گیر کلاهبرداران نیفتید

من، محمد فاضلی، نویسنده کانال دغدغه ایران، هیچ فعالیت اقتصادی، در هیچ زمینه اعم از رمزارز یا سرمایه‌گذاری ندارم. کلاه سرتان نرود.
یک یا چند نفر آدم کثافت که نمی‌دانم کیست/کیستند با تصویر من کانال زده‌اند و کلاهبرداری می‌کنند. شکایت هم کرده‌ام و به جایی نرسیده است.

خلاصه حواستان باشد اموال شما را با عناوین مختلف غارت نکنند.

این برای چندمین بار است که می‌نویسم. محمد فاضلی هیچ فعالیت اقتصادی انجام نمی‌دهد. گیر جماعت کثافت کلاهبردار نیفتید.

نشانی کانال‌ کلاهبردار
https://t.me/fazelimohammadir

پلیس فتا هم که ظاهراً کاری نمی‌کند.

@fazeli_mohammad

حکمرانی فضای مجازی: فیلترینگ به نفع کیست؟

محمدرضا اصنافی مدرس و پژوهشگر حوزه رسانه و فضای مجازی، شرح می‌دهد چرا فضای مجازی همواره در جامعه ایران مسئله بوده است؟ و اینکه آیا آزادی در فضای مجازی ضدامنیت ملی است؟

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/s1VYJHkIcs8

اصنافی بر مبنای سال‌ها فعالیت در این حوزه، معتقد است ورود فضای‌مجازی در یک جامعه، مناسبات اجتماعی آن را دستخوش دگرگونی می‌کند به همین دلیل حاکمیت باید این تغییر را به رسمیت بشناسد و متناسب با آن رفتار کند. حاکمیت در این سال با سیاست‌گذاری‌های نادرست بسیاری فرصت مدیریت شبکه‌های اجتماعی را از دست داده است.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/s1VYJHkIcs8

بخش مهمی از این گفت‌وگو به تحلیل ذینفعان اقتصادی و سیاسی فیلترینگ اختصاص دارد. محمدرضا اصنافی نشان می‌دهد که چه کسانی اصلی‌ترین نفع‌برندگان سیاسی از فیلترینگ هستند و به زیان منافع ملی این کار را انجام می‌دهند.

#فیلترینگ #فضای_مجازی #محمدرضا_اصنافی #جبهه_پایداری

@Irantalk_sn

این گفت‌وگو حاوی نگاه‌ بسیار متفاوتی به حکمرانی فضای مجازی و مدیریت رسانه‌ای کشور است. از جمله محمدرضا اصنافی درباره اثر مخرب دوقطبی اجتماعی حاصل از رویکرد غلط به مدیریت این فضا و #فیلترینگ می‌گوید.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/s1VYJHkIcs8

@Irantalk_sn

وقتی دولت برای پول نفت خودش محتاج واسطه‌ها می‌شود

تولد الیگارشی تحریم در اقتصاد سیاسی ایران

شاید روزی که تاریخ اقتصاد سیاسی این دوران ایران نوشته شود، بزرگ‌ترین خسارت تحریم‌ها را نه در بشکه‌های نفت فروش‌نرفته، یا پول‌های برنگشته بلکه در ظهور کسانی جست‌وجو کنند که از فروش همان نفت به ثروت و قدرت رسیدند. کسانی که قرار بود راهی برای دورزدن تحریم‌ها پیدا کنند، اما خود می‌توانند به بزرگ‌ترین ذی‌نفعان تداوم اقتصاد تحریمی تبدیل شوند.

در دولت رانتی کلاسیک، حکومت پول نفت را دریافت می‌کرد و میان شبکه‌های وفادار به خود توزیع می‌کرد. در ایران امروز، این رابطه در حال وارونه‌شدن است. دولت برای فروش نفت، فرآورده‌های نفتی و محصولات پتروشیمی و مهم‌تر از آن، بازگرداندن درآمدهای ارزی، به شبکه‌ای از واسطه‌ها وابسته شده است که در سایه تحریم، امتیازات انحصاری و مناسبات غیرشفاف فعالیت می‌کنند. دولتی که زمانی رانت توزیع می‌کرد، اکنون برای دریافت رانت خودش به کسانی محتاج شده که از قدرت او تغذیه کرده‌اند.

اینجا با شکل تازه‌ای از سرمایه‌داری رفاقتی روبه‌رو هستیم؛ با تولد الیگارشی تحریم. در این نظم اقتصادی، نزدیکی به قدرت می‌تواند مقدم بر ثروتمندشدن باشد. افراد ابتدا از امتیاز سیاسی برخوردار می‌شوند، سپس به منابع مالی و قراردادهای انحصاری دسترسی پیدا می‌کنند و سرانجام ثروت انباشته‌شده را به نفوذ سیاسی، رسانه‌ای و حتی امنیتی تبدیل می‌کنند. این طبقه جدید در مرز دولت، شرکت‌های خصولتی، نهادهای شبه‌دولتی و شبکه‌های امنیتی رشد می‌کند. نه کاملاً دولتی است که بتوان آن را پاسخ‌گو کرد و نه واقعاً خصوصی است که در معرض رقابت قرار گیرد. سودش خصوصی است، اما هزینه مناسباتی که از آن سود می‌برد بر دوش یک ملت گذاشته می‌شود.

مناظره وحید اشتری و حسین قربان‌زاده در خبرگزاری فارس، درباره درآمدهای بازنگشته نفتی و هلدینگ صنایع پتروشیمی خلیج فارس، تصویری هشداردهنده از این مناسبات بود. در برابر دوربین، بحث از میلیاردها دلار درآمد، مدیریت یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های پتروشیمی کشور و مسئولیت بازگرداندن منابع مالی، به افشای پیام‌های خصوصی و اتهام‌های متقابل کشیده شد. مسئله اصلاً این نیست که کدام طرف این جدل را برد یا اتهام‌های کدام‌یک درست است. مسئله این است که چرا اطلاعات مربوط به سرنوشت ثروت عمومی باید به ابزار تسویه‌حساب تبدیل شود؟ چرا مردم باید برای فهمیدن اینکه پول فروش نفت و محصولات پتروشیمی کشورشان کجاست، منتظر دعوای کسانی بمانند که به اسناد و مراکز قدرت دسترسی دارند؟

عزیزان من، خوانندگان آگاه! این دیگر صرفاً مسئله فساد اقتصادی نیست. خطر، شکل‌گیری شبکه‌هایی است که با انحصار منابع، اطلاعات و مجاری انتقال پول، می‌توانند به‌تدریج خود دولت را به گروگان منافعشان تبدیل کنند. برای میلیون‌ها ایرانی، تحریم به معنای سقوط قدرت خرید، فقر و تباهی فرصت‌های زندگی است؛ اما برای اقلیتی که از اقتصاد غیرشفاف ارتزاق می‌کند، همین تحریم می‌تواند سرچشمه ثروت و نفوذ باشد. در چنین وضعیتی، حتی پایان تحریم نیز الزاماً به سود کسانی نیست که در سایه آن صاحب قدرت شده‌اند.
برای همین می‌گویم: تراژدی اقتصاد سیاسی ایران همین‌جاست: تحریم‌ها قرار بود دولت را از درآمد نفت محروم کنند، اما ممکن است طبقه‌ای بسازند که دولت را از اختیار درآمد نفت خودش محروم کند.
تحریم شاید روزی پایان یابد؛ اما الیگارشی‌ای که در سایه آن زاده شده، به این آسانی از میان نخواهد رفت.

محمدرضا اصنافی در این گفت‌وگو، نقدش بر سیاست و حکمرانی فضای مجازی را از زاویه خسارات ویرانگر منع آزادی‌های سیاسی و بستن امکان‌های اعتراض مشروع ارائه می‌کند.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/s1VYJHkIcs8

گفت‌وگویی است با نگاه‌های متفاوت به سیاست اینترنت و فیلترینگ در ایران.

@Irantalk_sn

منشور ایران‌تاک: رویکردی به مسائل ایران
پاسخ به سؤالات بینندگان

این صدمین قسمت ایران‌تاک است. محمد فاضلی در این قسمت به سؤالات، نقد و نظرهایی که بینندگان ایران‌تاک ارسال و مطرح کرده بودند پاسخ می‌دهد. اگرچه این گفت‌وگو برای پاسخ به سؤالات بینندگان است، اما محمد فاضلی در لابه‌لای پاسخ‌ها، رویکردش به مسائل ایران، راهبردهای مناسب برای حل مسائل، و حتی نگاهش به آینده ایران را هم تشریح می‌کند.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/oz5Nno4EjnA

#محمد_فاضلی #ایران_تاک #منشور_رسانه #آینده_ایران

@Irantalk_sn

این بخشی از گفت‌وگوی محمد فاضلی درباره ایران‌تاک و پاسخ به سوالات بینندگان این رسانه است.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/oz5Nno4EjnA

@Irantalk_sn

آیا ایران‌تاک تأثیرگذار است؟

این بخشی از گفت‌وگوی محمد فاضلی درباره ایران‌تاک و پاسخ به سوالات بینندگان این رسانه است.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/oz5Nno4EjnA

@Irantalk_sn

اقتصاد جنگی: محدودیت‌ها، سیاست‌ها و آینده جنگ

جواد صالحی اصفهانی، اقتصاددان ایرانی و استاد اقتصاد دانشگاه ویرجینیا تِک در آمریکاست. ایشان نزدیک به شصت سال در جامعه آمریکا زیسته اما همواره رابطه‌ای تنگاتنگ با داده‌ها و تحلیل اقتصاد ایران داشته است. او در هفده سال گذشته فعالانه در وبلاگش اقتصاد ایران را برای جهان انگلیسی‌زبان تحلیل کرده است.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/WsXNeEkpU7A

جواد صالحی اصفهانی در این گفت‌وگو ضمن تعریف #اقتصاد_جنگی، شماری از سیاست‌های دولت ایران و بایسته‌های سیاستی در زمینه ارز، حمایت از خانوارهای آسیب‌پذیر، #کالابرگ و #واردات_خودرو را بررسی و نقد می‌کند. ایشان هم‌چنین اگرچه دونالد ترامپ و دولت او را ناسازگار با سیاست متداول در آمریکا می‌داند، اما سازوکارهای اقتصادی و سیاسی مؤثر بر عملکرد این دولت را تحلیل کرده و در نهایت امیدوار است عقلانیت اقتصادی بر سیاست‌های ماجراجویانه و جنگی که به نفع اسرائیل است و حتی منافع آمریکا را هم تأمین نمی‌کند غلبه کرده و صلح در ایران و منطقه خلیج فارس حاکم شود.

#جواد_صالحی_اصفهانی #سیاست_ارزی #عقل_اقتصادی

@Irantalk_sn

دکتر جواد صالحی اصفهانی در این گفت‌وگو، مقولات مناقشه‌برانگیزی نظیر #واردات_خودرو، #سیاست_ارزی، #کالابرگ و مسائل دیگری در اقتصاد جنگی ایران امروز را بررسی می‌کنند.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/WsXNeEkpU7A

@Irantalk_sn

اندر حکایت ساخت تسلیحات تُخمیه
 
محمد فاضلی
 
اگر حافظه‌ام یاری کند، مرحوم ابراهیم نبوی دو دهه قبل، با قلم طنزش در وصف سلاح اتمی از عبارت #تسلیحات_تخمیه استفاده کرد. حالا جریانی شکل گرفته که از سر خیرخواهی یا هر دلیل دیگری، در فضای رسانه‌ای به نفع ساخت #سلاح‌_اتمی یا همان تسلیحات تخمیه مرحوم نبوی، استدلال می‌کند.
 
من ماه‌های متمادی است چیزی درباره سیاست و حکمرانی نمی‌نویسم و بیشتر در ایران‌تاک پای حرف دیگران می‌نشینم. متخصص تسلیحات تخمیه و بازدارندگی هم نیستم. اما به اقتضای روزگار ناسازگار و کنجکاوی، این چند ماه، ساعات بسیار صرف خواندن درباره تاریخچه تسلیحات هسته‌ای، بازدارندگی، ملزومات نظامی متعارف تسلیحات اتمی و ... کردم. دو گفت‌وگو
هم با عبدالرسول دیوسالار (مخالف ساخت سلاح) و حسین قتیب (موافق ساخت) انجام دادم که منتشر شده است. جمع‌‌بندی غیرحرفه‌ای، بسیار محتاطانه ولی دلسوزانه‌ام به شرح زیر است.

 یک. طرفداران ساخت سلاح هسته‌ای، مفروض می‌گیرند که قابلیت فنی آن در شرایط فعلی وجود دارد. نمی‌دانم این فرض درست یا غلط است، اگر چنین قابلیتی وجود نداشته باشد یا به لحاظ ناتوانی در پنهان‌کاری، احتمال بمباران و ... امکان ساخت سلاح وجود نداشته باشد، دمیدن بر جو رسانه‌ای ضرورت تولید سلاح هسته‌ای، نه فقط دردی درمان نمی‌کند، بلکه صرفاً ابزار گفتمانی برای اجماع‌سازی و جا انداختن ضرورت حمله به کشور را فراهم می‌کند.
توصیه: اگر امکان ساختش نیست، با تأکید بر ضرورت و تشریح کارکردش، سودی نمی‌برید؛ بی‌خیال شوید! اگر هم ساختنی است، از شکستن سکوت درباره آن سودی حاصل نمی‌شود.
 
دو. موافقان ساخت سلاح اتمی، اغلب (تقریباً هرگز) وارد بحث درباره ملزومات فنی متعارف و مقولات نظامی مرتبط با ساخت، حمل و ایجاد بازدارندگی از طریق سلاح اتمی نمی‌شوند. اغلب (تقریباً همه) از منظر نظریه‌های روابط بین‌الملل (اغلب برآمده از آرای #میرشایمر و #والتز) به موضوع نظر می‌کنند. ملاحظات فنی مربوط به رادارها، در امان ماندن از ضربه اول، بقا برای زدن ضربه متقابل، امکان حمل کلاهک، و ... در استدلال‌های این گروه جایگاه درخوری ندارد.
 
سه. مفروض می‌گیرند که ساخت چند سلاح و تصور دشمن درخصوص بقای تعداد کافی سلاح هسته‌ای (بعد از دریافت ضربه اول) برای پاسخ دادن، بازدارندگی ایجاد می‌کند. اغلب به درستی هم معتقدند داشتن این نوع بازدارندگی هسته‌ای حداقلی، مانع ترور، جنگ متعارف، خرابکاری، تحریم، محاصره دریایی و سایر صورت‌های منازعه نمی‌شود اما جلوی جنگ وجودی را می‌گیرد.
 
چهار. همه استدلال‌های موافقان ساخت سلاح هسته‌ای، با نقدهای جدی مواجه است. هر چند آن‌ها هم معتقدند مخالفان ساخت سلاح هسته‌ای، نمی‌توانند پاسخ درخوری به معمای امنیت در شرایط شکست بازدارندگی متعارف بدهند. اما بین «بازدارندگی متعارف شکست خورده است» تا «ساخت سلاح هسته‌ای ضروری و ناگزیر است» فاصله‌ای است که استدلال‌های ایشان آن‌را پر نمی‌کند. کسی که حکم دوم را صادر می‌کند باید توضیح دهد چرا راه‌های دیگر کفایت نمی‌کنند و چرا بمب، با همه هزینه‌های مسیر ساخت و پیامدهایش، پاسخ بهتری فراتر از همه هزینه‌هاست.
 
پنج. کشورهایی که سلاح هسته‌ای ساخته‌اند، آن‌را در سکوت محض انجام داده‌اند. اسرائیل حتی امروز هم سیاست ابهام هسته‌ای را دنبال می‌کند. ایران تنها کشوری است که در آن برخی زیر بمباران و جنگ، شدیدترین بازرسی‌های هسته‌ای (منهای یک‌ونیم سال گذشته)، و در منبر و رسانه از ضرورت ساخت بمب و تغییر دکترین هسته‌ای و خروج از ان‌پی‌تی، «احتمالاً ساخته‌ایم»، یک هفته‌ای می‌سازیم و  ... می‌گویند. حال آن‌که «بمب‌سازها در سکوت بُمبیدند».

شش. این نوع پررنگ کردن گفتارها درباره ضرورت ساخت سلاح هسته‌ای، بالاخص جلوه کردن آن در نماز جمعه و گفتارهای نمایندگان مجلس و بقیه جایگاه‌ها، فایده‌ای جز تسهیل اجماع‌سازی علیه ایران برای حملات دیگر ندارد. خود دانید.
 
عقل این حقیر این قدر می‌رسد که سیاسیون، نظامیان و استراتژیست‌هایی که مسئول تصمیم‌گیری درباره این مسائل حساس هستند، برای ساخت سلاح یا دست شستن از آن، نیازی به توصیه‌های رسانه‌ای و منبری ندارند. تحت تأثیر هم قرار نمی‌گیرند. این گونه مسائل هم رفراندومی و منبری و میدانی نیست. بهتر است نخبگان ایران‌دوست واقعی، بساط بحث درباره ضرورت ساخت تسلیحات تخمیه را از کف جامعه جمع کنند؛ و به همان افراد مسئول واگذارند.
 
مولانای بزرگ اگر در زمانه حاضر بودند، می‌فرمود:
هر که را اسرار بمب آموختند
مُهر کردند و دهانش دوختند.
 
و شاید ادامه می‌داد:
هر که را اسرار آن ناموختند
گر بگوید! جان و مالش سوختند
 
خلاصه! بحث در عرصه عمومی به نفع ضرورت ساخت تسلیحات تخمیه، خیری ندارد. بی‌خیال.
 
@fazeli_mohammad
 

قصه هواوی: از تولد تا بلوغ

مدل رشد در اقتصاد چینی چه ویژگی‌هایی دارد؟ نقش دولت چین در توسعه صنایع چیست؟ برای پاسخ به این پرسش‌های به سراغ کتاب «خانه هواوی» می‌رویم تا با مطالعه چگونگی تاسیس و توسعه شرکت #هواوی شناختی از مدل توسعه در کشور چین داشته باشیم.

دیدن ویدیو
https://youtu.be/LtDRAkRA9dY

رشد بی‌سابقه چین در دو دهه اخیر پدیده‌ای جالب است که مطالعه در مورد آن برای هر کشور درحال توسعه‌ای ضروری است، به خصوص در ایران با توجه به حضور قابل‌توجه دولت در اقتصاد، باید پرسید آیا با این شرایط امکان توسعه وجود دارد؟

شرکت هواوی به عنوان یک نمونه از رشد بنگاه اقتصادی در این فضا است که به نوعی چگونگی پیوند یک بنگاه اقتصادی با دولت، فناوری، سیاست خارجی و قدرت سیاسی را به ما نشان می‌دهد.

@dirancast_official

✔️چرا نتیجه انتخابات لزوماً به معنای تغییر مسیر جنگ نیست؟
گزارش تحلیلی

گرت میلر، مدیر اجرایی پیشین و فعال حوزه سیاست‌گذاری و بازارهای انرژی، در تحلیلی درباره تأثیر انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا بر مناقشه ایران و ایالات متحده، استدلال می‌کند که نباید نتایج این انتخابات را به‌منزله نقطه عطفی قطعی در مسیر جنگ یا توافق تلقی کرد. از نگاه او، اگرچه شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان می‌تواند هزینه سیاسی ماجراجویی نظامی دونالد ترامپ را افزایش دهد، اما متغیرهای اصلی مناقشه همچنان پابرجا هستند و هیچ‌یک از اختلافات بنیادین دو طرف با تغییر موازنه انتخاباتی در واشینگتن برطرف نشده است.

نخستین مانع، فاصله عمیق میان خواسته‌های ایران و ملاحظات راهبردی آمریکاست. میلر معتقد است هیچ رئیس‌جمهور یا جریان سیاسی در آمریکا نمی‌تواند به‌سادگی با شرایطی موافقت کند که به ایران امکان دهد از طریق کنترل تنگه هرمز، بر یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های تجارت جهانی اعمال نفوذ کند. از دید او، چنین توافقی صرفاً یک امتیاز در مذاکرات دوجانبه نخواهد بود، بلکه به معنای انتقال بخشی از قدرت ژئوپلیتیکی در نظام بین‌الملل است؛ انتقالی که واشینگتن آن را تهدیدی علیه موقعیت راهبردی خود تلقی می‌کند. به همین دلیل، حتی تغییر ترکیب کنگره نیز لزوماً به معنای آمادگی آمریکا برای پذیرش خواسته‌های ایران نیست.

دومین نکته، محدود بودن اثر بازدارندگی شکست انتخاباتی ترامپ است. به باور میلر، ایران نمی‌تواند نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای را تضمینی برای جلوگیری از حملات احتمالی آینده آمریکا بداند. ترامپ همچنان رئیس‌جمهور خواهد بود و تجربه سیاسی آمریکا نیز نشان می‌دهد که شکست حزب حاکم در انتخابات میان‌دوره‌ای الزاماً به معنای پایان توانایی رئیس‌جمهور برای پیگیری سیاست خارجی تهاجمی نیست. بنابراین، از نگاه نویسنده، تهران احتمالاً شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان را دلیلی کافی برای عقب‌نشینی از مواضع خود یا کاهش فشار بر مسیرهای کشتیرانی منطقه‌ای تلقی نخواهد کرد. او همچنین بر تداوم نقش حوثی‌ها در معادلات منطقه‌ای تأکید می‌کند.

سومین مسئله، پابرجا ماندن بن‌بست راهبردی و دیپلماتیک است. میلر معتقد است نه در میدان و نه در عرصه دریایی، تحول تعیین‌کننده‌ای رخ نداده که بتواند گره مذاکرات را باز کند. آمریکا همچنان برای واداشتن ایران به پذیرش توافقی که هم در سیاست داخلی قابل دفاع باشد و هم با ملاحظات ژئوپلیتیکی واشینگتن سازگار باشد، به اهرم فشار نیاز دارد. از نظر او، دولت آمریکا ممکن است برای دستیابی به چنین اهرمی، هزینه‌هایی را به دیگر بازیگران و حتی اقتصاد جهانی تحمیل کند؛ زیرا در محاسبات واشینگتن، حفظ اعتبار و توان اعمال قدرت آمریکا در آینده می‌تواند بر پیامدهای این هزینه‌ها اولویت داشته باشد.

چهارمین پیامد انتخابات، تغییر در محاسبه زمانی ترامپ است. پیش از انتخابات، احتمالاً نیاز به دستیابی به یک دستاورد سیاسی می‌توانست انگیزه‌ای برای تسریع توافق باشد. اما با پایان این فشار زمانی، انگیزه دولت آمریکا برای مصالحه فوری کاهش می‌یابد. میلر بر همین اساس معتقد است احتمال دو سناریوی «تشدید تنش» یا «ادامه وضعیت موجود» نسبت به توافق سریع افزایش پیدا کرده است. به بیان دیگر، شکست انتخاباتی ترامپ ممکن است هزینه سیاسی جنگ را بالا برده باشد، اما الزاماً او را به سمت توافق سوق نمی‌دهد؛ حتی ممکن است با کاهش فوریت انتخاباتی، فضای بیشتری برای ادامه سیاست فشار ایجاد کند.

پنجمین موضوع، محدودیت تحمل اقتصاد جهانی در برابر تداوم بحران است. میلر می‌پذیرد که اشتهای بین‌المللی برای تشدید بیشتر جنگ بسیار پایین است، اما هشدار می‌دهد که این واقعیت به‌تنهایی مانع تصمیم واشینگتن نخواهد شد؛ اگر دولت آمریکا ادامه تشدید را در راستای منافع راهبردی خود ارزیابی کند، ممکن است هزینه‌های جهانی را بپذیرد. در عین حال، حتی ادامه وضعیت فعلی نیز برای بازارهای انرژی و تجارت جهانی دشوار خواهد بود. پرسش اصلی این است که اختلال در کشتیرانی و عرضه انرژی تا چه زمانی ادامه می‌یابد و اقتصاد جهانی تا چه اندازه توان تحمل ماه‌ها نااطمینانی، کمبود و افزایش هزینه‌ها را دارد.
@sahandiranmehr

انتخابات آمریکا و آینده جنگ

بازار تحلیل‌ها درباره انتخابات آمریکا و علل شکست جمهوری‌خواهان در این انتخابات داغ است. برخی جنگ با ایران را اصلی‌ترین دلیل شکست جمهوری‌خواهان تلقی می‌کنند. اما رحمان قهرمانپور اعتقاد دارد جنگ با ایران فقط یکی از علل شکست بوده است.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/xSSaoVIRLEI

او در این گفت‌وگو علت‌های متعدد از جمله تحولات در جامعه آمریکا و همچنین راهبردهای انتخاباتی دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان را تحلیل می‌کند. بخش دیگری از این گفتگو نیز به اثر این انتخابات بر آینده جنگ آمریکا علیه ایران اختصاص دارد.

#انتخابات_آمریکا #کنگره_آمریکا #مجلس_سنا

@Irantalk_sn

نشانه‌های ایرانی در جهان

جشنی که به وقت دیگری ماند

جعفر شیرعلی‌نیا

ماه‌هاست منتظر فرصتی مناسب برای رونمایی از طرحی هستیم که یک تیم بزرگ، با شوق و امید و جدیت روی آن کار می‌کنند: پروژه‎‌ی «نشانه‌های ایرانی در جهان».

این پروژه آثار حضور فرهنگ و تمدن ایرانی را در سراسر جهان، کشور به کشور، جست‌وجو، گردآوری و تدوین می‌کند؛ آثاری که اگرچه ما از آن‌ها بی‌خبریم اما نام ایران را در گوشه‌وکنار دنیا زنده نگه داشته‌اند؛ پاپیروس‌های ساسانی به زبان فارسی میانه در مصر، فرش‌های صفوی در کلیسای سن‌مارکوی ونیز، بازی چوگان در دربار تانگ چین و خیابان تهران در پایتخت کره بخش کوچکی از این نشانه‌ها هستند.

تاکنون گروه پژوهش به سراغ پانزده کشور (از چین و ژاپن و کره، تا مصر و ترکیه و شبه‌جزیرهٔ عربستان، تا روسیه و ایتالیا و اسپانیا) رفته‌اند و صدها نشانه‌ی ایرانی را در هر کشور یافته‌اند. نتیجه‌ی این پژوهش‌ها در قالب کتاب‌های مصور برای بزرگسالان و داستان‌های مصور برای کودکان منتشر می‌شود. اما ابعاد ماجرا تنها به خلق کتاب محدود نیست؛ در سال گذشته تیم تولید هم طیف گسترده‌ای از محصولات در قالب پادکست، فیلم، انیمیشن، بازی، هدایای چاپی، لباس، صنایع دستی و.... را در دست تولید قرار داده و حالا تعدادی از این محصولات آماده عرضه و نشر هستند.

چشم‌انداز تیم ما در این پروژه، راه‌اندازی خانه‌های «نشانه‌های ایرانی» در گوشه‌وکنار جهان است؛ خانه‌هایی برای دیدن، شنیدن و شناختن ایران؛ برای گفت‌وگو درباره‌ی تاریخ و فرهنگ ایران، نمایش آثار این پروژه و میزبانی از رویدادها و نمایشگاه‌هایی که روایت‌های گوناگون ایران را به جهان می‌برند. در این مسیر، انتشار یافته‌ها و محصولات پروژه را به آینده‌ای آرام‌تر موکول نمی‌کنیم و در همین شرایط سخت، دستاوردهای آن را به‌تدریج با شما به اشتراک بگذاریم. این کار، هم زمینهٔ تداوم تولید آثار این پروژه را فراهم می‌کند، هم یادآور و امیدبخش ظرفیت‌های فرهنگی سرزمین عزیزی است که در آن زندگی می‌کنیم.

در صفحات مربوط به گروه، به‌تدریج جزئیات بیشتری منتشر خواهیم کرد. از شما هم دعوت می‌کنیم برای ساختن این مسیر همراه گروه نشانه‌های ایرانی در جهان باشید.


کانال پروژه‌ی نشانه‌های ایرانی در جهان: https://t.me/Neshanehayeirani

کانال پادکست نشانی: https://t.me/neshanipodcast

اینستاگرام: نشانه‌های ایرانی در جهان

رحمان قهرمان‌پور در این گفت‌وگو ایده جالب #رأی_اعتراضی را هم مطرح می‌کند.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/xSSaoVIRLEI

@Irantalk_sn