Men ham baʼzan talabalikka tayyorgarlik koʻrgan yillarimni eslayman. S.X.Sirojiddinov litseyini bitirib, sinfdoshlarimiz har kim oʻz qiziqishi va tanlagan yoʻnalishi boʻyicha turli tomonlarga tarqalib ketgan  pallalar.
Kimdir oliygohga tayyorgarlik koʻrar, kimdir boshqa maqsad sari  yoʻl olar, yana kimdir oʻz orzusi ortidan yurardi. Yozning chillasi avjiga chiqqan, biz abituriyentlar esa ilmning “chilla”sida qaynar edik. Oliygohga kirish oson emasdi. Ayniqsa, tanlagan mutaxassislik boʻyicha puxta tayyorgarlik koʻrish kerak. Qoʻlimizda kitob, qoʻltiqda “Axborotnoma”. Misol-masalalarning u yogʻini yechib, bu yogʻini yechib, har bir mavzuni qayta-qayta oʻqirdik. Hatto nafas rostlashga ketadigan vaqtni ham qizgʻanardik. Kimdir oʻz uyida tayyorlanardi, kimdir ijarada. Maqsad bitta: hech kim xalaqit bermasa, kitobni tinch oʻqish, mutaxassislik boʻyicha tayyorgarlikni yanada kuchaytirsa. Men ham vaqtni tejash maqsadida bir rus kampirining ijara uyiga joylashdim. Uydan qatnab oʻqishim mumkin edi. Ammo yoʻlga ketadigan vaqtni qizgʻanardim. “Ijarada yashasam, koʻproq oʻqiyman”, deb oʻyladim. Ammo hayotning oʻz rejasi bor ekan. Uy egasi bilan yashash, ayniqsa, yosh qiz boʻlsangiz, uy yumushlaridan chetda qolish oson emas. Dars qilish uchun kitobni ochaman — ruschalab biror ish buyuriladi. Men bajaraman. Ruschani esa unchalik yaxshi bilmayman. “Hoy, inson men tayyorgarlik koʻrishim kerak, vaqtim zoye ketadi,” deya qani tushuntira olsam uy egasiga. Qizigʻi, momo oʻzbekchani tushunardi. Ammo mening rus tilida qiynalayotganimni koʻrib, goʻyo atayin yanada gapirtirardi.

— Не поняла...

Yana tushuntirishga urinaman.

Yana:

— Не поняла...

Soʻng oʻsha gaplar:

— “Тебе надо русского учить. Как можно не знать русского языка? Сначала русский язык учи, потом к специальности готовься...”

Bugun oʻylasam, oʻsha gaplar menga juda qattiq taʼsir qilgan ekan. Balki alam qilgandir, balki oʻqishga tayyorgarlik koʻrishimga xalaqit berilayotgani jonimga tekkandir. Balki oʻzim bilmagan tilda oʻz fikrimni tushuntirishga majbur boʻlganim uchun. Yoki inson oʻz yurtida oʻz tilini bilgan holda ham qandaydir “kamchilik” egasidek his qilishi, yelka qisib yurishi menga ogʻir botgandir.