Hossein Alizadeh.mov
2.2 MB
حسين عليزاده اصالتي دارد حماسي، خواه ساز بزند يا حرف؛ اصولي دارد براي حرفي كه بر زبانش جاري مي شود و ملودي اي كه از احساس و انديشه اش تجلي مي كند. بزرگي اي مي طلبد اين اصالت.
دو روز درباره FATF مي خونم تا بفهمم چرا اين قدر با آن مخالفت مي شود. دلايل اين مخالفت را از خواندن هايم نفهميدم. كاش صدا و سيما ميان اين همه برنامه بي ارزش، در يك برنامه دو ساعتي شرح دقيقي از FATF ارائه كند تا جماعت اقلا بفهمند با چه چيز مخالفت مي كنند. سؤال مهم تر اين است كه چرا بايد با روال هاي ضدپولشويي و فساد در نظام بانكي مخالفت كرد؟
AyandeNegar_n51- Mohammad Fazeli.pdf
187.1 KB
مصاحبه اي است با مجله آينده نگر درباره برخي مسائل و مجلس دهم.
Forwarded from شمس - NPPS.IR
@npps_ir
فراخوان مجله علمی-پژوهشی «مطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی» وابسته به مرکز بررسیهای استراتژیک ریاستجمهوری
@npps_ir
آدرس وبسایت مجله
http://sspp.iranjournals.ir
فراخوان مجله علمی-پژوهشی «مطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی» وابسته به مرکز بررسیهای استراتژیک ریاستجمهوری
@npps_ir
آدرس وبسایت مجله
http://sspp.iranjournals.ir
سفرنامه فرنگ – قسمت اول
من در اوایل سنه 1395 هجری خورشیدی به صرافت افتادم که چون نیم سنه دیگر از عمر بگذرد، به تقریب ده سال میشود از آن وقت که اهل و عیال بنهادم و راهی «ملک ملکه» شدم، انگلستان، به سنه 1385، به قصد تحقیق و تتبع، و تقریر رسالهای که مقدر بود از نمد آن کلاهی بسازم که «دکتری» خوانندش و بر سر نهم، که نهادم، و سایه آن بر سر است، اگرچه پشمی بر این کلاهها نباشد و اعتماد به این لقبها نشاید.
سنه 1385 شمسی، یک سال از بر تخت نشستن محمود احمدینژاد سپری و روابط دولتین ایران و انگلستان شکرآب شده بود، لاجرم رعایای ملکه همراهی اهل و عیال با حقیر را خوش ندانستند و فرصت همراهی ایشان نصیب حقیر و لذت دیدار فرنگ قسمت ایشان نشد. اهل و عیال را آن ایام وعده کرده بودم که چون محنت تنهایی به جان بخرند، اولین دم را غنیمت شمرم و ایشان را برای دیدار ملک ملکه راهی کنم. ده سنه میگذشت و هنوز آن دم مغتنم فراهم نشده بود، لیک قصد کردم به وعده وفا کنم.
محمود سالیانی بود که تخت بنهاده و ریاست جمهور به دیگری وانهاده بود، لیک تقدیر قدرت آن است که چون به دست کس افتد، ذکر خیر و شر صاحبش از زبان خلق نیفتد. مرا نیز چاره جز آن نیست که بر همین نهج، یک اثر دوران قدرت محمود برشمارم. جماعتی صعود کرده بودند در عصر محمود بر فراز دیوار سفارت انگلیس به سنه 1390، که مرا سر داوری درباره آن نیست، اما ملکه را عجیب گران آمده و لاجرم سفارت چند صباحی بسته شده بود. سفارت گشوده شد به سنه 1394 لیک روابط دولتین ایران و انگلیس دوران نقاهت را از سر میگذراند و رعایای دولتین جز به مشقت و محنت از پس اخذ روادید برنمیآمدند. یک ماه چون بگذشت بدانستم که ستاندن روادید سفر به جزیره انگلیس خرمایی است بر نخیل. عطایش به لقایش بخشیدم.
اهل و عیال بگفتم انگلستان را بگذارید و مقصدی دیگر برگیرید، من سعی خویش به جای آوردم، باد تقدیر به سوی انگلیس نمیوزد. ساعتی شور کردیم و سرزمین پادشاهی دیگری را برگزیدیم: نوادگان رعایای فیلیپ دوم هم سرزمینی نیکو دارند و خوش مشرب و میهماننوازند، ملکشان پادشاهی است و از این جهت شباهتی است میان ملک ملکه و شبهجزیره ایبری، و سهم بزرگتر این جئوگرافی که اسپانیا نامیدهاند: سرزمین ماتادورها؛ که رعایایش هم نیکو در پیش شاخ تیز گاوهای خشمگین میدوند و هم از پس توپ بازی فوتبال، هر دو به قصد تفنن و البته در هر دو رمز و رازی است برای معاش.
من در اوایل سنه 1395 هجری خورشیدی به صرافت افتادم که چون نیم سنه دیگر از عمر بگذرد، به تقریب ده سال میشود از آن وقت که اهل و عیال بنهادم و راهی «ملک ملکه» شدم، انگلستان، به سنه 1385، به قصد تحقیق و تتبع، و تقریر رسالهای که مقدر بود از نمد آن کلاهی بسازم که «دکتری» خوانندش و بر سر نهم، که نهادم، و سایه آن بر سر است، اگرچه پشمی بر این کلاهها نباشد و اعتماد به این لقبها نشاید.
سنه 1385 شمسی، یک سال از بر تخت نشستن محمود احمدینژاد سپری و روابط دولتین ایران و انگلستان شکرآب شده بود، لاجرم رعایای ملکه همراهی اهل و عیال با حقیر را خوش ندانستند و فرصت همراهی ایشان نصیب حقیر و لذت دیدار فرنگ قسمت ایشان نشد. اهل و عیال را آن ایام وعده کرده بودم که چون محنت تنهایی به جان بخرند، اولین دم را غنیمت شمرم و ایشان را برای دیدار ملک ملکه راهی کنم. ده سنه میگذشت و هنوز آن دم مغتنم فراهم نشده بود، لیک قصد کردم به وعده وفا کنم.
محمود سالیانی بود که تخت بنهاده و ریاست جمهور به دیگری وانهاده بود، لیک تقدیر قدرت آن است که چون به دست کس افتد، ذکر خیر و شر صاحبش از زبان خلق نیفتد. مرا نیز چاره جز آن نیست که بر همین نهج، یک اثر دوران قدرت محمود برشمارم. جماعتی صعود کرده بودند در عصر محمود بر فراز دیوار سفارت انگلیس به سنه 1390، که مرا سر داوری درباره آن نیست، اما ملکه را عجیب گران آمده و لاجرم سفارت چند صباحی بسته شده بود. سفارت گشوده شد به سنه 1394 لیک روابط دولتین ایران و انگلیس دوران نقاهت را از سر میگذراند و رعایای دولتین جز به مشقت و محنت از پس اخذ روادید برنمیآمدند. یک ماه چون بگذشت بدانستم که ستاندن روادید سفر به جزیره انگلیس خرمایی است بر نخیل. عطایش به لقایش بخشیدم.
اهل و عیال بگفتم انگلستان را بگذارید و مقصدی دیگر برگیرید، من سعی خویش به جای آوردم، باد تقدیر به سوی انگلیس نمیوزد. ساعتی شور کردیم و سرزمین پادشاهی دیگری را برگزیدیم: نوادگان رعایای فیلیپ دوم هم سرزمینی نیکو دارند و خوش مشرب و میهماننوازند، ملکشان پادشاهی است و از این جهت شباهتی است میان ملک ملکه و شبهجزیره ایبری، و سهم بزرگتر این جئوگرافی که اسپانیا نامیدهاند: سرزمین ماتادورها؛ که رعایایش هم نیکو در پیش شاخ تیز گاوهای خشمگین میدوند و هم از پس توپ بازی فوتبال، هر دو به قصد تفنن و البته در هر دو رمز و رازی است برای معاش.
سفرنامه فرنگ – قسمت دوم
این حقیر از سفارتین ممالک اروپایی خاطره خوش نداشتم. رعایای ملکه همان یک بار که تذکرهام را به روادید آراستند، نه به دلخوشی دادند و نه به حسن ادب؛ اگرچه ظن آن داشتم که دوران محمود به سر آمده و در عصر حَسَن، اجانب را حُسن رفتار بیشتر شده باشد، لیکن از دشواری مسیر روادید جزیره انگریز دانستم که راه نه چندان آسان بود.
اوایل خرداد 1395، نیمهشبی خروسخوان، راه قصبه دروس از قصبات اطراف طهران در پیش گرفتم. دروس نیک آب و هوایی دارد و از املاک موروثی مهدیقلی خان هدایت است که مسجد و مدرسه هدایت آن برای خواص و عوام از مشهورات است. اجانب اراداتی دارند به این بازمانده مهدیقلیخان و به همین سبب سفارت دول اسپانیا، آرژانتین، یونان، آذربایجان، بنگلادش و قزاقستان در این ملک آباد مستقر شدهاند.
آفتابنزده آماده دقالباب سفارت ماتادورها بودم، بیخبر از آنکه جماعتی تا وقت بیداری خروسها صبر پیشه نکردهاند و از گاه زوزه شغالها به قصبه دروس درآمده بودند. القصه، در نوبت سیوپنجم نام خویش تحریر کردم. مکتوبات لازم فراهم کرده بودم: تصویری از تذکره خود و اهل و عیال؛ و قول و وعده یک عدد گراند هتل در سرزمین فلیپه، شاهزاده آستوریاس، پادشاه ملک اسپانیا را به همراه داشتم. فلیپه به سنه 2014 مسیحی تخت و تاج از خوان کارلوس ستاند و همچنان حکم میراند، و گویند که نه چندان کارهای است، آنچنان که الفاظ شاه و پادشاه را شایسته بوده است در ممالک محروسه ایران.
خورشید بردمید و روز به نیمه شد تا گماشته کجخلق سفارت اذن دخول داد به درگاه سرزمین فلیپه. همه انتظار برای آن بود که موعدی مقرر کنند تا انبانی بسازم از مکتوبات، مرقومات، اسناد سجلی و پیشینه کسب و پیشه، و خلاصه همه آن چیزها که نشان دهد روادید سفر به مملکت فلیپه برای ما میسر است، اگرچه به زحمت و محنت.
یک نیمروز، نشسته و ایستاده، در این فکر و تردید سپری شد که رنج این تحقیر و تخفیف را باید به جان خرید و بخت خویش برای دیدن دنیا را آزمود، یا استغنا پیشه کرد و عطایش را به لقایش بخشید. من البته اضطرارم برای سفر نبود، لیک کثیری از منتظران حکایت دیگری داشتند. جماعتی قصدشان کسب و کار بود، و شماری دلتنگ اقارب در غربت؛ قلیلی نیت تحصیل علم داشتند و برخی به ضرورتهای دیگر به صف شده بودند، و صعبتر کار آن جماعتی که از ولایات بعید و اطراف و اکناف مملکت خود را به طهران رسانده بودند، در دروس.
نیم روز از خود پرسیدم که ما کجای عالمیم که این چنین تعیین موعد – ایستادن و نشست و ژاژ خاییدن از وقت زوزه شغال تا نیمروز - ما را شایسته است؛ و ما بر چه مقامیم در این عالم که افزون بر ده برابر قدر کفایت، تأمین مستندات و مدارک برای کسب روادید بایسته است؟ آقا میرزا جواد ظریف محبوب الممالک را اگر فرصت دیداری حاصل شود و رخصت پرسش دهند، خواهم پرسید.
وقت نماز پیشین بود که موعد بازگشت به سفارت به جهت ملاقات با کارگزاران فلیپه معین شده بود: 21 ماه سرطان سنه 1395 باید باز میگشتم با اهل و عیال و یک گنجه شواهد و مستندات از سجل املاک و داراییها، پیشینه پیشه و حرفه، و بلیط طیاره، و هر کاغذی که به اصحاب سفارت یقین میداد: مدرس اونیورسیته ممالک محروسه ایران چون پایش به فرنگ برسد، رحل اقامت نمیافکند و جلای وطن نمیکند. جمیع سجلات و اسناد باید به لفظ اسپانیایی تدارک میشد و گمان بردم که 40 روز کفایت دارد برای گرد آوردن آن همه.
این حقیر از سفارتین ممالک اروپایی خاطره خوش نداشتم. رعایای ملکه همان یک بار که تذکرهام را به روادید آراستند، نه به دلخوشی دادند و نه به حسن ادب؛ اگرچه ظن آن داشتم که دوران محمود به سر آمده و در عصر حَسَن، اجانب را حُسن رفتار بیشتر شده باشد، لیکن از دشواری مسیر روادید جزیره انگریز دانستم که راه نه چندان آسان بود.
اوایل خرداد 1395، نیمهشبی خروسخوان، راه قصبه دروس از قصبات اطراف طهران در پیش گرفتم. دروس نیک آب و هوایی دارد و از املاک موروثی مهدیقلی خان هدایت است که مسجد و مدرسه هدایت آن برای خواص و عوام از مشهورات است. اجانب اراداتی دارند به این بازمانده مهدیقلیخان و به همین سبب سفارت دول اسپانیا، آرژانتین، یونان، آذربایجان، بنگلادش و قزاقستان در این ملک آباد مستقر شدهاند.
آفتابنزده آماده دقالباب سفارت ماتادورها بودم، بیخبر از آنکه جماعتی تا وقت بیداری خروسها صبر پیشه نکردهاند و از گاه زوزه شغالها به قصبه دروس درآمده بودند. القصه، در نوبت سیوپنجم نام خویش تحریر کردم. مکتوبات لازم فراهم کرده بودم: تصویری از تذکره خود و اهل و عیال؛ و قول و وعده یک عدد گراند هتل در سرزمین فلیپه، شاهزاده آستوریاس، پادشاه ملک اسپانیا را به همراه داشتم. فلیپه به سنه 2014 مسیحی تخت و تاج از خوان کارلوس ستاند و همچنان حکم میراند، و گویند که نه چندان کارهای است، آنچنان که الفاظ شاه و پادشاه را شایسته بوده است در ممالک محروسه ایران.
خورشید بردمید و روز به نیمه شد تا گماشته کجخلق سفارت اذن دخول داد به درگاه سرزمین فلیپه. همه انتظار برای آن بود که موعدی مقرر کنند تا انبانی بسازم از مکتوبات، مرقومات، اسناد سجلی و پیشینه کسب و پیشه، و خلاصه همه آن چیزها که نشان دهد روادید سفر به مملکت فلیپه برای ما میسر است، اگرچه به زحمت و محنت.
یک نیمروز، نشسته و ایستاده، در این فکر و تردید سپری شد که رنج این تحقیر و تخفیف را باید به جان خرید و بخت خویش برای دیدن دنیا را آزمود، یا استغنا پیشه کرد و عطایش را به لقایش بخشید. من البته اضطرارم برای سفر نبود، لیک کثیری از منتظران حکایت دیگری داشتند. جماعتی قصدشان کسب و کار بود، و شماری دلتنگ اقارب در غربت؛ قلیلی نیت تحصیل علم داشتند و برخی به ضرورتهای دیگر به صف شده بودند، و صعبتر کار آن جماعتی که از ولایات بعید و اطراف و اکناف مملکت خود را به طهران رسانده بودند، در دروس.
نیم روز از خود پرسیدم که ما کجای عالمیم که این چنین تعیین موعد – ایستادن و نشست و ژاژ خاییدن از وقت زوزه شغال تا نیمروز - ما را شایسته است؛ و ما بر چه مقامیم در این عالم که افزون بر ده برابر قدر کفایت، تأمین مستندات و مدارک برای کسب روادید بایسته است؟ آقا میرزا جواد ظریف محبوب الممالک را اگر فرصت دیداری حاصل شود و رخصت پرسش دهند، خواهم پرسید.
وقت نماز پیشین بود که موعد بازگشت به سفارت به جهت ملاقات با کارگزاران فلیپه معین شده بود: 21 ماه سرطان سنه 1395 باید باز میگشتم با اهل و عیال و یک گنجه شواهد و مستندات از سجل املاک و داراییها، پیشینه پیشه و حرفه، و بلیط طیاره، و هر کاغذی که به اصحاب سفارت یقین میداد: مدرس اونیورسیته ممالک محروسه ایران چون پایش به فرنگ برسد، رحل اقامت نمیافکند و جلای وطن نمیکند. جمیع سجلات و اسناد باید به لفظ اسپانیایی تدارک میشد و گمان بردم که 40 روز کفایت دارد برای گرد آوردن آن همه.
Forwarded from Deleted Account
بدینوسیله به اطلاع میرساند بر اساس اعلام رسمی وزارت علوم، ظرفیت یک نفر برای جذب هیات علمی در گروه جامعه شناسی دانشگاه شهید بهشتی اعلام شده است.
به همه افرادی که واجد شرایط میدانید اطلاع دهید تا در فرصت تمدید شده برای ثبت نام اقدام نمایند.
به همه افرادی که واجد شرایط میدانید اطلاع دهید تا در فرصت تمدید شده برای ثبت نام اقدام نمایند.
سفرنامه فرنگ – قسمت سوم
جمیع اوراقی که سفارت مطالبه کرد از این قرار بود:
- اسناد سجلی
- اسناد مالکیت املاک
- صورت وضعیت دارایی در بانک
- گردش حساب بانکی
- اسناد شغلی
- سابقه پرداخت بیمه
- تأیید رزرو هتل برای کل سفر
- تیکت طیاره از ابتدا تا انتهای سفر
- بیمه مخارج سلامت و طبابت
شش فقره اول همگی باید به لفظ اسپانیایی فراهم میشد. ظن آن داشتم که دیلماج اسپانیایی نیز چون انگریزیدانهای طهران فراوان به کارند، بیخبر از این که شمار دیلماجهای مقبول عدلیه به شمار انگلشتان یک دست نمیرسند و لاجرم سه هفته زمان طلب میکنند برای آنکه سجل و اسناد را به زبان قابل فهم برای کارگزاران فلیپه برگردانند. بیست روز مانده بود به موعد مقرر که دانستم دیلماج یافت مینشود تا اسناد به موقع فراهم شود. خواستم موعد سفارت را اندکی عقب ببرم که گفتند میسر نیست، دوباره عزم دروس کنید نیمهشب به قصد تعیین موعد جدید. مدارک به وقت مهیا نمیشد، تعویق موعد نیز میسر نبود، و دوباره نیمهشب تا نیمروز ایستادن پشت در سفارت را خوش نداشتم. گویی این سفر مقدر نبود.
دوستی دیدم به تصادف که از قضا میشناخت تنی از دیلماجهای معتمد سفارت را و عظیمتر آنکه خبرم داد آنچه دیلماجهای معتمد سفارت به اسپانیایی درآورند، حاجتش به مهر عدلیه نیست. زدن مهر عدلیه بر اسناد ده میلیون ریال ایرانی توفیر میکرد با اسناد بیمهر. بخت و اقبال این بار یاری کرد و همه مستندات فراهم شد یک هفته پیش از موعد سفارت.
سه شب هتل پیش پیش معین کردیم در مادرید و سه شب در ولایت کاتالونیا، بارسلون؛ همه از طریق اینترنت؛ و چون تذکره را شنگن مطالبه میکردیم، چهار شب هتل مقرر کردیم در پاریس. تیکت طیاره نیز عظیم مؤثر بود بر بخت تحصیل تذکره، و عظیمتر شمار قمپانیهای هوایی که جهانگردان را دور تا دور این عالم میگردانند. حب وطن برآنم داشت که پول خویش به جیب بیگانه نریزیم. خواستم تیکت «ایران ایر» بستانم که البته هیچ طیاره ایرانی نمیپرید از طهران به مادرید. آن طیارهها که به عصر حسن ابتیاع کرده است دولت ایران لابد خواهند پرید النهایه، اما تا آن هنگام فرصت اخذ تذکره از دست میشد. البته فیالحال معلوم نیست آن طیارهها که خریدهاند از قمپانی ایرباس بر اثر قباله برجام، برای جماعت ایرانی میپرند؛ یا جماعت در خواب و خیالاند و عاقبت از این خواب میپرند. النهایه قمپانی قطری را برگزیدیم که سالیانی است سری میان سرها درآورده است؛ اگرچه دستم به این کار نمیرفت الا به اجبار. قمپانی «ایران ایر» در سنوات میانه دهه 1970 مسیحی در زمره اول قمپانیهای هوایی جهان که کسب و کارش رونق داشت، طویلترین پرواز عالم از طهران به نیویورک در ینگه دنیا را میسر ساخته بود، و چنان امن بود که از پس قمپانی کنتاس مملکت استرالیا، مرتبه دوم داشت. کراهت داشت ایران ایر با این پیشینه را وانهادن و تیکت قطر ایر خریدن، اما چاره نبود.
جمیع اوراقی که سفارت مطالبه کرد از این قرار بود:
- اسناد سجلی
- اسناد مالکیت املاک
- صورت وضعیت دارایی در بانک
- گردش حساب بانکی
- اسناد شغلی
- سابقه پرداخت بیمه
- تأیید رزرو هتل برای کل سفر
- تیکت طیاره از ابتدا تا انتهای سفر
- بیمه مخارج سلامت و طبابت
شش فقره اول همگی باید به لفظ اسپانیایی فراهم میشد. ظن آن داشتم که دیلماج اسپانیایی نیز چون انگریزیدانهای طهران فراوان به کارند، بیخبر از این که شمار دیلماجهای مقبول عدلیه به شمار انگلشتان یک دست نمیرسند و لاجرم سه هفته زمان طلب میکنند برای آنکه سجل و اسناد را به زبان قابل فهم برای کارگزاران فلیپه برگردانند. بیست روز مانده بود به موعد مقرر که دانستم دیلماج یافت مینشود تا اسناد به موقع فراهم شود. خواستم موعد سفارت را اندکی عقب ببرم که گفتند میسر نیست، دوباره عزم دروس کنید نیمهشب به قصد تعیین موعد جدید. مدارک به وقت مهیا نمیشد، تعویق موعد نیز میسر نبود، و دوباره نیمهشب تا نیمروز ایستادن پشت در سفارت را خوش نداشتم. گویی این سفر مقدر نبود.
دوستی دیدم به تصادف که از قضا میشناخت تنی از دیلماجهای معتمد سفارت را و عظیمتر آنکه خبرم داد آنچه دیلماجهای معتمد سفارت به اسپانیایی درآورند، حاجتش به مهر عدلیه نیست. زدن مهر عدلیه بر اسناد ده میلیون ریال ایرانی توفیر میکرد با اسناد بیمهر. بخت و اقبال این بار یاری کرد و همه مستندات فراهم شد یک هفته پیش از موعد سفارت.
سه شب هتل پیش پیش معین کردیم در مادرید و سه شب در ولایت کاتالونیا، بارسلون؛ همه از طریق اینترنت؛ و چون تذکره را شنگن مطالبه میکردیم، چهار شب هتل مقرر کردیم در پاریس. تیکت طیاره نیز عظیم مؤثر بود بر بخت تحصیل تذکره، و عظیمتر شمار قمپانیهای هوایی که جهانگردان را دور تا دور این عالم میگردانند. حب وطن برآنم داشت که پول خویش به جیب بیگانه نریزیم. خواستم تیکت «ایران ایر» بستانم که البته هیچ طیاره ایرانی نمیپرید از طهران به مادرید. آن طیارهها که به عصر حسن ابتیاع کرده است دولت ایران لابد خواهند پرید النهایه، اما تا آن هنگام فرصت اخذ تذکره از دست میشد. البته فیالحال معلوم نیست آن طیارهها که خریدهاند از قمپانی ایرباس بر اثر قباله برجام، برای جماعت ایرانی میپرند؛ یا جماعت در خواب و خیالاند و عاقبت از این خواب میپرند. النهایه قمپانی قطری را برگزیدیم که سالیانی است سری میان سرها درآورده است؛ اگرچه دستم به این کار نمیرفت الا به اجبار. قمپانی «ایران ایر» در سنوات میانه دهه 1970 مسیحی در زمره اول قمپانیهای هوایی جهان که کسب و کارش رونق داشت، طویلترین پرواز عالم از طهران به نیویورک در ینگه دنیا را میسر ساخته بود، و چنان امن بود که از پس قمپانی کنتاس مملکت استرالیا، مرتبه دوم داشت. کراهت داشت ایران ایر با این پیشینه را وانهادن و تیکت قطر ایر خریدن، اما چاره نبود.
سفرنامه فرنگ – قسمت چهارم
گره افتادن در کار تحصیل تذکره فرنگ، گشایشی است برای معاش شماری دیگر، و بیسبب نگفتهاند که خداوند گر ز حکمت ببندد دری، ز رحمت گشاید در دیگری، و در این فقره در به روی کسانی بسته و به روی دیگرانی گشوده است. شماری از «قمپانیهای سیاحی» دست به کار شدهاند و از کار تعیین موعد تا تأمین مدرک برای سیاحان تمام میکنند و این خود مشغلهای است در این روزگار که ایرانیان را بیکاری عظیم میآزارد. عظیمتر کاری هم میکنند به این قرار که بابت هر نفر سیاح 70 کرور تومان پول رایج ایران میستانند به وجه تضمین، و تذکره میستانند از سفرای اجنبی برای سیاحان، و این نه معمول است برای همه سفارتها. وجه نزد قمپانی سیّاحی ضمانت است تا سیاح به ایران مراجعت کند. آفتاب بر فراز آسمان نرسیده و هنوز وقت نماز پیشین نیامده بود که با اهل و عیال جلوی سفارت بودیم. شماری از تذکرهجویان، فزونتر ایشان مشتری قمپانیهای سیاحی، پیشتر حاضر آمده بودند. ساعتی به انتظار در خاک ماتادورها نشستیم، چه از آستان سفارت که داخل شوید، خاک مملکت اجنبی است.
حساب و کتاب بسیار نوشته بودم برای این سفر که فزونتر از استطاعت نشود. مشتری یکی از قمپانیهای سیاحی را هم پرسیدم به وقت انتظار تا رشته کار بیشتر به کف آرم. عائلهای بودند چهار نفری، مقصدشان بارسلون و 7 روز فقط در همین ملک اقامت میکردند. تیکت طیاره، سرپناه و فیالمثل گلگشت و ایاب و ذهاب در بارسلون هم بر ذمه قمپانی بود. قصد خویش به تمهید تذکره و اسباب سفر بیاستعانت دیگری را ارزانتر یافتم.
تازه از کار حساب و کتاب فارغ شده بودم که گماشتهای ما را فراخواند. انصاف باید داد که حسن خلق نزد گماشتگان سفارت فلیپه بیش از رعایای ملکه بود. سخن به نرمش و فارسی را سلیس میگفتند. خانمی بود میانسال و پرحوصله آنچنان که پیشتر انتظار نداشتیم، و ساعتی سپری شد تا اسناد و اوراق به تفکیک رؤیت کرد و النهایه دوسیهای ساخت برای افسر تذکره. آن همه اوراق و اسناد فراهم ساخته بودم لکن یکی کم بود و مهلت دادند که تا هفتهای دیگر فراهم کنم.
چند قدمی سفارت ماتادورها حجرهای است که در آن اسباب استنساخ است. معاش صاحب حجره گره خورده است به بقای سفارت و رسم تحصیل تذکره. گویی عهدی است مابین گماشتگان سفارت و این بنده خدا که کثیری از اوراق و اسناد را استنساخ کنند و کسب و کارش سکه میشود اگر سیاحی رونق بگیرد. لابد او را نیز خوش آمده است سرانجام نیک غائله برجام که شمار سیاحان و مراودات میان دولتین را افزوده است.
گره افتادن در کار تحصیل تذکره فرنگ، گشایشی است برای معاش شماری دیگر، و بیسبب نگفتهاند که خداوند گر ز حکمت ببندد دری، ز رحمت گشاید در دیگری، و در این فقره در به روی کسانی بسته و به روی دیگرانی گشوده است. شماری از «قمپانیهای سیاحی» دست به کار شدهاند و از کار تعیین موعد تا تأمین مدرک برای سیاحان تمام میکنند و این خود مشغلهای است در این روزگار که ایرانیان را بیکاری عظیم میآزارد. عظیمتر کاری هم میکنند به این قرار که بابت هر نفر سیاح 70 کرور تومان پول رایج ایران میستانند به وجه تضمین، و تذکره میستانند از سفرای اجنبی برای سیاحان، و این نه معمول است برای همه سفارتها. وجه نزد قمپانی سیّاحی ضمانت است تا سیاح به ایران مراجعت کند. آفتاب بر فراز آسمان نرسیده و هنوز وقت نماز پیشین نیامده بود که با اهل و عیال جلوی سفارت بودیم. شماری از تذکرهجویان، فزونتر ایشان مشتری قمپانیهای سیاحی، پیشتر حاضر آمده بودند. ساعتی به انتظار در خاک ماتادورها نشستیم، چه از آستان سفارت که داخل شوید، خاک مملکت اجنبی است.
حساب و کتاب بسیار نوشته بودم برای این سفر که فزونتر از استطاعت نشود. مشتری یکی از قمپانیهای سیاحی را هم پرسیدم به وقت انتظار تا رشته کار بیشتر به کف آرم. عائلهای بودند چهار نفری، مقصدشان بارسلون و 7 روز فقط در همین ملک اقامت میکردند. تیکت طیاره، سرپناه و فیالمثل گلگشت و ایاب و ذهاب در بارسلون هم بر ذمه قمپانی بود. قصد خویش به تمهید تذکره و اسباب سفر بیاستعانت دیگری را ارزانتر یافتم.
تازه از کار حساب و کتاب فارغ شده بودم که گماشتهای ما را فراخواند. انصاف باید داد که حسن خلق نزد گماشتگان سفارت فلیپه بیش از رعایای ملکه بود. سخن به نرمش و فارسی را سلیس میگفتند. خانمی بود میانسال و پرحوصله آنچنان که پیشتر انتظار نداشتیم، و ساعتی سپری شد تا اسناد و اوراق به تفکیک رؤیت کرد و النهایه دوسیهای ساخت برای افسر تذکره. آن همه اوراق و اسناد فراهم ساخته بودم لکن یکی کم بود و مهلت دادند که تا هفتهای دیگر فراهم کنم.
چند قدمی سفارت ماتادورها حجرهای است که در آن اسباب استنساخ است. معاش صاحب حجره گره خورده است به بقای سفارت و رسم تحصیل تذکره. گویی عهدی است مابین گماشتگان سفارت و این بنده خدا که کثیری از اوراق و اسناد را استنساخ کنند و کسب و کارش سکه میشود اگر سیاحی رونق بگیرد. لابد او را نیز خوش آمده است سرانجام نیک غائله برجام که شمار سیاحان و مراودات میان دولتین را افزوده است.
جمعبندی زایشهای تاریخ
بعضی آدمها جمعبندی زایشهای تاریخاند. آدمهای قبلی دستآوردهای کوچک و بزرگشان را به تاریخ عرضه میکنند و به یکباره همه آنها در وجود یک آدم ترکیب میشود و تجلی میکند و جمعبندی زایشهای تاریخ میشود. محمدرضا شجریان در شمار همین آدمهاست. حافظ، سعدی، مولانا، خیام، شاملو، فریدون مشیری، اخوان ثالث، سایه و بسیاری دیگر قلهها ساختهاند از شعر و شجریان خوشهچین همه اینهاست که خود هر کدام دستآورد تاریخ هستند. این قلهها در صدای او جاودانگی را بازتولید میکنند. موسیقی مقامی و ردیف و هزاران ملودی که به عمق یک تاریخ غنا دارند، و تمام تلاش خاندانهای موسیقی ایران که عمدتاً از میانه عصر قاجار موسیقی امروز ایران را مدون کردند، و همه اصالت، خلاقیت و فرهیختگی نهفته در موسیقی بزرگان موسیقی ایران از ردیفدانها و تصنیفسازهای عصر قاجار تا استادان بزرگ معاصر همچون نورعلی برومند، فرامرز پایور، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، فرهاد فخرالدینی، پرویز مشکاتیان، و دهها هنرمند دیگر به هم آمیخته است تا محمدرضا شجریان، جمعبندی زایشهای تاریخ موسیقی ایران باشد. او حداقل زاییده تاریخ هنر شعر و موسیقی است، حتی اگر از نامش در موسیقی فیلم (دلشدگان) و سهمش در خوشنویسی بگذریم. شجریان محصول انتخابهای شخصیاش در بستر سیاسی-اجتماعی ایران معاصر نیز هست. او مصداق این عبارت انگلیسی است: The right person, in the right place at the right time (آدم درست در زمان و مکان درست). یک نفر باید دستآوردهای تاریخ را جمع میزده است. آنکه تاریخ را جمع میزند، فراموش نمیشود.
بعضی آدمها جمعبندی زایشهای تاریخاند. آدمهای قبلی دستآوردهای کوچک و بزرگشان را به تاریخ عرضه میکنند و به یکباره همه آنها در وجود یک آدم ترکیب میشود و تجلی میکند و جمعبندی زایشهای تاریخ میشود. محمدرضا شجریان در شمار همین آدمهاست. حافظ، سعدی، مولانا، خیام، شاملو، فریدون مشیری، اخوان ثالث، سایه و بسیاری دیگر قلهها ساختهاند از شعر و شجریان خوشهچین همه اینهاست که خود هر کدام دستآورد تاریخ هستند. این قلهها در صدای او جاودانگی را بازتولید میکنند. موسیقی مقامی و ردیف و هزاران ملودی که به عمق یک تاریخ غنا دارند، و تمام تلاش خاندانهای موسیقی ایران که عمدتاً از میانه عصر قاجار موسیقی امروز ایران را مدون کردند، و همه اصالت، خلاقیت و فرهیختگی نهفته در موسیقی بزرگان موسیقی ایران از ردیفدانها و تصنیفسازهای عصر قاجار تا استادان بزرگ معاصر همچون نورعلی برومند، فرامرز پایور، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، فرهاد فخرالدینی، پرویز مشکاتیان، و دهها هنرمند دیگر به هم آمیخته است تا محمدرضا شجریان، جمعبندی زایشهای تاریخ موسیقی ایران باشد. او حداقل زاییده تاریخ هنر شعر و موسیقی است، حتی اگر از نامش در موسیقی فیلم (دلشدگان) و سهمش در خوشنویسی بگذریم. شجریان محصول انتخابهای شخصیاش در بستر سیاسی-اجتماعی ایران معاصر نیز هست. او مصداق این عبارت انگلیسی است: The right person, in the right place at the right time (آدم درست در زمان و مکان درست). یک نفر باید دستآوردهای تاریخ را جمع میزده است. آنکه تاریخ را جمع میزند، فراموش نمیشود.
👍1
سفرنامه فرنگ – قسمت پنجم
جماعتی که تذکره فرنگ مطالبه میکنند، کثیرشان هر یک به وجهی از سرآمدان ایرانیاناند. اغنیا و اصحاب کسب و کار، اطباء و وکلا و صاحبمنصبها که بضاعتشان زبانزد است، علما و رجال اونیورسیتههای ایران هم که حضور در محافل علم و دانش فرنگ را غنیمت میدانند، و اهل هنر و صناعت که آوازهای دارند در این زمانه هنرپرور، همه مشتریان تذکره فرنگاند. این دوسیهها که سفارتهای اجنبی میسازند از سرآمدان، اگر نیک بکاوند و به فراست در آنها مداقه کنند، کمینه صیدشان دانستنیهای گرانسنگ است از اندازه معاش و دخل و خرج، کار و پیشه، و زیر و بم سرآمدان. دوسیه را یک هفته بعد با افزودن یک ورق کامل کردم و به وقت خروج، گفتند دو هفته بعد سراغ بگیرید جهت تعیین تکلیف و همین کار بکردم.
سفر را برای دوازده روز و شب تمهید کردیم، شش شب مادرید و بارسلون و چهار شب اقامت در پاریس و دو شب که اکثر اوقات در طیاره سر میشد، صرف عزیمت و مراجعت. طیاره از طهران عزیمت میکرد به مدینه دوحه در قطر، و هفت ساعت معطلی داشتیم تا طیاره بعدی بپرد از دوحه تا مادرید؛ و یازده روز بعد دوباره طیاره میپرید از پاریس به دوحه و از دوحه تا طهران. تمهید تیکت طیاره برای این پاره از سفر دشواری نداشت، آفیس ایرلاین قطری به چشم برهم زدنی تیکتها را فراهم کرد.
اموری در مملکت ایران هست که هیچ ثباتشان نیست و هر ساعت در تغییرند و تلون. معماری و نام و نشان معابر و اماکن فیالمثل در طهران از این فقره است. آنان که طهران را بیست سال پیشتر دیده باشند و چون امروز باز نگرند، بسیار غریبه در نظرشان آید از آنرو که امارتها دائم در کار فروریختن و برکشیدن باشند، و طرح و نقش معابر به مرور ایام چنان متغیر است که گویی این شاکله آجر و ملاط نه استوار که در رقص و جنبش است و به یک شکل نمیماند. نام و نشان معابر و اماکن شهیر نیز در رفت و آمد حکومتها، و عجیبتر گاه به وقت تغییر صاحبمنصبان در یک حکومت و به وقت رخدادها، تغییر میکنند. این فقره دائمالتغییری تلطیف میشود با فقراتی از امور که استوار ایستادهاند، بیتغییر. قطار در مملکت ایران از جنس دومی است، استوار بر همان نهج که رضاشاه پهلوی بر پا کرد، و قلیلی که تکوین یافته، نه بدان اندازه است که خلایق را در نظر آید.
چند سالی پیشتر در بوق و کرنا شده بود که قطاری صناعت کردهاند «سبز»نام که زوار امام هشتم را به تاخت میبرد تا مشهدالرضا، بی تعب و محنت. قصد سفرم بود به مشهد و والد عیال نیز تا آن هنگام توفیق زیارتش دست نداده بود. دو تیکت ستاندیم و چون به تاخت میرفت، اسباب خواب نداشت. مرا از ایام شباب و تحصیل که با قطار راه از اراک تا طهران میپیمودم، قریب سنه 1372 و دو سه سالی بعدتر، معلوم بود که سلانه سلانه میرود بیشتاب و بیش از اینم انتظار نبود. قطار سبز از ایستگاه طهران که خروج کرد متمایز مینمود و در پنداشت پیشین خود تردید کردم، چابکتر مینمود. چند فرسنگ از طهران دور نشده بود که همان رویه سابق غالب شد و آخرالامر در جایی میان کویر سمنان نفسش برید و از پا درآمد. آفتاب سوزان بود و گرما طاقتفرسا. والد عیال را که سنش از میانه گذشته بود بیماری حادث شد از فرط گرما و چنان در مشهد بیماری غلبه یافت که اگر خدایش رحمت نیاورده بود، چون از هوش رفت، از دست میشد. به خیر گذشت.
باری دیگر نقل شد قطاری صناعت کردهاند که طهران تا یزد را چون برق و باد – قریب پنج ساعت - میرود. مشغولیتی پیش آمده بود در یزد و چون جملگی سیاحت یزد نکرده بودیم، بالاتفاق راهی شدیم. قطار تا قم راه به سهولت پیمود و از آن پس توقفها بسیار شد. گرمای کویر که سوزان شد، اسباب خنک کردن هوا از پای درآمد و هنوز چند فرسخ پیشتر نرفته بود که دود و بوی ناخوشایند داخل شد. جماعت بسیار آزار کشیدند تا به یزد درآمدیم و شب به نیمه آمده بود نشان از آنکه ده ساعت راه سپرده بودیم، خسته و کوفته و دِماغ آزرده.
هیچ اگر نشان عصر رضاشاه به جا نمانده باشد، قطار دائر بین بلاد ملک ایران از پس این همه سال، هنوز رضاشاهی است؛ و البته قرین به صحت و انصاف آن که کم و کیفش، لااقل به قیاس با دیگر ممالک، نه چندان متکامل شده که ذکرش لازم آید. این صناعت خاصه در مملکت فرنگ و شماری دیگر که اهتمام کردهاند به عمران خویش، ترقیات بسیار کرده است.
آئروپلان را مکرر سواری گرفته بودیم و لطفی نداشت، بر آن شدیم که از مقر حکومت فلیپه تا بارسلون را با قطار بسپریم. طویل مسافتی است قریب 620 کیلومتر که قطار پرشتاب میرود به دو ساعت و نیم و راه میپیماید بیشینه 300 کیلومتر در هر ساعت. ابتیاع تیکت قطار از ایران میسر نبود و امید بستیم به اینکه در محل فراهم خواهیم کرد.
جماعتی که تذکره فرنگ مطالبه میکنند، کثیرشان هر یک به وجهی از سرآمدان ایرانیاناند. اغنیا و اصحاب کسب و کار، اطباء و وکلا و صاحبمنصبها که بضاعتشان زبانزد است، علما و رجال اونیورسیتههای ایران هم که حضور در محافل علم و دانش فرنگ را غنیمت میدانند، و اهل هنر و صناعت که آوازهای دارند در این زمانه هنرپرور، همه مشتریان تذکره فرنگاند. این دوسیهها که سفارتهای اجنبی میسازند از سرآمدان، اگر نیک بکاوند و به فراست در آنها مداقه کنند، کمینه صیدشان دانستنیهای گرانسنگ است از اندازه معاش و دخل و خرج، کار و پیشه، و زیر و بم سرآمدان. دوسیه را یک هفته بعد با افزودن یک ورق کامل کردم و به وقت خروج، گفتند دو هفته بعد سراغ بگیرید جهت تعیین تکلیف و همین کار بکردم.
سفر را برای دوازده روز و شب تمهید کردیم، شش شب مادرید و بارسلون و چهار شب اقامت در پاریس و دو شب که اکثر اوقات در طیاره سر میشد، صرف عزیمت و مراجعت. طیاره از طهران عزیمت میکرد به مدینه دوحه در قطر، و هفت ساعت معطلی داشتیم تا طیاره بعدی بپرد از دوحه تا مادرید؛ و یازده روز بعد دوباره طیاره میپرید از پاریس به دوحه و از دوحه تا طهران. تمهید تیکت طیاره برای این پاره از سفر دشواری نداشت، آفیس ایرلاین قطری به چشم برهم زدنی تیکتها را فراهم کرد.
اموری در مملکت ایران هست که هیچ ثباتشان نیست و هر ساعت در تغییرند و تلون. معماری و نام و نشان معابر و اماکن فیالمثل در طهران از این فقره است. آنان که طهران را بیست سال پیشتر دیده باشند و چون امروز باز نگرند، بسیار غریبه در نظرشان آید از آنرو که امارتها دائم در کار فروریختن و برکشیدن باشند، و طرح و نقش معابر به مرور ایام چنان متغیر است که گویی این شاکله آجر و ملاط نه استوار که در رقص و جنبش است و به یک شکل نمیماند. نام و نشان معابر و اماکن شهیر نیز در رفت و آمد حکومتها، و عجیبتر گاه به وقت تغییر صاحبمنصبان در یک حکومت و به وقت رخدادها، تغییر میکنند. این فقره دائمالتغییری تلطیف میشود با فقراتی از امور که استوار ایستادهاند، بیتغییر. قطار در مملکت ایران از جنس دومی است، استوار بر همان نهج که رضاشاه پهلوی بر پا کرد، و قلیلی که تکوین یافته، نه بدان اندازه است که خلایق را در نظر آید.
چند سالی پیشتر در بوق و کرنا شده بود که قطاری صناعت کردهاند «سبز»نام که زوار امام هشتم را به تاخت میبرد تا مشهدالرضا، بی تعب و محنت. قصد سفرم بود به مشهد و والد عیال نیز تا آن هنگام توفیق زیارتش دست نداده بود. دو تیکت ستاندیم و چون به تاخت میرفت، اسباب خواب نداشت. مرا از ایام شباب و تحصیل که با قطار راه از اراک تا طهران میپیمودم، قریب سنه 1372 و دو سه سالی بعدتر، معلوم بود که سلانه سلانه میرود بیشتاب و بیش از اینم انتظار نبود. قطار سبز از ایستگاه طهران که خروج کرد متمایز مینمود و در پنداشت پیشین خود تردید کردم، چابکتر مینمود. چند فرسنگ از طهران دور نشده بود که همان رویه سابق غالب شد و آخرالامر در جایی میان کویر سمنان نفسش برید و از پا درآمد. آفتاب سوزان بود و گرما طاقتفرسا. والد عیال را که سنش از میانه گذشته بود بیماری حادث شد از فرط گرما و چنان در مشهد بیماری غلبه یافت که اگر خدایش رحمت نیاورده بود، چون از هوش رفت، از دست میشد. به خیر گذشت.
باری دیگر نقل شد قطاری صناعت کردهاند که طهران تا یزد را چون برق و باد – قریب پنج ساعت - میرود. مشغولیتی پیش آمده بود در یزد و چون جملگی سیاحت یزد نکرده بودیم، بالاتفاق راهی شدیم. قطار تا قم راه به سهولت پیمود و از آن پس توقفها بسیار شد. گرمای کویر که سوزان شد، اسباب خنک کردن هوا از پای درآمد و هنوز چند فرسخ پیشتر نرفته بود که دود و بوی ناخوشایند داخل شد. جماعت بسیار آزار کشیدند تا به یزد درآمدیم و شب به نیمه آمده بود نشان از آنکه ده ساعت راه سپرده بودیم، خسته و کوفته و دِماغ آزرده.
هیچ اگر نشان عصر رضاشاه به جا نمانده باشد، قطار دائر بین بلاد ملک ایران از پس این همه سال، هنوز رضاشاهی است؛ و البته قرین به صحت و انصاف آن که کم و کیفش، لااقل به قیاس با دیگر ممالک، نه چندان متکامل شده که ذکرش لازم آید. این صناعت خاصه در مملکت فرنگ و شماری دیگر که اهتمام کردهاند به عمران خویش، ترقیات بسیار کرده است.
آئروپلان را مکرر سواری گرفته بودیم و لطفی نداشت، بر آن شدیم که از مقر حکومت فلیپه تا بارسلون را با قطار بسپریم. طویل مسافتی است قریب 620 کیلومتر که قطار پرشتاب میرود به دو ساعت و نیم و راه میپیماید بیشینه 300 کیلومتر در هر ساعت. ابتیاع تیکت قطار از ایران میسر نبود و امید بستیم به اینکه در محل فراهم خواهیم کرد.
آموزش و پرورش: سیمی کردن و کتب کمک آموزشی
محمد فاضلی
چند سالی است که علاوه بر همه مشکلاتی که برای طیفی از والدین ایجاد میکند – از انتخاب مدرسه گرفته تا تهیه ملزومات تحصیل که بر خانوادهها فشار وارد میکند – معضل دیگری را نیز ایجاد کرده است. تجربه دو سه سال گذشته خود من با تنها پسرم از همین دست معضلات حکایت میکند. والدین با ثبت نام و برخی مشکلات که در جابهجای مملکت فرق میکند، کتابهای درسی را تهیه میکنند. این کتابها به شیوه معمول صحافی شدهاند اما در چند سال اخیر معلمان همان روز اول مدرسه از دانشآموزان میخواهند که کتب را سیمی کنند. معلمهای سال پیش خواسته بودند کتابها به این نحو سیمی شوند که کل شیرازه بریده شده و صفحاتی خاصی از کتاب برگه سفید قرار داده شود و دوباره به صورت سیمی صحافی شود. معلمان امسال کوتاه آمدهاند و فقط سیمی شدن را درخواست کردهاند. دو مغازه لوازمالتحریر نزدیک خانه ما از پذیرش این کار به علت تعداد مراجعهکنندگان برای سیمی کردن کتابها دانشآموزان سر باز زدند و یک دفتر فنی موجود در محل نیز فقط دو کتاب را به قیمت 6 هزار تومان سیمی کرده و بقیه را به روزهای دیگر حواله کرده است. من برای تأمین شش هزار تومان و قریب 30 هزار تومان برای همه کتابهای فرزندم مشکلی ندارم اما این رقم برای بسیاری مشکلساز است. از طرفی، اگر قرار است کتابها از همان روز اول سیمی شوند و این شیوه صحافی تأثیری بر یادگیری دارد چرا از همان اول کتب درسی را سیمیشده تولید نمیکنند یا صفحه سفید لای کتب تعبیه نمیکنند؟
آزار دوم هم ناشی از سفارش و اجبار به خرید کتابهای کمکدرسی است. دهها ناشر کتب کمکدرسی پدید آمدهاند و عجیب اینکه از کلاس اول ابتدایی تا آخرین سال دبیرستان و برای مقاطع بالاتر کتاب کمکدرسی نوشته میشود. سال گذشته فرزند من بیش از 10 کتاب کمکدرسی خرید که نمیدانم از آنها چه استفادهای کرده است. مادرش که به هنگام جمعآوری کتب مشاهده کرده بود اوراق برخی از آنها یا عمده صفحات کتاب دست نخورده باقی مانده است. امسال هم همین رویه آغاز شده است. مسأله من اصلاً هزینه مالی کتاب خریدن نیست، بلکه پرسشم این است که جایگاه کتب کمکآموزشی در نظام آموزشی ما چیست؟ معلم آیا اجازه دارد خرید کتابی را که خودش برای ناشر کمکآموزشی تألیف کرده به دانشآموزان توصیه کند؟ اثر کتابهای کمکآموزشی در شکل دادن به ذهنیت و توانمندیهای دانشآموزان در کجای آموزش و پرورش ارزیابی شده است؟ آیا برآوردی از اقتصاد کتب کمکآموزشی وجود دارد؟ آیا فساد فقط مختص همان مدیری است که حقوق نجومی میگیرد؟ یا صورتهای دیگری هم دارد؟
آیا آموزش و پرورش در برابر مطالبه سیمی کردن کتب و خرید کتب کمکآموزشی پاسخی دارد؟ آیا سیمی کردن و کتب کمکآموزشی کاستیهای این نظام فشل را رفع میکنند؟
نظرات خود درباره این متن را به https://telegram.me/MohFazeli ارسال کنید.
محمد فاضلی
چند سالی است که علاوه بر همه مشکلاتی که برای طیفی از والدین ایجاد میکند – از انتخاب مدرسه گرفته تا تهیه ملزومات تحصیل که بر خانوادهها فشار وارد میکند – معضل دیگری را نیز ایجاد کرده است. تجربه دو سه سال گذشته خود من با تنها پسرم از همین دست معضلات حکایت میکند. والدین با ثبت نام و برخی مشکلات که در جابهجای مملکت فرق میکند، کتابهای درسی را تهیه میکنند. این کتابها به شیوه معمول صحافی شدهاند اما در چند سال اخیر معلمان همان روز اول مدرسه از دانشآموزان میخواهند که کتب را سیمی کنند. معلمهای سال پیش خواسته بودند کتابها به این نحو سیمی شوند که کل شیرازه بریده شده و صفحاتی خاصی از کتاب برگه سفید قرار داده شود و دوباره به صورت سیمی صحافی شود. معلمان امسال کوتاه آمدهاند و فقط سیمی شدن را درخواست کردهاند. دو مغازه لوازمالتحریر نزدیک خانه ما از پذیرش این کار به علت تعداد مراجعهکنندگان برای سیمی کردن کتابها دانشآموزان سر باز زدند و یک دفتر فنی موجود در محل نیز فقط دو کتاب را به قیمت 6 هزار تومان سیمی کرده و بقیه را به روزهای دیگر حواله کرده است. من برای تأمین شش هزار تومان و قریب 30 هزار تومان برای همه کتابهای فرزندم مشکلی ندارم اما این رقم برای بسیاری مشکلساز است. از طرفی، اگر قرار است کتابها از همان روز اول سیمی شوند و این شیوه صحافی تأثیری بر یادگیری دارد چرا از همان اول کتب درسی را سیمیشده تولید نمیکنند یا صفحه سفید لای کتب تعبیه نمیکنند؟
آزار دوم هم ناشی از سفارش و اجبار به خرید کتابهای کمکدرسی است. دهها ناشر کتب کمکدرسی پدید آمدهاند و عجیب اینکه از کلاس اول ابتدایی تا آخرین سال دبیرستان و برای مقاطع بالاتر کتاب کمکدرسی نوشته میشود. سال گذشته فرزند من بیش از 10 کتاب کمکدرسی خرید که نمیدانم از آنها چه استفادهای کرده است. مادرش که به هنگام جمعآوری کتب مشاهده کرده بود اوراق برخی از آنها یا عمده صفحات کتاب دست نخورده باقی مانده است. امسال هم همین رویه آغاز شده است. مسأله من اصلاً هزینه مالی کتاب خریدن نیست، بلکه پرسشم این است که جایگاه کتب کمکآموزشی در نظام آموزشی ما چیست؟ معلم آیا اجازه دارد خرید کتابی را که خودش برای ناشر کمکآموزشی تألیف کرده به دانشآموزان توصیه کند؟ اثر کتابهای کمکآموزشی در شکل دادن به ذهنیت و توانمندیهای دانشآموزان در کجای آموزش و پرورش ارزیابی شده است؟ آیا برآوردی از اقتصاد کتب کمکآموزشی وجود دارد؟ آیا فساد فقط مختص همان مدیری است که حقوق نجومی میگیرد؟ یا صورتهای دیگری هم دارد؟
آیا آموزش و پرورش در برابر مطالبه سیمی کردن کتب و خرید کتب کمکآموزشی پاسخی دارد؟ آیا سیمی کردن و کتب کمکآموزشی کاستیهای این نظام فشل را رفع میکنند؟
نظرات خود درباره این متن را به https://telegram.me/MohFazeli ارسال کنید.
Telegram
Mohammad
Structural Engineer