Forwarded from sajjad fattahi
مدتی است که دانشجویان و اساتید جامعهشناسی به طرق گوناگون از کیفیت نامناسب نظام آموزش جامعهشناسی در ایران سخن می گویند. در مقاله" ارزیابی ای درونی از کیفیت خروجی نظام آموزش جامعهشناسی در ایران " تلاش شده است از طریق انجام مصاحبه با برخی اساتید و دانشجویان جامعهشناسی ایران و مطالعات اسنادی به این موضوع پرداخته شود. متن این مقاله همراه با سایر مقالات منتشر شده در آخرین شماره مجله جامعهشناسی ایران از طریق پیوند زیر در دسترس می باشد. در مقالهای دیگر که به زودی منتشر خواهد شد علل درون سیستمی موثر بر کیفیت خروجی نظام آموزش جامعهشناسی ایران مورد شناسایی و بررسی قرار خواهد گرفت.
http://www.isa.org.ir/images/isadoc/full-text-majalat/jameshenasi/2-94%20.pdf
http://www.isa.org.ir/images/isadoc/full-text-majalat/jameshenasi/2-94%20.pdf
روایت کرده اند وقتی عباس کیارستمی در سال 1376 با دریافت نخل طلای کن به کشور بازمی گشت، عده ای می خواستند او را بزنند و لاجرم از در پشتی فرودگاه خارج می شود. امروز 19 سال از آن تاریخ گذشته است و یک اتفاق کوچک افتاده است: کیارستمی حتی امروز که از میان ما رفته، برای همه ما زنده است؛ و آنها که می خواستند کیارستمی را بزنند، زنده اند، اما در خاطر چه کسی جا دارند؟
Forwarded from جامعهشناسی
تشییع پیکر عباس کیارستمی، یکشنبه، ۸:۳۰ صبح، مقابل کانون پرورش فکری، ضلع شرقی پارک لاله
@IranSociology
@IranSociology
https://telegram.me/abdiabbas/470 این یادداشت عباس عبدی را باید خیلی جدی گرفت
Telegram
آینده (عباس عبدی)
🔴گفتگو؛ انتخابي اجباري!
منتشر شده در صدا 12-4-1395
بياييم كمي ارتفاع بگيريم و صحنه سياسي ايران را از فراز آسمان و نه از روي زمين نظاره كنيم. وقتي كه روي زمين و داخل بازي هستيم، خيلي چيزها را نميبينيم، زاويه و نيز افق ديدمان محدود خواهد بود، بويژه آنكه جزو…
منتشر شده در صدا 12-4-1395
بياييم كمي ارتفاع بگيريم و صحنه سياسي ايران را از فراز آسمان و نه از روي زمين نظاره كنيم. وقتي كه روي زمين و داخل بازي هستيم، خيلي چيزها را نميبينيم، زاويه و نيز افق ديدمان محدود خواهد بود، بويژه آنكه جزو…
آدم های کمی آن قدر خوشبخت و شایسته اند که زندگی شان مشحون از دوستی، صلح و حیات؛ و مرگشان نیز نوید خیر و صلاح برای دیگران باشد. عباس کیارستمی از جمع این گونه آدمیان است. یک عمر با فیلمهایش مردم را صلح، اصالت زندگی و دوستی دعوت کرد؛ و آنگاه که از این جهان رفت، بازمانده روزهای آخرش، پرونده پزشکی اش، این فرصت را به جامعه داده است تا نقطه آغازی برای بازنگری در نظام پزشکی، گشودن رازهای این نظام سر به مهر، و دمیدن روح شفافیت در پستوهای تاریک اخلاق، رفتار و عملکرد نظام پزشکی پیدا شود. پرونده مرگ کیارستمی هم می تواند حیات بخش باشد.
بازی والیبال امروز به گونهای است که صرفنظر از اینکه چه تیمی سرویس را میزند، هر تیمی که توپ را در زمین حریف بخواباند، امتیاز میگیرد. بازی والیبال دو دهه قبل اینگونه نبود و تیمی که توپ را در زمین حریف میخواباند به شرطی امتیاز میگرفت که سرویس را نیز خودش زده باشد. پرسش این است که این تغییر قاعده، چه تحولی در والیبال جهان ایجاد کرد؟
این تغییرات، تبعات بسیار زیادی برای بازی والیبال داشته است. محدود شدن بازی والیبال به حدود 90 دقیقه، امکان مناسبی برای شبکههای تلویزیونی جهت پخش بازی والیبال ایجاد کرده است. زمان بازی والیبال، پیشتر بسیار بیشتر از امروز بود و به دلیل دشواری برآورد طول زمان بازی، امکان اجاره ماهواره یا تخصیص زمان مشخص در جدول پخش برنامههای تلویزیونی به والیبال وجود نداشت. امکان پخش تلویزیونی به افزایش درآمدهای این رشته و پایداری اقتصادی آن نیز کمک کرده است.
حالا تصور کنید فدراسیون جهانی والیبال به جای این تغییر قاعده، تلاش میکرد از طریق اعطای وام و ساختن هزاران سالن والیبال در نقاط مختلف جهان، توزیع توپ و تور و دادن کمکهزینه به تیمهای ضعیفتر برای شرکت در مسابقات بینالمللی، این ورزش را عالمگیر کرده و تعداد بیشتری از افراد را به سوی این ورزش جلب کند. هزینه چنین اقدامی بسیار زیاد میبود و والیبال به خوبی در تلویزیون نمایش داده نمیشد و پایداری اقتصادی آن نیز به اندازه امروز نبود. فدراسیون جهانی والیبال باید برای نظارت بر توزیع اعتبارات، پایش کیفیت و فرآیند ساخت سالنهای والیبال و مبارزه با فساد در جریان ساخت و سازها و اعطای کمکها، سازمانی مفصل را توسعه میداد. اما امروز والیبال به بازی سودآور، جذاب، با زمان قابل پیشبینی، قابل پخش تلویزیونی و رقابتی تبدیل شده است. والیبال امروز در چند واژه خلاصهشدنی است: آسانتر، سریعتر، جذابتر، قابل پیشبینیتر، و رقابتیتر از گذشته.
این تغییرات، تبعات بسیار زیادی برای بازی والیبال داشته است. محدود شدن بازی والیبال به حدود 90 دقیقه، امکان مناسبی برای شبکههای تلویزیونی جهت پخش بازی والیبال ایجاد کرده است. زمان بازی والیبال، پیشتر بسیار بیشتر از امروز بود و به دلیل دشواری برآورد طول زمان بازی، امکان اجاره ماهواره یا تخصیص زمان مشخص در جدول پخش برنامههای تلویزیونی به والیبال وجود نداشت. امکان پخش تلویزیونی به افزایش درآمدهای این رشته و پایداری اقتصادی آن نیز کمک کرده است.
حالا تصور کنید فدراسیون جهانی والیبال به جای این تغییر قاعده، تلاش میکرد از طریق اعطای وام و ساختن هزاران سالن والیبال در نقاط مختلف جهان، توزیع توپ و تور و دادن کمکهزینه به تیمهای ضعیفتر برای شرکت در مسابقات بینالمللی، این ورزش را عالمگیر کرده و تعداد بیشتری از افراد را به سوی این ورزش جلب کند. هزینه چنین اقدامی بسیار زیاد میبود و والیبال به خوبی در تلویزیون نمایش داده نمیشد و پایداری اقتصادی آن نیز به اندازه امروز نبود. فدراسیون جهانی والیبال باید برای نظارت بر توزیع اعتبارات، پایش کیفیت و فرآیند ساخت سالنهای والیبال و مبارزه با فساد در جریان ساخت و سازها و اعطای کمکها، سازمانی مفصل را توسعه میداد. اما امروز والیبال به بازی سودآور، جذاب، با زمان قابل پیشبینی، قابل پخش تلویزیونی و رقابتی تبدیل شده است. والیبال امروز در چند واژه خلاصهشدنی است: آسانتر، سریعتر، جذابتر، قابل پیشبینیتر، و رقابتیتر از گذشته.
حالا که بحث ساخت خط انتقال آب از بهشت آباد جدی شده، توجه به این مقاله بد نیست. http://npps.ir/ArticlePreview.aspx?id=61597
شبکه مطالعات سیاست گذاری عمومی | شمس | Network for Public Policy Studies
تردید در ضرورت انتقال آب بهشت آباد
از نظر هزینههای سرمایهای انتقال آب بین حوزهای پرهزینهترین روش تامین آب میباشد و بنابراین باید سرمایهگذاری در چنین طرحهایی با سرمایهگذاری در سایر طرحهای ملی و عمومی کشور برای تامین آب مورد نیاز و جبران کسری حوزه مقصد مقایسه شود.
اگر دغدغه ایران را دارید، این مقاله را علی رغم پیچیدگی و طولانی بودن نسبی اش، تا به انتها بخوانید. http://sharghdaily.ir/News/97498/%D9%86%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B3%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%A2%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
روزنامه شرق
نهنگی که سر برآورده است
مقاله نهنگی که سر برآورده است، نوشته آقای کامبیز نوروزی است. برخی دوستان این مقاله را به نام من در برخی کانالها بازنشر کرده اند. کاش دقت می کردند و این اشتباه پیش نمی آمد. لینک مقاله: http://l.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.sharghdaily.ir%2FNews%2F97494%2F%25D9%2586%25D9%2587%25D9%2586%25DA%25AF%25DB%258C-%25DA%25A9%25D9%2587-%25D8%25B3%25D8%25B1-%25D8%25A8%25D8%25B1%25D8%25A2%25D9%2588%25D8%25B1%25D8%25AF%25D9%2587-%25D8%25A7%25D8%25B3%25D8%25AA&h=CAQGDUZ-b
برجام مدلی برای حل مسائلی است که به آنها مسائل پیچیده میگویند. جنس مسائل پیچیده به گونهای است اولاً بر سر مسأله و تعریف آن اجماع وجود ندارد و دیگر اینکه راه حل آنها از قبل موجود نیست، بلکه در فرایند تعامل همه کسانی که به مسأله مرتبط هستند، ساخته میشود. برجام یک مدل برای حل مسائل پیچیده است. 159 صفحه متن انگلیسی که به برجام معروف شد، از روز نخست یعنی در نوامبر 2013 که جان کری و جواد ظریف مذاکرات را آغاز کردند وجود نداشت و کسی نمیدانست که در نهایت این راه حل چند صفحه خواهد بود و چه ماهیتی دارد؟ بند بند این راه حل در فرایند گفتوگو ساخته و نوشته شده و اتفاقاً گفتوگوها در بسیاری موارد خصمانه بوده است. برخی فکر میکنند وقتی از گفتوگو حرف میزنیم، همیشه صحبت از خوبی و خوشی است، اما برخی مواقع خصمانه و بر سر منافع است. گفتوگو برای چشمپوشی از منافع نیست، برای تأمین مشروع و شفاف منافع است
برجام یک مدل و روح گونهای از حل مسأله است؛ به این معنی که راهحل همواره ناقص است، یعنی برای مسائل پیچیده هیچ گاه راهکار کامل نیست و همواره طرفین یک مسأله پیچیده ناراضی هستند، اما سطح نارضایتی متفاوت است. امریکاییها قطعاً چیزهایی از برجام را دوست دارند و مانند ما ایرانیها چیزهایی را دوست ندارند، زیرا در مسائل بغرنج و پیچیده نباید دنبال راهکارهای کامل بگردید. اگر از این منظر به برجام نگاه کنیم، برجام روحی دارد که میتوان در داخل از آن استفاده کرد. برجام مدلی برای حل مسأله آب در کشور است، زیرا در مسأله آب، ذی نفعان بزرگ و پیچیده بسیاری وجود دارند؛ چند میلیون کشاورز، پیمانکاران و وزارتخانهها، مردم مصرفکننده آب شرب و گروههای محیط زیستی، که هنوز مسألهشان با یکدیگر شفاف نشده است. دقت کنید که برجام مسأله میان ایران و غرب در یک پرونده مهم را صورتبندی کرده و به آگاهی عمومی جهانیان عرضه کرد و حالا طرفین میدانند درباره چه چیز حرف میزنند.
این مهم از آن جهت اهمیت دارد که ما در خیلی از مسائلمان در داخل اصلاً نمیدانیم درباره چه چیز حرف میزنیم. مهمتر اینکه برجام مسأله پیچیده هستهای را چنان صورتبندی کرد که حتی مردم عادی هم نسبتشان با آن را تا حدودی درمییابند.
این مهم از آن جهت اهمیت دارد که ما در خیلی از مسائلمان در داخل اصلاً نمیدانیم درباره چه چیز حرف میزنیم. مهمتر اینکه برجام مسأله پیچیده هستهای را چنان صورتبندی کرد که حتی مردم عادی هم نسبتشان با آن را تا حدودی درمییابند.
مردم خیلی دولتها را از هم تفکیک نمیکنند و بین قوا هم تفکیک چندانی قائل نمیشوند. مردم با یک کلیت سیاسی مواجهند و از آن انتظاراتی دارند و خیلی نمیپرسند که این کل توسط چه کسی و چرا پیروز یا ناکام بوده است. مردم معنا و تأثیر ناکامی را درک میکنند ولی لحظاتی فرامیرسد که به اینکه چه کسی مسئول ناکامی بوده است حساسیت زیادی نشان ندهند
تاریخ توسعه با ساختار و کارکرد توزیع رانت پیوند خورده است. کره جنوبی با رانت مولد توسعه یافته است و شرکتهای خودروسازی، لوازم خانگی و فولادسازی این کشور بر بنیان رانتی که دولت فراهم کرد، توسعه پیدا کردند؛ رانتهایی چون دسترسی به ارز خارجی، تعرفه گمرکی و حتی انحصارهایی که از شرایط خاص و زمانبندی مشخص تبعیت میکردند. اما رانتهایی که در کشور ما توزیع شد، اغلب غیرمولد بودهاند. رانت ارزی در ایران، پرداخت شده، یا انحصار تولید خودرو وجود دارد، اما این رانتها به رقابتی شدن کمک شایانی نکردهاند و زمانبندی و محدودیت هم نداشتهاند. معتقدم بنیادیترین مسألهای که حاکمیت باید درباره آن تصمیم بگیرد، بازنگری در کمیت، کیفیت، چگونگی و دریافتکنندگان رانت و هدف نهایی ارائه رانتهاست. پرسش این است: آیا این رانتها به ارتقای سیستم یا به نابودی آن کمک میکنند؟