در حقیقت بنده بیشتر به رنگ
چاییم اهمیت میدم تا نظر شما.

بعضیارو دوست داری و از بعضیا متنفری؛ اما لعنت به اونایی که متنفری از این‌که دوستشون داری.

انقدر ریز و درشت هر چیزی رو توی خودم میریزم و سعی میکنم و تنهایی از پس همه چیز بربیام مطمعنم یه روز منفجر میشم.

این‌ روزها تنها چیزی که میخوام، یه ذهن آرومه، ذهنی که علیه خودم نجنگه، همین.

انگار عادت کردم همه‌چیز رو تنهایی تحمل کنم، بخندم و بگم چیزی نیست؛ در حالی که خودمم نمی‌دونم چقدر دیگه می‌تونم این‌طوری ادامه بدم

خسته‌ام از ذهنی که حتی توی سکوت هم دست از سرم برنمی‌داره، از فکرایی که تمومی ندارن و از خودم که همیشه مجبورم وانمود کنم حالم خوبه.

من از اون آدمام که چیزی نمی‌گن، چیزی نمی‌خوان و همه‌چیز رو توی خودشون می‌ریزن؛ تا وقتی که حتی خودشونم نمی‌فهمن دقیقاً چی داره اذیتشون می‌کنه.

کاش می‌شد برای چند ساعت هم که شده، از فکرای خودم فاصله بگیرم؛ نه گذشته‌ای باشه که مرورش کنم، نه آینده‌ای که نگرانش باشم، فقط من باشم و یه ذهن آروم.

مث تو نیستم،
سر برد تو می‌بندم:)

حتی خونوادت هم وقتی کمتر میبیننت بهت بیشتر احترام میزارن، چون صمیمیت زیاد احترام رو کم میکنه.

‏غم انقدر گستاخ بود که حتی دنبال خانم هایده راه می‌افتاد، ما سگ کی باشیم.