فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
Forwarded from اتاق درمان
📍 ریشه‌های جهنمی
(اگر آدم خوبی هستیم، چرا از بعضی آدم‌ها این‌قدر بدمان می‌آید؟)
✍️ #مصطفی_سلیمانی

🔻 چند وقت پیش توی یک جمع کاری، یکی از دوستان تعریف می‌کرد که همکارش چطور زیرآب یکی دیگر را زده و موقعیت شغلی‌اش را به خطر انداخته است. از آن داستان‌هایی که آدم وسط شنیدنش دلش می‌خواهد طرف را بگیرد و ببرد وسط میدان شهر و با بلندگو اعلام کند که این موجود دوپا، در واقع یک کفتار با لباس اداری است. من هم نشسته بودم و با حرارت درباره‌ی بی‌اخلاقی و سقوط انسانیت حرف می‌زدم. بعد یادم افتاد چند سال پیش، وقتی یکی از همکارانم موفقیت چشمگیری به دست آورده بود، چندان هم از شنیدن خبرش خوشحال نشده بودم. ته دلم دوست داشتم کمی از آن موفقیت کم شود و سهم بیشتری از توجه‌ها به من برسد. البته من هیچ‌وقت زیرآب کسی را نزده بودم. فقط دلم می‌خواست دنیا کمی بیشتر حواسش به من باشد. همین. این هم از آن اعتراف‌هایی است که آدم ترجیح می‌دهد با صدای آهسته بگوید.

■ این‌جور موقعیت‌ها آدم را یاد جمله‌ی معروف یونگ می‌اندازد: «هیچ درختی نمی‌تواند به بهشت رشد کند، مگر آنکه ریشه‌هایش به جهنم برسند.» جمله‌ی عجیبی است. انگار برای رسیدن به ارتفاعات انسانی، باید سری هم به قسمت‌های تاریک وجودمان بزنیم؛ همان جاهایی که معمولاً با یک دستمال تمیز می‌کنیم و می‌گذاریم زیر فرش. حسادت، خودخواهی، میل به قدرت، نیاز به تأیید و حتی لذت پنهانی از شکست رقیب. چیزهایی که اگر از ما بپرسند داریم یا نه، احتمالاً یک ابرو بالا می‌اندازیم و می‌گوییم: «من؟ عمراً!»

■ یونگ به این بخش‌های پنهان شخصیت، «سایه» می‌گفت. سایه مجموعه‌ای از ویژگی‌ها و تمایلاتی است که با تصویری که از خودمان ساخته‌ایم جور درنمی‌آید. مثلاً من دوست دارم خودم را آدمی منصف و اخلاق‌مدار بدانم؛ کسی که از موفقیت دیگران خوشحال می‌شود. اما گاهی موفقیت یک نفر، به‌خصوص اگر در حوزه‌ای باشد که خودم هم در آن فعالیت می‌کنم، کمی آزارم می‌دهد. انگار یک نفر آمده و از سهم من در جهان کم کرده است. این احساس شاید چندان خوشایند نباشد، اما می‌تواند سرنخی درباره‌ی نیاز من به توجه و دیده شدن باشد.

■ ما معمولاً برای رفتار خودمان پرونده‌ی قطور توجیهات داریم و برای رفتار دیگران یک برگه‌ی کوچک اتهام. اگر ما برای موفقیت‌مان تبلیغ کنیم، داریم حق خودمان را ادا می‌کنیم؛ اگر دیگری همین کار را بکند، گرفتار خودشیفتگی شده است. اگر ما از موفقیت کسی خوشحال نشویم، لابد روز خوبی نداشته‌ایم؛ اما اگر دیگری از موفقیت ما خوشحال نشود، آدم حسود و تنگ‌نظری است. این تفاوت‌ها گاهی همان جایی هستند که سایه خودش را نشان می‌دهد.

■ یونگ از مفهومی به نام «فرافکنی» هم حرف می‌زند. گاهی ویژگی‌هایی را که در خودمان تحمل نمی‌کنیم، با شدت بیشتری در دیگران تشخیص می‌دهیم. مثلاً کسی که میل زیادی به برتری دارد، ممکن است مدام دیگران را به خودنمایی متهم کند. یا کسی که از دیده نشدن رنج می‌برد، به آدم‌های مشهور برچسب خودشیفتگی بزند. البته هر انتقادی فرافکنی نیست؛ گاهی رفتار دیگران واقعاً آزاردهنده است. اما شدت واکنش ما می‌تواند سرنخی برای شناختن بخش‌هایی از خودمان باشد.

■ یک تمرین ساده دارم. دفعه‌ی بعد که از کسی به‌شدت عصبانی شدید یا از موفقیتش احساس ناخوشایندی پیدا کردید، سه سؤال از خودتان بپرسید: دقیقاً کدام بخش رفتار او مرا آزار داده است؟ این رفتار چه نیازی را در من به یاد می‌آورد؟ آیا من هم در موقعیت‌های دیگری همین احساس را تجربه کرده‌ام؟ مثلاً اگر از خودنمایی کسی ناراحت شده‌اید، ببینید خودتان چقدر به دیده شدن احتیاج دارید. اگر از موفقیت همکارتان دلخور شده‌اید، ببینید چه چیزی در زندگی حرفه‌ای خودتان هنوز به اندازه‌ی کافی دیده نشده است.

■ شناخت سایه قرار نیست بهانه‌ای برای توجیه رفتارهای غیراخلاقی دیگران باشد. کسی که زیرآب همکارش را می‌زند، همچنان باید مسئولیت رفتارش را بپذیرد. در عین حال، ما هم می‌توانیم احساسات ناخوشایند خودمان را بشناسیم و درباره‌ی رفتاری که در واکنش به آن‌ها انتخاب می‌کنیم، مسئولانه‌تر تصمیم بگیریم.

■ به نظرم یکی از نشانه‌های بلوغ این است که آدم گاهی از تصویر قشنگی که از خودش ساخته فاصله بگیرد و کمی هم واقع‌بینانه به خودش نگاه کند. بپذیرد که گاهی حسادت می‌کند، دلش می‌خواهد بیشتر دیده شود و همیشه از موفقیت دیگران به وجد نمی‌آید. شاید رشد از همین اعتراف‌های کوچک شروع شود. درختی که قرار است قد بکشد، باید ریشه‌های خودش را هم بشناسد؛ حتی اگر این ریشه‌ها در خاک چندان تمیزی فرو نرفته باشند.

#اتاق_درمان ۲۴

❤️☘ https://t.me/DarmanRoom
👏15❤4👍3🔥1
Deng
Mahya Hamedi
#موسیقی #عاشقانه

🔻اگر روزی جهان از مدار آرامشش بیرون بیفتد، شهرها خاموش شوند و آسمان از دودِ اتفاق‌ها تیره شود، من باز هم از میان تمام ویرانی‌ها راهی به سمت تو پیدا می‌کنم. تو از آن اتفاق‌هایی هستی که اگر هزار بار دیگر متولد شوم، دلم می‌خواهد در هر بار، دوباره پیدایت کنم؛ حتی اگر رسیدن به تو، تنها مسیرِ گم‌شدنِ شیرین من باشد.

من تو را فقط در بهارهای زندگی‌ام نمی‌خواهم؛ دلم می‌خواهد در پاییزهای بی‌برگ، زمستان‌های بی‌پناه و روزهایی که حتی لبخند زدن سخت است، کنارم باشی. بگذار دنیا هرچقدر می‌خواهد از ما چیزی کم کند؛ من هنوز به معجزه‌ای ایمان دارم که اسمش «ما»ست. چه خوشبختی عجیبی‌ست که در این جهانِ پر از رفتن، آدمی را داشته باشی که دلت می‌خواهد همیشه به او برگردی. ❤️
✍️ #مصطفی_سلیمانی

https://t.me/filsofak
❤22👏2🕊1
Forwarded from اتاق درمان
📍بازجویی از خود
(اگر دیگر نتوانیم پشت جواب‌های آماده پنهان شویم، چه حقیقتی از ما آشکار می‌شود؟)
✍️ #مصطفی_سلیمانی

🔻 گاهی یک سؤال ساده بیشتر از یک ساعت حرف زدن آدم را به فکر فرو می‌برد؛ نه چون جوابش دشوار است، چون جوابش را می‌دانیم و مدت‌هاست دورش می‌چرخیم. پنج پرسش در فضای مجازی به کارل یونگ نسبت داده شده‌اند؛ درباره ترس، اجتناب، شکست، محیط اطراف و تصویری که از خودمان ساخته‌ایم. نمی‌توان با اطمینان گفت این‌ها پرسش‌های ثبت‌شده یونگ بوده‌اند، اما می‌توان آن‌ها را بهانه‌ای برای نگاه دقیق‌تر به زندگی دانست.

▪ از چه چیزی اجتناب می‌کنی؟

شاید اولین جوابمان کارهای عقب‌افتاده، تماس‌های بی‌پاسخ یا دیدار با آدم‌های دشوار باشد. اما کمی که دقیق‌تر شویم، ممکن است به چیزهای مهم‌تری برسیم: گفت‌وگویی که باید داشته باشیم، تصمیمی که ماه‌ها عقب انداخته‌ایم، رابطه‌ای که تغییر کرده یا حقیقتی درباره خودمان که نمی‌خواهیم بپذیریم. گاهی می‌گوییم «الان وقتش نیست» و هفته‌ها می‌گذرد. اجتناب همیشه فرار از موقعیتی ترسناک نیست؛ گاهی آن‌قدر خودمان را مشغول می‌کنیم که فرصتی برای فکر کردن باقی نماند.

▪ از چه چیزی می‌ترسی دیگران درباره تو بفهمند؟

هرکدام از ما تصویری ساخته‌ایم که دوست داریم دیگران ببینند: آدمی مستقل، موفق، مهربان یا شجاع. برای نگه داشتن این تصویر، بعضی بخش‌های خودمان را پنهان می‌کنیم؛ حسادت، ترس از تنهایی، نیاز به تأیید یا زخمی که هنوز خوب نشده است. ممکن است در جمع از استقلال حرف بزنیم، اما از تنها ماندن بترسیم؛ از اعتمادبه‌نفس بگوییم، اما با هر انتقادی به‌هم بریزیم. اگر در خلوت هم این احساس‌ها را انکار کنیم، شناختن خودمان دشوارتر می‌شود.

▪ اگر مطمئن بودی شکست نمی‌خوری، چه کاری انجام می‌دادی؟

این سؤال ما را به خواسته‌هایی می‌رساند که زیر لایه‌های احتیاط پنهان کرده‌ایم. شاید شغلمان را عوض می‌کردیم، برای ادامه تحصیل اقدام می‌کردیم، کسب‌وکاری راه می‌انداختیم یا بالاخره به کسی می‌گفتیم چه احساسی داریم. شاید هم فقط یک کلاس تازه شروع می‌کردیم یا برای کاری که دوست داریم وقت می‌گذاشتیم. شکست همیشه از دست دادن پول و موقعیت نیست؛ گاهی ترس از قضاوت دیگران، جدی گرفته نشدن یا خوب از آب درنیامدن است. همین ترس‌ها می‌توانند سال‌ها ما را در نقطه شروع نگه دارند.

▪ آیا محیط اطرافت تو را به انسانی تبدیل می‌کند که می‌خواهی باشی؟

آدم‌های اطراف ما فقط هم‌صحبت و همکار نیستند؛ بر عادت‌ها، معیارها و خواسته‌هایمان اثر می‌گذارند. در جمعی که مدام تحقیر و مقایسه می‌کند، ممکن است خودمان هم چنین رفتاری پیدا کنیم. در کنار کسانی که اهل یادگیری و تجربه‌اند، شاید جرئت کنیم قدمی تازه برداریم. البته نمی‌توانیم تمام انتخاب‌هایمان را به گردن دیگران بیندازیم. ما هم در ماندن، فاصله گرفتن و انتخاب رابطه‌ها سهم داریم. بعد از وقت گذراندن با آدم‌های نزدیکمان، بیشتر شبیه کسی می‌شویم که دوست داریم باشیم یا از خودمان دورتر؟

▪ با جواب‌هایت چه خواهی کرد؟

شاید این سؤال در میان آن پنج پرسش نباشد، اما بدون آن، باقی جواب‌ها در حد یک تمرین ذهنی می‌مانند. فهمیدن اینکه از چه می‌ترسیم یا چه آرزویی را عقب انداخته‌ایم، به‌تنهایی چیزی را تغییر نمی‌دهد. تغییر از جایی شروع می‌شود که قدمی کوچک برداریم: گفت‌وگویی را آغاز کنیم، برای تصمیمی زمان بگذاریم، از کسی کمک بخواهیم یا به رابطه‌ای که فرسوده‌مان کرده صادقانه نگاه کنیم. لازم نیست همه‌چیز را یک‌باره زیرورو کنیم؛ گاهی یک رفتار کوچک از ده‌ها تصمیم بزرگ روی کاغذ واقعی‌تر است.

▪ شاید خودشناسی همین باشد: هر بار کمی کمتر خودمان را فریب بدهیم. این پرسش‌ها قرار نیست تشخیص روان‌شناختی صادر کنند یا نسخه‌ای برای زندگی بپیچند؛ فقط مکثی ایجاد می‌کنند میان آنچه درباره خودمان می‌گوییم و آنچه واقعاً انجام می‌دهیم. پاسخ‌ها را جایی بنویسیم و چند هفته بعد دوباره بخوانیم. ممکن است جواب‌ها عوض شده باشند؛ یا تازه بفهمیم کدام سؤال را از همان ابتدا بی‌جواب گذاشته‌ایم.

#اتاق_درمان ۲۵

❤️☘ https://t.me/DarmanRoom
❤7👏5🙏2👍1🤩1
📍فاصله‌ی عاشقانه
(آیا گاهی دوست‌داشتن یعنی کمی عقب‌تر ایستادن؟)
✍️ #مصطفی_سلیمانی

🔻 آدم‌ها برای نزدیک‌شدن به هم راه‌های عجیبی پیدا می‌کنند. یکی هر روز صبح پیام می‌دهد، یکی شب‌ها منتظر صدای طرف مقابلش می‌ماند و یکی هم آخرین بازدید واتساپ را نگاه می‌کند تا مطمئن شود آن‌طرف صفحه کسی به او فکر می‌کند. تلفن همراه قرار بود فاصله‌ها را کم کند، اما گاهی به خط‌کش اندازه‌گیری محبت تبدیل می‌شود: هرچه پیام بیشتر، خیالمان راحت‌تر! انگار عشق هم قبض دارد و باید حسابش را بررسی کنیم.

▪︎ ماجرا وقتی جالب می‌شود که دو نفر با دو تعریف متفاوت از دوست‌داشتن کنار هم قرار می‌گیرند. یکی دوست دارد از جزئیات روز طرف مقابل باخبر باشد؛ از ناهار تا دلیل خنده‌های کمترش. دیگری گاهی می‌خواهد خلوت کند، کتاب بخواند یا به سقف نگاه کند. اولی سکوت را نشانه کم‌شدن علاقه می‌بیند و دومی از سؤال‌ها احساس می‌کند برای ورود به زندگی خودش باید مجوز بگیرد. هر دو خیال می‌کنند به رابطه رسیدگی می‌کنند.

▪︎ روان‌شناسان برای توضیح این رفتارها از مفهوم دلبستگی کمک می‌گیرند. بعضی آدم‌ها از رهاشدن می‌ترسند و مدام دنبال نشانه‌های محبت می‌گردند. بعضی دیگر وقتی رابطه خیلی نزدیک می‌شود، احساس می‌کنند فضای شخصی‌شان کوچک شده و عقب می‌روند. انگار یکی پنجره را باز می‌کند تا هوا عوض شود و دیگری از ترس سرما آن را می‌بندد. شناختن این تفاوت‌ها جلوی سوءتفاهم‌ها را می‌گیرد.

▪︎ دوست‌داشتن به کمی جا باز کردن احتیاج دارد. دو گلدان را کنار پنجره تصور کنید؛ هرکدام برای رشد به خاک و نور و فضای خودش نیاز دارد. اگر شاخه‌هایشان را به هم گره بزنیم، رشدکردن دشوار می‌شود. آدم‌ها هم دوستان، علاقه‌ها و ساعت‌های تنهایی خودشان را دارند. رابطه بخشی عزیز از زندگی است، اما تمام هوای قابل تنفس یک انسان نیست. گاهی بهترین کار این است که اجازه بدهیم هرکس به زندگی خودش برسد.

▪︎ البته هر فاصله‌ای نشانه بلوغ عاطفی نیست. گاهی کسی از گفت‌وگویی سخت فرار می‌کند، تلفنش را خاموش می‌کند و چند روز بعد با پیامی معمولی برمی‌گردد؛ انگار اتفاقی نیفتاده است. گاهی هم آدمی به اسم خوشبختی طرف مقابل، یک‌طرفه از زندگی او بیرون می‌رود و فرصت حرف‌زدن را از او می‌گیرد. آدم‌ها گاهی اسم ترسیدن را فداکاری می‌گذارند و اسم فرارکردن را مصلحت. رفتن نشانه بزرگی عشق نیست؛ ماندن هم همیشه نشانه وفاداری نیست.

▪︎ فاصله سالم چه شکلی دارد؟ شاید از چند جمله ساده شروع شود: «امروز خسته‌ام و کمی خلوت می‌خواهم» یا «بیا درباره اتفاقی که افتاده حرف بزنیم». همین جمله‌ها جلوی حدس‌زدن را می‌گیرند. در رابطه سالم، آدم‌ها نیازهایشان را روشن می‌گویند، برای هم جا باز می‌کنند و درباره مرزهایشان به توافق می‌رسند. اگر تلاش دوطرفه بی‌نتیجه بماند و رابطه به جایی برای ترس و فرسودگی تبدیل شود، فاصله‌گرفتن راهی برای مراقبت از خود است.

▪︎ اگر بفهمیم حضور ما در زندگی کسی آرامش او را گرفته است، چه می‌کنیم؟ پذیرفتنش آسان نیست. خاطره‌های مشترک و عادت‌های کوچک، مثل وسایل یک خانه قدیمی‌اند؛ دل‌کندن از هرکدام زمان می‌برد. حتی اگر بدانیم ادامه رابطه به هر دو آسیب می‌زند، ممکن است دلمان برای همان آدم تنگ شود. دلتنگی نشانه اشتباه‌بودن تصمیم نیست؛ گاهی یعنی چیزی برایمان ارزش داشته و حالا جای خالی‌اش را حس می‌کنیم.

▪︎ به گمانم عشق شبیه راه‌رفتن دو نفر در مسیر است. گاهی دست هم را می‌گیرند و گاهی یکی آهسته‌تر قدم برمی‌دارد. مهم این است هر دو با میل خودشان در مسیر باشند. گرفتن دست کسی وقتی زیباست که انگشتانش با خواست خودش دور دست تو حلقه شده باشند. شاید بلوغ عاطفی از همین‌جا شروع شود: بفهمیم دوست‌داشتن، مالک‌شدن نیست؛ مراقبت‌کردن و به‌رسمیت‌شناختن حق انتخاب دیگری است. گاهی باید نزدیک شد، گاهی فرصت داد و گاهی کنار کشید. فاصله هم می‌تواند بخشی از دوست‌داشتن باشد؛ به شرط آنکه صداقت و احترام در آن زنده بمانند.

☘❤️ https://t.me/filsofak
❤19👏7👍1🔥1