مقاله نهنگی که سر برآورده است، نوشته آقای کامبیز نوروزی است. برخی دوستان این مقاله را به نام من در برخی کانالها بازنشر کرده اند. کاش دقت می کردند و این اشتباه پیش نمی آمد. لینک مقاله: http://l.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.sharghdaily.ir%2FNews%2F97494%2F%25D9%2586%25D9%2587%25D9%2586%25DA%25AF%25DB%258C-%25DA%25A9%25D9%2587-%25D8%25B3%25D8%25B1-%25D8%25A8%25D8%25B1%25D8%25A2%25D9%2588%25D8%25B1%25D8%25AF%25D9%2587-%25D8%25A7%25D8%25B3%25D8%25AA&h=CAQGDUZ-b
برجام مدلی برای حل مسائلی است که به آنها مسائل پیچیده میگویند. جنس مسائل پیچیده به گونهای است اولاً بر سر مسأله و تعریف آن اجماع وجود ندارد و دیگر اینکه راه حل آنها از قبل موجود نیست، بلکه در فرایند تعامل همه کسانی که به مسأله مرتبط هستند، ساخته میشود. برجام یک مدل برای حل مسائل پیچیده است. 159 صفحه متن انگلیسی که به برجام معروف شد، از روز نخست یعنی در نوامبر 2013 که جان کری و جواد ظریف مذاکرات را آغاز کردند وجود نداشت و کسی نمیدانست که در نهایت این راه حل چند صفحه خواهد بود و چه ماهیتی دارد؟ بند بند این راه حل در فرایند گفتوگو ساخته و نوشته شده و اتفاقاً گفتوگوها در بسیاری موارد خصمانه بوده است. برخی فکر میکنند وقتی از گفتوگو حرف میزنیم، همیشه صحبت از خوبی و خوشی است، اما برخی مواقع خصمانه و بر سر منافع است. گفتوگو برای چشمپوشی از منافع نیست، برای تأمین مشروع و شفاف منافع است
برجام یک مدل و روح گونهای از حل مسأله است؛ به این معنی که راهحل همواره ناقص است، یعنی برای مسائل پیچیده هیچ گاه راهکار کامل نیست و همواره طرفین یک مسأله پیچیده ناراضی هستند، اما سطح نارضایتی متفاوت است. امریکاییها قطعاً چیزهایی از برجام را دوست دارند و مانند ما ایرانیها چیزهایی را دوست ندارند، زیرا در مسائل بغرنج و پیچیده نباید دنبال راهکارهای کامل بگردید. اگر از این منظر به برجام نگاه کنیم، برجام روحی دارد که میتوان در داخل از آن استفاده کرد. برجام مدلی برای حل مسأله آب در کشور است، زیرا در مسأله آب، ذی نفعان بزرگ و پیچیده بسیاری وجود دارند؛ چند میلیون کشاورز، پیمانکاران و وزارتخانهها، مردم مصرفکننده آب شرب و گروههای محیط زیستی، که هنوز مسألهشان با یکدیگر شفاف نشده است. دقت کنید که برجام مسأله میان ایران و غرب در یک پرونده مهم را صورتبندی کرده و به آگاهی عمومی جهانیان عرضه کرد و حالا طرفین میدانند درباره چه چیز حرف میزنند.
این مهم از آن جهت اهمیت دارد که ما در خیلی از مسائلمان در داخل اصلاً نمیدانیم درباره چه چیز حرف میزنیم. مهمتر اینکه برجام مسأله پیچیده هستهای را چنان صورتبندی کرد که حتی مردم عادی هم نسبتشان با آن را تا حدودی درمییابند.
این مهم از آن جهت اهمیت دارد که ما در خیلی از مسائلمان در داخل اصلاً نمیدانیم درباره چه چیز حرف میزنیم. مهمتر اینکه برجام مسأله پیچیده هستهای را چنان صورتبندی کرد که حتی مردم عادی هم نسبتشان با آن را تا حدودی درمییابند.
مردم خیلی دولتها را از هم تفکیک نمیکنند و بین قوا هم تفکیک چندانی قائل نمیشوند. مردم با یک کلیت سیاسی مواجهند و از آن انتظاراتی دارند و خیلی نمیپرسند که این کل توسط چه کسی و چرا پیروز یا ناکام بوده است. مردم معنا و تأثیر ناکامی را درک میکنند ولی لحظاتی فرامیرسد که به اینکه چه کسی مسئول ناکامی بوده است حساسیت زیادی نشان ندهند
تاریخ توسعه با ساختار و کارکرد توزیع رانت پیوند خورده است. کره جنوبی با رانت مولد توسعه یافته است و شرکتهای خودروسازی، لوازم خانگی و فولادسازی این کشور بر بنیان رانتی که دولت فراهم کرد، توسعه پیدا کردند؛ رانتهایی چون دسترسی به ارز خارجی، تعرفه گمرکی و حتی انحصارهایی که از شرایط خاص و زمانبندی مشخص تبعیت میکردند. اما رانتهایی که در کشور ما توزیع شد، اغلب غیرمولد بودهاند. رانت ارزی در ایران، پرداخت شده، یا انحصار تولید خودرو وجود دارد، اما این رانتها به رقابتی شدن کمک شایانی نکردهاند و زمانبندی و محدودیت هم نداشتهاند. معتقدم بنیادیترین مسألهای که حاکمیت باید درباره آن تصمیم بگیرد، بازنگری در کمیت، کیفیت، چگونگی و دریافتکنندگان رانت و هدف نهایی ارائه رانتهاست. پرسش این است: آیا این رانتها به ارتقای سیستم یا به نابودی آن کمک میکنند؟
مسأله هستهای و برجام، یک پرونده کنار بقیه پروندهها نیست. این واقعیت را بپذیریم که بدون حضور در بازارهای جهانی نمیشود مشکلات اقتصادی را حل کرد. انتقال فناوری بدون ورود به نظام تجارت بینالملل در دنیای امروز ممکن نیست یا اگر باشد، با سرعتی بسیار کندتر از بقیه حرکت خواهیم کرد و این به نفع توازن استراتژیک قوای ما در مقایسه با رقبا نیست
برجام شرط لازم است، نه شرط کافی؛ یعنی اگر از دیوار تحریمها رد نشویم، ورود به بقیه اصلاحات هم ناممکن یا بسیار دشوار میشود. وضعیت امروز با 50 سال پیش بسیار تفاوت دارد، زیرا امروز اصلاحات در داخل نیازمند تعامل با جهان است. عصر اتکای صد درصد به داخل تمام شده و بدون ارتباطات سازنده با جهان نمیتوان به اندازه کافی یا حتی به اندازه لازم توسعه پیدا کرد. تحریمها از این نگاه، واقعاً خسارتبار بودند، اما این بدان معنا نیست که با رفع آنها همه مشکلات حل میشود و از امروز یک روند صعودی را آغاز میکنیم. کشورهایی هستند که تحریم نیستند، اما درون فقر و توسعه نیافتگی دست و پا میزنند. بنابراین، متغیر روابط بینالملل، بستر و شرط لازم است، اما شرط کافی نیست و ما حتماً نیازمند اصلاحات در داخل هستیم.
پیچیدهترین مسألهای که در ایران باید به آن رسیدگی شود، مسأله کمیت، کیفیت و چگونگی توزیع رانت است. همه کشورهای جهان درباره چگونگی توزیع رانت مکانیزمهای خاص خود را دارند. رانتها بهطور کلی به دو دسته مولد و غیرمولد تقسیم میشوند. منظور از رانتهای مولد، مانند رانتی است که دولت در کره جنوبی به شرکتهای خصوصی این کشور داد تا رشد کرده و بزرگ شوند.
هر اجماعی در خانواده، دوستی و در شرکتها، مبتنی بر نوعی از ساختار توزیع منافع است. آنچه باید به دنبال سامان دادن به آن بود، تنظیم ساختار توزیع منافع است به گونهای که مانع توسعه نشود و به نفی قاعده بازی نینجامد
میتوان دو گونه مسأله را طرح کرد. نخست اینکه میتوان گفت ایرانیان نمیتوانند با هم گفتوگو کنند، زیرا آموزش، تربیت و توانمندی ذهنی گفتوگو ندارند. جور دیگری هم میشود گفت؛ اینکه ما با هم گفتوگو نمیکنیم از آن جهت است که درباره ساختاری از تقسیم منافع با هم به توافق نرسیدهایم.
برجام نمونهای از گفتوگوی اجتماعی فراگیر و نهایتاً اجماع بوده است. انتخابات هم نمودی از گفتوگوی اجتماعی است. اما سؤال را میتوان به گونه دیگری پرسید: آیا علت این است که ما اساساً گفتوگو نمیدانیم یا اینکه ساختاری از توزیع منافع پدید نیامده است تا گفتوگو را ممکن کند؟ بازیهای سرجمع صفر، کمتر زمینهای برای گفتوگو ایجاد میکنند.
این ویدئو حاوی گفته های مهمی درباره علل مخالفت با طرح انتقال آب دریای مازندران به استان سمنان است. فقط دوستداران محیط زیست ایران نیستند که با این طرح مخالف هستند. آنها که به عقلانیت احترام می گذارند و دوست دارند کشورشان با معیارهای عقلانی و نه منافع پیمانکاران و سیاسیون اداره شود، به دلایل اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و محیط زیستی با این طرح مخالف هستند. انتشار این گونه ویدئوها می تواند آغاز دلیل آوردن های مستحکم تری برای مخالفت با این پروژه باشد. http://www.aparat.com/v/LBlT9
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
مخالفت با انتقال آب دریای مازندران به سمنان
خبری در راه هست! دولت قصد اجرای طرح ضد محیط زیستی دیگری را دارد❗️
آیا معصومه ابتکار برخلاف نظرات استادان و پژوهشگران و کارشناسان برجسته و فعالین حوزه محیط زیست کشور این طرح را امضا خواهد کرد؟
کارشناسان به زبان خود بر باطل بودن طرح انتقال آب دریای مازندران…
آیا معصومه ابتکار برخلاف نظرات استادان و پژوهشگران و کارشناسان برجسته و فعالین حوزه محیط زیست کشور این طرح را امضا خواهد کرد؟
کارشناسان به زبان خود بر باطل بودن طرح انتقال آب دریای مازندران…
متن زیر نوشته دوست و همکار بسیار عزیز و متعهدم - آقای دکتر فردین علیخواه - که عاشق ایران است و برای حفظ این میراث عزیز می نویسد، خواندنی است.
Forwarded from فردین علیخواه
ارزیابی تأثیر اجتماعی را مطالبه کنید
🔺دکتر فردین علیخواه(جامعه شناس): خواهش می کنم حوصله کنید و این نوشته را تا آخر بخوانید. در این مطلب می خواهم درباره "ارزیابی تأثیرات اجتماعی" بگویم. آیا برایتان پیش آمده است که در ماههای نخست پس از بهره برداری از یک آزادراه بین شهری، از آن عبور کرده باشید. متوجه شده اید که چقدر لاشۀ حیوانات نگون بخت روی آسفالت افتاده است؟ علت آن است که آن آزادراه در محیطِ زیست آن حیوانات اختلال ایجاد کرده است و آنها هنوز توان سازگاری با شرایط جدید را نیافته اند. به دلیل همین آثار نامطلوب بر محیط زیست بود که "ارزیابی تأثیرات زیست محیطی" اجباری شد. ارزیابی تأثیرات اجتماعی همین کار را-ولی نه بر روی محیط زیست، بلکه بر روی محیط اجتماعی انجام می دهد و می پرسد که هر پروژه بر "محیط اجتماعی" خودش چه تأثیری دارد. آیا تا به حال پیش آمده است که در کنار خانه یا محل کار تان یک مرکز تجاری، خیابان، تقاطع غیرهمسطح، پیاده راه، بیمارستان، ترمینال، مرکز نگهداری معتادان، آزادراه، سد، کارخانه، پارک بزرگ؛ معدن، محل اسکان کارگران و یا هر پروژۀ کوچک یا بزرگ دیگری احداث شود؟ از اینکه در کنار خانه یا محل کار تان این پروژه احداث شده است راضی بوده اید؟ چه چیز باعث رضایت یا نارضایتی شما شده است؟ رضایت یا نارضایتی شما احتمالا به دلیل آثاری بوده است که آن پروژه بر وضعیت زندگی شما داشته است. ارزیابی تأثیر اجتماعی، پیامدهای این پروژه ها را بر زندگی شما پیش بینی می کند. حتما می دانید که بسیاری از دولت های جهان زیر بار ارزیابی تأثیرات زیست محیطی هم که امروزه جدّی شده است نمی رفتند. این فشارهای اجتماعی بود که باعث شد تا آنها به انجام این نوع ارزیابی ها تن بدهند. ولی متأسفانه هم اکنون توجهی به انجام" ارزیابی تأثیرات اجتماعی" نمی شود. چون به خوبی به فواید آن پی نبرده اند و البته مردم هم آنرا از سازمان های مسئول طلب نمی کنند. جالب آن است که هم اکنون "سازمان حفاظت از محیط زیست" داریم ولی "سازمان حفاظت از اجتماع" نداریم! در این کشور درختان و حیوانات متولّی دارند (که بسیار هم خوب است) ولی اگر پروژه ای کیفیت زندگی و زیستِ مردم و روانِ آنها را تهدید کند سازمان مشخصی متولّی آن نیست!
راه گسترش ارزیابی آثار اجتماعی، طلب کردن شهروندان است. اگر در کنار خانه تان یک مرکز بزرگ تجاری در حال ساخت است از شهرداری، شوراها یا شورایاران یا نهادهایی که مجوز ساخت آنرا صادر کرده اند گزارش ارزیابی آثار اجتماعی یا پیوست اجتماعی آنرا بخواهید. بگویید می خواهیم گزارش را بخوانیم. شماره تلفن نویسنده گزارش را بگیرید و با او صحبت کنید. مشکلاتتان را به او بگویید. توجه داشته باشید که در ارزیابی تأثیرات اجتماعی نمی گوییم که هیچ چیز ساخته نشود چون زندگی ما آشفته می شود. می گوییم هر چیزی می سازید کیفیت زندگی مردم را هم در نظر بگیرید و مطمئن شوید که پروژه باعث ارتقاء کیفیت زندگی آنها می شود. برای مثال ساخت آزادراه قزوین-رشت نباید اقتصاد محلی شهرهای امامزاده هاشم، رستم آباد، منجیل و رودبار را نابود کند. ساخت پالادیوم یا اطلس مال در شمال شهر تهران نباید زندگی اهالی مجاور خودش را متلاشی کند. ساخت یک کارخانه سیمان نباید زندگی و آرامش روستائیان یک منطقه را نابود کند و به دلیل گرد و غبار ناشی از آن زنان روستائی مجبور شوند روزی چندین بار لباس بشویند و یا خانه هایشان را تمیز کنند. همانطور که یک فلافل فروشی ملزم است تا در مقابل مغازه اش دو سطل زباله برای پاکت ساندویچ قرار دهد این موسسات و سازمان های عریض و طویل هم نمی توانند بگویند که ما در مقابل اجتماع اطرافمان هیچ مسئولیتی نداریم. ارزیابی آثار اجتماعی کمک می کند تا این مشکلات به حداقل برسد به شرط آنکه جدّی گرفته شود. به خاطر بسپارید: هر پروژه(احداث خیابان، سد، بازارچه، معدن، مجتمع تجاری بزرگ، آزادراه، خط آهن، پارک بزرگ، مصلی، دانشگاه، و غیره) باید یک گزارش ارزیابی تأثیر اجتماعی داشته باشد🔺
📝ارسال نظر: @alikhahfardin
⏺کانال: @fardinalikhah
🔺دکتر فردین علیخواه(جامعه شناس): خواهش می کنم حوصله کنید و این نوشته را تا آخر بخوانید. در این مطلب می خواهم درباره "ارزیابی تأثیرات اجتماعی" بگویم. آیا برایتان پیش آمده است که در ماههای نخست پس از بهره برداری از یک آزادراه بین شهری، از آن عبور کرده باشید. متوجه شده اید که چقدر لاشۀ حیوانات نگون بخت روی آسفالت افتاده است؟ علت آن است که آن آزادراه در محیطِ زیست آن حیوانات اختلال ایجاد کرده است و آنها هنوز توان سازگاری با شرایط جدید را نیافته اند. به دلیل همین آثار نامطلوب بر محیط زیست بود که "ارزیابی تأثیرات زیست محیطی" اجباری شد. ارزیابی تأثیرات اجتماعی همین کار را-ولی نه بر روی محیط زیست، بلکه بر روی محیط اجتماعی انجام می دهد و می پرسد که هر پروژه بر "محیط اجتماعی" خودش چه تأثیری دارد. آیا تا به حال پیش آمده است که در کنار خانه یا محل کار تان یک مرکز تجاری، خیابان، تقاطع غیرهمسطح، پیاده راه، بیمارستان، ترمینال، مرکز نگهداری معتادان، آزادراه، سد، کارخانه، پارک بزرگ؛ معدن، محل اسکان کارگران و یا هر پروژۀ کوچک یا بزرگ دیگری احداث شود؟ از اینکه در کنار خانه یا محل کار تان این پروژه احداث شده است راضی بوده اید؟ چه چیز باعث رضایت یا نارضایتی شما شده است؟ رضایت یا نارضایتی شما احتمالا به دلیل آثاری بوده است که آن پروژه بر وضعیت زندگی شما داشته است. ارزیابی تأثیر اجتماعی، پیامدهای این پروژه ها را بر زندگی شما پیش بینی می کند. حتما می دانید که بسیاری از دولت های جهان زیر بار ارزیابی تأثیرات زیست محیطی هم که امروزه جدّی شده است نمی رفتند. این فشارهای اجتماعی بود که باعث شد تا آنها به انجام این نوع ارزیابی ها تن بدهند. ولی متأسفانه هم اکنون توجهی به انجام" ارزیابی تأثیرات اجتماعی" نمی شود. چون به خوبی به فواید آن پی نبرده اند و البته مردم هم آنرا از سازمان های مسئول طلب نمی کنند. جالب آن است که هم اکنون "سازمان حفاظت از محیط زیست" داریم ولی "سازمان حفاظت از اجتماع" نداریم! در این کشور درختان و حیوانات متولّی دارند (که بسیار هم خوب است) ولی اگر پروژه ای کیفیت زندگی و زیستِ مردم و روانِ آنها را تهدید کند سازمان مشخصی متولّی آن نیست!
راه گسترش ارزیابی آثار اجتماعی، طلب کردن شهروندان است. اگر در کنار خانه تان یک مرکز بزرگ تجاری در حال ساخت است از شهرداری، شوراها یا شورایاران یا نهادهایی که مجوز ساخت آنرا صادر کرده اند گزارش ارزیابی آثار اجتماعی یا پیوست اجتماعی آنرا بخواهید. بگویید می خواهیم گزارش را بخوانیم. شماره تلفن نویسنده گزارش را بگیرید و با او صحبت کنید. مشکلاتتان را به او بگویید. توجه داشته باشید که در ارزیابی تأثیرات اجتماعی نمی گوییم که هیچ چیز ساخته نشود چون زندگی ما آشفته می شود. می گوییم هر چیزی می سازید کیفیت زندگی مردم را هم در نظر بگیرید و مطمئن شوید که پروژه باعث ارتقاء کیفیت زندگی آنها می شود. برای مثال ساخت آزادراه قزوین-رشت نباید اقتصاد محلی شهرهای امامزاده هاشم، رستم آباد، منجیل و رودبار را نابود کند. ساخت پالادیوم یا اطلس مال در شمال شهر تهران نباید زندگی اهالی مجاور خودش را متلاشی کند. ساخت یک کارخانه سیمان نباید زندگی و آرامش روستائیان یک منطقه را نابود کند و به دلیل گرد و غبار ناشی از آن زنان روستائی مجبور شوند روزی چندین بار لباس بشویند و یا خانه هایشان را تمیز کنند. همانطور که یک فلافل فروشی ملزم است تا در مقابل مغازه اش دو سطل زباله برای پاکت ساندویچ قرار دهد این موسسات و سازمان های عریض و طویل هم نمی توانند بگویند که ما در مقابل اجتماع اطرافمان هیچ مسئولیتی نداریم. ارزیابی آثار اجتماعی کمک می کند تا این مشکلات به حداقل برسد به شرط آنکه جدّی گرفته شود. به خاطر بسپارید: هر پروژه(احداث خیابان، سد، بازارچه، معدن، مجتمع تجاری بزرگ، آزادراه، خط آهن، پارک بزرگ، مصلی، دانشگاه، و غیره) باید یک گزارش ارزیابی تأثیر اجتماعی داشته باشد🔺
📝ارسال نظر: @alikhahfardin
⏺کانال: @fardinalikhah
وین حل معما نه تو دانی و نه من. متنی کوتاه درباره نسبت بحران آب و توسعه کشاورزی در ایران. 👇👇
متن کوتاهی نوشته بودم درباره ویژگیهای جوانان دهه 1379 و 1380 که در روزنامه اعتماد 11 مرداد چاپ شده است.
—------------------------------
من در دانشگاه در دوره كارشناسي، درس جامعهشناسي جوانان را تدريس ميكنم و غير از مباحث نظري و ارايه نتايج پژوهشهاي ديگران، جلسه آخر درس را در ترم گذشته به نوعي مصاحبه با دانشجويان كلاس اختصاص دادم. در ضمن از ايشان خواستم درباره تجارب خودشان از زندگي، جواني و آمال و آرزوهاي خود بنويسند. گوش دادن به صحبتهاي آنها كه فكر ميكنم بسيار صادقانه بود و خواندن نوشتههاي ايشان درباره خودشان – كه چون از آنها خواسته بودم بدون ذكر نامشان بنويسند و گمنامي در آن لحاظ شده بود – حاوي درسهاي مهمي است. من نكاتي را كه از اين تجربه آموختم در چند نكته خلاصه ميكنم.
١- رفتارهاي خاص سبك زندگي اين نسل الزاما معناي سياسي مشخص و قراردادي از پيش معلوم براي نسلهاي قبلي و بالاخص نسل دهه ١٣٦٠ و قبل از آن ندارد. اين نسل اگر چادر ميپوشد به معناي همذاتپنداري با يك هويت سياسي مشخص نيست و اگر هم لباس جين وصلهدار يا چاكچاكشده به تن ميكند قصدي براي مقابله سياسي ندارد. لباس پوشيدن و ساير رفتارهاي ايشان بيشتر نوعي انتخابهاي سبك زندگي است. ٢- اين نسل تجربه كردن را به تغيير دادن ترجيح ميدهد. نسل دهه ٥٠ و ٦٠ ميخواست جهان را تغيير بدهد و هنوز آرمانگرايي – در همه صورتهاي ديني تا سكولار و مبتني بر ايدئولوژيهاي مختلف – در آن نهفته است. اما نسل سالهاي دهه ٧٠ و ٨٠ آرمانش را در انتخابهاي فردي خود جستوجو ميكند. جمعيت بسيار اندكي از اين نسل فعاليت سياسي دارند. تصور نميكنم بيش از ٤ يا ٥ درصدشان مايل باشند فعاليت سياسي داشته باشند. ترجيح ميدهند مطابق تحولات جهان تغيير كنند تا تحولي ايجاد كنند كه جهان تغيير كند.
٣- شرايط اجتماعي، از جمله آينده تيره و تاري كه از وضعيت شغلي و معيشت خود دارند، نوعي احساس نااميدي و پوچي را در ايشان تقويت كرده است. معدودي در ايشان روح مبارزه دارند، اما بقيه حال و حوصله چالش ندارند و برخي مطمئن هستند كه چيزي تغيير نميكند و وقتي افق دوردست را روش نميبينند از امروز لذت ميبرند در حالي كه به تداوم اين لذت نيز باور ندارند.
٤- بدن در كانون توجه عمده آنهاست و اكثريت قاطع آنها تصور سياسي – به معناي كلاسيك – از مديريت بدن خود ندارند. اعتراض معناي غالب مندرج در رفتارهايشان نيست اما آموختهاند كه هيچ قدرت سياسي نميتواند در درازمدت با نوع خاص مديريت بدن ايشان مقابله كند. اهميت پيشرفتهاي كوچك را دريافتهاند و ميدانند براي برداشتن گامهاي بزرگ نبايد خود را به زحمت انداخت. نوعي «صرافت در تنگنا» را به دست آوردهاند. آنها بلدند از حداقلها حداكثر بهرهبرداري را داشته باشند.
٥- بسياري از آدمهاي نسل ٧٠ و ٨٠، سياست لذت بردن از خردهموقعيتهاي دوستداشتني را دروني كردهاند بدون اينكه انتظار داشته باشند سرجمع رفتارهايشان به ظهور افق جديدي از زندگي بينجامد اما خود را متعهد به ماندن و زجر كشيدن در اين وضعيت هم نميدانند. خروج از ايران براي عمده آنها رويايي دوستداشتني است.
من بر اساس جميع اين ملاحظات معتقدم برخورد امنيتي و سياسي كردن با اين نسل، كار درستي نيست. اين نسل عميقا غيرسياسي است اما جهان اطرافش را به گونهاي تغيير ميدهد كه سياست كلاسيك از پس آن برنميآيد. شورشي نيست، اما جهان را تغيير ميدهد؛ با تغييرات جهان همراهي ميكند و آموخته است كه كمهزينهترين راهها را براي تغيير دادن جهان اطرافش انتخاب كند. اين نسل حتي آگاهانه مقابله نميكند بلكه زندگي را آنچنان كه ميتواند تجربه و بازي ميكند. آنها مثل آب روان ميمانند كه لابهلاي سنگها جاري ميشوند و مسير باز ميكنند. آنها زير پاي سنگها را سست ميكنند و دست آخر اين رودخانه است كه جاري ميشود و همهچيز با رودخانه به راه ميافتد و از دور فقط رود است كه مسير حركت را مشخص ميكند.
—------------------------------
من در دانشگاه در دوره كارشناسي، درس جامعهشناسي جوانان را تدريس ميكنم و غير از مباحث نظري و ارايه نتايج پژوهشهاي ديگران، جلسه آخر درس را در ترم گذشته به نوعي مصاحبه با دانشجويان كلاس اختصاص دادم. در ضمن از ايشان خواستم درباره تجارب خودشان از زندگي، جواني و آمال و آرزوهاي خود بنويسند. گوش دادن به صحبتهاي آنها كه فكر ميكنم بسيار صادقانه بود و خواندن نوشتههاي ايشان درباره خودشان – كه چون از آنها خواسته بودم بدون ذكر نامشان بنويسند و گمنامي در آن لحاظ شده بود – حاوي درسهاي مهمي است. من نكاتي را كه از اين تجربه آموختم در چند نكته خلاصه ميكنم.
١- رفتارهاي خاص سبك زندگي اين نسل الزاما معناي سياسي مشخص و قراردادي از پيش معلوم براي نسلهاي قبلي و بالاخص نسل دهه ١٣٦٠ و قبل از آن ندارد. اين نسل اگر چادر ميپوشد به معناي همذاتپنداري با يك هويت سياسي مشخص نيست و اگر هم لباس جين وصلهدار يا چاكچاكشده به تن ميكند قصدي براي مقابله سياسي ندارد. لباس پوشيدن و ساير رفتارهاي ايشان بيشتر نوعي انتخابهاي سبك زندگي است. ٢- اين نسل تجربه كردن را به تغيير دادن ترجيح ميدهد. نسل دهه ٥٠ و ٦٠ ميخواست جهان را تغيير بدهد و هنوز آرمانگرايي – در همه صورتهاي ديني تا سكولار و مبتني بر ايدئولوژيهاي مختلف – در آن نهفته است. اما نسل سالهاي دهه ٧٠ و ٨٠ آرمانش را در انتخابهاي فردي خود جستوجو ميكند. جمعيت بسيار اندكي از اين نسل فعاليت سياسي دارند. تصور نميكنم بيش از ٤ يا ٥ درصدشان مايل باشند فعاليت سياسي داشته باشند. ترجيح ميدهند مطابق تحولات جهان تغيير كنند تا تحولي ايجاد كنند كه جهان تغيير كند.
٣- شرايط اجتماعي، از جمله آينده تيره و تاري كه از وضعيت شغلي و معيشت خود دارند، نوعي احساس نااميدي و پوچي را در ايشان تقويت كرده است. معدودي در ايشان روح مبارزه دارند، اما بقيه حال و حوصله چالش ندارند و برخي مطمئن هستند كه چيزي تغيير نميكند و وقتي افق دوردست را روش نميبينند از امروز لذت ميبرند در حالي كه به تداوم اين لذت نيز باور ندارند.
٤- بدن در كانون توجه عمده آنهاست و اكثريت قاطع آنها تصور سياسي – به معناي كلاسيك – از مديريت بدن خود ندارند. اعتراض معناي غالب مندرج در رفتارهايشان نيست اما آموختهاند كه هيچ قدرت سياسي نميتواند در درازمدت با نوع خاص مديريت بدن ايشان مقابله كند. اهميت پيشرفتهاي كوچك را دريافتهاند و ميدانند براي برداشتن گامهاي بزرگ نبايد خود را به زحمت انداخت. نوعي «صرافت در تنگنا» را به دست آوردهاند. آنها بلدند از حداقلها حداكثر بهرهبرداري را داشته باشند.
٥- بسياري از آدمهاي نسل ٧٠ و ٨٠، سياست لذت بردن از خردهموقعيتهاي دوستداشتني را دروني كردهاند بدون اينكه انتظار داشته باشند سرجمع رفتارهايشان به ظهور افق جديدي از زندگي بينجامد اما خود را متعهد به ماندن و زجر كشيدن در اين وضعيت هم نميدانند. خروج از ايران براي عمده آنها رويايي دوستداشتني است.
من بر اساس جميع اين ملاحظات معتقدم برخورد امنيتي و سياسي كردن با اين نسل، كار درستي نيست. اين نسل عميقا غيرسياسي است اما جهان اطرافش را به گونهاي تغيير ميدهد كه سياست كلاسيك از پس آن برنميآيد. شورشي نيست، اما جهان را تغيير ميدهد؛ با تغييرات جهان همراهي ميكند و آموخته است كه كمهزينهترين راهها را براي تغيير دادن جهان اطرافش انتخاب كند. اين نسل حتي آگاهانه مقابله نميكند بلكه زندگي را آنچنان كه ميتواند تجربه و بازي ميكند. آنها مثل آب روان ميمانند كه لابهلاي سنگها جاري ميشوند و مسير باز ميكنند. آنها زير پاي سنگها را سست ميكنند و دست آخر اين رودخانه است كه جاري ميشود و همهچيز با رودخانه به راه ميافتد و از دور فقط رود است كه مسير حركت را مشخص ميكند.