Агар дўстинг сенга жоҳиллик ила ёмонлик қилса,
У учун эмас, дўстона муносабат учун уни кечир,
Қанчалаб фазилатли олимларни,
Поябзали тешигига арзимайдиганлар ҳақорат қилгандир
Имом Шофеий раҳимаҳуллоҳ.
👉 @diyonatli
У учун эмас, дўстона муносабат учун уни кечир,
Қанчалаб фазилатли олимларни,
Поябзали тешигига арзимайдиганлар ҳақорат қилгандир
Имом Шофеий раҳимаҳуллоҳ.
👉 @diyonatli
👍3❤1
ЗИКРНИНГ ШАРОФАТИ
Имом ибн Қоййим раҳимаҳуллоҳ деди: “Хотиржам ўтирганда, сафарда, шаҳарда, уйда, йўлда давомий зикрда бўлиш банда учун қиёмат кунида унинг фойдасига гувоҳлик бўлувчи ўринларни кўпайишига олиб келади. Албатта бир парча ер, ҳовли, тоғ ва ер қиёмат кунида Аллоҳни зикр қилувчи зокир ҳаққига гувоҳлик беради”.
“Ал вабилус соййиб” асаридан.
👉 @diyonatli
Имом ибн Қоййим раҳимаҳуллоҳ деди: “Хотиржам ўтирганда, сафарда, шаҳарда, уйда, йўлда давомий зикрда бўлиш банда учун қиёмат кунида унинг фойдасига гувоҳлик бўлувчи ўринларни кўпайишига олиб келади. Албатта бир парча ер, ҳовли, тоғ ва ер қиёмат кунида Аллоҳни зикр қилувчи зокир ҳаққига гувоҳлик беради”.
“Ал вабилус соййиб” асаридан.
👉 @diyonatli
❤1
Набий соллаллоху алайҳи ва салламни яхши кўрган барча нарсага муҳаббатли бўлади ✅
قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
“Айтинг: (эй Муҳаммад): “Агар Аллоҳни севсангиз, менга эргашингиз. Шунда Аллоҳ сизларни севади ва гуноҳларингизни мағфират этади”. Аллоҳ кечирувчи ва раҳмлидир” (Оли Имрон - 31).
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламни яхши кўриш мандуб ёки У зотга мансуб ишга етакламаса, қандай қилиб суннат ёки вожиб амалга етаклайди. Агар шундай бўлса, у муҳаббат даъвоси холос, у зотга бўлган муҳаббат эмас.
“Итҳафус садатил муттақийн” асари муаллифи айтади: “Шубҳасиз, ким Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва салламга эргашишда бирор нарсани тарк қилса, у зотга эргашишдаги нуқсони миқдорича Аллоҳнинг муҳаббати ҳам камаяди. Аллоҳнинг аҳллари наздида банда агар у зотнинг барча буйруқларига эргашиб, биргина буйруққа риоя килмаса, у мутлақо (у зотга) эргашмабди, балки ҳавойи нафсига эргашибди".
Инсоннинг Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламга бўлган муҳаббатнинг аломати - Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам яхши кўрган барча нарсага муҳаббатли бўлишидир.
"Фазилатли амаллар" китобидан.
👉 @diyonatli
قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
“Айтинг: (эй Муҳаммад): “Агар Аллоҳни севсангиз, менга эргашингиз. Шунда Аллоҳ сизларни севади ва гуноҳларингизни мағфират этади”. Аллоҳ кечирувчи ва раҳмлидир” (Оли Имрон - 31).
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламни яхши кўриш мандуб ёки У зотга мансуб ишга етакламаса, қандай қилиб суннат ёки вожиб амалга етаклайди. Агар шундай бўлса, у муҳаббат даъвоси холос, у зотга бўлган муҳаббат эмас.
“Итҳафус садатил муттақийн” асари муаллифи айтади: “Шубҳасиз, ким Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва салламга эргашишда бирор нарсани тарк қилса, у зотга эргашишдаги нуқсони миқдорича Аллоҳнинг муҳаббати ҳам камаяди. Аллоҳнинг аҳллари наздида банда агар у зотнинг барча буйруқларига эргашиб, биргина буйруққа риоя килмаса, у мутлақо (у зотга) эргашмабди, балки ҳавойи нафсига эргашибди".
Инсоннинг Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламга бўлган муҳаббатнинг аломати - Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам яхши кўрган барча нарсага муҳаббатли бўлишидир.
"Фазилатли амаллар" китобидан.
👉 @diyonatli
👍2❤1
ҲИДОЯТ (ИБРАТЛИ РИВОЯТ)
Молик ибн Дийнор роҳимаҳуллоҳ Басра кўчаларидан бирида, йўл четида оғзидан хамр томчилаб турган мастни кўрди.
• У шу ҳолида: «Аллоҳ! Аллоҳ!» деб ётганди.
• Тезда бир идишда сув олиб келиб, Аллоҳнинг исмини пок оғизда зикр қилсин, дея унинг оғзини ювиб қўйибдилар.
• Ўша тунда туш кўрибдилар. Тушларида:
- Бизнинг ҳурматимиз учун унинг оғзини покладинг, сенинг ҳурматингдан биз унинг қалбини покладик!,-деган нидони эшитибдилар.
• Эрталаб бомдодда масжидга борсалар ҳалиги одам икки кўзи жиққа ёш сафда ўтирганмиш.
• Олдига яқинлашиб:
- Сизга нима бўлди?!,-деб сўрабдилар.
• Шунда у:
- Қалбимни поклаган Зот сизга ҳолимдан кечқурун хабар бердику!-, дебди.
(Ибн Қудома Мақдисий, «Китобут таввабийн»).
👉 @diyonatli
Молик ибн Дийнор роҳимаҳуллоҳ Басра кўчаларидан бирида, йўл четида оғзидан хамр томчилаб турган мастни кўрди.
• У шу ҳолида: «Аллоҳ! Аллоҳ!» деб ётганди.
• Тезда бир идишда сув олиб келиб, Аллоҳнинг исмини пок оғизда зикр қилсин, дея унинг оғзини ювиб қўйибдилар.
• Ўша тунда туш кўрибдилар. Тушларида:
- Бизнинг ҳурматимиз учун унинг оғзини покладинг, сенинг ҳурматингдан биз унинг қалбини покладик!,-деган нидони эшитибдилар.
• Эрталаб бомдодда масжидга борсалар ҳалиги одам икки кўзи жиққа ёш сафда ўтирганмиш.
• Олдига яқинлашиб:
- Сизга нима бўлди?!,-деб сўрабдилар.
• Шунда у:
- Қалбимни поклаган Зот сизга ҳолимдан кечқурун хабар бердику!-, дебди.
(Ибн Қудома Мақдисий, «Китобут таввабийн»).
👉 @diyonatli
👍9❤1🤔1
"М Е Ҳ М О Н"
Гуноҳкор бир одам эди у. Тайинли бир иш қилмасди. Бутун қишлоқ ундан безор эди. "Шу одам ўлса-да, биз ҳам қутулсакдик", дер эди ҳарким. Бир ўзи хотини билан яшар эди. Ўттиз йил яшашган бўлсалар-да, фарзандлари бўлмаган эди. Қишлоқ аҳли бундай аҳволдаги одамнинг зурриёти бўлмагани учун ҳам мамнун эдилар. Хотини эрининг аҳволига ачинар, лекин овозини чиқармасди. Ҳар кун уйда жанжал, ғазаб эди. Кунда ким биландир жанжал қилади. Аммо, у эри эди. Уйининг эркаги эди. У энди кексайиб ҳам қолганди. Ҳолдан кетиб борарди. Тинмай йўталар эди. Зинадан икки поғона кўтарилса, ҳансираб қолар. Титроқ қўллари билан папиросини зўрға ўрарди. Озиб кетган. Ўзи бўйи ҳам паст бўлганидан боладек бўлиб қолган эди. Бечора хотин қўлларини очиб дуолар қиларди. "Шу одам умрининг охирида бўлса ҳам, бир оз ислоҳ бўлсин", дея Аллоҳга ёлворарди.
Бир куни эрталаб одатдагидек, чол уйдан чиқиб кетди. Лекин, эртаси тонг отди ҳамки, уйга қайтмади. Хотини уни излагани чиқди. Ким билади, қаерларда қолди экан. Ҳамма ёқни излади. Чашма бўйига борди. Кўпинча шу ерда сув ичарди. Тополмади. Далаларни қидирди. Қишлоқнинг чор атрофига югурди. Ҳеч қаерда йўқ. Балки уйга келгандир, деб уйга қайтди. Йўқ, эри уйга келмаган эди. Қуёш ботай деб қолган эди. Шошиб таҳорат олди. Намозга турди. Намозни тугатай деганида, эшик тақиллади. Югуриб бориб эшикни очди. Ташқарида эри турарди. Аҳволи жуда ёмон эди. Тинмай йўталар эди. Кўксини кўрсатиб бир нарсаларга ишора қилди. Хотин эрининг қўлтиғига кириб, эрини етаклади. Ётоғига олиб келиб аранг ётқизди. Қария хотинига қараб йиғлар эди. Хотини ҳам йиғларди... Чол ўзининг ҳолидан афсусда эди. Тўғриланди. Хотинига бир нарсалар демоқчи бўлди. Бошини бир кўтариб, "Мендан рози бўл" демоқчи эди, аммо сўзини охиригача чиқаролмади. Боши ёстиққа тушди. Жони узилган эди...
Аёл унинг тепасида фарёд чекиб узоқ йиғлади. Кейин ўзига келиб, ўзини қўлга олди. Кўз ёшларини артди. Маййитнинг иягини боғлади. "Бориб имомга хабар берай", деб кўчага чиқди. Имомнинг эшигини қоқди.
– Имом афандим, бизники.... дея олди. Гапиролмади... Йиғларди у. Имом аҳволни тушунди. Имом қатъиятли одам эди.
– Бу одам бир марта бўлса ҳам масжидга қадам босмади. Мен унга жаноза ўқимайман, деди ва эшикни ёпди. Шўрлик аёл ночор аҳволда қолди. Кимга борсам экан, кими бор унинг? Бир чора тополмади...
Уйга қайтди. Эрининг жасадини ювди. Сандиғидан чиқарган бир неча метр оқ матога ўради. Жасадни елкасига олиб мозорга қараб йўл олди. Масжиднинг ёнидан бурилган эди, қишлоқ оқсоқоли бир неча қишлоқликлар билан бу томонга келаётганларини кўрди. Уларнинг ниятлари яхши эмасди. Толиққан елкаларидан жасадни секин ерга қўйди. Чўкка тушиб ўтирди. Қўллари билан юзларини тўсиб, ҳўнграб йиғлар эди. Оқсоқол хотинга яқин келиб деди:
– Буни қаерга олиб кетяпсан? Мозорга бўлмасин тағин. Уни тириклигида жабрини биз тортдик. Мозордагиларимиз унинг ўлигидан озорланмасинлар...
Хотин мажолсиз жасадга тикилганча узоқ жим қолди. Сўнг ичидан бир нарса келди. Бақириб йиғлади. Одамлар хотиннинг овозидан ҳуркиб нари кета бошладилар. Хотин жасадни елкасига олиб қишлоқ ташқарисига қараб йўл олди. Бир ялангликка етиб борди. Шу ерларга кўмса маъқул бўладигандек кўринди. Энди шу ерда у ҳеч кимга ҳалақит қилмайди, деди ўзича. Зотан, бошқа юришга мажоли ҳам қолмаган эди. Жасадни ерга қўйиб турган эди, оёқ товушлари эшитилди. Аёл тарафга қараб бир одам келар эди. Чўпон экан. Одам яқинлашиб келиб аёлдан ҳол аҳвол сўради. Аёл бошидан ўтганларини бирма-бир чўпонга гапириб берди. Чўпоннинг кўзига ёш қалқди. Аёлга раҳми келди.
–Сен хафа бўлма. Сенга ўзим ёрдам бераман, деди.
Қабрга мос жойни топиб кавлади. Жасадни қабрга қўйиб, унинг тепасида қўлини очиб узоқ дуо қилди. Аёл эса у ёқ бу ёқдан гул узиб келиб қабрга тиккан бўлди. Чўпон кетди. Аёл жуда чарчаган эди. Бир чеккада узоқларга тикилиб ўтирди. Кеч тушди. Аёл ўша ерда тонггача ухлаб қолди...
Гуноҳкор бир одам эди у. Тайинли бир иш қилмасди. Бутун қишлоқ ундан безор эди. "Шу одам ўлса-да, биз ҳам қутулсакдик", дер эди ҳарким. Бир ўзи хотини билан яшар эди. Ўттиз йил яшашган бўлсалар-да, фарзандлари бўлмаган эди. Қишлоқ аҳли бундай аҳволдаги одамнинг зурриёти бўлмагани учун ҳам мамнун эдилар. Хотини эрининг аҳволига ачинар, лекин овозини чиқармасди. Ҳар кун уйда жанжал, ғазаб эди. Кунда ким биландир жанжал қилади. Аммо, у эри эди. Уйининг эркаги эди. У энди кексайиб ҳам қолганди. Ҳолдан кетиб борарди. Тинмай йўталар эди. Зинадан икки поғона кўтарилса, ҳансираб қолар. Титроқ қўллари билан папиросини зўрға ўрарди. Озиб кетган. Ўзи бўйи ҳам паст бўлганидан боладек бўлиб қолган эди. Бечора хотин қўлларини очиб дуолар қиларди. "Шу одам умрининг охирида бўлса ҳам, бир оз ислоҳ бўлсин", дея Аллоҳга ёлворарди.
Бир куни эрталаб одатдагидек, чол уйдан чиқиб кетди. Лекин, эртаси тонг отди ҳамки, уйга қайтмади. Хотини уни излагани чиқди. Ким билади, қаерларда қолди экан. Ҳамма ёқни излади. Чашма бўйига борди. Кўпинча шу ерда сув ичарди. Тополмади. Далаларни қидирди. Қишлоқнинг чор атрофига югурди. Ҳеч қаерда йўқ. Балки уйга келгандир, деб уйга қайтди. Йўқ, эри уйга келмаган эди. Қуёш ботай деб қолган эди. Шошиб таҳорат олди. Намозга турди. Намозни тугатай деганида, эшик тақиллади. Югуриб бориб эшикни очди. Ташқарида эри турарди. Аҳволи жуда ёмон эди. Тинмай йўталар эди. Кўксини кўрсатиб бир нарсаларга ишора қилди. Хотин эрининг қўлтиғига кириб, эрини етаклади. Ётоғига олиб келиб аранг ётқизди. Қария хотинига қараб йиғлар эди. Хотини ҳам йиғларди... Чол ўзининг ҳолидан афсусда эди. Тўғриланди. Хотинига бир нарсалар демоқчи бўлди. Бошини бир кўтариб, "Мендан рози бўл" демоқчи эди, аммо сўзини охиригача чиқаролмади. Боши ёстиққа тушди. Жони узилган эди...
Аёл унинг тепасида фарёд чекиб узоқ йиғлади. Кейин ўзига келиб, ўзини қўлга олди. Кўз ёшларини артди. Маййитнинг иягини боғлади. "Бориб имомга хабар берай", деб кўчага чиқди. Имомнинг эшигини қоқди.
– Имом афандим, бизники.... дея олди. Гапиролмади... Йиғларди у. Имом аҳволни тушунди. Имом қатъиятли одам эди.
– Бу одам бир марта бўлса ҳам масжидга қадам босмади. Мен унга жаноза ўқимайман, деди ва эшикни ёпди. Шўрлик аёл ночор аҳволда қолди. Кимга борсам экан, кими бор унинг? Бир чора тополмади...
Уйга қайтди. Эрининг жасадини ювди. Сандиғидан чиқарган бир неча метр оқ матога ўради. Жасадни елкасига олиб мозорга қараб йўл олди. Масжиднинг ёнидан бурилган эди, қишлоқ оқсоқоли бир неча қишлоқликлар билан бу томонга келаётганларини кўрди. Уларнинг ниятлари яхши эмасди. Толиққан елкаларидан жасадни секин ерга қўйди. Чўкка тушиб ўтирди. Қўллари билан юзларини тўсиб, ҳўнграб йиғлар эди. Оқсоқол хотинга яқин келиб деди:
– Буни қаерга олиб кетяпсан? Мозорга бўлмасин тағин. Уни тириклигида жабрини биз тортдик. Мозордагиларимиз унинг ўлигидан озорланмасинлар...
Хотин мажолсиз жасадга тикилганча узоқ жим қолди. Сўнг ичидан бир нарса келди. Бақириб йиғлади. Одамлар хотиннинг овозидан ҳуркиб нари кета бошладилар. Хотин жасадни елкасига олиб қишлоқ ташқарисига қараб йўл олди. Бир ялангликка етиб борди. Шу ерларга кўмса маъқул бўладигандек кўринди. Энди шу ерда у ҳеч кимга ҳалақит қилмайди, деди ўзича. Зотан, бошқа юришга мажоли ҳам қолмаган эди. Жасадни ерга қўйиб турган эди, оёқ товушлари эшитилди. Аёл тарафга қараб бир одам келар эди. Чўпон экан. Одам яқинлашиб келиб аёлдан ҳол аҳвол сўради. Аёл бошидан ўтганларини бирма-бир чўпонга гапириб берди. Чўпоннинг кўзига ёш қалқди. Аёлга раҳми келди.
–Сен хафа бўлма. Сенга ўзим ёрдам бераман, деди.
Қабрга мос жойни топиб кавлади. Жасадни қабрга қўйиб, унинг тепасида қўлини очиб узоқ дуо қилди. Аёл эса у ёқ бу ёқдан гул узиб келиб қабрга тиккан бўлди. Чўпон кетди. Аёл жуда чарчаган эди. Бир чеккада узоқларга тикилиб ўтирди. Кеч тушди. Аёл ўша ерда тонггача ухлаб қолди...
👍6❤1
Эрта тонгда имомнинг эшиги тақиллади. Қишлоқ оқсоқоли ҳовлиққанча эшикни қоқарди.
– Домла, домла афанди... дерди ҳаяжонда. Имом қўрқиб эшикни очди.
– Туш кўрибман. Ҳалиги телба одам бор эдику... Мен уни жаннатда юрганини кўрдим. У менга қараб кулар эди. "Ҳаққим сенга ҳалол бўлсин", дерди. Имом ҳайратланди. Чунки, шунга ўхшаш тушни ўзи ҳам кўрганди
– Кел, ичкари кир, демоқчи эди. Узоқдан яна бир одамнинг бақириб келаётганини кўришди.
– Мен сизга айтмадимми, мен сизларга айтмадимми, дерди. – Мен тушимда уни жаннатда кўрдим... Яна уч тўртта одам айни тушни кўрганларини айтиб келдилар. Бу ерда бир гап бор. Кечаги ўзларининг ишларидан ҳижолат бўлдилар.
– Унинг уйига борамиз. Хотиндан узр сўраймиз. Нима бўлганини ҳам аниғини биламиз.
Унинг уйига бордилар. Эшикни очган хотин хавотирга тушди. Одамлар аёлдан узр сўрадилар. Жасадни қаерга қандай қилиб қўйганини сўрадилар. Хотин бўлган ишларни гапириб берди. Улар хотиннинг гапларини жон қулоқлари билан тингладилар. Чўпонни топишга қарор бердилар.
– Чўпонни олдига боришимиз керак, дейишди.
Йўлга тушдилар. Кетар эканлар, ўзаро гапириб кетардилар:
– Аслида чўпон авлиё бўлса керак... Ҳизрдир балки... Ўзи ўлган одам ҳам унчалик ёмон одам эмас эди....
Айтилган ерга келдилар. Чўпон қўйларини ўтлатаётган эди. Одамларни кўриб ўрнидан туриб уларга пешвоз чиқди.
–Хайрдир. Тинчликми?
Уларни ўтқазиб, сут билан меҳмон қилди. Одамлар кечаги ҳодиса ҳақида гап очишди. Чўпон одамларнинг гапидан ҳеч нарса тушунмади.
– Мен бир ғариб, оддий одамман. Жасадни кўмдим. Кейин тепасида туриб дуо қилдим. Бор йўғи шу...
– Нима деб дуо қилдинг? Шуни айтиб бера оласанми?
Чўпон қабрнинг четида туриб қилган дуосини айтиб берди:
"Аллоҳим! Мен бу ерларда қўйларимни ўтлатиб юрар эканман, Сенинг қулларинг келиб салом беришади. Сенинг номинг билан салом берганлари учун уларни сен юборган меҳмон деб биламан. Уларга яхши муомала қиламан. Уларни сут билан меҳмон қиламан. Боримни уларга улашаман. Аллоҳим, ҳозир эса, мен сенинг ҳузурингга бир одам юборяпман. Энди уни Сен кутиб олиб, Ўзинг меҳмон қил!.."
Усмон КЎКЧАЛИК таржимаси
👉 @diyonatli
– Домла, домла афанди... дерди ҳаяжонда. Имом қўрқиб эшикни очди.
– Туш кўрибман. Ҳалиги телба одам бор эдику... Мен уни жаннатда юрганини кўрдим. У менга қараб кулар эди. "Ҳаққим сенга ҳалол бўлсин", дерди. Имом ҳайратланди. Чунки, шунга ўхшаш тушни ўзи ҳам кўрганди
– Кел, ичкари кир, демоқчи эди. Узоқдан яна бир одамнинг бақириб келаётганини кўришди.
– Мен сизга айтмадимми, мен сизларга айтмадимми, дерди. – Мен тушимда уни жаннатда кўрдим... Яна уч тўртта одам айни тушни кўрганларини айтиб келдилар. Бу ерда бир гап бор. Кечаги ўзларининг ишларидан ҳижолат бўлдилар.
– Унинг уйига борамиз. Хотиндан узр сўраймиз. Нима бўлганини ҳам аниғини биламиз.
Унинг уйига бордилар. Эшикни очган хотин хавотирга тушди. Одамлар аёлдан узр сўрадилар. Жасадни қаерга қандай қилиб қўйганини сўрадилар. Хотин бўлган ишларни гапириб берди. Улар хотиннинг гапларини жон қулоқлари билан тингладилар. Чўпонни топишга қарор бердилар.
– Чўпонни олдига боришимиз керак, дейишди.
Йўлга тушдилар. Кетар эканлар, ўзаро гапириб кетардилар:
– Аслида чўпон авлиё бўлса керак... Ҳизрдир балки... Ўзи ўлган одам ҳам унчалик ёмон одам эмас эди....
Айтилган ерга келдилар. Чўпон қўйларини ўтлатаётган эди. Одамларни кўриб ўрнидан туриб уларга пешвоз чиқди.
–Хайрдир. Тинчликми?
Уларни ўтқазиб, сут билан меҳмон қилди. Одамлар кечаги ҳодиса ҳақида гап очишди. Чўпон одамларнинг гапидан ҳеч нарса тушунмади.
– Мен бир ғариб, оддий одамман. Жасадни кўмдим. Кейин тепасида туриб дуо қилдим. Бор йўғи шу...
– Нима деб дуо қилдинг? Шуни айтиб бера оласанми?
Чўпон қабрнинг четида туриб қилган дуосини айтиб берди:
"Аллоҳим! Мен бу ерларда қўйларимни ўтлатиб юрар эканман, Сенинг қулларинг келиб салом беришади. Сенинг номинг билан салом берганлари учун уларни сен юборган меҳмон деб биламан. Уларга яхши муомала қиламан. Уларни сут билан меҳмон қиламан. Боримни уларга улашаман. Аллоҳим, ҳозир эса, мен сенинг ҳузурингга бир одам юборяпман. Энди уни Сен кутиб олиб, Ўзинг меҳмон қил!.."
Усмон КЎКЧАЛИК таржимаси
👉 @diyonatli
👍10❤1👏1
Ҳасан Басрий: «Одам боласининг барча сўзи рост, барча амали яхши бўлса ҳам, охиратда ютқазиб қўйиши мумкин», деган эканлар. «Қандай қилиб ютқазиб қўяди?» дейишганда: «Ужб дардига чалинса», деган эканлар.
Изоҳ: Ужб – ўзи билан, амаллари билан фахрланиш, амалларини кўп деб билиш, ўша амалларига суяниш, уларни миннат қилишдир. Амални қилиб, уни барча неъматларни берувчи Зот эмас, ўзим қилдим дейишдир. Ужбнинг энг катта зарари шуки, у солиҳ амалларни ҳабата қилиб юборади, яхшиликларни йўқ қилиб, мазамматни пайдо қилади.
👉 @diyonatli
Изоҳ: Ужб – ўзи билан, амаллари билан фахрланиш, амалларини кўп деб билиш, ўша амалларига суяниш, уларни миннат қилишдир. Амални қилиб, уни барча неъматларни берувчи Зот эмас, ўзим қилдим дейишдир. Ужбнинг энг катта зарари шуки, у солиҳ амалларни ҳабата қилиб юборади, яхшиликларни йўқ қилиб, мазамматни пайдо қилади.
👉 @diyonatli
👍4❤1
Audio
❤4👍1
Али розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
“Кимда Аллоҳнинг йўли, Расулининг суннати ва валийларнинг йўналиши бўлмаса, у кишининг қўлида ҳеч нарса йўқдир”, деганларида у кишидан:
“Аллоҳнинг йўли нима?” деб сўралди.
У киши: “Сирни яшириш”, дедилар.
"Расули соллаллоҳу алайҳи васалламнинг суннатлари нима?” дейилганида у киши:
"Одамлар орасида муросада бўлиш”, дедилар.
Ва яна: "Валийларнинг йўналиши нима?" дейилганида у киши:
“Одамлардан етадиган азиятларга сабр қилиш”, дедилар.
👉 @diyonatli
“Кимда Аллоҳнинг йўли, Расулининг суннати ва валийларнинг йўналиши бўлмаса, у кишининг қўлида ҳеч нарса йўқдир”, деганларида у кишидан:
“Аллоҳнинг йўли нима?” деб сўралди.
У киши: “Сирни яшириш”, дедилар.
"Расули соллаллоҳу алайҳи васалламнинг суннатлари нима?” дейилганида у киши:
"Одамлар орасида муросада бўлиш”, дедилар.
Ва яна: "Валийларнинг йўналиши нима?" дейилганида у киши:
“Одамлардан етадиган азиятларга сабр қилиш”, дедилар.
👉 @diyonatli
❤1
Физик қоида ва иймоний роҳат.
Инсоннинг бош қисмидаги мийясининг ҳақиқий оғирлиги 1700 гр чиқади (сал кам 2 кг). Лекин шунга қарамасдан нега бу оғирликни сезмаймиз?!
Чунки, у орқа мийянинг суюқлигига ботиб туради. Физик қоидада келадики: ҳар қандай жисм сувга ботирилса, оғирлигидан тошиб чиққан сув миқдорича енгиллайди.
Шундай қилиб мийянинг вазни 50 гр бўлиб қолади ва биз унинг оғирлигини сезмаймиз. Буларнинг барчаси буюк Холиқнинг ўлчовларидир.
Бу суюқлик намоздаги руку ва сажда пайтида пастга ва юқорига ҳаракатланиб бош мийяни масаж қилади, натижада инсон намозда роҳатланади.
Аллоҳ барча камчилик ва нуқсонлардан покдир! Барча ҳамдлар унга бўлсин!
👉 @diyonatli
Инсоннинг бош қисмидаги мийясининг ҳақиқий оғирлиги 1700 гр чиқади (сал кам 2 кг). Лекин шунга қарамасдан нега бу оғирликни сезмаймиз?!
Чунки, у орқа мийянинг суюқлигига ботиб туради. Физик қоидада келадики: ҳар қандай жисм сувга ботирилса, оғирлигидан тошиб чиққан сув миқдорича енгиллайди.
Шундай қилиб мийянинг вазни 50 гр бўлиб қолади ва биз унинг оғирлигини сезмаймиз. Буларнинг барчаси буюк Холиқнинг ўлчовларидир.
Бу суюқлик намоздаги руку ва сажда пайтида пастга ва юқорига ҳаракатланиб бош мийяни масаж қилади, натижада инсон намозда роҳатланади.
Аллоҳ барча камчилик ва нуқсонлардан покдир! Барча ҳамдлар унга бўлсин!
👉 @diyonatli
👍5❤1
Ю С У Ф Н О Б И Й
Урфали шоир Юсуф Нобий 1678 йилда замонасининг подшоси билан Ҳажга бориш учун бир карвон билан йўлга чиқади. У даврларда туяларда борилар эди Ҳажга. Туянинг устига икки киши қулай ўрнашиб ўтира оладиган бир ўриндиқ ўрнатилади. Нобий подшоҳ билан бирга шундай туялардан бирига ўтирадилар.
У узоқ Ҳижоз сафарида Пайғамбар афандимизга қовушмоқ ҳаяжони билан Юсуф Нобий кечалари уйқуси келмайди. Юлдузларга узоқ термулади. Ҳабибуллоҳга етишмоқ дарди билан бағри ёнади...
Ниҳоят Мадинага яқинлашадилар. Нобий коинот афандисини зиёрат қиламан деган ҳаяжон билан ёнар экан, орқасига қараса подшоҳ ухлаб келмоқда. Нобий бундан хафа бўлади. Таъсирланади. Икки олам қуёши ётган диёрга келяпмиз ахир, бир оздан сўнг Мадинага кирамиз. Шундай бир вақтда ухлаш ҳеч муносибми? Ҳаяжонидан унинг тилидан беихтиёр шу мисралар тўкилади:
"Сакин тарки адабдан, кўйи маҳбуби Ҳудодир бу!
Назаргоҳи илоҳийдир, Мақоми Мустафодир бу!
Нобий, адабга риоя шарти ила, кир бу даргоҳга!
Матофи қудсиядир, бўсагоҳи анбиёдир бу!"
Маъноси: Адабни тарк этмоқдан эҳтиёт бўл. Зеро, бу ер Аллоҳ ҳабибининг диёридир. Бу ерга Аллоҳнинг назари давомли равишда ёғилади. Мустафонинг ўлкасидир бу. Эй Нобий, бу даргоҳга адабга риоя қилган ҳолингда кир! Буюк фаришталар эгилиб, пайғамбарнинг эшигини ўпадиган муқаддас жойдир бу!
Бу мисраларни Нобий ихтиёрсиз равишда бир неча маротаба такрорлайди. Ўқигани сари овози ҳам юксала боради. Ва ниҳоят унинг овозидан орқа тарафда ухлаётган подшоҳ уйғонади.
– Нобий! Нима бўлди? Нималарни ўқияпсан?
– Подшоҳим, қабри саодатга яқинлашганим сари ҳаяжонландим. Шу мисралар менга илҳом бўлди. Шуни беихтиёр такрорлаяпман...
Подшоҳ Нобийнинг унга нима демоқчи эканини англаган эди. Ўзининг ҳолидан ҳижолат бўлди. Ўзини ўзи койиди...
Ва ниҳоят, бир саҳар вақтида Мадина тупроқларига кирадилар. Қутлуғ шаҳарга кирар-кирмас, Нобий билан подшоҳ таҳорат оладилар. Мадинанинг кўчаларидан яёв масжид томон юрадилар. Масжиди набавийга яқинлашганларида эса, масжиднинг минораларидан:
"Сакин тарки адабдан, кўйи маҳбуби Худодир бу..." деган мисралар таралаётганини эшитадилар. Икковлари ҳайрон.
– Нобий! Эшитдингми? Бу не ҳол?
– Билмасам....
Бир ҳикматини англай олмаётган бу ҳолатга мароқ ва ҳаяжон ичидалар...
Не ҳаяжон билан Масжидга кирадилар. Намоз ва зиёратдан сўнг масжиднинг бир муаззинини излаб топадилар. Нобий муазинга:
– Аллоҳ ҳақи, пайғамбар ҳақи айт, азондан олдин айтган мисраларни ким айтди, қаердан ва қандай ўргандингиз?
Муаззин унга жавоб бергиси келмайди. Қайта-қайта сўрасалар ҳам, жавоб бермайди. Охири Нобий:
– Бу мисраларни бу ерга келаётганимизда туянинг устидаги биродаримга мен ўқиган эдим. Уни сен қаердан эшитдинг? Қизиқишим шундан.
Бу сўзлардан кейин муаззиннинг таври бирдан ўзгарди. Ҳаяжонга кириб:
– Сенинг исминг Нобийми? -деб сўради.
– "Ҳа" деган жавобни олиши билан, муаззин Нобийнинг қўлларига, Нобий эса муаззиннинг бўйнига ёпишади.
Бу муҳташам манзаранинг ҳаяжонига чидай олмаган подшоҳ, муаззинга:
– Аллоҳ ҳақи айт, буни Нобий эканини қаердан билдинг? –дейди.
Муаззин энди бардош беролмай, ниҳоят ўзининг тушини айта бошлади:
– Расули акром алайҳиссолату вассалом бу кеча тушимга ташриф буюриб, шарафлантирди ва дедики: "Умматимдан бўлган Нобий исмли бир киши шу бугун субҳда, менинг масжидимга, мени зиёрат қилиш учун келади. Унинг менга нисбатан ҳурмати ҳар нарсадан ортиқдир. Сиз бугун азондан аввал унинг мана шу мисраларини ўқиб уни қарши олинг." Биз ҳам Расулуллоҳ афандимизнинг мана шу амрини жойига қўйдик.
Нобий бу сўзларнинг қаршисида ўзини тутолмас, ва:
– Ростми? Ҳақиқатанми? Нобий дедими? Икки жаҳоннинг сарвари, мендек заволли гуноҳкор бир қулни, "умматимдан" дея лутф кўрсатдими? – дерди лаблари титраб...
Муаззиндан "Ҳа" жавобини эшитиши билан севинчидан ўзидан кетди. Ўша ерда йиқилди.
Юсуф Нобий каби севгили умматнинг сафида бўла олишлик тилаги ила...
Усмон КЎКЧАЛИК
👉 @diyonatli
Урфали шоир Юсуф Нобий 1678 йилда замонасининг подшоси билан Ҳажга бориш учун бир карвон билан йўлга чиқади. У даврларда туяларда борилар эди Ҳажга. Туянинг устига икки киши қулай ўрнашиб ўтира оладиган бир ўриндиқ ўрнатилади. Нобий подшоҳ билан бирга шундай туялардан бирига ўтирадилар.
У узоқ Ҳижоз сафарида Пайғамбар афандимизга қовушмоқ ҳаяжони билан Юсуф Нобий кечалари уйқуси келмайди. Юлдузларга узоқ термулади. Ҳабибуллоҳга етишмоқ дарди билан бағри ёнади...
Ниҳоят Мадинага яқинлашадилар. Нобий коинот афандисини зиёрат қиламан деган ҳаяжон билан ёнар экан, орқасига қараса подшоҳ ухлаб келмоқда. Нобий бундан хафа бўлади. Таъсирланади. Икки олам қуёши ётган диёрга келяпмиз ахир, бир оздан сўнг Мадинага кирамиз. Шундай бир вақтда ухлаш ҳеч муносибми? Ҳаяжонидан унинг тилидан беихтиёр шу мисралар тўкилади:
"Сакин тарки адабдан, кўйи маҳбуби Ҳудодир бу!
Назаргоҳи илоҳийдир, Мақоми Мустафодир бу!
Нобий, адабга риоя шарти ила, кир бу даргоҳга!
Матофи қудсиядир, бўсагоҳи анбиёдир бу!"
Маъноси: Адабни тарк этмоқдан эҳтиёт бўл. Зеро, бу ер Аллоҳ ҳабибининг диёридир. Бу ерга Аллоҳнинг назари давомли равишда ёғилади. Мустафонинг ўлкасидир бу. Эй Нобий, бу даргоҳга адабга риоя қилган ҳолингда кир! Буюк фаришталар эгилиб, пайғамбарнинг эшигини ўпадиган муқаддас жойдир бу!
Бу мисраларни Нобий ихтиёрсиз равишда бир неча маротаба такрорлайди. Ўқигани сари овози ҳам юксала боради. Ва ниҳоят унинг овозидан орқа тарафда ухлаётган подшоҳ уйғонади.
– Нобий! Нима бўлди? Нималарни ўқияпсан?
– Подшоҳим, қабри саодатга яқинлашганим сари ҳаяжонландим. Шу мисралар менга илҳом бўлди. Шуни беихтиёр такрорлаяпман...
Подшоҳ Нобийнинг унга нима демоқчи эканини англаган эди. Ўзининг ҳолидан ҳижолат бўлди. Ўзини ўзи койиди...
Ва ниҳоят, бир саҳар вақтида Мадина тупроқларига кирадилар. Қутлуғ шаҳарга кирар-кирмас, Нобий билан подшоҳ таҳорат оладилар. Мадинанинг кўчаларидан яёв масжид томон юрадилар. Масжиди набавийга яқинлашганларида эса, масжиднинг минораларидан:
"Сакин тарки адабдан, кўйи маҳбуби Худодир бу..." деган мисралар таралаётганини эшитадилар. Икковлари ҳайрон.
– Нобий! Эшитдингми? Бу не ҳол?
– Билмасам....
Бир ҳикматини англай олмаётган бу ҳолатга мароқ ва ҳаяжон ичидалар...
Не ҳаяжон билан Масжидга кирадилар. Намоз ва зиёратдан сўнг масжиднинг бир муаззинини излаб топадилар. Нобий муазинга:
– Аллоҳ ҳақи, пайғамбар ҳақи айт, азондан олдин айтган мисраларни ким айтди, қаердан ва қандай ўргандингиз?
Муаззин унга жавоб бергиси келмайди. Қайта-қайта сўрасалар ҳам, жавоб бермайди. Охири Нобий:
– Бу мисраларни бу ерга келаётганимизда туянинг устидаги биродаримга мен ўқиган эдим. Уни сен қаердан эшитдинг? Қизиқишим шундан.
Бу сўзлардан кейин муаззиннинг таври бирдан ўзгарди. Ҳаяжонга кириб:
– Сенинг исминг Нобийми? -деб сўради.
– "Ҳа" деган жавобни олиши билан, муаззин Нобийнинг қўлларига, Нобий эса муаззиннинг бўйнига ёпишади.
Бу муҳташам манзаранинг ҳаяжонига чидай олмаган подшоҳ, муаззинга:
– Аллоҳ ҳақи айт, буни Нобий эканини қаердан билдинг? –дейди.
Муаззин энди бардош беролмай, ниҳоят ўзининг тушини айта бошлади:
– Расули акром алайҳиссолату вассалом бу кеча тушимга ташриф буюриб, шарафлантирди ва дедики: "Умматимдан бўлган Нобий исмли бир киши шу бугун субҳда, менинг масжидимга, мени зиёрат қилиш учун келади. Унинг менга нисбатан ҳурмати ҳар нарсадан ортиқдир. Сиз бугун азондан аввал унинг мана шу мисраларини ўқиб уни қарши олинг." Биз ҳам Расулуллоҳ афандимизнинг мана шу амрини жойига қўйдик.
Нобий бу сўзларнинг қаршисида ўзини тутолмас, ва:
– Ростми? Ҳақиқатанми? Нобий дедими? Икки жаҳоннинг сарвари, мендек заволли гуноҳкор бир қулни, "умматимдан" дея лутф кўрсатдими? – дерди лаблари титраб...
Муаззиндан "Ҳа" жавобини эшитиши билан севинчидан ўзидан кетди. Ўша ерда йиқилди.
Юсуф Нобий каби севгили умматнинг сафида бўла олишлик тилаги ила...
Усмон КЎКЧАЛИК
👉 @diyonatli
👍6
БУ ЕР ДУНЁ, БУНДА РОҲАТ ЙЎҚ
«Аллоҳ яратмаган нарсани дунёдан изламанг», дейди бир ориф зот. «Аллоҳ нимани яратмаган?» дейишса, «роҳатни», деб жавоб берибди. Ҳа, шундай, бу дунёда роҳат изламанг, тополмайсиз. Бу ерда ҳеч нарса боқий эмас. Роҳат ичига беҳузурлик, завқ ичига алам киради. Бу беқарор дунёда роҳат истаган нима қилиши керак? Ҳаяжонли ва ҳаракатчан қилиб яратилган инсонларнинг роҳати - меҳнат ва ҳаракат қилишда. Ғайрат, ғайрат ва яна ғайрат. Ҳеч бўш турмасдан ишлаш, бирор дақиқа ғафлатга тушмай ҳаракатда бўлиш керак. Инсон бўла олиш, инсон бўлиб қола билиш, инсонга ярашмаган ҳолатларга тушмаслик учун тинимсиз ҳаракат қилиш керак. Бунинг бошқа йўли йўқ, ғолибо. Чунки инсонмиз. Роҳат ва имконларни кўрганда, келажакни унутишимиз мумкин.
Банда ансорлардек бўлиши керак. Шунда сурув-сурув қўйлар, туя-сигирлар, сандиқ-сандиқ жавоҳирлар унинг асосий истаги бўлмайди. Дунёда ансорлар ва муҳожирлар каби яшаш керак. Аллоҳ ҳар нарсани ҳикмат билан яратган экан, ярим йўлда қолганлар, охиратни унутиб дунёга майл боғлаганларнинг ҳам шу юришида бир ҳикмат бўлса керак.
«Иймон ва ҳузун» китобидан.
👉 @diyonatli
«Аллоҳ яратмаган нарсани дунёдан изламанг», дейди бир ориф зот. «Аллоҳ нимани яратмаган?» дейишса, «роҳатни», деб жавоб берибди. Ҳа, шундай, бу дунёда роҳат изламанг, тополмайсиз. Бу ерда ҳеч нарса боқий эмас. Роҳат ичига беҳузурлик, завқ ичига алам киради. Бу беқарор дунёда роҳат истаган нима қилиши керак? Ҳаяжонли ва ҳаракатчан қилиб яратилган инсонларнинг роҳати - меҳнат ва ҳаракат қилишда. Ғайрат, ғайрат ва яна ғайрат. Ҳеч бўш турмасдан ишлаш, бирор дақиқа ғафлатга тушмай ҳаракатда бўлиш керак. Инсон бўла олиш, инсон бўлиб қола билиш, инсонга ярашмаган ҳолатларга тушмаслик учун тинимсиз ҳаракат қилиш керак. Бунинг бошқа йўли йўқ, ғолибо. Чунки инсонмиз. Роҳат ва имконларни кўрганда, келажакни унутишимиз мумкин.
Банда ансорлардек бўлиши керак. Шунда сурув-сурув қўйлар, туя-сигирлар, сандиқ-сандиқ жавоҳирлар унинг асосий истаги бўлмайди. Дунёда ансорлар ва муҳожирлар каби яшаш керак. Аллоҳ ҳар нарсани ҳикмат билан яратган экан, ярим йўлда қолганлар, охиратни унутиб дунёга майл боғлаганларнинг ҳам шу юришида бир ҳикмат бўлса керак.
«Иймон ва ҳузун» китобидан.
👉 @diyonatli
👍2👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#Долзарб
Ҳанафий мазҳабида юзни ва қўлни беркитиш масаласи
Салоҳиддин домла Шарипов
🔗 t.me/oliymahad – диний-маърифий канал!
Ҳанафий мазҳабида юзни ва қўлни беркитиш масаласи
Салоҳиддин домла Шарипов
🔗 t.me/oliymahad – диний-маърифий канал!
ЖУМАНИНГ СУННАТЛАРИ:
🔸 Жума учун ғусл қилиш.
🔸 Хушбўй нарсалар суртиш.
🔸 Чиройли кийимлар кийиш.
🔸 Жумага виқор ва сакина билан эрта бориш.
🔸 Жума куни баданни тозалаб, ҳайъатни гўзал қилиш.
🔸 Жума куни Каҳф сурасини қироат қилиш.
🔸 Жума куни ва кечаси дуони кўп қилиш.
🔸 Жума куни ва кечаси Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга кўп салавот айтиш.
🔸 Имом биринчи ракъатда Фотиҳадан кейин Жумуъа сурасини ва иккинчи ракъатда Мунофиқун сурасини қироат қилиш.
🔸 Жума куни бомдод намозида "Ҳаа мийм сажда" ва "Ҳал атаа алалинсани" сураларини қироат қилиш суннатдир.
🔸 Жума намозининг фарзидан аввал ва кейин тўрт ракъатдан суннат намози ўқиш.
🔸 Жумада мудраган одам бошқа ерга ўтиб олиши.
👉 @diyonatli
🔸 Жума учун ғусл қилиш.
🔸 Хушбўй нарсалар суртиш.
🔸 Чиройли кийимлар кийиш.
🔸 Жумага виқор ва сакина билан эрта бориш.
🔸 Жума куни баданни тозалаб, ҳайъатни гўзал қилиш.
🔸 Жума куни Каҳф сурасини қироат қилиш.
🔸 Жума куни ва кечаси дуони кўп қилиш.
🔸 Жума куни ва кечаси Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга кўп салавот айтиш.
🔸 Имом биринчи ракъатда Фотиҳадан кейин Жумуъа сурасини ва иккинчи ракъатда Мунофиқун сурасини қироат қилиш.
🔸 Жума куни бомдод намозида "Ҳаа мийм сажда" ва "Ҳал атаа алалинсани" сураларини қироат қилиш суннатдир.
🔸 Жума намозининг фарзидан аввал ва кейин тўрт ракъатдан суннат намози ўқиш.
🔸 Жумада мудраган одам бошқа ерга ўтиб олиши.
👉 @diyonatli
👍1