ولی یه روزی ‌می‌فهمی‌؛ دنیا باهات لج نکرده بود فقط داشت بهت یاد میداد، چطور رها و بی نیاز بشی.

ولی یادم نمی‌ره که مرهم بودی تو این روزام دقیقا وقتی که هیچکس نبود، روزای بودنتو تا عمر دارم فراموش نمی‌کنم عزیز من.

Mood

من قبلا مشکلاتم رو با خواب حل میکردم،الان خوابیدن خودش شده مشکل:)

تو دلیل همون لبخندای بی ارادم‌ موقع چت کردنی...

از لحاظ روحی نیاز دارم یه شب بیای دستمو بگیری و منو ببری یه جای دور، یه جایی که هیچکس مارو نشناسه، باهم آهنگای مورد علاقمون رو گوش کنیم، با همدیگه سیب زمینی آتیشی بخوریم، از خاطره های قشنگت واسم بگی...
من واقعا به این نیاز دارم بیا باهم انجامش بدیم♥️

هیچکس ندونست که چه فشاری رو داشتم تو سکوت تحمل می‌کردم، فقط گفتن خوشبحالش بی خیاله...

مبتلا شده‌ام به بی‌خیالی، بی‌خیالیِ مسموم، انگاری همه‌چیز بی‌ارزش شده باشد، کمرنگ شده باشد. برای چیزی ذوق نمی‌کنم، برای چیزی تلاش نمی‌کنم، و برنامه‌ای ندارم تا وقتی به آن عمل نکردم خودم را ملامت کنم و زور بزنم جبران شود. انگاری به آخرِ همه چیز رسیده باشم، انتهای رویاها، انتهایِ دوست‌داشتن‌ها. انتهایِ دنیا

به قول احمد شاملو ؛
من برای آن که چیزی از خود به تو بفهمانم، جز چشم هایم چیزی ندارم.

هیچ غمی بزرگ‌تر از این نیست،
که نتوانی کسی را برای گفتگو پیدا کنی.

در سنی که باید از جوانی لذت ببریم، از غم پنهانِ وجودمان تا مغز استخوان سوختیم.

عجب زندگی بود،
همش آدم اشتباه، مکان اشتباه، زمان اشتباه...

الان تنها چیزی که واقعاً خوشحالم می‌کنه اینه که بفهمم چی واقعاً خوشحالم می‌کنه :)

بنده هیچوقت انسان شادی نبودم،
فقط میزان غمم کم و زیاد میشد.
الان به اوج خودش رسیده.

به یه سنی رسیدم که
نه حرمت سن و سالمو‌ نگه میدارن،
نه مراعات کم سن و سال بودنمو میکنن!

رنجی که به کلام نیاید، در بدن ساکن می‌شود...

صمیمیت واقعی از پذیرش نقص‌های یکدیگر شکل می‌گیرد، نه از ایده‌آل‌سازی رابطه...