هیچکس ندونست که چه فشاری رو داشتم تو سکوت تحمل می‌کردم، فقط گفتن خوشبحالش بی خیاله...

مبتلا شده‌ام به بی‌خیالی، بی‌خیالیِ مسموم، انگاری همه‌چیز بی‌ارزش شده باشد، کمرنگ شده باشد. برای چیزی ذوق نمی‌کنم، برای چیزی تلاش نمی‌کنم، و برنامه‌ای ندارم تا وقتی به آن عمل نکردم خودم را ملامت کنم و زور بزنم جبران شود. انگاری به آخرِ همه چیز رسیده باشم، انتهای رویاها، انتهایِ دوست‌داشتن‌ها. انتهایِ دنیا

به قول احمد شاملو ؛
من برای آن که چیزی از خود به تو بفهمانم، جز چشم هایم چیزی ندارم.

هیچ غمی بزرگ‌تر از این نیست،
که نتوانی کسی را برای گفتگو پیدا کنی.

در سنی که باید از جوانی لذت ببریم، از غم پنهانِ وجودمان تا مغز استخوان سوختیم.

عجب زندگی بود،
همش آدم اشتباه، مکان اشتباه، زمان اشتباه...

الان تنها چیزی که واقعاً خوشحالم می‌کنه اینه که بفهمم چی واقعاً خوشحالم می‌کنه :)

بنده هیچوقت انسان شادی نبودم،
فقط میزان غمم کم و زیاد میشد.
الان به اوج خودش رسیده.

به یه سنی رسیدم که
نه حرمت سن و سالمو‌ نگه میدارن،
نه مراعات کم سن و سال بودنمو میکنن!

رنجی که به کلام نیاید، در بدن ساکن می‌شود...

صمیمیت واقعی از پذیرش نقص‌های یکدیگر شکل می‌گیرد، نه از ایده‌آل‌سازی رابطه...

رفقای گلم چندتا موزیک قفلی اینجا
بفرستید" 👇
@Nepenti061

هی میباختم بازیو که اون ببره و نفهميد...

واسه تو میمیرم هر بارشو...