Ba’zi hakimlar aytganlar:

Kim aql libosini kiyishni, ilm ridosi bilan ziynatlanishni va sabr bezaklari bilan bezanishni istasa, har qanday holatda ham hilmni — muloyimlik, bosiqlik va g‘azabni yutishni — o‘ziga libos qilsin hamda barcha ishlarida unga amal qilsin.

Shunda uning iymonini kamolga yetkazuvchi sabablar mukammal bo‘ladi, boshqaruv va tadbirning asoslari jamlanadi, muruvvatning shartlari to‘kis bo‘ladi va u barcha yaxshiliklarning etagidan tutadi.

Natijada, ko‘zlar uni viqor bilan ulug‘laydi, qalblar unga muhabbat bilan moyil bo‘ladi, tillar unga minnatdorlik izhor etadi. U esa ikki dunyo saodatiga erishgan g‘olib sifatida peshqadamlikni qo‘lga kiritadi.

Ibn Hazm rahimahulloh aytadilar:

"Menda turli ayblar bor edi. Men ularni tuzatishga kirishdim. Buning uchun payg‘ambarlarning (ularga Allohning salovotlari bo‘lsin) so‘zlariga, axloq borasida o‘tgan va keyingi davr donishmandlarining eng fazilatli kishilari aytgan hikmatlarga hamda nafs tarbiyasiga oid odoblarga murojaat qildim.

O‘z ayblarimni tuzatish yo‘lida tinimsiz harakat qildim. Nihoyat, Alloh azza va jalla menga yordam berib, ularning aksariyatini tuzatishga muvaffaq qildi.

Chunki aqlli inson — o‘z nafsining ayblarini ko‘ra oladigan va ularni tuzatishga intiladigan kishidir."

Ahmoq esa o‘z ayblarini bilmaydigan kishidir. Bu uning ilmi ozligi, fahm-farosati zaifligi va fikrlash qobiliyati sustligidan bo‘lishi mumkin. Yoki u o‘z ayblarini yaxshi xislatlar deb hisoblaydi. Bu esa yer yuzidagi eng og‘ir aybdir.

Agar aqlingdan hayratga tushsang, xayolingdan o‘tadigan har bir yomon fikr va seni o‘ziga tortadigan behuda orzular haqida tafakkur qil. Shunda aqlingning naqadar nuqsonli ekanini anglab yetasan."