دستکاری کردن جامعه ممنوع!

محمدرضا جوادی یگانه استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه تهران است و شمار زیادی از پژوهش‌های اجتماعی مفصل درباره جامعه ایرانی انجام داده است. وی اعتقاد دارد که بخش زیادی از مسائل اجتماعی ایران محصول دستکاری کردن جامعه توسط حکومت است. وی حتی انقلاب اسلامی ایران سال ۱۳۵۷ را هم محصول همین دستکاری حکومت می‌داند.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/t1VMLEgrdKU

ایشان معتقد است اگر جامعه توسط حکومت دستکاری نشود، به تدریج نیروهای اجتماعی می‌توانند در کنار یکدیگر زندگی کنند و جامعه به ثبات و امنیت خاص خود برسد.

#جوادی_یگانه #جامعه_شناسی #هویت_اجتماعی #مسأله_حجاب #زندگی_اجتماعی

@Irantalk_sn

راهبرد کلان امنیت ملی ایران: دفاع رو به جلو و محور مقاومت - بخش پنجم

پنجمین قسمت از شرح کتاب «بر لبه تنهایی: روایت کلان‌راهبرد امنیت ملی ایران» نوشته ولی نصر، چگونگی تکوین و پیشرفت دکترین «دفاع رو به جلو» و شکل‌گیری «محور مقاومت» را ارائه می‌کند. ولی نصر نشان می‌دهد که چگونه «دفاع رو به جلو» و «محور مقاومت» بر اثر نیازهای امنیتی تهران و در واکنش به اقداماتی که آمریکا در منطقه و بالاخص در عراق انجام داد پدید آمدند. نصر کماکان بر واقعیت ژئوپلتیک اقدامات ایران و روکش و ظاهر ایدئولوژیک در خدمت واقعیت ژئوپلتیک تأکید می‌کند.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/7ayXpU9kHsw


گفت‌وگو با ولی نصر، نویسنده کتاب هم در لینک زیر منتشر شده است.
https://youtu.be/rhvZRhvY-T4



#جنگ #اثرات_جنگ #ایران_آمریکا #ایران_اسرائیل #امنیت_ملی #راهبرد_امنیت_ملی #ولی_نصر #محمد_فاضلی #بر_لبه_تنهایی #محور_مقاومت

@dirancast_official

دو شأن جداگانه

پیامبر ما محمد که درود خدا بر او باد، دو نقش بزرگ در تاريخ ایفا کرد.
نقش نخست او پیامبرانه بود. او تجربهٔ عمیق معنوی خود از وحدانیت خداوند و عالم هستی و حیات اخروی و راه سعادت بشر را به صورت یک جهان‌بینی در قالب آیاتی معطوف به حسن رفتار و اخلاق فردی و جمعی نوع انسان ارائه کرد تا برای همیشه راهنمای رهجویان باشد.
نقش دوم او رهبری سیاسی یک جامعهٔ کوچک بود که از راه یک توافق توسط مردم مدینه به او واگذار شد و از شأن پیامبرانهٔ او ماهیتی جدا داشت.
محمد ۱۳ سال در زادگاه خود مکه، فقط پیامبر بود و از قوم خود اذیت و آزار بسیار دید.
۱۰ سال آخر زندگانی پیامبر ما علاوه بر رسالت پیامبری، رهبری سیاسی مردم یثرب بود که به مدينه یعنی شهر یا مرکزی از مدنیت و قانونمندی در برابر توحش و بی‌قانونی تغییر نامش داد.
پیامبر رهبر سیاسی بسیار کاردان و واقع‌بین و توانایی بود. به مقتضای امر سیاست به وقت لازم، قرارداد بست، جنگید، صلح کرد، بخشید، سخت گرفت، عقب‌نشینی کرد و به پیش رفت.
رسالت پیامبری، انسان را "بدانگونه که باید باشد" خطاب قرار می‌دهد، اما رهبری سیاسی انسان را "بدانگونه که هست" اداره می‌کند.
از این رو پیام‌های پیامبرانهٔ محمد میراثی فراتاریخی و همیشگی است و رهبری سیاسی او تابع ماهیت متغیر و متحول شرایط روز است و همهٔ بغرنجی‌ها و تراژدی‌ها و انعطاف‌پذیری‌های لازمهٔ امور نسبی را با خود دارد.
پیامبر ما امر سیاسی را حقیقتی از پیش مکشوف و متعین نمی‌بیند، آن را به شور می‌گذارد و از طریق مشورت با اهل مدینه تصمیم می‌گیرد.
کسانی از باورمندان و یا بی‌باوران به آیین محمد توان تفکیک بین این دو نقش را ندارند و از همین رو در فهم کار سترگ او دچار بدفهمی می‌شوند.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

این گفت‌وگو درباره جامعه ایران، چند ماه قبل ضبط شد ولی الان منتشر شده است.

https://youtu.be/j8SXmIuIoJ0?si=B3WvB_EDijQgovtI

نظریه شکست در جنگ با آمریکا

دیاکو حسینی محقق روابط بین‌الملل معتقد است برای پیروزی بلندمدت در جنگ باید #نظریه_شکست داشته باشید. اگر نظریه شکست نداشته باشید، هر پیروزی کوتاه‌مدت می‌تواند زمینه‌ساز شکست بلندمدت باشد. وی رهبران ایران را به تأمل در نظریه شکست دعوت می‌کند.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/uv1xdBPABTc

دیاکو حسینی راهبردهایی برای تبدیل موفقیت نظامی به پیروزی بلندمدت سیاسی، شیوه مواجه شدن با مسأله تنگه هرمز، و علائق آمریکا در زمینه‌های هسته‌ای و حاکمیت بر تنگه‌های دریایی را در این گفت‌وگو مطرح می‌کند که همگی اهمیت راهبردی دارند.

#دیاکو_حسینی #تنگه_هرمز #نظریه_پیروزی

@Irantalk_sn

بازخوردها درباره مفهوم #نظریه_شکست که #دیاکو_حسینی در گفت‌وگو درباره جنگ آمریکا علیه ایران مطرح می‌کند، خیلی خوب بود. صورت‌بندی مفهومی و راهبردی نوینی داشت و به موضوعی حیاتی پرداخت. اگر شما هم دیده‌اید، لطفا نظرتان را بنویسید.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/uv1xdBPABTc


یکی دو متن هم درباره آن نوشته شده است.
متن ۱
https://t.me/Karimipour_K/6156

متن ۲
https://t.me/Karimipour_K/6157

@fazeli_mohammad

اینجا کانال یوتیوب سهند ایرانمهر است؛ جایی برای مکث، فکر کردن و دوباره نگاه کردن به چیزهایی که هر روز از کنارشان می‌گذریم.

در این کانال درباره ادبیات، تاریخ، جامعه، سیاست و فرهنگ حرف می‌زنیم؛ اما با یک تفاوت که گذشته را فقط برای گذشته نمی‌خوانیم. گاهی برای فهمیدن یک مسئله امروز، باید سراغ متنی رفت که چند قرن پیش نوشته شده است؛ از سعدی، حافظ، بیهقی و فردوسی تا نویسندگان و متفکران جهان معاصر.

تلاش این کانال، پیدا کردن پیوند میان متن‌های کلاسیک و مسائل امروز است؛ میان ادبیات و زندگی اجتماعی، تاریخ و سیاست، تجربه انسان گذشته و پرسش‌های انسان امروز.

اینجا قرار نیست همیشه جواب‌های آماده بگیریم. قرار است بعضی چیزها را دوباره ببینیم، درباره باورهای قطعی‌مان تردید کنیم و سؤال‌های دقیق‌تری بپرسیم.

اگر به ادبیات، تاریخ، جامعه و ایده‌هایی که پشت خبرها و اتفاقات روز پنهان‌اند علاقه دارید، خوش آمدید.

دیدن نخستین ویدیوی کانال:

https://youtu.be/iV4-tv8I1_c

#دیاکو_حسینی در این گفت‌وگو از اهمیت داشتن #نظریه_شکست برای پیروز شدن در جنگ می‌گوید.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/uv1xdBPABTc

@Irantalk_sn

فرهنگ رجایی، استاد علوم سیاسی و متفکر حوزه هویت و تمدن، با تمرکز بر مفاهیمی چون «انسان‌ورزی» و «بازیگری»، به بازتعریف نقش ایرانیان در جهان معاصر می‌پردازد.
آثار او پلی میان سنت ایرانی، اندیشه جهانی و امکان کنش آگاهانه در دنیای امروز است.

یوتیوب:
https://www.youtube.com/watch?v=1tdDFwoJ6I0&list=PLHrfBDxbt9ro
سایت انگلیسی:
https://artebox.org/rajaee-01
سایت فارسی:
https://artebox.ir/Artist/Intro/2167/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%B1%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DB%8C/

‏حضرات محلس‌نشین! به مردم پیام نادرست ندهید. پیام طرح مقابله با نفوذ سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه نباید این باشد که پس از هر جنگ، پاسخ حکومت به کاستی‌های حفاظتی، محدود کردن جامعه است. مردم نباید احساس کنند که دولت به جای یافتن حفره‌های واقعی نفوذ، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین هدف را انتخاب کرده و جامعه را زیر فشار گذاشته است. چنین پیامی اعتماد را تضعیف می‌کند و تضعیف اعتماد عمومی، خود یکی از جدی‌ترین آسیب‌های امنیت ملی است.

‏پس از جنگ، ایران به دولت نیرومند نیاز دارد، نه دولت هراسان؛ به جامعه‌ای هوشیار نیاز دارد، نه جامعه‌ای مظنون؛ به دانشگاهی متصل و قدرتمند نیاز دارد، نه دانشگاهی محصور؛ و به قانونی دقیق نیاز دارد، نه متنی که مرز ارتباط با جهان و همکاری با دشمن را مبهم کند.

‏آقایان مجلس‌نشین! راه مبارزه با نفوذ، انتقام گرفتن از جامعه نیست. جامعه ایران متهم اصلی رخنه‌های امنیتی نیست که پس از پایان جنگ باید با سوءظن، مجوز، سامانه، محرومیت و زندان تنبیه شود. نمی‌توان کاستی‌های حفاظتی را در ساختارهای رسمی نادیده گرفت و هزینه آن را از استاد دانشگاه، روزنامه‌نگار، هنرمند، پژوهشگر، دانشجو و شهروند عادی گرفت. این حل مسئله نیست. انتقال مسئولیت از نهادهایی است که وظیفه مستقیم حفاظت از کشور را بر عهده داشته‌اند، به جامعه‌ای که خود هدف جنگ و فشار دشمن بوده است.

‏بخش مهمی از آنچه پس از جنگ باید بررسی شود، درون خود نظام تصمیم‌گیری و امنیتی قرار دارد. نفوذ فقط تماس یک فرد با سفارتخانه یا همکاری یک پژوهشگر با دانشگاه خارجی نیست. نفوذ می‌تواند شناختی و ادراکی باشد. یعنی دشمن بتواند درک تصمیم‌گیران از واقعیت، اولویت‌ها، توانایی‌های خودی و نیت طرف مقابل را مختل کند، برآوردهای نادرست را تقویت کند یا دستگاه‌ها را به سمت تهدیدهای فرعی بکشاند.

‏باید پرسید کدام خطاهای شناختی و محاسباتی، کدام ناهماهنگی میان دستگاه‌ها، کدام دسترسی‌های بی‌ضابطه، کدام ضعف‌های حفاظت اطلاعات و کدام حفره‌های امنیتی و سایبری زمینه آسیب‌پذیری کشور را فراهم کرده‌اند. مقابله واقعی با نفوذ از پاسخ دادن به این پرسش‌های دشوار آغاز می‌شود، نه از کنترل مصاحبه‌های دانشگاهیان و فعالیت فیلم‌سازان.

‏درست در چنین شرایطی باید میان عقل امنیتی و هراس امنیتی تفاوت گذاشت. عقل امنیتی تهدید را شناسایی، اولویت‌بندی و مهار می‌کند. هراس امنیتی مرزها را از بین می‌برد و همه‌چیز را مشکوک می‌بیند. طرحی که می‌خواهد جاسوس را بگیرد اما ممکن است استاد دانشگاه، پژوهشگر، روزنامه‌نگار، فیلم‌ساز و کارشناس سیاست‌گذاری را بترساند، از همان نقطه آغاز نیازمند بازنگری جدی است.

‏و یک نکته را باید صریح بگویم: وطن‌دوستی فقط خواندن «ای ایران» نیست. «ای ایران» یعنی اعتماد به مردم ایران، حفاظت از جان و حقوق مردم ایران، حفظ دانشگاه و فرهنگ ایران، شنیدن کارشناسان ایران و پاسخ‌گو کردن نهادهایی که مسئول حفاظت از ایران بوده‌اند. نمی‌شود «ای ایران» خواند و هم‌زمان هزینه ضعف‌های امنیتی را از جامعه ایران گرفت.

‏برای اجرای طرح مقابله با نفوذ مصوب مجلس چند سامانه استعلام جدید باید تشکیل شود:

‏سامانه «ساکت»
‏سامانه ارزیابی کلاس‌ها و تعلیمات
‏برای هر دوره حضوری، آنلاین و احتمالاً در آینده آموزش آشپزی به اعضای خانواده.

‏سامانه «جُرم»
‏جست‌وجو و رصد مطالبات
‏برای بررسی پیشنهادهای مردم و تشخیص اینکه کدام پیشنهاد قابلیت ارتقا به پرونده امنیتی دارد

‏سامانه «مباد»: سامانه مدیریت بورس و اپلای دانشگاهی
‏اسمش هم از همان ابتدا تکلیف متقاضی را روشن می‌کند: «مبادا اپلای کنی!»

‏ورژن دیگر آن سامانه «بِمان»
‏بررسی مجوز اپلای و نام‌نویسی
‏برای بررسی درخواست اپلای، پذیرش و بورس دانشگاه‌های خارجی

‏سامانه «بیگانه»: بررسی یکپارچه گفت‌وگوها و ارتباطات نامطمئن همگانی
‏ برای هرگونه ارتباط با شخص خارجی در فضای مجازی.

‏سامانه «نَرو»
‏نظام رصد ورود به نمایندگی‌های خارجی
‏برای صدور مجوز مراجعه به سفارتخانه‌ها در داخل و خارج کشور

‏سامانه «اعتراف»
‏اعلام عمومی تعاملات، روابط و ارتباطات فرامرزی
‏برای ثبت داوطلبانه تمام کارهایی که قبل از تأسیس سامانه انجام داده‌اید و آن زمان نمی‌دانستید روزی سامانه‌ای برایشان ساخته خواهد شد.

تصمیم کُبرایِ حاکمان ایران: جنگ، انرژی و اصلاحات اقتصادی

مهم‌ترین بخش این گفت‌وگو به مسأله انرژی در ایران می‌پردازد. امیر کرمانی – اقتصاددان ایرانی دانشگاه برکلی در کالیفرنیا - از ضرورت‌هایی می‌گوید که به دلیل دهه‌ها تأخیر در اصلاحات اقتصادی پدید آمده‌اند و به وضعیت وخیمی رسیده‌اند. وی عمیقاً نسبت به چیزی که می‌توان آن‌را به صورت استعاری #روز_صفر_انرژی خواند هشدار داده و برای آن راه‌حل ارائه می‌کند.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/SMohF2IjMEI

اما بخش مهمی از این گفت‌وگو هم درباره جنگ آمریکا علیه ایران و راه‌حلی است که در سایه تحولات ژئوپلتیک اخیر بروز کرده است. امیر کرمانی تحولات تنگه هرمز را در کنار مثلث ایران، آمریکا و چین، راه‌حلی برای مدیریت مناقشه دیرینه بین ایران و آمریکا می‌داند.

امیر کرمانی هم‌چنین از تصمیم کبرایِ حاکمان ایران می‌گوید، تصمیم برای آن که در بیست سال آینده اولویت را به توسعه اقتصادی ایران بدهند یا ندهند.

#امیر_کرمانی #تنگه_هرمز #بدهی_سیاسی #ایران_و_آمریکا #اصلاحات_انرژی #انرژی_خورشیدی #تصمیم_کبری

@Irantalk_sn

🔵 #معرفی_کتاب

📘انتشار کتاب جدید | یادگیری ماشین و هوش مصنوعی: مفاهیم، الگوریتم‌ها و کاربردها در صنعت آب و فاضلاب

صنعت آب و فاضلاب با چالش فزاینده کمیابی فیزیکی و اقتصادی منابع آب مواجه است؛ شرایطی که مدیریت هوشمندتر عرضه و تقاضای آب را بیش از هر زمان دیگری ضروری کرده است.

هوش مصنوعی در حال تبدیل شدن به ابزاری قدرتمند برای مواجهه با این چالش‌هاست؛ از پیش‌بینی تقاضا و شناسایی نشت تا نگهداری پیش‌بینانه، بهینه‌سازی شبکه و بازیابی منابع.

این کتاب با هدف ایجاد پلی میان هوش مصنوعی و نیازهای واقعی صنعت آب و فاضلاب، مفاهیم، الگوریتم‌ها و کاربردهای یادگیری ماشین و هوش مصنوعی را به زبانی روشن و قابل‌فهم ارائه می‌کند.


✍ نویسندگان:
۱. محمدجواد عبدی
۲. سیدحسین سجادی‌فر
۳. زهرا مطلبی خوبانی
۴. اسدالله یوسفی
۵. مجید کلانتری
ویراستار : محمد طلائی

امیدوارم این کتاب بتواند به گسترش گفت‌وگوها و پژوهش‌ها درباره تحول مبتنی بر هوش مصنوعی، مدیریت هوشمند آب و آینده صنعت آب و فاضلاب کمک کند. مطالعه این کتاب برای سایر علاقه‌مندان به یادگیری ماشین و هوش مصنوعی نیز توصیه می‌شود.

#یادگیری_ماشین
#هوش_مصنوعی
#آب_و_فاضلاب
#آب_هوشمند
#تحول_دیجیتال
#اقتصاد_آب

🔻لینک دانلود رایگان کتاب

https://t.me/econviews/17162

امیر کرمانی اقتصاددان ایرانی دانشگاه برکلی، از راه‌کارهای مختلف برای سامان دادن به مالیه دولت و رفع بحران اقتصادی می‌گوید.

https://youtu.be/SMohF2IjMEI

خرید خدمت سربازی یکی از راهکارهای پیشنهادی اوست.

#خدمت_سربازی #امیر_کرمانی

@Irantalk_sn

آمریکا از درون: جامعه‌شناسی مناقشه ایران و آمریکا

دکتر #محمود_صدری جامعه‌شناس ایرانی ساکن آمریکا که پنجاه سال تجربه زیستن و تحقیق و تدریس در جامعه و دانشگاه آمریکایی را دارد، از ویژگی‌های درونی جامعه آمریکا، نقش جریان‌های سیاسی، جریان‌های تندروی مذهبی و نیروهای اجتماعی جامعه آمریکا در سیاست این کشور در قبال ایران می‌گوید.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/G5WkWgwBKIM

محمود صدری معتقد است تضاد منافع ساختاری غیرقابل حل در روابط ایران و آمریکا وجود ندارد و می‌توان با رفتار معقول‌تر و کمی خوش‌اقبالی تاریخی، روابط ایران و آمریکا را بهبود داد. وی معتقد است رفتارهایی که مشهور به تندروی هستند، هیچ نفعی برای منافع ملی ایران ندارند و فقط گفتمان تندروهای ضدایرانی را در آمریکا تقویت می‌کنند. در ضمن وی معتقد است ایران به شدت از نداشتن دیپلماسی عمومی مناسب و فقدان صدا در جامعه و سیاست آمریکا رنج می‌برد، به گونه‌ای که ایران‌ستیزی برای همگان در آمریکا بی‌هزینه است.

#محمود_صدری #اشغال_سفارت_آمریکا #ایران_ستیزی #آمریکا_ستیزی #لابی_اسرائیل

@Irantalk_sn

درباره‌ی رسانه‌ی آزاد و محدودیت‌های اخیر اعمال‌شده بر آن

همان‌طور که می‌دانیم یکی از ویژگی‌های بارز جامعه‌ی ایرانی، وجود نگرش‌های بسیار متفاوت، در همه‌ی حوزه‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آن است. این تفاوت‌ها در حدی است که شاید مناسب‌تر است به‌جای واژه‌ی تفاوت از واژه‌ی تضاد استفاده کنیم. بدون تردید این میزان از تضاد آن هم در «بنیان‌های نگرشی» و آن هم در قشرهای مؤثر جامعه، مانعی جدی نه‌تنها برای توسعه‌ی بلندمدت، بلکه برای عبور از بحران سختی است که در آن قرار گرفته‌ایم و سمی مهلک برای آینده‌ی این سرزمین محسوب می‌شود.
نگاه‌های متضاد در مورد منشاء حکومت، نقش و جایگاه مردم، درجه‌ی آزادی و اختیار مردم در انتخاب سبک زندگی، سیاست خارجی، نقش و جایگاه دولت در اقتصاد و میزان آزادی مردم در کسب‌و‌کارها و غیره، می‌توانند مثال‌هایی از مشکل ذکرشده باشند.
یکی از راه‌حل‌هایی که برای باریک‌تر کردن شکاف‌های بزرگ فکری موجود در جامعه وجود دارد، گفتگو است. بدیهی است در نبود گفتگو، راه‌حل‌ها به‌سمت حذف مبتنی بر زورِ انواع انتخاب شده‌ای از این گفتمان‌ها حرکت خواهد کرد که جدای از نادرست بودن، تجربه‌ی تاریخی نشان داده است حداقل در مورد جامعه‌ی ایرانی، کارساز نیست.
حال باید دید که این گفتگو، آیا خودبه‌خود شکل می‌گیرد و راه خود را در مسیری سازنده پیدا می‌کند، یا نیاز به نهادهایی دارد که به‌عنوان یک تخصص، بتوانند چنین رسالت مهمی را بر عهده گیرند. تجربیات متعدد در موضوعات مختلف نشان می‌دهد که متأسفانه، وقتی نگرش‌های متضاد، بدون یک واسطه‌ی نهادی، در مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند، به‌سرعت به دام دشنام‌گویی و تخریب می‌افتند که نتیجه‌ی آن، نه‌تنها حل مسأله‌ی مورد مناقشه نیست، بلکه مسائل جدیدی را هم به‌وجود می‌آورد و چهره‌ی شخصیت‌هایی که مدت‌ها مرجعیت فکری در جامعه داشته‌اند را خدشه‌دار می‌کند.
به‌نظر من، رسانه‌ی آزاد توانست نقش یک نهاد واسط سازنده را در برقراری گفتگو میان تفکرات متقابل یا بعضاً متضاد ایفا کند و به افرادی که از یک دیدگاه مشخص در زمینه‌ای مشخص، دفاع می‌کنند، فرصت دهد که با حفظ کامل احترام و بدون هرگونه سانسور و محدودیت غیرحرفه‌ای، مواجهه‌ی مسالمت‌آمیز با گفتمان رقیب خود را تمرین کنند.
اگر مقدمه‌ی تحلیلی که ذکر شد و ضرورت کلیدیِ راه‌اندازی گفتگو‌های مسالمت‌آمیز و بدون خشونت کلامی مورد پذیرش باشد، آن‌گاه لازم خواهد بود که از به راه افتادن رسانه‌هایی که رسالت خود را گفتگو میان اندیشه‌های رقیب تعریف کرده‌اند، استقبال کنیم. بدیهی است شکل‌گیری چنین پدیده‌ای، تا رسیدن به بلوغ و توانمندی حرفه‌ای مطلوب، همراه با خطاهایی هم خواهد بود. اینک که ابتکاری داوطلبانه در قالب رسانه‌ی آزاد منجر به شکل‌گیری چنین نهادی شده است، چقدر خوب است که دولت و سایر نهادها، نشان دهند که از این پدیده استقبال می‌کنند و به شکل‌گیری گفتگو میان اندیشه‌های رقیب به‌عنوان اقدامی در جهت توسعه‌ی کشور، نه‌تنها اهمیت می‌دهند بلکه این کار برایشان اولویت راهبردی دارد و نقش خود را به دادن تذکرات سازنده در مسیر ادامه‌ی فعالیت و توسعه‌ی آن محدود می‌کنند.
به‌عنوان کسی که بنابه دلایلی که جای توضیح آن اینجا نیست، سال‌ها از مناظره اجتناب می‌کردم، وقتی با استدلال‌ها و البته اصرار این رسانه مواجه شدم، تصمیم گرفتم خیلی محدود، این کار را تجربه کنم که به‌نظر می‌رسد تجربه‌ی مفیدی بود.
امیدوارم، رسانه‌ی آزاد بتواند به‌زودی و با رفع مشکل پیش‌آمده، به عرصه‌ی فعالیت رسانه‌ای گفتگومحور بازگردد و به ایفای نقش سازنده‌ی خود ادامه دهد.

#محمود_صدری، جامعه‌شناس ایرانی ساکن آمریکا، از نشنیده ماندن صدای ایران در آمریکا می‌گوید و بر ضرورت دیپلماسی عمومی مؤثر تأکید می‌کند.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/G5WkWgwBKIM

@irantalk_sn

⭕️ رسانۀ «آزاد» و حق گفت‌وگو

تفهیم اتهام به مهدی احمدی، مدیر رسانۀ «آزاد»، در دادسرا و منع انتشار برنامه‌های این رسانه تا اطلاع ثانوی، صرف‌نظر از این که از نظر حقوقی «توقیف» نامیده شود یا «منع فعالیت»، مسئله‌ای فراتر از سرنوشت یک رسانه و مدیرش را پیش می‌کشد: در شرایط کنونی ایران با فضاهای مستقل گفت‌وگو چه باید کرد؟

«آزاد» را نباید صرفاً رسانه‌ای متعلق به یک جریان سیاسی دانست که بتوان با تأیید یا رد مواضع مطروحه از زبان میهمانان برنامه‌هایش درباره‌اش داوری کرد. اهمیت چنین رسانه‌ای در کارکردی است که می‌تواند برای فضای عمومی داشته باشد: تمهید امکان گفت‌وگو میان دیدگاه‌هایی که لزوماً همسو نیستند، طرح پرسش‌هایی که در رسانه‌های رسمی اصلاً مجال طرح نمی‌یابند و تبدیل اختلافات سیاسی و اجتماعی به موضوع گفت‌وگوی علنی. «آزاد» به این معنا بخشی از زیرساخت گفت‌وگوی عمومی است. ارزش این زیرساخت نیز دقیقاً در شرایطی آشکار می‌شود که جامعه با شکاف‌ها و اختلافات عمیق روبه‌روست.

از همین‌جاست که مسئلۀ مجوز اهمیت پیدا می‌کند. چه‌بسا، بر اساس قوانین موجود، فعالیت رسانه‌ای در قالبی مشخص نیازمند کسب مجوز باشد، اما پذیرش این امر به معنای پایان پرسش نیست. مسئله فقط اجرای قانون نیست. خودِ تناسب نظام مجوزمحور با واقعیت رسانه‌های اینترنتی نیز باید محل پرسش باشد. رسانۀ اینترنتی امروزه نه دقیقاً روزنامه است و نه شبکۀ رادیویی و تلویزیونی به معنای کلاسیک. بخش مهمی از گفت‌وگوی عمومی جامعه در پلتفرم‌های دیجیتال شکل گرفته و میلیون‌ها نفر اخبار و تحلیل و گفت‌وگو را از همین مسیر دریافت می‌کنند. آیا در چنین شرایطی اصلاً می‌توان سازوکارهایی را که برای نظم رسانه‌ایِ دوره‌ای دیگر طراحی شده‌اند بدون بازاندیشی بر این فضای جدید اِعمال کرد؟

حتی اگر پاسخ حقوقی به این پرسش مثبت باشد، باز مسئلۀ پی‌آمدهای اجتماعی‌اش باقی می‌ماند. تحدید یک فضای گفت‌وگوی عمومی لزوماً اختلافات را از میان نمی‌برد بلکه فقط محل بروزشان را تغییر می‌دهد. اختلافی که می‌توانست در یک گفت‌وگوی علنی مطرح شود در غیاب چنین فضایی قطعاً به شبکه‌های بسته و غیرشفاف و شایعه و سوءظن منتقل می‌شود. جامعه‌ای که امکان دیدن و شنیدن اختلافات خویش را در فضاهای عمومی از دست می‌دهد الزاماً جامعه‌ای آرام‌تر نمی‌شود بلکه فقط اختلافاتش را کم‌تر در قالبی مشاهده‌پذیر و بیش‌تر یه شکلی مستعد سوءتفاهم و افراط تجربه می‌کند.

برخورد با «آزاد» را از این منظر نمی‌توان به یک تصمیم اداری یا قضایی تقلیل داد. مشکل عبارت است از تصمیمی سیاسی دربارۀ حدود تحمل قدرت در برابر جامعه. وقتی در جامعه‌ای که با بحران اعتماد و شکاف‌های عمیق سیاسی و کاهش اعتبار رسانه‌های رسمی روبه‌روست یکی از مجاری گفت‌وگو بسته می‌شود، پیام سیاسیِ واضحی صادر شده است: با فضاهای گفت‌وگومحوری که خارج از سازوکارهای رسمی شکل گرفته‌اند نمی‌توان مدارا کرد. این رویکرد نه نشانۀ اقتدار بلکه نشانۀ ناتوانی ساختار قدرت در تحمل تکثر اجتماعی و گفت‌وگوی مستقل است.

اعتراض به برخورد با «آزاد» از همین‌جا آغاز می‌شود: جامعه‌ای که حق پرسیدن و شنیدن و اختلاف‌نظر را در فضای عمومی از دست بدهد، دیر یا زود اختلافات خود را در اَشکال دیگری بروز خواهد داد و مسئولیت پی‌آمدهای این انتقال را نمی‌توان صرفاً بر دوش جامعه گذاشت. من و بسیارانی دیگر نمی‌خواهیم جامعه در چنین سراشیبِ فنایی بیفتد. قدرت نباید مجاری گفت‌وگو را ببندد. قدرت موظف است تحمل شنیدن صدای جامعه را بیاموزد. اگر همین حد محدود از مجراهای باقی‌مانده برای گفت‌وگو نیز امروز به نام قانون بسته شود، فردا شکاف‌ها بس عمیق‌تر از امروز خواهد شد. توقیف «آزاد» فقط افزودن دیواری دیگر میان جامعه و قدرت است.

🆔 @mmaljoo

در باره احتمال توقیف رسانه اینترنتی آزاد

توقیف رسانه اینترنتی آزاد تحول مهمی در جهت معکوس است. عقب گردی است که انتظار آن نمی‌رفت. نشانه‌ای است که گویا حاکی از اراده‌ای در جهت مقابله با اراده جامعه برای گفتگو در درون خود است. بستن این رسانه گفتگو محور در حکم به چالش کشیدن ظرفیتی است که جامعه نشان داد که برای گفتگو و مفاهمه برای ارتقای درک متقابل و پشت سر گذاشتن "بحران گفتگو در ایران" دارد. اینکه جامعه نشان داد که چنین ظرفیتی دارد، بسیار موجب امیدواری شده بود. نمایش چنین ظرفیتی در شرایطی که جامعه از شکاف‌های عمیق متعددی در رنج است، امیدبخش بود. وجود شکاف‌هایی بین حکومت و بخشی از جامعه، بین طیف‌های مختلف سیاسی، اعم از طرفدار و منتقد حکومت، بین اصلاح طلب و برانداز، شکاف‌های بین نسلی و شکاف دینی – غیردینی و حتی شکاف‌های جدی در صفوف حکومت مطلقا قابل انکار نیستند و رسانه‌های رسمی نشان داده‌اند که مجالی برای گفتگو بین حاملان دیدگاه‌های مختلف و ایجاد امکان حضور آنها در فضای مشترکی به نام ایران فراهم نمی‌کنند.

در شرایطی که گروه‌های اینترنتی معمولا افراد همفکر را کنار هم جمع می‌کنند و خود از عوامل قطبی شدن جامعه و عمیق‌تر و گسترده‌تر شدن شکاف‌ها هستند، رسانه‌های اینترنتی گفتگو محور مثل "آزاد" طی این چند سال کوشیدند تا حاملان دیدگاه‌های مختلف و مخالف را کنار هم بنشانند و آنها را تشویق به تلاش برای درک یکدیگر یا حداقل اطلاع دست اول از دیدگاه‌های یکدیگر کنند. بسیار مهم است که طیف‌های مختلف و متفاوت سیاسی، اجتماعی و فرهنگی گفتگو را تمرین کنند و مهارت لازم برای شنیدن نقطه نظرات مخالف را به دست آورند. تجربه بشری نشان داده است که جوامعی که گفتگو در آنها ممکن بوده و نهادینه شده، توانسته‌اند با ارائه اطلاعات درست و ایجاد امکان گفتگو مانع شایعه و قطبیت شوند و جامعه‌ای باثبات‌تر داشته باشند و بخش بیشتری از انرژی و توان خود را در جهت توسعه کشور و رفاه مردم بکار گیرند.

جامعه ما در دوره معاصر مقاطع سرنوشت سازی را از سرگذارنده و هر بار قبل از اینکه بتواند گفتگو را نهادینه کند، با توقف ناگهانی گفتگو مواجه شده است. این جامعه که امروز با شماری بحران‌ جدی مواجه است، بیش از هر زمان دیگر به گفتگو و ایجاد سازوکارهای لازم برای مدیریت اختلافات نیاز دارد. در چنین شرایطی یکی از رسانه‌هایی که ماموریت خود را بسط و توسعه گفتگو در جامعه تعریف کرده‌است، نباید متوقف شود. اگر "آزاد" مرتکب خطائی نیز شده باشد، راه آن پاسخ دادن و ارائه توضیح است. بستن رسانه هیچگاه دوای هیچ دردی نبوده است.

کوروش احمدی
https://t.me/covid_policy_dip