فولاد مبارکه: فراتر از ۹۲ هزار میلیارد تومان

اپیزود ۶۹ پادکست دغدغه ایران شرحی بر ساختار مولد تخلف در شرکت فولاد مبارکه است.

شنیدن اپیزود

@dirancast_official

اپیزود ۶۹ پادکست دغدغه ایران

فولاد مبارکه: فراتر از ۹۲هزار میلیارد تومان

شنیدن اپیزود

@dirancast_official

توانمندسازی سازمان

محمد فاضلی - مدیر پادکست دغدغه ایران

✅ چندی قبل دوستی تماس گرفت تا برای نوشتن سند راهبردی سازمان «شرکت تأمین و تصفیه آب و فاضلاب تهران» مشورت کند. برای ایشان توضیح دادم که سند نوشتن به روش رایج #ادای_کار_کردن درآوردن تبدیل شده است. پیشنهاد کردم اپیزودهای ۵۶ تا ۶۲ پادکست درباره کتاب «توسعه به مثابه توانمندسازی حکومت» را گوش کرده و خود کتاب را بخوانند و بکوشند مسایل سازمان را تحلیل کنند و ظرفیت برای حل مسائل بسازند.

✅ یکی از خروجی‌های کارشان شده است متنی با عنوان «توانمندسازی سازمان» که در اصل خلاصه کتاب و اپیزودهای مذکور است. از ایشان اجازه گرفتم که منتشر کنم تا هم حاصل زحمت ایشان عمومی شود هم نشانی از تأثیرگذاری پادکست دغدغه ایران و تولید محتوا بر افکار و اعمال باشد.

شنیدن پادکست دغدغه ایران
در کست باکس

در تلگرام


🔹 حمایت از پادکست

@dirancast_official

من هیچ کانال دیگری برای انتشار نوشته‌هایم ندارم. مسئولیت هر کانال دیگری که به اسم من نوشته‌های این کانال را بازنشر کند، یا به نام من چیزی منتشر کند، بر عهده من نیست.

@fazeli_mohammad

یک جنبه از مهاجرت فرزندان مقامات

محمد فاضلی - جامعه‌شناس

✅ مهاجرت پدیده پیچیده‌ای است و وجوه و علل مختلف دارد. یکی از وجوه آن برای قشری محدود و خاص، به شرح زیر است.

یک. فرزندان برخی (نه همه) مقامات دیروز و امروز، عیار ایده‌ها و کردارهای پدران خود را سنجیده‌اند، از نزدیک با آن‌ها زیسته‌اند، و آن‌چه را که ما به علم الیفین دانسته‌ایم، آن‌ها در اعلا مرتبه حق‌الیقین یافته‌اند. ناگزیر، مهاجرت را بر ماندن ترجیح می‌دهند. آن‌ها سنگی بر گور میراث پدرانند.

دو. این فرزندان می‌دانند که گاه، خشت خشت طلای عمارت‌ها که پدران ساخته‌اند، و سنت سنت دلارها که انباشته‌اند، محصول ایده‌های جاهلانه و/یا زیست ریاکارانه است. می‌روند تا زندگی را بدون کابوس پدران سپری کنند، گاه با همان خشت‌ها و دلارها؛ بی‌رنج شماتت نگاه‌ها.

سه. این مقامات از رفتن فرزندان، تلخکامند چون می‌دانند که فرزندان، برای ایده و میراث حکمرانی پدران ارزشی قائل نیستند تا بمانند؛ و شادمانند زیرا می‌دانند که فرزندان، حد ارزش میراث ایشان را درست شناخته‌اند؛ و برای دفاع از پدران در پیشگاه فرزندان بقیه ملت ناکامند.

چهار. مقامات و کارگزارانی هم بوده و هستند که نه تخم جهل کاشته‌اند و نه درخت ریا پرورده‌اند؛ به قدر وسع کوشیده‌اند و به سلامت زیسته‌اند؛ و ماندن یا رفتن فرزندان‌شان انتخاب شخصی و کرداری انسانی است؛ به همت دانش و توان خویش، و اغلب به سان گریزی از آن‌چه گروه اول ساخته‌اند.

@fazeli_mohammad

تغییرات اجتماعی بزرگی در حال وقوع است. شاخص تغییرات؟ به اطراف خود بنگرید و به احتمال زیاد پنج نوع می‌بینید: یک فرد طلاق گرفته، یک بیکار، یک فرد مهاجرت کرده، یک معتاد و یک نفر دارای درجاتی از اختلال روانی. همه نشانگر سطحی از به‌هم‌ریختگی و تغییرات اجتماعی شدید هستند، و ترکیب آن‌ها نشانگر شدت.

@fazeli_mohammad

دولت‌ها کلا باید کارشان تولید رضایت اجتماعی و کسب پشتیبانی باشد نه با زنان و جامعه درگیر شوند و مسأله بتراشند؛ خاصه حالا که با تحریم، هسته‌ای، تورم دو رقمی، بیکاری، مسأله محیط‌زیست، تهدید ژئوپلتیک در مرز شمال غربی، بی‌اعتمادی، ناامیدی و مهاجرت هم گرفتارید. مسأله ایران این‌هاست.
@fazeli_mohammad

زور فراوان برای یک خواست مشخص
-------
مردم معترض انحلال گشت ارشاد را طلب می‌کردند. هنوز هم بخش مهمی از آن‌ها تقاضایی بیش از این ندارند. همه چیز می‌توانست به نحو دیگری رقم بخورد. مردم تقاضای خود را طرح کنند، متولیان امر بشنوند، رسیدگی کنند و تقاضای مردم را پاسخ دهند. اگر چنان می‌شد، فصلی از ارتباط تازه میان مردم با یکدیگر و میان مردم و ساختار سیاسی برقرار می‌شد.
چنین نشد. چرا که نظام نمی‌خواهد یاد هم نگرفته با مردم گفتگو کند. همیشه خیال می‌کند یک قدم عقب بگذارد فرومی‌ریزد. فورا به درون یک قلعه فرار می‌کند. در و پنجره‌ها را می‌بندد و چشم تیز می‌کند تا مردم را کنترل کند. اگر کنترل نشدند به سمت‌شان هدف‌گیری می‌کند. معلوم نیست چرا هیچ‌وقت با مردم حرف نمی‌زند.
مردم هم در تجربه چند دهه گذشته چیز دیگری یاد گرفته‌اند. ابتدا برای حل یک مساله خاص به میدان می‌آیند. درست مثل ماجرای اخیر که مرگ جانسوز یک دختر کرد جوان آنها را به عرصه کشانید. در همان زمان که برای حل مساله خاص شعار می‌دادند می‌دانستند هیچ نتیجه‌ای ندارد. گوش شنوایی در کار نیست. پس عصبانی می‌شوند یکباره به اصل و فرع نظام ناسزا می‌گویند. دیگر خواست مشخصی ندارند، خواست‌شان ویرانی تام همه سازوکارهای موجود و بنای یک وضعیت تازه است.
آنچه مردم یاد گرفته‌اند با آنچه نظام یادگرفته یکدیگر را تکمیل می‌کنند. مردم بقاء نظام را هدف می‌گیرند، آنها هم با شتاب به درون قلعه‌های خود فرار می‌کنند، در و پنجره‌ها را می‌بندند و همه توان خود را در جهت سرکوب مردم به کار می‌بندند.
به حسب تجربیات گذشته، بالاخره ماجرا خاتمه پیدا می‌کند. در حالیکه قهری عمیق در میان افتاده و همه چیز به زمان دیگری موکول شده است. نظام دستگاه‌های اطلاعاتی امنیتی خود را برای رویدادهای بعدی تجهیز می‌کند و دستگاه‌های تبلیغاتی خود را فعال می‌کند. نه برای اقناع مردم، بلکه برای کسب اعتماد و اطمینان درونی خودش. از شب تا صبح تبلیغ می‌کند تا جایی که خودش خیال کند تمام حق از آن اوست و مردم جز به باطل اعتراض نکرده‌اند. مردم نیز منتظر روزی می‌مانند که نظام ضعیف‌تر شده باشد و آنها شاید نیرومندتر.
هر دو سو، یا دستکم یک سوی ماجرا باید یک بازی تازه بکند. یک بازی خارج از آنچه تاکنون آموخته است. متاسفانه امیدی به نظام نیست که یکبار هم شده با مردم گفتگو کند و از نهاد گشت ارشاد برای جلب رضایت مردم عقب بنشیند. اجازه بدهد مردم احساس پیروزی کنند. وحشت نکند از اینکه یک قدم عقب نشسته است. اگر در حوزه خصوصی این علامت ضعف باشد، در حوزه عمومی این کار به معنای نمایندگی کردن مردم است. متاسفانه به نظام مستقر امیدی نیست اما می‌توان از مردم خواست تجربه تازه‌ای بکنند.
جنبشی که اینک در میان است، در سرشت خود یک اتفاق زنانه برای انحلال گشت ارشاد بود. اما اقشار مختلف مردم به دلایل متعدد، به این جنبش پیوسته‌اند. کسانی مسائل دیگری دارند و در خواست‌شان محق‌اند. گسترش جنبش، احساس قدرت بیشتری در جمع تولید می‌کند، به نحوی که دیگر آن خواست اولیه را ناچیز می‌شمارند. ماجرا از یک رویداد معطوف به یک هدف خاص، به یک رویداد عمیق تبدیل می‌شود. یک نسل تحقیر شده برای اثبات خود خیابان‌ها را پر می‌کند. لاجرم آن دور پر هزینه تکرار می‌شود. نظام قلعه نشین می‌شود و مردم سرکوب. همه چیز به سرعت به مبارزه برای بقاء تبدیل می‌شود.
این دور باطل خطرناک، منابع زیرزمینی خشم و کینه تولید کرده است. با هر دور تازه، بر حجم و گستره این منابع افزوده می‌شود. کاش مردم یک تجربه تازه را رقم بزنند. این جنبش را در همان سرشت زنانه‌اش حراست کنند و خواست دختران و زنان را از نظام بخواهند. اجازه دهند یک فرصت برای معامله و کسب امتیاز مدنی فراهم شود. همه چیز خواستن به معنای هیچ چیز به دست نیاوردن است. همه چیز خواستن ذخیره آتش برای یک روز خطرناک است.
زور فراوان برای کسب یک امتیاز مشخص، سیاست را دوباره حیات می‌بخشد. افق آینده تنها در پرتو حیات سیاسی زنده امکان پذیر است. ما در حال نزول به قلمرو پیشاسیاسی هستیم.
@javadkashi

اپیزود هفتادم پادکست دغدغه ایران
(نسخه کم حجم)
 
نقش دولت در تحول صنعتی: یغماگر یا توسعه‌گرا
 
نقش دولت در توسعه و صنعتی‌شدن از اوایل دهه ۱۹۸۰ تحلیل و در ادبیات توسعه بر آن تأکید شده است. پیتر اوانز در کتاب «توسعه یا چپاول: نقش دولت در تحول صنعتی» (۱۳۸۰) مدعی است دولت‌ها در اقتصاد دخالت می‌کنند، برخی دولت‌ها توسعه‌گرا هستند و می‌توانند نقش مؤثری در توسعه داشته باشند، و ویژگی‌های ساختاری دولت‌های توسعه‌گرا را تحلیل می‌کند. وی هم‌چنین نقش دولت در توسعه صنعت فناوری اطلاعات در کره جنوبی، هندوستان و برزیل را تحلیل و مقایسه می‌کند. این اپیزود عمده‌ترین بنیان‌های نظری دیدگاه اوانز را تشریح می‌کند. کتاب را انتشارات طرح نو در ۴۷۶ صفحه با ترجمه عباس زندباف و عباس مخبر منتشر کرده است.
 
حمایت از پادکست

مؤسسه نیکوکاری رعد
 
موسیقی آغازین
قطعه «سلام» اثر استاد حسن کسائی

Email: dirancast@gmail.com
 
گوینده: محمد فاضلی
امور فنی و صوت: مرتضی مشیری‌خواه
گرافیک: حامد ملیانی و کریم شاهین
 
تاریخ انتشار
شهریور هزار و چهارصدویک
 
@dirancast_official