀ کسانی که بر علیهِ رسول‌خدا و پیروان آیینِ نوپایش "آتش‌افروزِ جنگ" می‌شدند (صراحتِ واژۀ محاربه=جنگ) و یعنی با افروختنِ شعله‌های جنگ مرتکب فساد در زمینِ خدا می‌شدند (کُلّما أوقدوا ناراً للحرب أطفأها الله و یَسعَون فی الأرض فساداً -مائده ۶۴-) و بلکه با زیرِ پا نهادنِ معاهدات صلح و آتش‌بس، اقدام به حملات ایذائی و شبیخون می‌کردند و در آن حین دست به کشتار مظلومانِ بی‌دفاع و بی‌خبر و چپاول اموال و ناموس‌شان می‌زدند صحبت می‌کند! و با نزولش به آنان هشدار می‌دهد که از رحمانی بودن این دین جدیدِ نوپا که حتّی‌الامکان اجازۀ پیکار به پیروانش نمی‌داد سوء استفاده نکنند چه از این پس اگر گیرِ مسلمانان بیفتند سزا و مقابله‌ای سخت در انتظارشان است! قرآن این اخطار را کتباً! ابلاغ کرد تا آتش‌افروزان با شنیدنش شاید از آن اعمال توحّش‌آمیز دست بردارند وگرنه با دستگیری‌شان مجازات مرگ به یکی از چهار روش دردناک زیر در انتظارشان است:

یا "به زاری" کشته شوند (ر.ک: تفسیر سورآبادی): أن یُقتّلوا

یا "با چارمیخِ صلیب" کشته شوند: أو یُصلّبوا

یا "با چپ‌وراست شدن به وسیلۀ شمشیر" کشته شوند: أو تُقطّع أیدیهم و أرجلُهم مِن خلافٍ

یا "بر دار شوند و با اعدام" کشته شوند: (أصل النفی الإهلاک بالإعدام؛ تفسیر مجمع‌البیان) أو یُنفَوا من الأرض.

بنابراین قرار نیست کسی مطابق این آیه "به خاطر ارتکاب جرائمِ غیر جنایت‌بار و غیر هولناک"، دست و پایش به صورت ضربدری بریده شود و پس از پانسمان‌شدن، "با دست و پایی بریده و کوتاه‌وبلند به زندگی بازگردد و سر بارِ جامعه شود زیرا آیه هشداری روشن به "جنایت‌آفرینان و آتش‌افروزان و ناقضانِ آتش‌بس" بوده و عبارتِ "تُقطّع أیدیهم و أرجلُهم مِن خلافٍ" یکی از راه‌های معدوم ساختنِ جنایت‌آفرینان یادشده است و چنان‌که آوردم آن را می‌توان به "چپ‌وراست کردن با شمشیر" ترجمه کرد.
و تازه به همان آتش‌افروزان جنایت‌کار کتباً ابلاغ شد که اگر هشدار قرآن را جدّی بگیرند، و دست از آن اعمال بردارند و تسلیم شوند، ولو با آن پیشینۀ جنایت‌بار، مورد عفو جامعه قرار می‌گیرند چرا که هدف قرآن اصلاح است:«إلا الذین تابوا مِن قبل أن تقدروا علیهم فاعلموا أنّ الله غفور رحیم - مائده ۳۴-».
این در حالی است که متون سنتی ما پُر است از بریدن دست و پا برای جرایمی همچو دزدی

T.me/baznegari/242

.

💢 پیامِ بنیادیِن حرکت «دختران خیابان انقلاب»!
- مدولول اساسیِ کنش نمادین در برگرفتن پوشش سر و تبدیل کردن آن به پرچم چه بود؟

🔸 ظاهراً پاسخ به این پرسش ساده و آشنا است: اعتراض به «حجاب اجباری»!
اما به گمانم اگر پیام آن حرکت را به این مقدار تقلیل دهیم، تمام مدلول آن آشکار نشده و آن حرکت به‌درستی رمزگشایی نشده است. پیام ِآن کنشِ نمادین بیش از آن که اعتراض به حجاب باشد، اعتراضی بود به نبودِ «آزادیِ بیان». در جامعه‌ای که از پسِ بیش از سه دهه اجباری شدن حجاب، هیچ کتاب و مقاله و گفتاری، در نقدِ آنچه «حجاب اسلامی» خوانده می‌شود، مجال بیان نمی‌یابد، چنین اعتراضی رخ می‌دهد و روسری «دختر خیابان انقلاب» می‌شود پرچم براندازی!
🔸 جا دارد خردمندان نظامِ مستقر، از خود بپرسند چه روندهایی به چنین براندازی مجال بروز داده است!
- اما ببینیم واکنش حکومت در این باره چه بود؟
1- دستگیری و برخورد با آغازگران این حرکت، با استناد به این که این رفتار هنجارشکنانه و غیرقانونی است.
2- متکی به بیگانگان (آمریکا و اسراییل و ...) دانستن اعتراض و زمینه‌سازی برای سرکوب آن.
بیایید موقتاً با گزینۀ «1» همدلی کنیم که به استناد یک مصوبۀ قانونی سال 1362 برخورد با نقض کنندگان «حجاب اجباری» به عنوان قانون‌شکن را توجیه می‌کند. حاکمان می‌پندارند با «قانونی کردن» حجاب در واقع پایه را برای دفاع از حجاب، به شیوه‌ای عقل‌پسند و متناسب با مقتضیاتِ قانون‌گرایی جوامع دموکراتیک، فراهم کرده‌اند؛ غافل از آن که در عمل به استلزامات قانون‌گرایی جامعه‌ای دموکراتیک وفادار نیستند. لازمۀ جامعۀ قانونمند دموکراتیک البته پایبندی به قانون «در عمل» است، اما در عین حال شهروندان حق دارند «در نظر» قانونی را نپذیرند و در نقد قوانین عقیدۀ خود را بیان کنند و مفاد قانون را، هر چه باشد، چنان زیر سؤال ببرند که به تغییر قانون منجر شود.
🔸 البته تا زمانی که قانون تغییر نکرد، شهروند وظیفه دارد تابع قانون باشد و نقض قانون مستلزم مجازات است. اما سؤال این است که اگر قشر وسیعی از شهروندان یک قانون معین را ناقض حقوق اساسی خود بپندارند و خواستار تغییر آن باشند، چه باید بکنند؟ در جامعۀ _به اصطلاح رایج در گفتار حاکمان_ «مردمسالار»، ولو اقلیتی از مردم، باید مجال دفاع از خواستۀ خود را داشته باشند و از حمایت حکومت برای بیان نقد خود به قانونِ مورد نظر، برخوردار باشند.
🔸 مبارزۀ براندازانه، گزینۀ ناگزیر جامعه‌ای است که راه بر هر گونه نقد و بیان آزادانه و قانونی مخالفت ببندد.
کنشِ نمادین دختران خیابان انقلاب، مصداق بارز نافرمانی مدنی در جامعه‌ای است که مدیران سیاسی و حاکمان، مجال «بیانِ آزاد» را ستانده‌اند. اکنون مسئلۀ بنیادین این نیست که حد و حدود حجاب در قرآن و روایات چقدر است؛ مسئله این است که کتابی پژوهشی همچون «حجاب شرعی در عصر پیامبر/ اثر امیرحسین ترکاشوند»، کتابی که ده‌ها هزار شهروند فایل پی‌دی‌اف آن را خوانده‌اند، به طور رسمی و قانونی اجازۀ چاپ نمی‌یابد. تازه این کتاب نافی حجاب نیست و به فرضِ جدی گرفته شدنِ نتیجۀ کتاب، فقط محدودۀ حجاب شرعی مقداری جابه‌جا می‌شود. نظام سیاسی که به این مقدار «بیان» آزادی نمی‌دهد، بی‌مجامله «بسته» و «غیردموکراتیک» است و ناگزیر در عصری که «دموکراسی» واجد کمترین شرّ ممکن شناخته شده و به مطالبه‌ای عمومی بدل شده باید تبعات ایجاد مضیقه برای دموکراسی را بپذیرد، و حیفا و حسرتا که این، هزینه‌ای گزاف بر حکومت و مردم تحمیل می‌کند.
🔸 پیوند زدن حرکت «دختران خیابان انقلاب» به بیگانگان نیز، فارغ از مطابقت یا عدم مطابقت با واقع، به لحاظ خرد سیاسی غیرهوشمندانه است. این بدیهی است که مخالفان و دشمنان بیرونی یک نظام سیاسی، از هر نارضایتی درونی برای تضعیف حکومتِ رقیب استفاده می‌کنند؛ اما هوشمندی نظامِ سیاسی در آن است که حساب نارضایتیِ داخلی را از دشمنان خارجی جدا کند، نه آن که به دست خود مخالفان داخلی را به معاندان خارجی پیوند بزند و خود را در نقطۀ ضعف مضاعف قرار دهد.
🔸🔸 پیشنهاد خیرخواهانه به عقلای قوم این است:
🔸 البته بی‌بندوباری در روابط انسان‌ها مذموم است و در همۀ جوامع متمدن میزانی از پوشش برای انسان‌ها تعیین کنندۀ بندوبار است، اما بگذارید شهروندان در بارۀ حد و مرز بی‌بندوباری به گفت‌وگو بپردازند، بگذارید منازعات در بیان آزاد مردم و نظریه‌پردازیِ نخبگان علمی فیصله پیدا کند. گره زدن مسئلۀ «پوشش» با «اساس دین» یا عواطفی همچون «خون شهدا»ی عزیز، هم مسدود کردن باب آزادی بیان و مخالفت قانونمند است، و هم موجب وهنِ آن ایثارگران ارجمند که فضایل‌شان سرمایۀ معنوی کشور است و به همۀ ملت تعلق دارند و نه به قشری خاص.
ا. منصوری 12 بهمن 1396
@ardeshirmansouri

🔶حجابِ متفاوت در فقه سنتی

محمّد موسوی عقیقی

پیشگفتار: نوشته پیش رو اصرار بر این نگرش دارد که حجاب در آیین و رسمِ فقهِ سنتی که شاکله ایمانِ عملی هر مسلمانی را تشکیل می دهد هیچگاه آنچنان نبوده که ما امروزه از آن برداشت می نماییم. به تعبیرِ دیگر حجابی که ما امروزه آن را شرح و بسط می دهیم هیچگاه در زمان هایِ مختلف نزدِ فقیهان جایی نداشته است.

امروزه دینداران حجاب را اصالتِ فرهنگی بخشیده و انتظار دارند که با وجودِ حجاب که شریعت آن را واجب کرده، مفاسدِ جنسی برچیده شود، به عبارتی اینان خواهانند که با گسترشِ احکامِ حجاب که آن را مسئله ای اجتماعی می دانند، نگرشِ جنسی بینِ مردان نسبت به زنان از بین برود. امّا در سخنانِ پیشین در سه گام توضیح دادم که چنین نگرشی را حتّی فقهایِ دینی که در نگرشِ مرسوم وظیفه استنباطِ احکامِ دینی را دارند، قبول نداشته اند:

گام اوّل : در بینِ فقهاء تا حدودِ قرنِ دوازدهمِ قمری فقهاء مابینِ «سترالرأس» و «سترالشعر» تفاوت قائل شده و همگی اتفاق نظر داشتند آنچه که پوشاندنش واجب است «رأس : سر» می باشد و حتّی تصریح کرده اند که مویِ زن جزء جسد نیست و به این دلیل پوشاندنش واجب نمی باشد. «رأس» به معنای عضوی که از آن موی می روید و «شعر» به معنایِ موی است.

گام دوّم : زنان در فقه سنتی «عورت : شرم از پیدایش» محسوب می شوند ولی این مختص زنانِ آزاد است و زنانِ کنیز را شامل نمی شود از این روی طبقِ فقه، زنانِ کنیز حجاب برایشان واجب نیست و مردان می توانند به آنان مویِ سر و حتّی زیبایی هایِ اندامیِ آنان نگاه کنند.

گام سوّم : حجاب برایِ زنانِ آزادِ مسلمان بر اساسِ «احترام» واجب شده است که زنانِ کنیز و زنانِ کافر از این احترام برخوردار نیستند از این روی حجاب برایِ زنانِ کافر واجب نمی باشد. فقهاء تصریح کرده اند که مردان می توانند به موی و اندامِ زنِ کافری که نپوشاندنش را عیب نمی داند و یا به برهنگی عادت دارد نگاه کنند. حتّی تصریح شده که این نگاه می تواند شاملِ شرمگاهِ آنان گردد زیرا طبقِ نظری، شرمگاهِ کافران هم شأنِ با عورتِ الاغ است.

همه می دانند زنان کنیز و کافر که عمدتاً از دیگر کشورها بودند از زیبایی دوچندانی نسبت به زنان عرب برخوردار بوده اند و یا در بینِ آنان زنانِ زیبایی به وفور یافت می شد امّا فقهاء تصریح کرده اند که حجاب برای آنان واجب نبوده و مردان هم می توانند به زیبایی ها و اندامِ برهنه آنان (حتّی شرمگاه کافران) نگاه کنند و از طرفی برای زنانِ مسلمان نیز چیزی جزء پوشاندنِ «رأس» واجب نبوده و می توانسته اند به حکمِ فقهی موهایِ خود را نپوشانند و مرتکبِ گناه نشوند. این ها نشان می دهد که در قدیم الایّام نه بینِ روشنفکران بلکه بینِ فقهایِ مشهوری، حجاب یک مسئله اجتماعی تلقی نمی شده است که اگر بوده زنانِ کنیز و زنانِ کافر حجابی نداشتند و برایشان واجب نبوده و از این روی مردانِ مسلمان/ نامسلمان می توانستند راحت تر به این دسته از زنان چشم بدوزند امّا از این روی که حجاب را یک مسئله اجتماعی نمی دانسته اند تنها قائل به وجوبِ حجاب رأس(نه موی) برایِ زنانِ مسلمان شده اند. به عبارتی حجاب در دیدگاه این دینداران یک مسئله شخصی و صرفاً برای احترام داشتنِ زنِ مسلمان بوده و زنانِ بی حجاب را نمی توانسته اند «بدکاره/ فاسد/ فاحشه/ عیّاش/ خودنما و...» خطاب کنند زیرا اگر چنین بود زنانِ مسلمانِ کنیز که حجاب برایشان واجب نبود، سزاوارتر از زنانی بودند که به حجاب اعتقادی نداشتند. امّا در بینِ فقهایِ معاصر یکباره جبهه عوض شده است، آنان برخلافِ فقهایِ متقدّم که پوششِ رأس را واجب می دانستند، پوشاندنِ «شعر» را واجب اعلام کردند و آن را از یک «مسئله شخصی» به یک «رویکردِ اصلاحِ اجتماعی» تغییر دادند و حتّی برای رعایت نکردنش مجازاتِ قانونی مشخص کردند. به نظر، این مسئله باید حلّ بشود که فقهایِ قدیم هیچکدام رویکردِ اجتماعی به حجاب ندادند و آن را یک مقامِ احترامی برایِ زنِ مسلمان می دانستند، حال فقهایِ معاصر مشخص نکرده اند که 1) بر اساس کدام منبعِ استنباطی حجابِ زنان یک رویکردِ اجتماعی است؟ 2) چگونه فقهاء فتوایِ پوششِ «سترالرأس» را به «سترالشعر» تغییر دادند؟

با این حال ما با یک گُسلِ تاریخی مواجهیم بدین صورت که در اسلامِ سنتی متقدّم که بیشتر به آموزه های دینی نزدیک است، حجاب یک مسئله شخصی و سر نه موی واجبِ پوشاندن بوده و در اسلامِ سنتی معاصر، حجاب یک مسئله اجتماعی و موی نه سر واجبِ پوشاندن گردیده است.....

متن کامل این مقاله را در اینجا بخوانید:
http://neeloofar.org/critic/225-muosavi-aghighi/1660-190596.html

https://t.me/neeloofaran

دیدگاه امیرحسین ترکاشوند، نویسنده کتاب «حجاب شرعی در عصر پیامبر» در گفتگوی اختصاصی با رضوی:
دلیلی بر اجباری بودنِ حجاب وجود ندارد!/ هیچ حکم شرعی را مادامی که منجر به اضرار به غیر نباشد، نمی‌توان قانونی کرد

((اگر شما تلاش کنید و ثابت کنید که نمایان بودن روسری هیچ اضرار به غیری ندارد و این‌همه در کشورهای دیگر و حتی مسلمان، روسری نمی‌پوشند و موجب به گناه افتادن کسی هم نمی‌شود، ولی آن‌ها معتقدند که اضرار به غیر که فقط مهم نیست بلکه همین‌که شریعت از ما خواسته باشد که خانم‌ها باید روسری بر سر کند، درنتیجه آن حکم باید اجباراً اجرا بشود و باید لباس قانون بپوشد)).
@baznegari

سرویس معرفت/ الزامی کردن حجاب و یا عدم الزامی کردن آن از مباحثی است که از ابتدای انقلاب مطرح بوده و همواره مخالفان و موافقانی داشته است. هر یک از مخالفان و موافقان نیز ادله‌ خاص خود را دارند و در پی ابطال استدلال گروه مقابل خود هستند. این بحث در چند روز اخیر و با وجود رسانه‌های اجتماعی، دوباره به یک بحث جنجال‌برانگیز تبدیل‌ شده است، به‌ گونه‌ای که حتی برخی از نمایندگان مجلس نیز دراین‌باره اظهارنظر کرده‌اند. روشنفکران دینی نیز در این موضوع فعالیت‌های گسترده‌ای داشته‌اند. یکی از این روشنفکران که در حوزه بازنگری متون دینی زحمات بسیاری کشیده است امیر حسین ترکاشوند است. نویسنده کتاب "حجاب شرعی در عصر پیامبر" که در زمان انتشار آن در مجامع علمی گفتگوهای بسیاری در مورد آن انجام شد و هم اکنون نیز این کتاب از منابع اصلی حوزه بازخوانی در متون دینی است، در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری رضوی، نظرات خود در رابطه با حجاب اجباری را بازگو کرد. او معتقد است، نه تنها بر حجاب، بلکه بر هیچ حکم شرعی، مادامی که منجر به اضرار به غیر نشود، نمی‌توان اجبار کرد. تسلط دانشی در کنار صراحت ترکاشوند، گفتگو با وی را خواندنی کرده است

مطالعه در:
http://farhangrazavi.ir/fa/doc/interview/24517
.
.
@baznegari