#اروين_يالوم میگوید؛
اولین قدمِ درمان این است که درمانجو از صندلی «قربانی» بر روی صندلی «مسئول» بنشیند.
و به گمانم پذیرش این موضوع چقدر برای افراد رنج دیده، گران است و حق دارند با خشم به آن بنگرند.
همدلانه درکشان میکنم اما تلاشم این است تا به عمقِ مطلب بیندیشند؛
معنای سخن آن نیست که دیگران و محیط نقشی در آسیب تو نداشتهاند، اما انسان برای آغاز زندگیِ نو باید با تمام وجود بپذیرد که مسئولیت گذاشتن مرهم بر زخمهایش بر عهدهی خویشتن است و بس.
در این سالها چه بسیار مراجعینی داشتهام که با پذیرش این مفهوم ریشههایشان را قوی ساختند، آغاز به رشد دوباره کردند و با رهایی از رنجهایشان تبدیل به یگانهای شدند که در پتانسیل وجودشان بود، اما آن را نمیدیدند...
(📖 #روان_درمانی_اگزیستانسیال)
🍀❤️ @filsofak
اولین قدمِ درمان این است که درمانجو از صندلی «قربانی» بر روی صندلی «مسئول» بنشیند.
و به گمانم پذیرش این موضوع چقدر برای افراد رنج دیده، گران است و حق دارند با خشم به آن بنگرند.
همدلانه درکشان میکنم اما تلاشم این است تا به عمقِ مطلب بیندیشند؛
معنای سخن آن نیست که دیگران و محیط نقشی در آسیب تو نداشتهاند، اما انسان برای آغاز زندگیِ نو باید با تمام وجود بپذیرد که مسئولیت گذاشتن مرهم بر زخمهایش بر عهدهی خویشتن است و بس.
در این سالها چه بسیار مراجعینی داشتهام که با پذیرش این مفهوم ریشههایشان را قوی ساختند، آغاز به رشد دوباره کردند و با رهایی از رنجهایشان تبدیل به یگانهای شدند که در پتانسیل وجودشان بود، اما آن را نمیدیدند...
(📖 #روان_درمانی_اگزیستانسیال)
🍀❤️ @filsofak
انسان مدام باید مشغول کار باشد. سازندگی کند، وگرنه از درون پوک میشود. و بیکاری بدتر از تنهایی است. آدم بیکار در جمع هم تنهاست.
🔸️عباس معروفی
از کتاب سمفونی مردگان
❤️🍀 @filsofak
🔸️عباس معروفی
از کتاب سمفونی مردگان
❤️🍀 @filsofak
👍1
فکر میکنم آنچه موجب رنجش آدمها از یکدیگر میشود این است که غالبا ما آدمها توقع داریم طرف مقابلمان، به تمام وقایع دنیا از زاویه دید ما نگاه کند!
در صورتی که درون هر آدمی، دنیای متفاوتی وجود دارد که با پذیرش این تفاوتها، روابط شکل مناسبتری خواهند داشت.
🔸️گونتر گراس
از کتاب طبل حلبی
❤️🍀 @filsofak
در صورتی که درون هر آدمی، دنیای متفاوتی وجود دارد که با پذیرش این تفاوتها، روابط شکل مناسبتری خواهند داشت.
🔸️گونتر گراس
از کتاب طبل حلبی
❤️🍀 @filsofak
انسان اشغالشده
مرید، در همان گام اول مریدی، حق اختیار و انتخاب خود را و بلکه تمامیت عقلانیت خود را در پای مراد قربانی میکند. خویش را میبازد و چنان مسلوبالاراده میشود که "مراد "هر چه فرمان دهد، او بر آن بی چون و چرا گردن مینهد. شیفتگی و مجذوبشدن، آدمی را از خود بیرون میکشد و با خویش بیگانهاش میکند. "شیفتگی"، زندانی است که قدرت عقل و داوری اخلاقی را به بند میکشد. "جان شیفته"، انسان از خود بیگانهای است که دیگری را بر جای خود مینشاند. چونان سرزمینی که به اشغال دیگری در آمده است.
اما میان انسان اشغالشده و زمین اشغالشده سه تفاوت عمده است:
۱. ساکنان سرزمینهایی که اشغال شدهاند، آگاهند که سرزمینشان اشغال شده است و بر آن علم دارند. اما انسان اشغالشده، به واگذاری خویشتن خویش به دیگری علم ندارد و نمیداند، دیگری او را تصاحب نموده است. زیرا اختیار، عقل و حق انتخابش را وانهاده است و نمیداند که با خود چه کرده و کدام گوهر را از دست داده است. انسان از خود تهیشده، انسان خودآگاه نیست. نسبت به خود در جهل و تاریکی است.
۲. ساکنان سرزمین اشغالشده از این که دیارشان را از آنها ستاندهاند، ناراحت و نگرانند و نسبت به بیگانه نفرت و دشمنی دارند. اما انسانی که تمامیت خود را واگذار کرده است، از این رخداد، شاد و شادمان است. او نسبت به مراد خود که درونش را تهی کرده است، عشق میورزد.
۳. ساکنان راندهشده از وطنشان، تمام همت و ارادهی خود را بر رهایی سرزمینشان از دست اشغالگران میگذارند و تا جایی پیش میروند که حتی جان خود را بر سر آن مینهند، اما انسان اشغالشده، بر این اشغالشدگی فخر میفروشد و افتخار میکند که مرید است و ارادهاش را واگذار کرده است.
شیفتگی نسبت به دیگری و دیگران، (و این دیگری هر کسی که میخواهد باشد)، سم مهلکی است که جان شریف انسان را به ورطهی نابودی میکشاند. در شیفتگی، نوعی مسخشدگی نهفته است. مرید، فرد مسخ و منحلشدهای است که فردیتش را از دست داده و جز پیروی و تبعیت و جز تقلید، از او چیزی از عنصر انسانی باقی نمانده است.
وقتی اندیشیدن، ارادهی آزاد، عنصر اختیار و انتخاب از میان برداشته شود، آنچه باقی میماند، همان جسمی است که با جمادات و نباتات تفاوت ماهوی ندارد. مرید، به اختیار خود، خرد نقاد و قدرت فاهمهاش را سرکوب میکند و دست به انکار خویش میزند. انکار خویش، رکن اصلی "مریدی و مرادی" است. مراد، کسی است که بهجای مرید میاندیشد، تصمیم میگیرد و بهجای او میزید. از اینرو مرید، عقل را تعطیل میکند و به پیروی مشغول میشود.
جامعهی تودهای، آدمیان را به سمت و سوی انکار خویش و واگذاری خویش به دیگران میکشاند. روان تودهای (به تعبیر یونگ)، زمین مساعدی است برای پرورش مریدانی راستین (به تعبیر اریک هوفر). وقتی ساختارها مانع شکلگیری فردیت و تشخص یافتن میشوند، میل به بیگانگی با خویش افزایش مییابد. تودهها از بار مسئولیت شخصی میگریزند (به تعبیر اریک فروم) و خود را در جمع و یا در یک مراد و راهبر منحل میکنند. انحلال خویش با تبعیت و تقلید آغاز میگردد و تا پایان ادامه مییابد. در پروسهی انحلال، قدرت اندیشه و خرد و قوهی داوری از بین میرود.
🔸️|علی زمانیان، کانال خرد منقد|
🍀❤️ @filsofak
مرید، در همان گام اول مریدی، حق اختیار و انتخاب خود را و بلکه تمامیت عقلانیت خود را در پای مراد قربانی میکند. خویش را میبازد و چنان مسلوبالاراده میشود که "مراد "هر چه فرمان دهد، او بر آن بی چون و چرا گردن مینهد. شیفتگی و مجذوبشدن، آدمی را از خود بیرون میکشد و با خویش بیگانهاش میکند. "شیفتگی"، زندانی است که قدرت عقل و داوری اخلاقی را به بند میکشد. "جان شیفته"، انسان از خود بیگانهای است که دیگری را بر جای خود مینشاند. چونان سرزمینی که به اشغال دیگری در آمده است.
اما میان انسان اشغالشده و زمین اشغالشده سه تفاوت عمده است:
۱. ساکنان سرزمینهایی که اشغال شدهاند، آگاهند که سرزمینشان اشغال شده است و بر آن علم دارند. اما انسان اشغالشده، به واگذاری خویشتن خویش به دیگری علم ندارد و نمیداند، دیگری او را تصاحب نموده است. زیرا اختیار، عقل و حق انتخابش را وانهاده است و نمیداند که با خود چه کرده و کدام گوهر را از دست داده است. انسان از خود تهیشده، انسان خودآگاه نیست. نسبت به خود در جهل و تاریکی است.
۲. ساکنان سرزمین اشغالشده از این که دیارشان را از آنها ستاندهاند، ناراحت و نگرانند و نسبت به بیگانه نفرت و دشمنی دارند. اما انسانی که تمامیت خود را واگذار کرده است، از این رخداد، شاد و شادمان است. او نسبت به مراد خود که درونش را تهی کرده است، عشق میورزد.
۳. ساکنان راندهشده از وطنشان، تمام همت و ارادهی خود را بر رهایی سرزمینشان از دست اشغالگران میگذارند و تا جایی پیش میروند که حتی جان خود را بر سر آن مینهند، اما انسان اشغالشده، بر این اشغالشدگی فخر میفروشد و افتخار میکند که مرید است و ارادهاش را واگذار کرده است.
شیفتگی نسبت به دیگری و دیگران، (و این دیگری هر کسی که میخواهد باشد)، سم مهلکی است که جان شریف انسان را به ورطهی نابودی میکشاند. در شیفتگی، نوعی مسخشدگی نهفته است. مرید، فرد مسخ و منحلشدهای است که فردیتش را از دست داده و جز پیروی و تبعیت و جز تقلید، از او چیزی از عنصر انسانی باقی نمانده است.
وقتی اندیشیدن، ارادهی آزاد، عنصر اختیار و انتخاب از میان برداشته شود، آنچه باقی میماند، همان جسمی است که با جمادات و نباتات تفاوت ماهوی ندارد. مرید، به اختیار خود، خرد نقاد و قدرت فاهمهاش را سرکوب میکند و دست به انکار خویش میزند. انکار خویش، رکن اصلی "مریدی و مرادی" است. مراد، کسی است که بهجای مرید میاندیشد، تصمیم میگیرد و بهجای او میزید. از اینرو مرید، عقل را تعطیل میکند و به پیروی مشغول میشود.
جامعهی تودهای، آدمیان را به سمت و سوی انکار خویش و واگذاری خویش به دیگران میکشاند. روان تودهای (به تعبیر یونگ)، زمین مساعدی است برای پرورش مریدانی راستین (به تعبیر اریک هوفر). وقتی ساختارها مانع شکلگیری فردیت و تشخص یافتن میشوند، میل به بیگانگی با خویش افزایش مییابد. تودهها از بار مسئولیت شخصی میگریزند (به تعبیر اریک فروم) و خود را در جمع و یا در یک مراد و راهبر منحل میکنند. انحلال خویش با تبعیت و تقلید آغاز میگردد و تا پایان ادامه مییابد. در پروسهی انحلال، قدرت اندیشه و خرد و قوهی داوری از بین میرود.
🔸️|علی زمانیان، کانال خرد منقد|
🍀❤️ @filsofak
باغبان یا نجار؟
نجار، قبل از اینکه شروع به ساختن چیزی کند، باید نقشهی دقیق همهچیز را بکشد. او پیش از اینکه یک صندلی بسازد، دقیقا میداند نتیجهی کارش چه خواهد شد و اگر به اندازه کافی مهارت و تجربه داشته باشد، هیچ خطایی رخ نخواهد داد.
اما باغبان چطور؟ او هم همهی تلاشش را میکند، به جزئیترین نشانهها توجه دارد و بهترین شرایط را برای رشد گلها و گیاهانش فراهم میکند. اما با وجود این، نمیتواند تعیین کند که درختی که کاشته، یا گلی که پرورش داده، چه شکلی خواهند شد. باغبان، برخلاف نجار، همیشه منتظر چیزهای پیشبینینشده است. یک روز صبح از خواب بیدار میشود و میبیند درختها زودتر از چیزی که انتظار داشت شکوفه کردهاند. یا میبیند گلدان سرسبزی ناگهان پژمرده شده است.
بعضی از پدر و مادرها میخواهند برای بچهشان نجار باشند. از همان کودکی نقشه راه موفقیت او را پیش خودشان کشیدهاند. پسرم باید دانشمند شود، دخترم باید پزشک شود و بعد لحظه لحظهی زندگی کودکشان را مثل نجارها با خطکش و پرگار و گونیا اندازه میگیرند. ۴۰دقیقه بازی، دو ساعت درس، ۲۰دقیقه تلویزیون و همینطور تا آخر. آنها تحت هیچ شرایطی اجازه نمیدهند این برنامه بههم بریزد، اما نکتهی بزرگی را فراموش کردهاند: نجارها با چوب بیجان کار میکنند، ولی بچهها نهالهای زندهاند.
آلیسون گوپنیک، نویسنده کتاب "علیه تربیت فرزند"، میگوید باید برای بچهها باغبان بود. باید به آنها توجه کنیم، شرایط رشد و بالندگیشان را فراهم کنیم، اما بدانیم که آنها باید راه خودشان را بروند. با بازی، زندگیکردن را بیاموزند و با شلختگی و بههمریختگی، اهمیت نظم و برنامهریزی را درک کنند.
یادمان نرود که مرغوبترین میز و صندلیها هم هیچوقت شکوفه نخواهند داد.
🔸️|کانال ترجمان|
🍀❤️ @filsofak
نجار، قبل از اینکه شروع به ساختن چیزی کند، باید نقشهی دقیق همهچیز را بکشد. او پیش از اینکه یک صندلی بسازد، دقیقا میداند نتیجهی کارش چه خواهد شد و اگر به اندازه کافی مهارت و تجربه داشته باشد، هیچ خطایی رخ نخواهد داد.
اما باغبان چطور؟ او هم همهی تلاشش را میکند، به جزئیترین نشانهها توجه دارد و بهترین شرایط را برای رشد گلها و گیاهانش فراهم میکند. اما با وجود این، نمیتواند تعیین کند که درختی که کاشته، یا گلی که پرورش داده، چه شکلی خواهند شد. باغبان، برخلاف نجار، همیشه منتظر چیزهای پیشبینینشده است. یک روز صبح از خواب بیدار میشود و میبیند درختها زودتر از چیزی که انتظار داشت شکوفه کردهاند. یا میبیند گلدان سرسبزی ناگهان پژمرده شده است.
بعضی از پدر و مادرها میخواهند برای بچهشان نجار باشند. از همان کودکی نقشه راه موفقیت او را پیش خودشان کشیدهاند. پسرم باید دانشمند شود، دخترم باید پزشک شود و بعد لحظه لحظهی زندگی کودکشان را مثل نجارها با خطکش و پرگار و گونیا اندازه میگیرند. ۴۰دقیقه بازی، دو ساعت درس، ۲۰دقیقه تلویزیون و همینطور تا آخر. آنها تحت هیچ شرایطی اجازه نمیدهند این برنامه بههم بریزد، اما نکتهی بزرگی را فراموش کردهاند: نجارها با چوب بیجان کار میکنند، ولی بچهها نهالهای زندهاند.
آلیسون گوپنیک، نویسنده کتاب "علیه تربیت فرزند"، میگوید باید برای بچهها باغبان بود. باید به آنها توجه کنیم، شرایط رشد و بالندگیشان را فراهم کنیم، اما بدانیم که آنها باید راه خودشان را بروند. با بازی، زندگیکردن را بیاموزند و با شلختگی و بههمریختگی، اهمیت نظم و برنامهریزی را درک کنند.
یادمان نرود که مرغوبترین میز و صندلیها هم هیچوقت شکوفه نخواهند داد.
🔸️|کانال ترجمان|
🍀❤️ @filsofak
کنترلگر نباشیم
این سوال مطرح است که چرا بعضی از "دوستیها" صمیمانهتر از بیشتر "ازدواج"هاست؟
پاسخ در تمایل به "کنترلکردن" ماست.
ما در روابط دوستانه نیازی به کنترل و تغییر دیگری نمیبینیم. او را میپذیریم و سعی میکنیم با عیب و حسن او کنار بیاییم و از بودن در کنارش لذت ببریم. ولی در زندگی مشترک اغلب زوجها بهشدت تمایل به کنترل و تغییر دیگری دارند تا با خواستهها و ایدهآلهایشان نزدیکتر شود. غافل از این که ما قادر به کنترل و تغییر دیگران نیستیم.
همین تلاش دائمی برای کنترل و تغییر دیگری باعث میشود ما نتوانیم حقیقتا از بودن در کنار یکدیگر لذت ببریم. روزی که متوجه بشویم این موضوع از توان ما خارج است و دست از کنترل دیگری برداریم، صمیمت به رابطه ما برمیگردد.
🔸️|مژگان حضرتزاده|
🍀❤️ @filsofak
این سوال مطرح است که چرا بعضی از "دوستیها" صمیمانهتر از بیشتر "ازدواج"هاست؟
پاسخ در تمایل به "کنترلکردن" ماست.
ما در روابط دوستانه نیازی به کنترل و تغییر دیگری نمیبینیم. او را میپذیریم و سعی میکنیم با عیب و حسن او کنار بیاییم و از بودن در کنارش لذت ببریم. ولی در زندگی مشترک اغلب زوجها بهشدت تمایل به کنترل و تغییر دیگری دارند تا با خواستهها و ایدهآلهایشان نزدیکتر شود. غافل از این که ما قادر به کنترل و تغییر دیگران نیستیم.
همین تلاش دائمی برای کنترل و تغییر دیگری باعث میشود ما نتوانیم حقیقتا از بودن در کنار یکدیگر لذت ببریم. روزی که متوجه بشویم این موضوع از توان ما خارج است و دست از کنترل دیگری برداریم، صمیمت به رابطه ما برمیگردد.
🔸️|مژگان حضرتزاده|
🍀❤️ @filsofak
👍1
مقایسهکردن کودکان با هم ممنوع
یکی از رفتارهای اشتباه و مخربی که بعضا خیلی از والدین با هدف ایجاد تغئیر در رفتار فرزندشان، یا حتی گاهی اوقات ناخواسته مرتکب آن میشوند، مقایسهکردن کودکشان با کودکان دیگر است. برخی والدین به این دلیل این شیوه را بهکار میگیرند که گمان میکنند با مقایسهکردن کودک را برای انجام رفتار خاصی برمیانگیزند، غافل از اینکه این روش اثرات منفی در سلامت روان و شخصیت کودک میگذارد.
هر کودکی ویژگیهای خاص خودش را داراست؛ تفاوت در تواناییها و ضعفهای افراد که ناشی از سرشت و خلق و خوی متفاوت، صفات شخصیتی گوناگون، علائق و نیازها، تربیت و محیط رشدی متفاوت و بسیاری عوامل ریز و درشت دیگر است، در هر فردی طبیعی است، پس باید پذیرفت که هر کودکی متفاوت از دیگریست و از اینرو داشتن انتظارات یکسان از همهی کودکان هم جنس یا هم سن صرفا به دلیل داشتن سن و جنسیت یکسان منطقی نیست.
برخی از پیامدهای منفی مقایسهکردن کودکان
۱. مقایسه کودک با همسالانش به عزت نفس او آسیب میزند و این حس را به کودک میدهد که از نظر والدینش دوستداشتنی و پذیرفتنی نیست!
۲. باعث بوجود آمدن استرس و تنش در کودکان میشود.
۳. وقتی کودک در مواردی که ضعف دارد با دیگری مقایسه میشود، احساس سرخوردگی و ناامیدی پیدا میکند و این میتواند ضمن کاهش اعتماد بهنفس کودک، حقارت، خشم و پرخاشگری را نیز در او برانگیزد.
۴. کودک نسبت به کودک دیگری که با او مقایسه شده است احساس پرخاشگری یا نفرت مینماید، باعث بروز مشاجرهی کودکان با یکدیگر شده و روابط آنها را با هم خراب میکند.
۵. زمینهی شکلگیری دروغگویی و حسادت در کودک را رقم میزند.
۶. ایجاد انگیزهی رقابت ناسالم یکی دیگر از پیامدهای منفی مقایسهکردن کودکان است؛ کودکی که متوجه میشود والدینش او را بهخاطر برخی ضعفها با دیگری مقایسه میکنند ممکن است ناخودآگاه تلاش کند بههر قیمتی که شده برندهی رقابت با دیگران باشد.
۷. اگر کودکی مرتبا مورد مقایسه و احتمالا سرزنش واقع شود، از نظر شخصیتی میتواند مستعد شکلگیری طرحوارهی ناسازگار نقص/شرم شود. تلهی نقص و شرم در بزرگسالی فرد را دچار احساس حقارت دائمی میکند، انتقادگری شدید و احساس حسادت همیشگی در فرد او را آزار میدهد. اگر کسی از او انتقاد درستی بکند، سخت موضع دفاعی میگیرد، اگر موفقیتی نصیب او شود خود را لایق آن موفقیت نمیداند، در برابر مشکلات زندگی و مشکلات ارتباطی ناامید شده و ممکن است به دام افسردگی بیفتد.
سعی کنید بهجای مقایسهی فرزندتان با دیگران او را با خودش مقایسه کنید.
کودک خود را همانگونه که هست بپذیرید، حتی اگر استعدادهای بسیار کمی دارد.
از کودک نخواهید که همیشه کامل و بینقص باشد.
بهجای مقایسهکردن، به علائق کودکتان احترام بگذارید و همواره ویژگیهای مثبت او را تشویق و تحسین کنید.
🔸️|دکتر سمیرا شیرمحمدی|
🍀❤️ @filsofak
یکی از رفتارهای اشتباه و مخربی که بعضا خیلی از والدین با هدف ایجاد تغئیر در رفتار فرزندشان، یا حتی گاهی اوقات ناخواسته مرتکب آن میشوند، مقایسهکردن کودکشان با کودکان دیگر است. برخی والدین به این دلیل این شیوه را بهکار میگیرند که گمان میکنند با مقایسهکردن کودک را برای انجام رفتار خاصی برمیانگیزند، غافل از اینکه این روش اثرات منفی در سلامت روان و شخصیت کودک میگذارد.
هر کودکی ویژگیهای خاص خودش را داراست؛ تفاوت در تواناییها و ضعفهای افراد که ناشی از سرشت و خلق و خوی متفاوت، صفات شخصیتی گوناگون، علائق و نیازها، تربیت و محیط رشدی متفاوت و بسیاری عوامل ریز و درشت دیگر است، در هر فردی طبیعی است، پس باید پذیرفت که هر کودکی متفاوت از دیگریست و از اینرو داشتن انتظارات یکسان از همهی کودکان هم جنس یا هم سن صرفا به دلیل داشتن سن و جنسیت یکسان منطقی نیست.
برخی از پیامدهای منفی مقایسهکردن کودکان
۱. مقایسه کودک با همسالانش به عزت نفس او آسیب میزند و این حس را به کودک میدهد که از نظر والدینش دوستداشتنی و پذیرفتنی نیست!
۲. باعث بوجود آمدن استرس و تنش در کودکان میشود.
۳. وقتی کودک در مواردی که ضعف دارد با دیگری مقایسه میشود، احساس سرخوردگی و ناامیدی پیدا میکند و این میتواند ضمن کاهش اعتماد بهنفس کودک، حقارت، خشم و پرخاشگری را نیز در او برانگیزد.
۴. کودک نسبت به کودک دیگری که با او مقایسه شده است احساس پرخاشگری یا نفرت مینماید، باعث بروز مشاجرهی کودکان با یکدیگر شده و روابط آنها را با هم خراب میکند.
۵. زمینهی شکلگیری دروغگویی و حسادت در کودک را رقم میزند.
۶. ایجاد انگیزهی رقابت ناسالم یکی دیگر از پیامدهای منفی مقایسهکردن کودکان است؛ کودکی که متوجه میشود والدینش او را بهخاطر برخی ضعفها با دیگری مقایسه میکنند ممکن است ناخودآگاه تلاش کند بههر قیمتی که شده برندهی رقابت با دیگران باشد.
۷. اگر کودکی مرتبا مورد مقایسه و احتمالا سرزنش واقع شود، از نظر شخصیتی میتواند مستعد شکلگیری طرحوارهی ناسازگار نقص/شرم شود. تلهی نقص و شرم در بزرگسالی فرد را دچار احساس حقارت دائمی میکند، انتقادگری شدید و احساس حسادت همیشگی در فرد او را آزار میدهد. اگر کسی از او انتقاد درستی بکند، سخت موضع دفاعی میگیرد، اگر موفقیتی نصیب او شود خود را لایق آن موفقیت نمیداند، در برابر مشکلات زندگی و مشکلات ارتباطی ناامید شده و ممکن است به دام افسردگی بیفتد.
سعی کنید بهجای مقایسهی فرزندتان با دیگران او را با خودش مقایسه کنید.
کودک خود را همانگونه که هست بپذیرید، حتی اگر استعدادهای بسیار کمی دارد.
از کودک نخواهید که همیشه کامل و بینقص باشد.
بهجای مقایسهکردن، به علائق کودکتان احترام بگذارید و همواره ویژگیهای مثبت او را تشویق و تحسین کنید.
🔸️|دکتر سمیرا شیرمحمدی|
🍀❤️ @filsofak
فقط کسی از طعم واقعی زندگی لذت میبرد که مشتاق و آمادهی دست کشیدن از آن باشد...
#سنکا (فیلسوف رواقی)
📖 #روان_درمانی_اگزیستانسیال
🖋 #اروين_يالوم
🍀❤️ @filsofak
#سنکا (فیلسوف رواقی)
📖 #روان_درمانی_اگزیستانسیال
🖋 #اروين_يالوم
🍀❤️ @filsofak
از من میپرسند چه توصیهای برای ما داری؟
توصیهای که برایتان دارم از مادرشوهرم در روز عروسیام گرفتهام: در زندگی مشترک گاهی آدم باید کمی کر باشد.
خودم این توصیه را آویزهی گوشم کردهام، آن هم نه فقط در ۵۶ سال زندگی مشترک بینظیرم بلکه در محیط کار حتی در دیوان عالی هم به این توصیه عمل کردهام.
هر وقت کلامی دلسرد کننده یا نامهربان شنیدید بهتر است فراموشش کنید.
عصبانیت و خشم چیزی بر توان و ارادهی انسان نمیافزاید
🔸️روث بیدر گینزبرگ_ قاضی دیوان عدالت آمریکا
🍀❤️ @filsofak
توصیهای که برایتان دارم از مادرشوهرم در روز عروسیام گرفتهام: در زندگی مشترک گاهی آدم باید کمی کر باشد.
خودم این توصیه را آویزهی گوشم کردهام، آن هم نه فقط در ۵۶ سال زندگی مشترک بینظیرم بلکه در محیط کار حتی در دیوان عالی هم به این توصیه عمل کردهام.
هر وقت کلامی دلسرد کننده یا نامهربان شنیدید بهتر است فراموشش کنید.
عصبانیت و خشم چیزی بر توان و ارادهی انسان نمیافزاید
🔸️روث بیدر گینزبرگ_ قاضی دیوان عدالت آمریکا
🍀❤️ @filsofak
👍1
آزادی چیست؟
آزادی ظرفیت و توانمندی انسان برای رشد و تحول است، ظرفیت و توان ساختن و پرداختن خویش، و آگاه بودن به وجود و ویژگیهای خویشتن است. خود آگاهی و آزادی مثل دو روی سکه و همیشه باهم هستند. از آنجا روشن می شود که اگر دقت کنیم می بینیم که هر چه خود آگاهی شخص کمتر باشد افکار و رفتارش کمتر آزادانه و از آن خودش خواهد بود. آزادی، چنان که نیچه گفته است توانایی و ظرفیت رسیدن به آن چیزی است که واقعا هستیم.
آزادی هرج و مرج و بی نظمی نیست. گام اصلی در به دست آوردن آزادی درونی، انتخاب خویشتن است.
معنی اش این است که فرد جای مخصوص خود را در جهان تشخیص دهد و مسئولیت ادامه حیات خویش را، به عنوان شخصیتی مستقل، به عهده بگیرد و این همان است که نیچه آن را، اراده به حفظ و ادامه زندگی عنوان کرده است.
🔸️نظریه های شخصیت/شولتز
❤️🍀 @filsofak
آزادی ظرفیت و توانمندی انسان برای رشد و تحول است، ظرفیت و توان ساختن و پرداختن خویش، و آگاه بودن به وجود و ویژگیهای خویشتن است. خود آگاهی و آزادی مثل دو روی سکه و همیشه باهم هستند. از آنجا روشن می شود که اگر دقت کنیم می بینیم که هر چه خود آگاهی شخص کمتر باشد افکار و رفتارش کمتر آزادانه و از آن خودش خواهد بود. آزادی، چنان که نیچه گفته است توانایی و ظرفیت رسیدن به آن چیزی است که واقعا هستیم.
آزادی هرج و مرج و بی نظمی نیست. گام اصلی در به دست آوردن آزادی درونی، انتخاب خویشتن است.
معنی اش این است که فرد جای مخصوص خود را در جهان تشخیص دهد و مسئولیت ادامه حیات خویش را، به عنوان شخصیتی مستقل، به عهده بگیرد و این همان است که نیچه آن را، اراده به حفظ و ادامه زندگی عنوان کرده است.
🔸️نظریه های شخصیت/شولتز
❤️🍀 @filsofak
«هاناآرنت» روان شناس و فیلسوف اخلاق آلمانی در مقاله "حقیقت و سیاست" مینویسد:
.....از دیدگاه روانی-اجتماعی میتوانیم دروغها را به دو دسته تقسیم کنیم:
گروه اول دروغهایی هستند که ناشی از (Driver) «دیگران را راضی کن» هستند.
..... هنگامی که خانواده، آموزش و پرورش و رسانه دستور «دیگران را راضی کن» را در پیشنویس زندگی ما نوشته باشند ما در سراسر عمر تلاش میکنیم «به هر قیمتی» دیگران را خوشنود کنیم. در نتیجه، هنگامی که حدس میزنیم گفتنِ حقیقت باعث رنجش خاطر دیگران شود دروغ را جایگزین حقیقت میکنیم. بارها پیش آمده است که در پاسخ سؤالات "این لباس به من میاد؟"، "این رنگ مو به من میاد؟"، "از غذا راضی بودین؟ نمکش خوب بود؟ خوب جا افتاده بود؟" پاسخ دادهایم: "بله، کاملاً، خیلی!" در حالی که نه آن رنگ لباس و رنگ مو به دوستمان میآمده و نه این غذا طعم رضایتبخشی داشته است. خیلی اوقات خودِ سؤالکننده هم به جای شنیدن حقیقت تلخ، توقع دارد دروغ شیرین را بشنود! انگار که او از شما میخواهد که "لطفاً به من دروغ بگویید، خواهش میکنم!". گرچه او در سطح خودآگاه و آشکار از شما تقاضای دروغ نمیکند اما در سطح ناخودآگاه و تلویحی از شما تمنّای دروغ میکند و زبان بدن و لحن کلام او پر از این التماس است: «عزیزم، مرا با دروغ شیرین نوازش کن.» کسانی که با گفتن چنین دروغهای شیرینی مخاطب خود را خوشنود میکنند دچار دستورالعمل روانی «همه را خشنود کن» هستند. آنها از این که دیگران را برنجانند وحشت دارند. این نوع دروغ گفتن نه با طرّاحی قبلی صورت میگیرد و نه با قصد سوءاستفاده از مخاطب، تنها تصمیمی است ناشی از آموزههای غلط تربیتی و ترس از رنجاندن دیگران.
اما در مقابل چنین دروغهایی دسته دوّمی از دروغها وجود دارند.
دروغهایی که طرّاحی شدهاند و گویندهی آنها ، نه به قصد نوازش کردن مخاطب بلکه به منظور فریب دادن و سوءاستفاده از او این دروغهای نظاممند را طراحی کرده است. در کتاب۱۹۸۴، جورج اورول جامعهای را ترسیم میکند که در آن وزارتخانهای وجود دارد به نام «وزارت حقیقت» که بر خلاف نامش، وظیفهاش پنهان کردن حقیقت و انتشار دروغ است، دروغهایی که باعث فریب ملت و اقتدار و ثبات حکومت شوند. چنین دروغهایی ریشه در «کیش قدرت» دارند، مذهبی که محور آن حفظ قدرت است. جورج اورول در همان کتاب به «مرام نامه» سازمانی که دروغهای نهادینه و سازمانمند تولید میکند میپردازد: «حفظ قدرت به هر بهایی!». هنگامی که در جامعهای نهادهای قدرت دچار چنین مذهبی شوند، گفتن حقیقت و پردهبرداری از دروغ تبدیل به یک «عمل سیاسی» میشود و شما با «نه گفتن» به دروغهای بزرگ و «کلانروایتها» یک «اپوزیسیون» محسوب میشوید!
«هاناآرنت» فیلسوف آلمانی در مقاله "حقیقت و سیاست" مینویسد: "هنگامی که جامعهای به دروغگویی سازمانیافته روی آورد و دروغ گفتن تبدیل به اصل کلّی شود و به دروغ گفتن در موارد استثنایی و جزئی اکتفا نکند، صداقت به خودی خود تبدیل به یک عمل سیاسی میشود و گویندهی حقیقت حتی اگر به دنبال کسب قدرت یا هیچ منفعتی دیگر هم نباشد یک کنشگر سیاسی محسوب میشود!" در چنین شرایطی شما نمیتوانید از سیاست کناره بگیرید و راه خود را بروید، شما ناچارید یکی از این دو راه را انتخاب کنید: یا به وزارت دروغ میپیوندید، یا یک مخالف سیاسی محسوب میشوید!
🍀❤️ @filsofak
.....از دیدگاه روانی-اجتماعی میتوانیم دروغها را به دو دسته تقسیم کنیم:
گروه اول دروغهایی هستند که ناشی از (Driver) «دیگران را راضی کن» هستند.
..... هنگامی که خانواده، آموزش و پرورش و رسانه دستور «دیگران را راضی کن» را در پیشنویس زندگی ما نوشته باشند ما در سراسر عمر تلاش میکنیم «به هر قیمتی» دیگران را خوشنود کنیم. در نتیجه، هنگامی که حدس میزنیم گفتنِ حقیقت باعث رنجش خاطر دیگران شود دروغ را جایگزین حقیقت میکنیم. بارها پیش آمده است که در پاسخ سؤالات "این لباس به من میاد؟"، "این رنگ مو به من میاد؟"، "از غذا راضی بودین؟ نمکش خوب بود؟ خوب جا افتاده بود؟" پاسخ دادهایم: "بله، کاملاً، خیلی!" در حالی که نه آن رنگ لباس و رنگ مو به دوستمان میآمده و نه این غذا طعم رضایتبخشی داشته است. خیلی اوقات خودِ سؤالکننده هم به جای شنیدن حقیقت تلخ، توقع دارد دروغ شیرین را بشنود! انگار که او از شما میخواهد که "لطفاً به من دروغ بگویید، خواهش میکنم!". گرچه او در سطح خودآگاه و آشکار از شما تقاضای دروغ نمیکند اما در سطح ناخودآگاه و تلویحی از شما تمنّای دروغ میکند و زبان بدن و لحن کلام او پر از این التماس است: «عزیزم، مرا با دروغ شیرین نوازش کن.» کسانی که با گفتن چنین دروغهای شیرینی مخاطب خود را خوشنود میکنند دچار دستورالعمل روانی «همه را خشنود کن» هستند. آنها از این که دیگران را برنجانند وحشت دارند. این نوع دروغ گفتن نه با طرّاحی قبلی صورت میگیرد و نه با قصد سوءاستفاده از مخاطب، تنها تصمیمی است ناشی از آموزههای غلط تربیتی و ترس از رنجاندن دیگران.
اما در مقابل چنین دروغهایی دسته دوّمی از دروغها وجود دارند.
دروغهایی که طرّاحی شدهاند و گویندهی آنها ، نه به قصد نوازش کردن مخاطب بلکه به منظور فریب دادن و سوءاستفاده از او این دروغهای نظاممند را طراحی کرده است. در کتاب۱۹۸۴، جورج اورول جامعهای را ترسیم میکند که در آن وزارتخانهای وجود دارد به نام «وزارت حقیقت» که بر خلاف نامش، وظیفهاش پنهان کردن حقیقت و انتشار دروغ است، دروغهایی که باعث فریب ملت و اقتدار و ثبات حکومت شوند. چنین دروغهایی ریشه در «کیش قدرت» دارند، مذهبی که محور آن حفظ قدرت است. جورج اورول در همان کتاب به «مرام نامه» سازمانی که دروغهای نهادینه و سازمانمند تولید میکند میپردازد: «حفظ قدرت به هر بهایی!». هنگامی که در جامعهای نهادهای قدرت دچار چنین مذهبی شوند، گفتن حقیقت و پردهبرداری از دروغ تبدیل به یک «عمل سیاسی» میشود و شما با «نه گفتن» به دروغهای بزرگ و «کلانروایتها» یک «اپوزیسیون» محسوب میشوید!
«هاناآرنت» فیلسوف آلمانی در مقاله "حقیقت و سیاست" مینویسد: "هنگامی که جامعهای به دروغگویی سازمانیافته روی آورد و دروغ گفتن تبدیل به اصل کلّی شود و به دروغ گفتن در موارد استثنایی و جزئی اکتفا نکند، صداقت به خودی خود تبدیل به یک عمل سیاسی میشود و گویندهی حقیقت حتی اگر به دنبال کسب قدرت یا هیچ منفعتی دیگر هم نباشد یک کنشگر سیاسی محسوب میشود!" در چنین شرایطی شما نمیتوانید از سیاست کناره بگیرید و راه خود را بروید، شما ناچارید یکی از این دو راه را انتخاب کنید: یا به وزارت دروغ میپیوندید، یا یک مخالف سیاسی محسوب میشوید!
🍀❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی