💥 https://t.me/educaation💥
استايل مينيمال داشتن،يعني حذف كردن تمام لباس هاي غير ضروري داخل كمد لباس.در اينصورت است كه لباس هاي ضروري به درد بخور مي توانند خودشان را نمايش دهند.پس اگر دوست داريد مينيماليست باشيد،تنها نيستيد😍

💥 https://t.me/educaation💥
يك استايل مينيمال هميشه شامل لباس هايي با طيف رنگي مشكي،سفيد،بژ با خاكستري نيست .مي توانيد از رنگهاي شاد و روشن نيز استفاده كنيد فقط يكدست باشد
يكدست بودن و عدم وجود طرح،بافت خاص از اصول ديگر اين سبك است اما طرح#راه راه يك استثناست

بیاید یه لیست بنویسیم طوری که هر سطرش با این کلمه شروع شه: "چقدرخوبه که"...
مثل این:
چقدر خوبه که میتونم هنوز لبخند بزنم...
چقدر خوبه که سالمم...
چقدر خوبه که خانوادم رو دارم...
چقدر خوبه که میتونم هنوز آسمون آبی رو ببینم...
چقدر خوبه که میتونم انسانیت درونم رو حس کنم...
چقدر خوبه که...

بیاین برای یه بار هم که شده، داشته هامون رو به یاد بیاریم
نه نداشته هامون رو!

👤 دکتر احمد حلت

💥 https://t.me/educaation💥

زندگی نمایشی است
که هیچ تمرینی برای آن
وجود ندارد!
پس آواز بخوان، اشک بریز،
بخند و با تمام وجود زندگی کن
قبل از آنکه نمایش تو بدون هیچ تشویقی به پایان برسد!

#چارلی_چاپلین

@Arma_copy 🍃

‌
معروف‌ترین و جنجالی‌ترین کارهای #ایو_کلن، نقاشی‌های بدنی یا به تعبیری "انسان نگاری‌های دوران آبی" است؛ که از جسورانه‌ترین کارهای تاریخ هنر مدرن است. او از بدن برهنهٔ زنان به مثابهٔ برس‌هاس زنده استفاده می‌کرد و خودش تنها یک هدایت‌کننده بود و هیچ گونه تماسی با زن‌ها و بوم نداشت. در برخی از اجراها بدن زنان رنگ می‌شد و با غلت زدن روی بوم رنگ آبی ثبت می‌شد و در برخی دیگر زنان به تابلوها می‌چسبیدند و با اسپری دور آن‌ها رنگ می‌شد. این تجربیات، همیشه در برابر تماشاگران و با همراهی یک ارکستر موسیقی که یک سمفونی با یک نت واحد را می‌نواخت، صورت می‌پذیرفت. رویداد انسان‌نگاری دوران آبی که در سال ۱۹۶۰ همراه با یک قطعهٔ موسیقی مونوتون به‌طور زنده اجرا شد، یکی از معروف‌ترین نمونه‌های این ژّانر است.
@ t.me/educaation
تابلوهای خلق شده در این اجراها، با عنوان کلی Ant، برگرفته از ابتدای کلمه ی Anthropometry به معنی انسان نگاری، به نمایش درآمد. تکه‌های پراکنده‌ای که از تماس‌های متناوب بدن با سطح تابلو پدید آمده‌اند، مشابه سطوح کوبیستی و یادآور تابلوی "برهنه در حال پایین آمدن از پله‌ها" اثر #مارسل_دوشان هستند که پیکره زن را در تجزیه سطوح مختلف به تصویر کشیده‌است. پیکره زن‌ها در تصاویر انسان‌نگاری، فاقد هویت و غیرقابل شناسایی است؛ گویی که تابلوی نقاشی در زمانی با بدن همگن شده، لیکن اکنون جسم گریخته و تنها روح باقی‌مانده‌است.
@ t.me/educaation
این کار او در امتداد کار #جکسون_پولاک بود، چون هر دو بوم را بر روی زمین قرار می‌دادند و از قلمو استفاده نمی‌کردند. اما کار پولاک انتزاعی بود و خود رنگ روی بوم می‌پاشید. اما در کار کلَن معلوم بودن پیکره زن‌ها نشان دهندهٔ فیگوراتیو بودن تابلوهاست، و او تنها هدایت‌کننده و ناظر بوده‌است؛ که از منظر حساسیت‌های فمنیستی معاصر، حضور یک مرد ژیگول با لباس رسمی در برابر جمعیتی از تماشاگران عمدتا بورژوایی از زنان برهنه به مثابهٔ ابزار کار استفاده می‌کند، چقدر می‌تواند صحنه بحث‌برانگیزی باشد. تفاوت دوم کار این دو هنرمند به روش و فرایند نقاشی مربوط می‌شود. برای پولاک رها و آزاد ریخته شدن رنگ‌ها مهم بود، اما برای کلَن، وسیله انتقال رنگ بر روی بوم مهم بود.