شرایط خشکی: بیشترین زمانی که مشاهده شده تاردیگراد در شرایط خشکی زندگی کرده است، نزدیک به 10 سال میباشد. آب موجود در بدن این جانوران وقتی در دمای کم قرار می گیرند از 85٪ به 3٪ کاهش می یابد. این امر موجب می شود که اجزای بدن این جانوران به دلیل یخ بستن از هم جدا نشود.

تشعشع: تاردیگرادها می‌توانند در برابر تشعشعاتی با توان 1000 برابر بیشتر از دوز کشنده برای انسان زنده بمانند. تنها دلیل قانع کننده ارائه شده در آزمایشات اولیه ای که برای پی بردن به علت این توانایی جانور صورت گرفته، میزان اندک آب موجود در بدن تاردیگرادها می باشد که موجب می شود واکنش‌های کمتری با تشعشعات یونیزان کننده داشته باشند. این جانوران حتی زمانی که آب خود را از دست نداده‌اند، همچنان نسبت به سایر جانوران مقاومت بالایی به تابش طول موج کوتاه فرابنفش در مقایسه با سایر جانوران نشان می دهد. یک فاکتور دیگر برای این توانایی این جانور، کارا بودن سیستم تعمیر DNA  آسیب دیده میباشد.

فضای خارج از جو زمین: تاردیگراد ها اولین جانورانی بودند که توانایی ادامه‌ی بقایشان در خارج از جو زمین تایید شد. در سال 2007 هزاران تاردیگراد به یک ماهواره متصل و به فضا پرتاب شدند. پس از بازگشت ماهواره به زمین و بررسی آن، دانشمندان دریافتند که تعداد زیادی از تاردیگردها زنده مانده‌اند. در کمال شگفتی برخی از ماده‌ها در فضا تخم گذاری کرده بودند و بچه های تازه ای که از تخم بیرون آمده بودند همگی سالم بودند.

آن‌ها قادرند ماه‌ها بدون آب زنده بمانند. در سال 1948، تینا فرانچسکی جانورشناس ایتالیایی ادعا کرد که تاردیگرادهایی که در خزه‌های خشک از نمونه های موزه پیدا شده‌اند و بیش از 120 سال عمر داشتند می توانند احیاء شوند. او پس از آب‌رسانی کافی به یک تاردیگراد مشاهده نمود که یکی از پاهای جلویی آن حرکت می‌کند. این یافته هرگز مجددا تکرار نشد، اما غیر ممکن نیز به نظر نمی رسد. در سال 1995، تاردیگرادهای خشک شده پس از 8 سال به زندگی بازگشتند.

بزرگترین خطری که تاردیگرادها در سرما با آن مواجه اند، تشکیل بلورهای یخ در آنها میباشد. اگر بلورهای یخ درون سلول هایشان تشکیل شود، میتوانند مولکولهای حیاتی مانند DNA را از هم متلاشی کنند. به نظر می رسد که تاردیگرادها می‌توانند تشکیل یخ در داخل سلول‌های خود را تحمل کنند. آن‌ها قادرند از خود در برابر آسیب‌های ناشی از کریستال‌های یخی محافظت کنند و یا آن را ترمیم کنند.   تاردیگرادها ممکن است مواد شیمیایی به نام عوامل هسته‌ای یخ را تولید کنند. این‌ مواد منجر به ساخته شدن بلورهای یخ در خارج از سلول‌ها می‌شوند و از مولکول‌های حیاتی محافظت می‌کنند. قند ترهالوز (trehalose) نیز احتمالا با ممانعت از تشکیل کریستال‌های یخ بزرگ منجر به ایجاد منفذ در غشاهای سلولی شده و نقش حفاظتی خواهد داشت.

ترجمه : کاملیا زارعی

https://telegram.me/biotechnology1

🌺🌹🌻بیوسنتز آنتی بیوتیک های بتالاکتام🌹🌻🌺

آنتی بیوتیک های بتالاکتامی که به وسیله کپک ها ساخته می شود را می توان تغییرات شیمیایی بر روی آن ها انجام داد تا آنتی بیوتیک های زیادی تولید بشود. اگرچه سفالوسپورین C فعالیت ضد باکتریایی ضعیفی دارد، اما از آن برای آغاز تولید بسیاری از آنتی بیوتیک ها استفاده می کنند.

اول سفالوسپورین C باید به 7-ACA تبدیل شود ، که این فرآیند به وسیله ی هیچ ارگانیسم مشخصی تولید نمی شود. این گام به وسیله ی فرآیندهای شیمیایی انجام می شود که بازده خیلی کمی دارد.

اکنون یک کپک که سفالوسپورینC رو تولید می کند، مهندسی ژنتیک شده است تا آن را به 7-ACAتبدیل کند.

دو ژن اضافی برای انجام این گام وارد ژنوم کپک کرده اند. یکی ژن D -آمینواسید اکسیداز که از قارچ Fusarium solani گرفته شده است و دیگری ژن سفالوسپورین آسیلاز که از باکتری Pseudomonas diminuta می باشد.
از 7-ACA به عنوان ترکیب اصلی برای بسیاری از تغییرات شیمیایی که طیف گسترده ای از آنتی بیوتیک ها با ویژگی های مختلف تولید می شود استفاده می کنند.

https://telegram.me/biotechnology1

🌺🌻🌹Overlap PCR🌺🌻🌹

از Overlapping primer می توان برای اتصال دو قطعه ژنی متفاوت استفاده کرد. در این شکل Overlapping primer یک انتها دارد که مکمل توالی 1 می باشد و نیمه دیگر پرایمر مکمل توالی 2 می باشد. نتیجه PCR این می شود که یک محصولی که از اتصال این دوناحیه ایجاد شده است به وجود می آید.

در این روش از سه پرایمر استفاده می شود.

از PCR می توان به برای حذف یک یا وارد کردن یک ژن استفاده کرد. که در اینجا طراحی نوع پرایمر سازننده می باشد. برای مثال پرایمر هایی که برای وارد کردن یک ژن استفاده می شود شامل دو قسمت می باشند: نیمه اول آن همولوگ توالی محل وارد شدن ژن می باشد ، نیمه دوم آن مکمل توالی می باشد که می خواهد وارد شود.

برای مثال در نظر بگیرید که ژن مقاومت به آنتی بیوتیکی مثل ژن npt که موجب مقاومت به نیومایسین می شود را می خواهیم به یک کلونینگ وکتور وارد کنیم.
پرایمر باید توالی انتهای 5 پریم آن مکمل ناحیه ای از وکتور باشد که ژن مورد نظر ما در کنار آن می خواهد وارد شود و انتهای 3پریم آن مکمل انتهای ژن npt باشد

اول ، از پرایمرها برای افزایش ژن npt استفاده می شود و موجب می شود که محصول در دو انتهای آن توالی همولوگ با وکتور داشته باشد.
بعد ، محصول PCR وارد محلی که وکتور هست می کنند. ژن npt به وسیله نوترکیبی همولوگ به محل موردنظر وارد می شود، نتیجه آن ورود ژن npt به وکتور می باشد.