پادکست چین‌شناسی

محمد فاضلی

مجموعه #تاریخ_چین که سیزده قسمت آن را در قالب پادکست #دغدغه_ایران تولید کرده بودیم، به پادکست #چین‌شناسی تبدیل شد. حالا دست بازتری در پرداختن به چین داریم. پادکست دغدغه ایران هم با تمرکز بر #اندیشه_توسعه پیش می‌رود.

پادکست چین‌شناسی در کستباکس
https://castbox.fm/va/6796728

@dirancast_official

بار سنگین مدرسه

نعمت‌الله فاضلی بار مدرسه را سنگین می‌داند.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/NdEtUmjhkE8

نباید یاری بر دوش مدرسه گذاشت که از عهده آن برنیاید، ولی بار ساختن انسان معاصر بر دوش مدرسه هست.

#مدرسه #مرگ_مدرسه #مسأله_مدرسه #برنامه_درسی #دولت_و_مدرسه #نعمت_فاضلی #علی_صداقتی #عمو_خیاط #ایران_تاک

@irantalk_sn

دعوت به گفت‌وگو درباره مدرسه

محمد فاضلی

میلیون‌ها دانش‌آموز و خانواده‌های‌شان، نزدیک به یک میلیون معلم، هزاران نفر کارکنان آموزش و پرورش، و هزاران میلیارد تومان از بودجه عمومی، به علاوه ارقام هنگفت هزینه‌های خصوصی مردم در آموزش فرزندان‌شان، تنها بخشی از عظمت آموزش و پرورش و نهاد مدرسه است.

آموزش و پرورش و نهاد تأثیرگذار، سازنده و هم‌زمان پرمشکل مدرسه، در مقایسه با اقتصاد، سیاست خارجی و محیط‌زیست، کمتر جلب توجه می‌کند. علی‌رغم اهمیت و درگیری تقریباً همه جامعه با مشکلات مدرسه، و به رغم تأثیرگذاری مثبت یا منفی مدرسه بر ابعاد مهمی از زندگی جامعه مدرن، به دلایل مختلف درباره مدرسه سخن زیادی گفته نمی‌شود.

گفت‌وگویی در رسانه ایران‌تاک منتشر شد با عنوان «مدرسه، مادر جامعه» که به سیر تاریخی ظهور و افول مدرسه در ایران می‌پردازد. نعمت‌الله فاضلی در این گفت‌وگو، تأثیرات سازنده مدرسه بر جامعه ایرانی و بحران‌های آن‌را بررسی می‌کند.

مدرسه، مادر جامعه
https://youtu.be/NdEtUmjhkE8

امیدواریم این گفت‌وگو نقطه آغاز مجموعه‌ای از تولید محتوا بر محور گفت‌وگوی انتقادی درباره مدرسه در ایران، تأثیرات سازنده، نقاط قوت و ضعف، و بحران‌های آن باشد. ضمن دعوت از والدین و معلمان به دیدن این گفت‌وگوها، مایلم در رسانه ایران‌تاک میزبان پژوهشگران، متخصصان و تحلیل‌گران آموزش و پرورش و مسائل مدرسه باشم. امیدوارم مسائل آموزش و پرورش و مشکلات مدرسه هم به اندازه سایر مسائل مهم در رادار توجه جامعه، رسانه و سیاست‌گذار قرار گیرد.

#مدرسه #آموزش_و_پرورش

@irantalks_sn

سراغ دارید؟

آیا در پهنای جغرافیا و تاریخ زمین کشوری را می‌توان سراغ گرفت که نیروهای درون قدرت سیاسی، در جهت بی‌ثبات کردن جامعه چهارنعل بتازند و نیروهای منتقد خارج از قدرت به دلیل نگرانی از بی‌ثباتی کشور، از خواب و خوراک بیفتند؟
من فقط یک کشور با این مشخصات می‌شناسم و آن کشور خودمان در ربع قرن اول قرن 21 است!
این هم یکی دیگر از مصادیقِ موقعیت وارونه!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

این یکی از عجائب حکمرانی در این سرزمین است که احمد زیدآبادی به آن اشاره کرده است. واقعا سراغ دارید؟

تاوان نابرابری

نابرابری ابتدا خودش را در مسائل اقتصادی نشان می‌دهد و ما گمان می‌کنیم مسئله‌ی نابرابری بیشتر مربوط به تفاوت درآمدها و ثروت است. این در حالی است که ابعاد تاثیرات نابرابری بر زندگی فردی و جمعی آدم‌ها، بسیار بیشتر از چیزی است که در ابتدا به ذهن می‌رسد.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/Ds7Us8pe95k

ریچارد ویلکینسون و کیت پیکت در کتاب «تاوان نابرابری» نشان می‌دهند که نابرابری اجتماعی از طریق تاثیرگذاری بر خطر ارزیابی اجتماعی و یا تحقیرشدگی و نهایتاً منجر شدن به پدیده‌های فیزیولوژیک مثل ترشح کورتیزول، بر بسیاری از بیماری‌ها، کج‌رفتاری‌ها و عادت‌های ناسالم اثر می‌گذارند.

این یعنی اگر دنبال حل مسائلی مانند خشونت، طلاق، اضطراب و بیماری‌های روانی، افت تحصیلی و یا اختلال‌های جنسی هستیم، راه‌حل در مدرسه، دادگاه، بیمارستان یا اتاق خواب نیست، بلکه باید به سراغ سازوکارهایی برویم که نابرابری اجتماعی تولید می‌کنند.

#نابرابری #نابرابری_اجتماعی

@dirancast_official

‏سیاست‌مداری که از بین کل علوم فقط هندسه؛ از کل هندسه فقط دایره، و از ابزارهای هندسه فقط پرگار را دوست دارد؛
تیری می‌اندازد، به هر کجا خورد، سوزن پرگارش را آنجا قرار می‌دهد، دایره‌ای رسم کرده و می‌گوید: زدم به هدف!
پس در کوتاه‌مدت همیشه پیروز، و در درازمدت اغلب شکست خورده است.

مصادیقش را بسیار سراغ دارید.

@fazeli_mohammad

‏سیاست‌مداری که از بین کل علوم فقط هندسه؛ از کل هندسه فقط دایره، و از ابزارهای هندسه فقط #پرگار را دوست دارد؛
تیری می‌اندازد، به هر کجا خورد، سوزن پرگارش را آنجا قرار می‌دهد، دایره‌ای رسم کرده و می‌گوید: زدم به هدف!
پس در کوتاه‌مدت همیشه پیروز، و در درازمدت اغلب شکست خورده است.

‏آقای ‎#پزشکیان اگر نمی‌خواهید تکرار رویه‌های ابتر و مخرب حکمرانی باشید، گزارش دقیقی از شکست‌ها و موفقیت‌های دولت و وزرا بگیرید/بدهید؛ مسئولیت شکست‌ها - بالاخص در وعده‌های خود - را بپذیرید، و علت‌ها را مشخص کنید. نگذارید پرگاردوستان گردگو، دایره دور محل اصابت تیرهای بی‌هدف بکشند.

@fazeli_mohammad

توسعه ایران پساجنگ
قالب‌های گذشته و الگوهای آینده

عیسی منصوری دکترای توسعه اقتصادی را از دانشگاه آنتورب بلژیک گرفته و نوزده سال در سازمان توسعه صنعتی ملل متحد در کشورهای مختلف برای توسعه صنعتی فعالیت کرده است. وی به اتکای تجربه بین‌المللی و سال‌ها تجربه و شناخت اقتصاد و صنعت ایران، تصویری از برنامه‌ریزی و الگوهای پیشین توسعه در ایران ارائه می‌دهد؛ و با نقد آن‌ها، ضرورت‌های حرکت به سوی آینده بهتر در برنامه‌ریزی توسعه را تشریح می‌کند.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/crmpEwgt7oo

در نظر عیسی منصوری، برنامه‌ریزی توسعه در ایران چند دهه اخیر مجموعه‌ای از پروژه‌ها بوده که هم‌چون راه‌حل‌هایی که معلوم نیست برای حل کدام مسأله‌ها طراحی شده‌اند، بر مبنای اولویت تخصیص منابع و با قواعد #سرمایه‌داری_سیاسی اجرا شده‌اند.

منصوری معتقد است برای ساختن ایرانی بهتر در جهان آشوبناک پسالیبرال، باید بازنگری جدی و اساسی در #استقرار_سیاسی صورت گیرد. 

#عیسی_منصوری #الگوی_توسعه #توسعه_صنعتی #استقرار_سیاسی #رشد_لیبرال #نئولیبرالیسم #جهان_پسالیبرال

@irantalk_sn

این گفت‌وگو با حسام‌الدین آشنا را در صفحه #ایران_تاک منتشر شده است.

https://youtu.be/ATtfoyXAyak

@fazeli_mohammad

چنبره سرمایه‌داری سیاسی

عیسی منصوری از نقش سرمایه‌داری سیاسی و مشخصات آن در ممانعت از توسعه می‌گوید.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/crmpEwgt7oo

وی در این گفت‌وگو الگوهای پیشین و موجود برنامه‌ریزی توسعه؛ و ضرورت‌های امروز و آینده را بیان می‌کند.

@irantalk_sn

هوش مصنوعی و مهاجرت مغزها

نیما نامداری در این گفت‌وگو در کنار برشمردن و تشریح ابعاد مختلف سیاست‌های مؤثر بر توسعه #هوش_مصنوعی، از اثر مهاجرت نیروهای متخصص می‌گوید.

نسخه کامل ویدیو
https://youtu.be/vk9KEkReSrU

@fazeli_mohammad

پیام برای بالایی‌ها

در گفت‌وگو با عیسی منصوری، پیام یک صنعتگر را که خواسته بود به بالایی‌ها برسانم را گفتم.

قفل شدن اقتصاد و مهم‌تر از آن ظهور نکردن هیچ ایده کارسازی از دل نظام حکمرانی و دولت. عاقبت ناخوشایندی خواهد داشت.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/crmpEwgt7oo

عیسی منصوری در این گفت‌وگو الگوهای پیشین و موجود برنامه‌ریزی توسعه؛ و ضرورت‌های امروز و آینده را بیان می‌کند.

@irantalk_sn

ابراز نگرانی نسبت به خبر احضار و بازداشت برخی جامعه‌شناسان

در شرایطی که جامعه ایران با دشواری‌های متعدد اقتصادی، اجتماعی و نیز تهدیدهای بیرونی مواجه است، انتشار اخباری مبنی بر احضار یا بازداشت شماری از جامعه‌شناسان و پژوهشگران حوزه علوم اجتماعی، مایه نگرانی عمیق جامعه علمی کشور است.

علوم اجتماعی در همه جوامع به‌مثابه وجدان نقاد جامعه و یاریگر سیاست‌گذاران در درک واقعیت‌های پیچیده اجتماعی عمل می‌کند. تضعیف امنیت حرفه‌ای و روانیِ پژوهشگران این حوزه نه تنها به زیان جامعه علمی، بلکه به زیان کل جامعه است که بیش از هر زمان دیگر به تحلیل‌های واقع‌بینانه و سیاست‌های مبتنی بر دانش نیاز دارد.

انجمن جامعه‌شناسی ایران با ابراز نگرانی از این رویدادها، بر ضرورت حفظ امنیت، آرامش و آزادی اندیشه و بیان برای اعضای جامعه علمی کشور تأکید می‌کند و امید دارد مسئولان امر، با درایت و تدبیر، شرایطی را فراهم آورند که ضمن آزادی سریع این پژوهشگران و محققان، اهالی علم بتوانند در فضایی امن و به دور از اضطراب، به رسالت علمی و اجتماعی خود در خدمت به کشور ادامه دهند.

هیات‌مدیره انجمن جامعه‌شناسی‌ایران

@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران

🔴سیاست زرگری

🔺اعتماد ۱۲ آبان ۱۴۰۴

✍️عباس عبدی

🔘در این یادداشت به نکته‌ای می‌پردازم که مدت‌ها است ذهن مرا مشغول کرده است و اکنون به این نتیجه رسیدم که بهتر است آن را بنویسم. مسأله این است که در نقد وضع موجود و مشکلات آن به مرحله‌ای رسیده‌ایم که نیازی به تکرار مکررات نیست. اینکه صبح تا شب دنبال اخبار منفی و اظهارات بی‌پایه و افشاگری‌های این و آن بگردیم و آن‌ها را برای دیگران بفرستیم جز اینکه ما را ناامید و منفعل‌تر می‌کند، نتیجه دیگری ندارد.

🔘برخی افراد چنان بی‌محابا دنبال اخبار منفی هستند که گاهی اخبار دروغ را هم بازنشر و حتی تحلیل می‌کنند. اخباری که با داشتن قدری سواد رسانه‌ای می‌توان فهمید که ساختگی است، ولی بدون دقت آن را پذیرفته و برای دیگران تحلیل و ارسال می‌کنند. اتفاقاً این رفتار اغلب در میان افراد میانسال و سالمند دیده می‌شود و تا آنجا که پیگیر هستم جوانان کمتر در پی این موارد هستند، زیرا سعی می‌کنند زندگی کنند و فعالانه در مسیر مورد نظر خود و در حد مقدورات حرکت می‌کنند، ولی افراد میانسال و سالمند با این کار؛ خود را تخلیه روانی می‌کنند، غافل از اینکه از مهم‌ترین وظیفه‌ای که دارند، یعنی راهگشایی برای ایجاد آینده‌ای بهتر غافل می‌مانند.

🔘ایرادی ندارد که به اخبار منفی و نقاط ضعف و سیاست‌های نادرست بپردازیم. این کار لازم است، ولی برای نخبگان جامعه کافی نیست زیرا مسئولیتی مهم‌تر هم متوجه آنان‌ هست. اینکه چه ایده‌ای برای بهبود وضعیت پیشنهاد می‌دهیم. در واقع آینده مخلوق همین ایده‌ها و مشارکت‌های ما در ساختن آن است. از اینجا می‌خواهم به یکی از مهم‌ترین نقاط ضعف عرصه سیاسی ایران بپردازم.

🔘به نظر من فضای سیاسی ایران خالی از گفتار سازنده سیاسی است. هم از حیث محتوا و هم از حیث ادبیات. از جهت محتوا اغلب مواضع در عرصه عمومی، تقابلی، گذشته‌گرا، بزرگنمایی شده و یک سویه است. رویکرد تخاصمی دارد و قصدش تخطئه طرف مقابل (اعم از فرد یا گروه) و اثبات خود(اعم از فرد یا گروه) است. رویکردِ مساله محور کمتر دیده می‌شود.

🔘به لحاظ ادبیات نیز تند، پرخاشگرانه، و با هدف تحقیر و حذف طرف مقابل است. هیچ گونه همدلی و همراهی در باره مساله را نزد طرف مقابل ایجاد نمی‌کند. اصولاً هدف اصلی سیاست که تأمین خیر عمومی و ایجاد همسویی و تفاهم است، در مواضع و سخنان سیاسیون کمتر دیده می‌شود. مردم و نفع عمومی یا غایب هستند یا ابزاری برای اثبات خود و نفی دیگری هستند.

🔘ایده ایجابی چون النادر کالمعدوم است، از فرط استثنا بودن گویی وجود ندارد. میدان سیاست، تبدیل به میدان عمومی مبارزه گلادیاتورها شده است. یکی از علل بیگانگی و دوری مردم از سیاست نیز همین است، گویی که مردم و اولویت‌های آنان غایب امر سیاسی هستند.

🔘اغلب نقدها غیر مسئولانه است، حتی مسئولینی که باید متولی اصلاح امور باشند، در حد و اندازه منتقدان مشغول نقد کردن امور هستند. اصلی‌ترین منتقدان در مجلس هستند که خودشان را در جایگاه اول قوا تعریف می‌کنند ولی همچنان غیر مسئولانه نقد می‌کنند، گویی که آنان قانون‌گذار و تعیین‌کننده بودجه و ناظر امور و شریک قافله نیستند.

🔘چنین رفتاری در سطح فردی موجب خستگی و فرسودگی و بویژه از نظر روحی و روانی، و نیز موجب ناامیدی و اضطراب می‌شود. خلاقیت و نوآوری را از فرد می‌گیرد، ترس از شکست یا برجسته شدن آن بر ما غلبه می‌کند، اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهیم، در نهایت اختلال ارتباطی میان ما و دیگران ایجاد می‌کند، و موجب انزوا می‌شود.

🔘در سطح جامعه، سرمایه اجتماعی را کاهش داده و وضعیت قطبی را تشدید می‌کند. به جای آنکه تفاهم را تقویت و تشویق کند، ستیز را عادی و گسترش می‌دهد. قدرت تصمیم‌گیری را در سطح نهادهای حکومتی کاهش می‌دهد. ترس از عواقب آن و نقدهای دیگران، مسئولین را از تصمیم‌گیری بازمی‌دارد. هم‌چنین سطح مشارکت عمومی را کاهش داده و به جای پرداختن به مسایل جدی و بلندمدت درگیر امور کوتاه‌مدت و جاری و واکنش به بحران‌های روزمره می‌شوند.

🔘تقریباً هیچ مسأله مهمی نیست که در دستور کار جدی دولت و حکومت قرار گرفته و حل شود. خروج استعدادها و افراد خلاق از جامعه و نیز گسترش بدبینی و رواج تئوری توطئه نتیجه طبیعی این وضعیت است.

🔘متأسفانه «سیاست زرگری» در ایران بر هر رویکرد سیاسی دیگری غلبه یافته است و حل این معضل که همه به نحوی در آن شریک هستیم اولویت ما برای برون‌رفت از وضعیت کنونی است.

🔘🔘به نظر می‌رسد که نویسندگان و سیاست‌مداران باید ضمن طرح نقدهای خود و واقعیات جامعه، نشان دهند که اینها اولاً برای تخطئه طرف مقابل نیست، دوم؛ باید ادبیاتی به کار گیرند که حس همدلی و همراهی مخاطب را جهت برون‌رفت از این وضع فراهم کند.

دست و پای دراز نابرابری

در این قسمت هم در ادامه‌ اپیزود قبلی، به بررسی کتاب «تاوان نابرابری» می‌پردازیم. در قسمت قبلی توضیح دادیم که اثرات نابرابری صرفاً در فقر خودش را نشان نمی‌دهد، بلکه پدیده‌هایی مانند خشونت، بیماری‌های روانی، افت تحصیلی یا اختلال‌های جنسی هم متاثر از نابرابری هستند.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/hOuq5l-IHws

در این قسمت از تاثیر نابرابری بر نارضایتی از زندگی، میل به مصرف بیشتر و یا تخریب محیط زیست صحبت می‌شود.

نویسندگان کتاب در ادامه راهکارهایی برای رسیدن به جامعه‌ی برابرتر ارائه می‌دهند؛ توسعه‌ تعاونی‌ها، افزایش سهام‌دار شدن کارکنان شرکت‌ها و استفاده از فناوری. البته همه‌ی این راهکارها متوقف بر عزم سیاسی رهبران برای ایجاد برابری است؛ عزمی که تجربه‌ کشورهای مختلف نشان داده است که بدون فشار و در حالت عادی وجود ندارد

@dirancast_official

🔺ممدانی و آمریکای دیگر!

دموکرات‌ها در انتخابات دیروز آمریکا پیروزی چشمگیری به دست آوردند و جان تازه‌ای برای انتخابات میان دوره‌ای کنگره در سال آینده گرفتند و همین به احتمال زیاد خواب ترامپ و جمهوری‌خواهان را طی ماه‌های آینده آشفته می‌کند. اما در این میان، پیروزی زهران ممدانی در انتخابات نیویورک را چه بسا بتوان مهم‌ترین رویداد سیاسی این روزهای آمریکا و جهان پنداشت.

معمولا انتخابات کنگره و ریاست جمهوری آمریکا محل اهتمام جهان است؛ اما این بار انتخابات محلی و ایالتی نیز توجهی ویژه را جلب کرد. دو عامل در این امر سهیم بود: نخست ظهور پدیده‌ای به نام زهران ممدانی و نامزدی او برای شهرداری نیویورک که ترامپ علیه او شمشیر از رو بست. دوم این که به عنوان نخستین انتخابات پس از بازگشت ترامپ به قدرت در سایه سیاست‌های جنجالی‌اش سنجه‌ای برای ارزیابی میزان مقبولیت این سیاست‌های حساس تلقی می‌شد.

انتخاب ممدانی واجد دلالت‌های ژرف زمانی و مکانی چندوجهی است. اهمیت این انتخاب از جایگاه شهر نیویورک نشات می‌گیرد که بزرگ‌ترین شهر آمریکا و به «پایتخت جهان» معروف است و در آن سیاست بین‌الملل، اقتصاد و تجارت جهانی پیوند می‌خورند و شکل می‌گیرند. نیویورک نه فقط نقطه تلاقی پول و قدرت و نفوذ در آمریکاست، بلکه نمادی از دنیای پهناور کنونی با تنوع فرهنگی و نژادی نیز هست و وجود مقر سازمان ملل در آن پژواکی از این واقعیت است.

در وهله نخست، انتخاب نخستین شهردار مسلمان این کلانشهر نوعی ظرفیت انعطاف و پویایی سیستم آمریکا را نشان می‌دهد؛ جایی که مهاجرِ مسلمانی می‌تواند قد علم کند، شهردار بزرگ‌ترین شهر آن شود و رئیس‌جمهورِ مهاجرستیز را به چالش بکشد. از دیگر سو، اقشار ضعیف و به حاشیه رانده شده در محلاتی چون برانکس، بروکلین و کویینز در پس برج‌های شیشه‌ای ثروت و اقتصاد آمریکا با غلبه بر کارتل‌های قدرت و شبکه‌های نفوذ، گزینه مطلوب خود را به امید بهبود وضعیت به ریاست شهر رساندند.

وعده‌های ممدانی از جمله اصلاح اجاره‌ها، گسترش حمل‌ونقل رایگان، ایجاد فروشگاه‌های شهری برای عرضه کالاها به قیمت عمده‌فروشی و مراقبت رایگان از کودکان تا پنج‌سالگی از عوامل مهم اعتماد مردم به او بودند.

شهردار شدن ممدانیِ مسلمان پس از دو دهه از حادثه یازده سپتامبر عبور جامعه آمریکا از برساخته‌های ذهنی پس از آن واقعه را نیز نشان می‌‍دهد وهمچنین واکنشی عمومی به مهاجرستیزی ترامپ نیز بود.

پیروزی زهران ممدانی همچنین منعکس کننده تغییری قابل توجه در نگاه آمریکا و جهان غرب نسبت به اسرائیل است که در دو سال اخیر پس از جنگ نسل‌کشی در غزه رخ داده است.

نیویورک بعد از «تل‌آویو بزرگ» دومین منطقه پرجمعیت یهودیان جهان با حدود دو میلیون نفر است. هر چند بسیاری از آنان یا از پیش مخالف سیاست‌های اسرائیل بودند یا در جنگ غزه تغییر نگرش دادند، اما حضور کمپانی‌ها و میلیاردرهای یهودی همواره نیویورک را به مرکز لابی‌گری برای اسرائیل، تضمین تداوم حمایت همه جانبه از آن و پیروزی حامیانش در کنگره در ایالت‌های آمریکا بدل کرده بود.

از این رو، پیروزی ممدانی به عنوان مخالف جدی اسرائیل که وعده بازداشت نتانیاهو در نیویورک در صورت سفر به آن را داد، نه تنها بیانگر فروکاست نقش لابی‌های یهودی بلکه محصول تغییر نگاه آمریکا به اسرائیل به ویژه در میان قشر جوان است که نظرسنجی‌های اخیر گویای پیشی گرفتن حمایت از فلسطین در مقابل کاهش حمایت از اسرائیل است.

البته جنگ غزه شکاف فکری و سیاسی در جامعه یهودی در نیویورک را نیز تعمیق کرد؛ یهودیان ترقی‌خواه به ممدانی رای دادند و میلیاردرها و لابی‌های پرنفوذ از رقیبش حمایت کردند. بسیاری از نیویورکی‌ها نیز از سلطه این میلیاردرها بر املاک و شرکت‌ها خسته شده و رأی آنان به ممدانی نوعی شورش علیه این طبقه بود.

از دیگر عوامل برآمدن ممدانی واکنش به سیاست ترامپ در قبال جنگ غزه بود؛ او با وعده پایان دادن به جنگ، آرای جامعه مسلمان و عرب را جذب کرد، اما پس از بازگشت به قدرت دست نتانیاهو را برای نسل‌کشی در غزه بازگذاشت و همین احساس خیانت را نزد این اقلیت برانگیخت و انگیزه مشارکت آنان در انتخابات نیویورک را تقویت کرد.

در مقیاس کلی، پیروزی مخالف اسرائیل در نیویورک و حامی جنبش جهانی تحریم آن، سقوط اهرم یهودی‌ستیزی را نیز نشان می‌دهد که از بس از آن نابجا برای تعقیب مخالفان اسرائیل و نه قوم یهود استفاده شد، دیگر کارایی خود را از دست داد و در نتیجه جنگ همراه دیگر ارکان روایت اسرائیل در جهان تضعیف شد.

خلاصه «تغییری» که از نیویورک کلید خورده است، به احتمال زیاد در انتخابات سال بعد کنگره آمریکا و در بخش‌هایی از اروپا نیز به اشکال مختلف خود را نشان دهد. با این حال، راست افراطی فعلا سوار بر اسب سیاست بین‌الملل است و تا پیاده شدن آن از قدرت، دنیا و منطقه خاورمیانه سال‌های دشواری در پیش‌رو دارد.
#صابر_گل_عنبری
@Sgolanbari

چرا زهران ممدانی انتخاب شد

دیروز، زهران ممدانی، سیاستمدار هندی- اوگاندایی شیعی، به عنوان شهردار نیویورک انتخاب شد. ولی برخلاف برخی تصورها، هویت فرهنگی و مذهبی او کمترین نقشی در این پیروزی نداشت.

پیروزی ممدانی نتیجه سیاست‌های شهری چپگرایانه و اصلاح‌طلبانه او و خستگی مردم از دو حزب سنتی بود. به شش برنامه‌ کلیدی او در تبلیغات بنگرید:

۱-گسترش مسکن ارزان و دسترسی‌پذیر
۲-حمایت از محلات و طبقات کم‌درآمد
۳-تمرکز بر آموزش و مدارس رایگان
۴-ارائه خدمات بهداشتی و درمانی ارزان و استاندارد
۶-شفافیت مالی و اخذ مالیات از ثروتمندان
۶-توانمندسازی سازمان‌ها و جوامع محلی

انتخاب ممدانی نشان می‌دهد سیاست شهری فقط رقابت حزبی نیست؛ بلکه عرصه‌ای برای اصلاحات ملموس اجتماعی و اقتصادی است.
#یدالله_کریمی‌پور
@karimipour_k

راه‌حل‌های بحران آب
از ساده‌لوحی تا اصلاحات نهادی

عیسی بزرگ‌زاده تحصیل‌کرده مهندسی منابع آب و توسعه پایدار است و به پشتوانه نزدیک به سه دهه فعالیت مهندسی، برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری در مدیریت منابع آب، فهرستی از شکست‌های حکمرانی ایرانی در بهره‌برداری پایدار از منابع آب را ارائه می‌کند. نکته مهم گفت‌وگو آن‌جاست که بزرگ‌زاده شماری از سیاست‌ها و اقدامات عملی ضروری برای اصلاح وضع بحرانی منابع آب در ایران را هم ارائه می‌کند.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/P51nTiFpMtg

عیسی بزرگ‌زاده معتقد است ترکیب از سه راهبرد می‌تواند به بهتر شدن مدیریت و وضعیت منابع آب کمک کند. یک، خروج دولت از برخی عرصه‌های تصدی‌گری مدیریت منابع آب؛ دو، استفاده از ابزارهای مالی و اقتصادی در هر دو عرصه آب و کشاورزی؛ و سه، استفاده از ظرفیت‌های اجتماعی برای مدیریت محلی آب. وی تأکید می‌کند که بحران آب در ایران راه‌حل‌های ساده‌ ندارد و استفاده از مفاهیمی نظیر مافیای آب، رویکردی ساده‌لوحانه و تقلیل‌گرا به این مسأله است.

#عیسی_بزرگ_زاده #الگوی_توسعه #بحران_آب #اقتصاد_آب #پسماند_کشاورزی #حکمرانی_آب #امنیت_غذایی #مافیای_آب #ایران_تاک

@irantalk_sn

آقای رئیس‌جمهور، بحران‌ها خوش آمدند!

محمد فاضلی

آقای رئیس‌جمهور پزشکیان! شما هر چند روز درباره بحرانی می‌گویید و از آن شکایت می‌کنید. من البته یک دهه قبل (سال ۱۳۹۳) نوشتم که ایران دچار «هم‌آیندی بحران‌ها» شده است. ترکیبی از واقعیت و پیش‌بینی بود، یعنی به وضعیتی رسیده بودیم (و رسیده‌ایم) که تقریباً همه بحران‌های مهم محیط‌زیستی، سیاسی، سیاست خارجی، اقتصادی و اجتماعی با هم به درجات زیادی بروز کرده بودند (و بروز کرده‌اند). شما از این بحران‌ها شکایت می‌کنید اما واقعاً باید به آن‌ها خوش‌آمد گفت.

باور کنید در سلامت کامل بدون زوال عقل به برآمدن بحران‌ها خوش‌آمد می‌گویم. دستگاه سیاست‌گذاری و حکمرانی که شما در رأس بخشی از آن هستید، رویه‌اش انکار مسأله‌ها و بحران‌ها، و عادتش جارو کردن همه ناخرسندی‌ها زیر فرش بوده است. ولی خب مشکلات و بحران‌های حکمرانی و مملکت‌داری اصلاً قلمبه‌تر از آن هستند که بشود زیر فرش پنهان‌شان کرد یا گفت انشاءالله گربه است. یک جا که نه، از ده جا بیرون می‌زنند.

خوش‌آمد گفتن به این بحران‌ها از آن جهت است که بعد از دهه‌ها نادیده گرفتن و انکار کردن، همه بیرون زده‌اند و «هل من مبارز»گویان به جامعه و حکمرانی ایرانی حمله کرده‌اند. نمونه‌اش #بحران_آب که زیاد درباره آن می‌گویید. خوبی شما این است که کم‌وبیش انکار نمی‌کنید، اما اگر کار بیشتری به غیر از انکار نکردن انجام می‌دهید، حتما باید خودتان و همکاران‌تان در دولت و سایر قوا توضیح بدهند که چه می‌کنید.

آقای رئیس‌جمهور! شما پزشک هستید و می‌دانید «درد» علی‌رغم این‌که «درد دارد» و اذیت می‌کند، اما نشانه است، خوب است چون بالاخره آدمی بدون این‌که جاییش درد بگیرد، ممکن است اصلاً دست به‌کار درمان نشود و در همان بی‌دردی بمیرد. این بحران‌ها که از همه طرف بیرون زده‌اند، خوبند، چون نشان می‌دهند هزار و یک جای‌مان مرض دارد و امراض هم مزمن شده است.

شدت مرض‌ها باعث شده خودتان احساس کنید ضعف و ناتوانی دارید، دست خودتان که بارها به نشانه کمک خواستن از متخصصان دراز شده است (هر چند نمی‌دانم سازوکار مشخص کمک خواستن شما از متخصصان چیست)؛ دست همکاران‌تان در دولت و سایر قوا هم به تدریج دراز خواهد شد (خدا کند قبل از آن‌که خیلی دیر شود، دراز شود). اگر بحران‌ها نیامده بودند، شما هم به شیوه چند دهه گذشته که کم‌وبیش بحران‌ها انکار شدند، زبان انکارتان بیش از زبان اقرار به سخن باز می‌شد.

آقای رئیس‌جمهور! بحران‌ها فرصت هستند برای این‌که «پنجره مسأله‌» بگشایید. نمی‌دانم در دولت شما سازوکارهای تخصصی گشودن «پنجره مسأله‌» در هر عرصه چیست، اما این کار را انجام دهید. فرصت بحران‌ها هم البته مثل ابرهای بهار می‌گذرند، و اگر چون قدر دانسته نشوند، از منجنیق فلک سنگ‌های گران باریدن خواهد گرفت.

آقای رئیس‌جمهور به بحران‌ها خوش‌آمد بگویید، اما خوش‌آمدگویی کافی نیست. پیشنهاد می‌کنم به غیر از خوش‌آمدگویی، پرسش‌های زیر را هم بپرسید و برای یافتن پاسخ‌هایش کاری کنید.

یک. چه سازوکارهایی در اطراف‌تان دارید که به‌واسطه‌شان اطمینان پیدا کنید همه سخن‌های ضروری درباره بحران‌ها را می‌شنوید و اجازه نمی‌دهید افراد و گروه‌های خاص «ذهن‌تان را قاب‌بندی کنند» تا به اهداف خاصی برسند؟

دو. چه کسانی و با چه سازوکارهایی، بحران‌ها (مشکلات آزاردهنده) را به «مسأله‌های حل‌پذیر» تبدیل می‌کنند، و این کار را چگونه انجام می‌دهند؟

سه. چگونه اعتبار راه‌حل‌هایی را که جلوی پای شما می‌گذارند ارزیابی می‌کنید؟ چه کسانی ارزیابی می‌کنند؟ و شما چگونه از صحت و کفایت آن‌ها مطمئن می‌شوید؟

چهار. چگونه اختیار، توانایی و پذیرش عمومی برای اجرای راه‌حل‌ها را کسب می‌کنید؟

آقای رئیس‌جمهور به بحران‌ها خوش‌آمد بگویید یا نگویید، آمده‌اند تا حل شوند یا شما (نظام حکمرانی) و ما (جامعه ایرانی) را حل/منحل کنند.

فعلاً ایجابی‌ترین بخش حکمرانی که شاید بتواند پاسخی درخور بدهد و با گشودن پنجره مسأله به سوی بحران‌ها، فرصت را غنیمت بشمارد، قوه مجریه است. شما هم رئیس قوه مجریه هستید. پنجره مسأله را برای هر بحران بگشایید و کاری بکنید پیش از آن‌که فرصت‌ها از دست برود.

۱۶ آبان ۱۴۰۴
@fazeli_mohammad

ایران‌تاک، گفت‌وگوهایی درباره مسائل ایران