II BO’LIM

Bir tarafdan: bir ko’zim qiyshiqligi va u keltirgan “g’ilay” degan tamg’aning og’rig’i bo’lsa

2-tarafdan otim…
3-tarafdan tomorqa ishlari
4-tarafdan uydagi janjallar
5-tarafdan qo’rqoqligim, orqamdan odam yurganday bo’lishi…

eee, ko’p ekan, mayli bular alohida hikoya.

Hozir ko’zimdagi mo’jizaviy o’zgarish haqida gaplashamiz…
(Davomi suratlarda👆🏻)

📒@DeeDaftari

Men dadamga o’xshayman…

Har ovqatdan keyin bizga tomorqalarimiz zo’r hosilga kirishi, qo’ralarimiz qo’yga to’lishi, biz esa ko’chani to’ldirib mol-qo’y haydab ketishimiz haqida hikoyalar aytib berardilar..

Qanaqadir ichimda charaqlagan va hech so’nmaydigan umid paydo bo’lardi. Garchi tomorqa ishlari, mol-qo’yni boqishdan charchagan bo’lsam ham dadamning kelajak haqida beshubha qiladigan bashoratlarini jon qulog’im bilan tinglardim...

(Davomi suratlarda👆🏻)

📒@DeeDaftari

Bir birjasi bor dugonam bo’lardi…

(Biz “do’kon”ni “birja” derdik)
Qo’shnimiz. Mendan katta. Shu qiz maktabga chiqqanida men orqasidan “menam boraman” deb ancha joygacha ko’zimning sho’rvasini oqizib chopganim esimda…

O’zi menga yoqmasdi. Menga O’rin boboni nevarasi bilan o’ynash yoqlardi.
Lekin Mapi (birjachi)ni uyi kattaligi, naves to’la husayn uzumlari, obedida mazali ovqatlar bo’lishi; keyin istalgan payt do’konidan men pulga zo’rg’a sotib oladigan semichkani bir piyola qilib obkeb chaqib o’tirish zavqi bor edi. Ana shu zavqni eshigini taqillatsam “kee, deb bezreaksiya” xursand bo’ldimi-xafa bo’ldimi bilib bo’lmaydigan turqiga almasha olardim…

📒@DeeDaftari