فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
Forwarded from معنای زندگی
پرونده خانواده - تنبیه بدنی کودک.pdf
684.4 KB
خانه‌های‌روشن‌۱۲۳
دبیر پرونده: #مصطفی_سلیمانی
نشریه حریم امام شماره۴۲۴

موضوع پرونده:
(تنبیه کودک؛ آری یا خیر؟!)

+ به والدین بفرستید

🍀❤️ @filsofak
وسعت یا عمق

شما همه‌چیزدان هستید یا متخصص؟ هدف‌تان در شغل و در زندگی وسعت است یا عمق؟ به‌هرحال نمی‌توان این دو را با هم داشت. عمر محدود است و انرژی و توجه نیز همین‌طور. اگر بر انجام یک کار تمرکز کنید، این شانس را دارید که آن را واقعا خوب انجام دهید. اگر به‌دنبال انجام کارهای متعددی باشید، طیف وسیع‌تری از کامیابی‌ها را تجربه خواهید کرد، اما در آخر کار، احتمالا به سطحی متوسط در همه‌چیز برسید، یعنی یک فرد غیرحرفه‌ای و متفنن.
حکمت عامه هم بده‌بستان میان وسعت و عمق را چندان خوش‌آیند نمی‌پندارد: "همه‌کاره و هیچ‌کاره" و مواردی از این دست. بیشتر اندیشه‌های روان‌شناسی عامه‌پسند امروزی نیز با این موضوع موافق‌اند. برای دست‌یابی به تخصص واقعی در هر حیطه‌ای؛ ورزش، موسیقی، علم و هرچیز دیگری باید تخصصی کار کنید و زودهنگام کار تخصصی‌تان را آغاز نمایید: پیام اصلی همین است. اگر چنین نکنید، بقیه با قانون موفقیت در ده‌هزار ساعت تمرین سنجیده از شما پیشی می‌گیرند، قانونی که گویا برای موفقیت چشم‌گیر ضروری است.
اما این پیام کاملا نادرست است و دیوید اپستاین در کتاب دامنه (Epstein, David. Range: Why Generalists Triumph in Specialized World. Riverhead Books, 2019) سعی می‌کند ما را قانع کند. تبدیل‌شدن به یک قهرمان، متخصص یا برنده نوبل نیازمند کار تخصصی‌ زودهنگام و دقیق نیست. از قضا در بسیاری موارد، درست خلاف این درست است. وسعت یاور عمق است، نه دشمن آن. در ارزشمندترین حیطه‌های زندگی، همه‌چیزدانان نسبت به متخصصان شانس بیشتری برای موفقیت دارند.
اپستاین دو دلیل متفاوت به ما می‌دهد که چرا همه‌چیزدانان بر متخصصان برتری دارند:
۱. همه‌چیزدانان در پیمودن محیط‌های یادگیری "بدسرشت" بهتر هستند
۲. همه‌چیزدانان نهایتا "کیفیت هم‌خوانی" بهتری دارند.
چیزی که ظاهرا اپستاین به آن توجه ندارد این است که این دو دلیل مستلزم دو نسخه متضاد درباره روش زندگی هستند. اگر زندگی بدسرشت است، باید وسیع شروع کنید و همان‌طور بمانید. اگر زندگی یعنی کیفیت هم‌خوانی، پس باید وسیع شروع کنید و سپس وقتی فهمیدید چه چیز با شما سازگار است، روی آن دقیق‌تر شوید. پس چاره چیست؟ خوش‌بختانه کتاب "دامنه" مطالب تأمل‌برانگیز زیادی را عرضه می‌کند که شاید خودتان بتوانید با آن‌ها راه چاره را بیابید.

اگر موفقیت هدف ماست، پس شاید باید به دنبال مهربان‌ترین محیط‌های یادگیری در دسترس برویم و تمام تلاش‌مان را روی آن بگذاریم. اما اگر می‌خواهیم با نمونه‌گیری از انواع کامیابی‌های انسانی، زندگی خوبی داشته باشیم؛ کمی مکانیک کوانتومی یاد بگیریم، دوی ماراتون برویم، در یک گروه چهارنفره آماتور ویولن بنوازیم، برای عدالت محلی مبارزه کنیم، آنگاه شاید محکوم به این باشیم که نتوانیم به دست‌آوردی متعالی برسیم. اما باز هم می‌توانیم در این باره پرافاده باشیم. کافی‌ست اعلام کنید: من فردی پردانش هستم. تو یک همه‌چیزدان هستی. او یک متفنن است.
مطلب کامل اینجا در وب‌سایت ترجمان

🔸️|وب‌سایت نیویورک تایمز، جیم هولت. ترجمه علی‌رضا شفیعی‌نسب|

❤️🍀 @filsofak
قانون لباس زیر
آموزش پیشگیری از آزار جنسی به کودکان به زبان ساده و کودکانه


پدر و مادرها می‌توانند بدون به‌کاربردن لفظ آزارجنسی پنج نکته اساسی برای پیشگیری از آزار جنسی را به کودکان خود (۵ تا ۱۱ سال) آموزش بدهند. برای چنین آموزشی پدر و مادرها نیاز ندارند که وارد گفتگوهای دشوار شوند یا فکر کنند چطور می‌توانند چنین موضوع حساسی را به کودک خود یاد بدهند. آنچه لازم است تنها پنج نکته است که با گفتگوهای ساده می‌توان به کودک آموخت و به آن‌ها می‌توان قانون لباس زیر نام داد.
این‌که چگونه این را به فرزندتان یاد بدهید به خود شما بستگی دارد، شما بهتر از هر کس دیگری می‌دانید چگونه این کار را انجام دهید. اما چند توصیه ساده:

- گفتگو درباره ایمنی و امنیت کودک را تکرار کنید و فقط به یک بار بسنده نکنید. یادآوری این نکات در گفنگوهای ساده روزمره بسیار مفیدند.
- زمانی‌که کودک حاضر یا مایل به چنین گفتگویی نیست اصرار نکنید و آن را به موقعیت مناسب دیگری موکول کنید.
- این گفتگوها را در مکالمات و برنامه‌های روزمره یا حتی بازی ادغام کنید. در این‌صورت چنین گفتکوهایی هم برای شما هم برای کودک راحت‌تر و طبیعی‌تر خواهد بود.

۱. هر چیزی که با لباس زیر (زیرپوش، شورت، زیرشلواری) پوشانده شود عضو خصوصی است. هیچ‌کس حق ندارد به آن‌ها دست بزند، هیچ‌کس حق ندارد که بخواهد آن را ببیند، هیچ‌کس حق ندارد درباره آن با شما حرف بزند. اگر چنین اتفاقی افتاد کودک باید نه بگوید.

۲. بدن کودک فقط متعلق به خودش و اختیار بدنش فقط دست خودش است نه هیچ‌کس دیگر. به کودک یاد بدهید موقع حمام پدر و مادر و موقع درمان پزشک یا پرستار اجازه دارند به بدن او دست بزنند به شرط این‌که قبلا حتما از کودک اجازه بگیرند. در غیر این‌صورت هیچ‌کس مجاز به چنین کاری نیست و کودک باید به هر کسی در این‌باره نه بگوید و به فرد مورد اعتمادش این موضوع را اطلاع دهد.

۳. نه گفتن حق کودک است؛ نه گفتن را به کودک یاد بدهید. کودک حق نه گفتن دارد و باید به او یاد داد که این حق اوست و نباید از نه گفتن احساس خجالت یا ناراحتی کند. وقتی کودک نه گفتن را یاد بگیرد و آن را حق خود بداند، یاد می‌گیرد که اختیار بدن و احساساتش دست خودش است. به‌عنوان پدر و مادر گاهی شما مجبور می‌شوید که برخلاف میل کودک رفتار کنید اما اگر کودک بتواند به اعضای خانواده نه بگوید یاد می‌گیرد که به دیگران هم نه بگوید. به کودک آموزش دهید به هرکس بخواهد با بدن او کاری کند نه بگوید و اصرار یا تطمیع یا هر روش دیگری نباید نه را عوض کند.

۴. رازهای بد نباید راز بمانند. کودک باید یاد بگیرد درباره رازهایی که او را نارحت می‌کنند حرف بزند. به کودک باید یاد داد که بین راز خوب و بد تفاوت وجود دارد. رازهای خوب (مثلا خرید پنهانی هدیه) را می‌توان مخفی نگه داشت اما رازهای بد را باید به فرد مورد اعتماد گفت. برای این‌که کودک بتواند چنین کند باید اعتماد به‌نفس داشته باشد و این با زندگی در آسایش و امنیت حاصل می‌شود. بزرگ‌ترین ابزار کودک‌آزار مخفی‌کاری است؛ "این رازی بین من و تو است". کودک باید بداند هر رازی که ناراحتش می‌کند یا برخلاف میلش است نباید راز باقی بماند.

۵. کمک بخواه؛ همیشه کسی هست که کمک کند. اگر کودک احساس غم، نگرانی یا ترس می‌کند می‌تواند با بزرگ‌سالی که به او اعتماد دارد این را در میان بگذارد. به کودک اطمینان خاطر بدهید که این احساسات منفی تقصیر او نیستند و بیان آن‌ها هم برایشان دردسرساز نخواهد بود. مطرح‌کردن این ترس‌ها و نگرانی‌ها الزاما نباید فقط با پدر و مادر باشند، ممکن است این موضوعات با خواهر و برادر، دوست خانوادگی، معلم یا پزشک و روان‌شناس مطرح شوند.

🔸️|دکتر اکرم پرند، فوق دکتری روان‌شناسی کودک و نوجوان|

🍀❤️ @filsofak
چگالی زندگی

روی سنگ قبر هیچ آدمی سالیان زندگی کردنش را نمی‌نویسند و فقط ذکر می‌کنند که چند سال زنده بوده است. لابد بابت این‌که ما آدم‌ها زندگی‌ را از چشم عقل‌مان نگاه می‌کنیم. عقل کاری به این کارها ندارد. فقط تاریخ رفتن را از تاریخ آمدن کم می‌کند و خلاص.

چگالی زندگی، روزهای زندگی‌کردن تقسیم به روزهای زنده‌بودن است. هر چقدر نتیجه‌ی این فرمول به یک نزدیک‌تر باشد، بیشتر زندگی کرده‌ایم و هر چه به صفر نزدیک‌تر باشد، صرفا زنده بوده‌ایم. ثانیه‌ها وزن دارند. ثانیه‌های سبکی هستند که فقط لازم‌شان داریم برای زنده‌بودن. مثل ثانیه‌هایی که من برای سیرشدن و زنده‌بودن باید با هزار صفحه نقشه‌ی سیاه و سفید چانه بزنم و هزار جدول پر از عدد را بالا و پائین کنم. ثانیه‌های سبکی که هیچ وقت در آن‌ها زندگی نکردم.

ثانیه‌هایی که مولدشان دل آدم باشد، ثانیه‌هایی وزین هستند. اما ثانیه‌های عقلی، ثانیه‌یی کم‌وزنند که صرفا برای زنده‌ماندن لازمند. اشکال کار همین‌جاست که پیرو عقل بودن، موجه‌ترین استراتژی حیات ماست. هیچ‌کس را بابت پیروی از عقلش قضاوت نابجا نمی‌کنند. عقل به مثابه آرام‌ترین، مودب‌ترین و حوصله‌سربرترین پسر بچه‌ی سر کلاس است که به‌هیچ شکلی نمی‌شود بهش ایراد گرفت. از آن‌طرف دل، شرورترین و سرکش‌ترین موجود است که پیروی‌اش فقط در شعرها و داستان‌ها موجه است. اما در زندگی واقعی، پیروی از دل جایگاه چندان قانونی‌ای ندارد. همین می‌شود که چگالی زندگی انسان معمولی همیشه حول عدد صفر می‌گردد. انسان‌های معقول و موجه و جاگرفته در فریم مشخص زندگی در جامعه‌ی "سالم".

🔸️|فهیم عطار|

🍀❤️ @filsofak