دغدغه ایران

چرا مهاجرت میکنند/میکنیم؟

فاطمه علمدار

نشسته ام زیر پنجره و غروب بتهای نیچه را میخوانم و همان لحظه که یکهو سرخوش میشوم از فهمیدن یک چیز،صدایی از کوچه میآید و با ترکیب فحشهای کاف دار،جزئیات فعالیتهای جنسی پدر و مادر طرف فحش خورنده را به رخش میکشد!آنکه دارد فحش میدهد،۵سالش نشده و آنکه دارد فحش میخورد هم همینطور.چندماهیست که همسایه مان شده اند.اوایل با صدای بازی و‌گریه بچه ها در کوچه میفهمیدیم صبح شده و بعد کم کم هرکدامشان شغلی پیدا کردند و همین دوسه تا بچه زیر ۶سال ماندند.چندبار پسرک کوچکشان را دیدم که با چشمهای خواب آلود با برادر بزرگترش کله سحر میرفت بیرون.بساط داشتند نزدیک بازار.یکبار ازشان لیزر خریدیم که گربه ها را سرکار بگذاریم و با پسرک خوش و بش کردیم.من،روزها با فاصله یک دیوار از آنها،مینشینم و با پس زمینه صدای آنها و بقیه همسایه ها،لیست کارهایم را تیک میزنم...آن همسایه ای که چهارشنبه سوری پارسال،با جارو و‌ خاک انداز آمده بود و دل تو دلش نبود تا پریدن ما از روی آتش تمام شود و کوچه را جارو کند.همانموقع که سیب زمینی کبابی میخورد،حواسش به جارویش بود.یا آن یکی که وقتی گربه حیاط ما با تن زخمی اش گم شده بود و ما دنبالش میگشتیم،گفت میروم مسجد و‌ برایش دعا میکنم.شما هم اذا جاء بخوانید که پیدا شود و پیدا شد...همانکه آخر هیئت محرمش برای سربازان گمنام دعا میکند و آمین نگفتن ما هم باعث نمیشود که دعوتمان نکند و قیمه امام حسین بهمان ندهد...من روزها زیر پنجره کار میکنم،در کوچه ای که شبیه ایران است،شبیه ایرانی که من دوستش دارم و دلم نمیخواهد به رفتن از آن فکر کنم ولی یکهو میفهمم همانطور که دارم لوبیاهای یخ زده را تفت میدهم و از سخنرانی ده ساعته حسین مکی میشنوم برای تلف کردن وقت مجلس پانزدهم،اشکهایم میآید...اینکه آدم دست روی هرکجای تاریخ ایرانش که میگذارد،اشکی شود،طبیعی نیست...اینکه وقت جارو زدن خانه اش به این فکر کند که کاش هیچوقت مجبور نشود این خانه را ترک کند هم...اینکه درون هرکسی که میبیند،دیو سیاه بدجنسی لانه کرده باشد که مدام بهش بگوید روزی مجبور میشوی از اینجا بروی،چه با برنامه ریزی و محترمانه و چه از سرناچاری و با فرار از مرز،هم...اینکه وقتی دخترک همسایه فحش کاف دار میدهد،آدم فکر کند کاش هیچوقت کسی نسروده بود که"ای کاش،آدمی وطنش را/مثل بنفشه‌ها(در جعبه‌های خاک)/يک روز میتوانست
همراه خويشتن ببرد هر کجا که خواست/در روشنای باران/در آفتاب پاک"...
کاش ما هیچوقت این را زمزمه نمیکردیم.کاش هراس جعبه بنفشه نبودن وطن،اصلا در لیست هراسهایمان نبود...

پ.ن:این روزها #محمد_فاضلی دارد در فصل جدید #دغدغه_ایران راجع به مهاجرت میگوید...تلخ است ولی واقعیتی است که باید ابعاد و ریشه هایش را دانست.اینکه کسی مثل فاضلی براساس پژوهشی درست و‌حسابی بگوید که این شوق و عذاب توامان مهاجرت که به جان ما افتاده چه ویژگی هایی دارد،کمکمان می‌کند که چه مهاجر باشیم و چه در رویای برگشت؛ چه در آستانه مهاجرت باشیم و‌چه در رویای آن؛ چه فعال مدنی باشیم و چه سیاستگذار دستگاه های دولتی، تا حد خوبی بفهمیم که با چه پدیده ای طرف هستیم و‌بتوانیم ذهنمان را در برابرش منظم کنیم و تصمیم گیری هامان را منطقی تر.اگر دوست داشتید گوش بدهید.

@fsalamdar63

https://t.me/fazeli_mohammad/3431