کنترل بیرونی
ویلیام گلاسر مفهومی تحت عنوان "کنترل بیرونی" را معرفی کرده و مکررا در آثارش از آن استفاده کرده است. او کنترل بیرونی را در هرگونه تلاش برای تحت فشار قراردادن یا تغییر رفتار دیگری خلاصه میکند. او همچنین کنترل بیرونی را مایه فلاکت و بدبختی انسانها میداند. همانطور که بارها بیان میکند، کنترل بیرونی تخریبکنندهی ازدواج، روابط خانوادگی، روابط کاری و کارایی مدارس و محیطهای آموزشی است. ما معمولا کنترل بیرونی را توسط هفت عادت رایج در روابطمان بهکار میبریم:
۱. انتقاد
بهمعنای آن است که رفتار، عملکرد، گفتار، نحوه پوشش و یا ویژگیهای شخصیتی طرف مقابل را مورد ارزیابی و قضاوت منفی قرار بدهید و این قضاوتهای منفی را برای او بازگو کنید.
۲. سرزنش
بهمعنای متهمکردن طرف مقابل است و یا اینکه دیگری را مسبب اتفاقی ناخوشایند بدانید و او را محکوم کنید.
۳. گلایه و شکایت
به معنای تجربهی احساس ناخشنودی و یا سرخوردگی از رابطه و یا رفتار طرف مقابل و ابراز این احساسات و نارضایتیهای کلی به اوست.
۴. تهدید
با گوشزدکردن نتایج و پیامدهای ناخوشایند به طرف مقابل، قصد و تلاشتان مجبورکردن او به انجامدادن و یا ندادن رفتاری است.
۵. غرغر
تکرار مکرر انتقاد، سرزنش، گلایه و تهدید نزد طرف مقابل است.
۶. تنبیه
تحمیل یک آسیب و یا وضعیت نامساعد و ناخوشآیند به دیگری و هر گونه اِعمال درد و رنج به او، بهمنظور کنترل او و مجازات اوست.
۷. باجدهی و یا پاداش بهمنظور کنترل
تلاش برای وادارکردن طرف مقابل به انجامدادن و یا ندادن کاری در عوض پیامدی خوشآیند است.
هرچه میزان حضور این رفتارها در رابطهتان بیشتر باشد، احتمالا رضایتمندی شما از آن رابطه کمتر خواهد بود. مراقب روابطتان باشید!
🔸️|علیاصغر رضائی|
🍀❤️ @filsofak
ویلیام گلاسر مفهومی تحت عنوان "کنترل بیرونی" را معرفی کرده و مکررا در آثارش از آن استفاده کرده است. او کنترل بیرونی را در هرگونه تلاش برای تحت فشار قراردادن یا تغییر رفتار دیگری خلاصه میکند. او همچنین کنترل بیرونی را مایه فلاکت و بدبختی انسانها میداند. همانطور که بارها بیان میکند، کنترل بیرونی تخریبکنندهی ازدواج، روابط خانوادگی، روابط کاری و کارایی مدارس و محیطهای آموزشی است. ما معمولا کنترل بیرونی را توسط هفت عادت رایج در روابطمان بهکار میبریم:
۱. انتقاد
بهمعنای آن است که رفتار، عملکرد، گفتار، نحوه پوشش و یا ویژگیهای شخصیتی طرف مقابل را مورد ارزیابی و قضاوت منفی قرار بدهید و این قضاوتهای منفی را برای او بازگو کنید.
۲. سرزنش
بهمعنای متهمکردن طرف مقابل است و یا اینکه دیگری را مسبب اتفاقی ناخوشایند بدانید و او را محکوم کنید.
۳. گلایه و شکایت
به معنای تجربهی احساس ناخشنودی و یا سرخوردگی از رابطه و یا رفتار طرف مقابل و ابراز این احساسات و نارضایتیهای کلی به اوست.
۴. تهدید
با گوشزدکردن نتایج و پیامدهای ناخوشایند به طرف مقابل، قصد و تلاشتان مجبورکردن او به انجامدادن و یا ندادن رفتاری است.
۵. غرغر
تکرار مکرر انتقاد، سرزنش، گلایه و تهدید نزد طرف مقابل است.
۶. تنبیه
تحمیل یک آسیب و یا وضعیت نامساعد و ناخوشآیند به دیگری و هر گونه اِعمال درد و رنج به او، بهمنظور کنترل او و مجازات اوست.
۷. باجدهی و یا پاداش بهمنظور کنترل
تلاش برای وادارکردن طرف مقابل به انجامدادن و یا ندادن کاری در عوض پیامدی خوشآیند است.
هرچه میزان حضور این رفتارها در رابطهتان بیشتر باشد، احتمالا رضایتمندی شما از آن رابطه کمتر خواهد بود. مراقب روابطتان باشید!
🔸️|علیاصغر رضائی|
🍀❤️ @filsofak
👍1
در میانِ رویکردهایِ متنوعِ رواندرمانی، تنها اگزیستانسیالیستها بودند که بیپرده و شفاف صحبت از مرگ و وحشتِ حاصل از اندیشیدن به آن را، به اتاقِ درمان آوردند. وجودگرایان تا جایی به تأثیر و اهمیتِ ترس از مرگ در زندگی باور دارند که آن را منبعِ اولیهی "اضطراب" میدانند.
منبعِ اضطرابی که پناه بردن به آن میتواند منبعِ "شفای ما" باشد. شفایی که مستلزمِ گوش دادن به طنینِ مرگ است.
صحبت از مرگ در جلساتِ روان درمانی، چشماندازِ منحصر به فرد و متفاوتی به محتوا و فرآیندِ درمان میافزاید؛ چشماندازی که به باورم بیپردهترین، آشکارترین و عریانترین شکلِ مواجهه برای درمانجو و حتی درمانگر است. در این چشمانداز دیگر واسطهای باقی نمیماند؛
«"ما" هستیم و "انتخابهایمان"
و
"فرصتِ باقیمانده از بودنِمان"»
هر چه انکارِ مرگ، به اشکالِ متنوعش، پای روانِِمان را به "بد زیستن" بند میزند، آماده شدن برایش و پذیرفتنش، ظرفیتِ
"اصیل، مسئول و انتخابگر زیستن"
و لذت بردن از زندگی را، با وجودِ تمامِ محدودیتها، دشواریها و دردهایش، در وجودمان به ارمغان میآورد.
ظرفیتی که جایگاهِ ما را از تماشاگرِ هستی بودن، تغییر میدهد و به رویِ صحنهی زندگی میآورد؛
تا "خودمان" را تجربه کنیم،
تا "زندگیِ واقعی" را تجربه کنیم،
و
آمادهی دست کشیدن از آن بشویم...
✍🏻 #مائده_نقیائی
#رواندرمانگر_وجودگرا
❤️🍀 @filsofak
منبعِ اضطرابی که پناه بردن به آن میتواند منبعِ "شفای ما" باشد. شفایی که مستلزمِ گوش دادن به طنینِ مرگ است.
صحبت از مرگ در جلساتِ روان درمانی، چشماندازِ منحصر به فرد و متفاوتی به محتوا و فرآیندِ درمان میافزاید؛ چشماندازی که به باورم بیپردهترین، آشکارترین و عریانترین شکلِ مواجهه برای درمانجو و حتی درمانگر است. در این چشمانداز دیگر واسطهای باقی نمیماند؛
«"ما" هستیم و "انتخابهایمان"
و
"فرصتِ باقیمانده از بودنِمان"»
هر چه انکارِ مرگ، به اشکالِ متنوعش، پای روانِِمان را به "بد زیستن" بند میزند، آماده شدن برایش و پذیرفتنش، ظرفیتِ
"اصیل، مسئول و انتخابگر زیستن"
و لذت بردن از زندگی را، با وجودِ تمامِ محدودیتها، دشواریها و دردهایش، در وجودمان به ارمغان میآورد.
ظرفیتی که جایگاهِ ما را از تماشاگرِ هستی بودن، تغییر میدهد و به رویِ صحنهی زندگی میآورد؛
تا "خودمان" را تجربه کنیم،
تا "زندگیِ واقعی" را تجربه کنیم،
و
آمادهی دست کشیدن از آن بشویم...
✍🏻 #مائده_نقیائی
#رواندرمانگر_وجودگرا
❤️🍀 @filsofak
🔸️نکات کاربردی جهت فرار از تله بازداری هیجانی
#مصطفی_سلیمانی
۱. اگر نیازهای هیجانی و خواستههای شخص در دوران کودکی و در ارتباط با مادر و پدر تأمین نشده باشد، کودک با خشم و کینه ناشی از ارضا نشدن خواستههای خود به بزرگسالی وارد میشود و در ادامه روابط خود نیز به افرادی شبیه پدر و مادرش جذب و جلب میَشود و به این ترتیب، دوباره شرایطی شبیه به شرایط دوران کودکیاش را برای خودش بازآفرینی میکند.
۲. اگر خودِ بیمار تصمیم بگیرد که برای رهایی از این تله تمام تلاشش را انجام دهد، زودتر به نتیجه میرسد. بیمار باید خودش را متعهد کند که اگر عشقی در سینهاش دارد ابراز کند، اگر خشمگین شده است، به شکل مناسب بیانش کند، تمرین کند که احساسات مختلف خود را در زمان درست و لازم و به شیوه صحیح بروز بدهد و در نهایت اینکه از دست انداختن و مسخره کردنِ دیگران، به دلیل ابراز احساسات و هیجاناتشان دست بردارد.
۳. خشم سرکوب شده در واقع یک نارجک است که ضامنش کشیده شده است. همانطور که این نارنجک هر لحظه امکان انفجار دارد، خشم فروخورده نیز هر لحظه به دنبال راهی برای خروج و فوران است. فردِ درگیر در تله بازداری هیجانی، به دلیلِ فشاری که بر خودش اعمال میکند تا دیگران از احساسات و خشم او باخبر نشوند، به یک متخاصم تبدیل میشود. متخاصمی که نمیتواند خشمش را به صورت مناسب ابراز کند؛ غالب این افراد در اثر خشم فروخوردهشان به انواع بیماریهای جسمی، از جمله معدهدرد و سردرد دچار میشوند.
۴. ریشه این تله در دوران کودکی فرد، و به عبارتی در نحوه تربیت او است. پدر و مادر با کنترل افراطی کودکشان، با سرزنش او و با به رو آوردن مداوم اشتباهات او، با کودک خودشان کاری میکنند که دست از رفتارهای طبیعی و خودانگیختهاش بردارد و برای در امان ماندن از تذکرات پدر و مادر، یا برای تکرار نکردن اشتباهات به سرکوب احساساتش روی بیاورد.
۵. بیتفاوتی بارزترین صفت این افراد است. تلاش بیوقفهی این بیماران برای کنترل هیجاناتشان، سبب شده است که گرفتارانِ تلهی بازداریِ هیجانی، هر نوع هیجان مثبت یا منفی را در خودشان سرکوب کنند و از این رو از منظر عاطفی بیتفاوت باشند. این افراد به ابراز صمیمیت علاقهای ندارند، در نتیجه دلسوزی یا محبت نیز نمیکنند. ترس، خشم و شرم سه خصلت است که به شدت در این افراد نمود دارد. ترس از ابراز احساسات، شرم در صورت از دست دادن کنترلی که بر احساساتشان دارند و خشم به دلیل دلخوریهایی که بیانشان نمیکنند.
#طرحواره_بازداری_هیجانی
#تله_بازداری_هیجانی
🍀❤ @filsofak
#مصطفی_سلیمانی
۱. اگر نیازهای هیجانی و خواستههای شخص در دوران کودکی و در ارتباط با مادر و پدر تأمین نشده باشد، کودک با خشم و کینه ناشی از ارضا نشدن خواستههای خود به بزرگسالی وارد میشود و در ادامه روابط خود نیز به افرادی شبیه پدر و مادرش جذب و جلب میَشود و به این ترتیب، دوباره شرایطی شبیه به شرایط دوران کودکیاش را برای خودش بازآفرینی میکند.
۲. اگر خودِ بیمار تصمیم بگیرد که برای رهایی از این تله تمام تلاشش را انجام دهد، زودتر به نتیجه میرسد. بیمار باید خودش را متعهد کند که اگر عشقی در سینهاش دارد ابراز کند، اگر خشمگین شده است، به شکل مناسب بیانش کند، تمرین کند که احساسات مختلف خود را در زمان درست و لازم و به شیوه صحیح بروز بدهد و در نهایت اینکه از دست انداختن و مسخره کردنِ دیگران، به دلیل ابراز احساسات و هیجاناتشان دست بردارد.
۳. خشم سرکوب شده در واقع یک نارجک است که ضامنش کشیده شده است. همانطور که این نارنجک هر لحظه امکان انفجار دارد، خشم فروخورده نیز هر لحظه به دنبال راهی برای خروج و فوران است. فردِ درگیر در تله بازداری هیجانی، به دلیلِ فشاری که بر خودش اعمال میکند تا دیگران از احساسات و خشم او باخبر نشوند، به یک متخاصم تبدیل میشود. متخاصمی که نمیتواند خشمش را به صورت مناسب ابراز کند؛ غالب این افراد در اثر خشم فروخوردهشان به انواع بیماریهای جسمی، از جمله معدهدرد و سردرد دچار میشوند.
۴. ریشه این تله در دوران کودکی فرد، و به عبارتی در نحوه تربیت او است. پدر و مادر با کنترل افراطی کودکشان، با سرزنش او و با به رو آوردن مداوم اشتباهات او، با کودک خودشان کاری میکنند که دست از رفتارهای طبیعی و خودانگیختهاش بردارد و برای در امان ماندن از تذکرات پدر و مادر، یا برای تکرار نکردن اشتباهات به سرکوب احساساتش روی بیاورد.
۵. بیتفاوتی بارزترین صفت این افراد است. تلاش بیوقفهی این بیماران برای کنترل هیجاناتشان، سبب شده است که گرفتارانِ تلهی بازداریِ هیجانی، هر نوع هیجان مثبت یا منفی را در خودشان سرکوب کنند و از این رو از منظر عاطفی بیتفاوت باشند. این افراد به ابراز صمیمیت علاقهای ندارند، در نتیجه دلسوزی یا محبت نیز نمیکنند. ترس، خشم و شرم سه خصلت است که به شدت در این افراد نمود دارد. ترس از ابراز احساسات، شرم در صورت از دست دادن کنترلی که بر احساساتشان دارند و خشم به دلیل دلخوریهایی که بیانشان نمیکنند.
#طرحواره_بازداری_هیجانی
#تله_بازداری_هیجانی
🍀❤ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
در مواجهه با گروهِ زیردست،
همیشه دو سبک برخورد و واکنش وجود داشته است.
مدیری که با شلنگتخته، به منصب رسیده، جایگاه خود را مدام در خطر میبیند، همواره در جهتِ تخفیف و تحقیر اعضاء مجموعه، حرف میزند.
دیگری، اما، مدیری است که همواره در راستای ارجمندی و گرامیداشتِ کارمندان، سخن میگوید.
این دستهی دوم، اغلب، کارآمدتر بودهاند و دورهی مدیریت و منصبداریشان، پُر از آثار و باقیات ماندگارتر و سودمندتر.
🔸️علی اشکان نژاد
❤️🍀 @filsofak
همیشه دو سبک برخورد و واکنش وجود داشته است.
مدیری که با شلنگتخته، به منصب رسیده، جایگاه خود را مدام در خطر میبیند، همواره در جهتِ تخفیف و تحقیر اعضاء مجموعه، حرف میزند.
دیگری، اما، مدیری است که همواره در راستای ارجمندی و گرامیداشتِ کارمندان، سخن میگوید.
این دستهی دوم، اغلب، کارآمدتر بودهاند و دورهی مدیریت و منصبداریشان، پُر از آثار و باقیات ماندگارتر و سودمندتر.
🔸️علی اشکان نژاد
❤️🍀 @filsofak
❤1
- خبرنگار: تعریف شما از عشق چیه؟
+ بوکفسکی: عشق؟... مثل اونحالت گرگومیش و مِهآلود صبح زود میمونه. یه زمان خیلی کوتاهه که با طلوع خورشید از بین میره.
- واقعاً؟ از بین میره؟
+ کاملاً، بهسرعت از بین میره. عشق مثل یه مِه میمونه که با اولین پرتو واقعیت از بین
میره.
🔸️مصاحبه با چارلز بوکفسکی
❤️🍀 @filsofak
+ بوکفسکی: عشق؟... مثل اونحالت گرگومیش و مِهآلود صبح زود میمونه. یه زمان خیلی کوتاهه که با طلوع خورشید از بین میره.
- واقعاً؟ از بین میره؟
+ کاملاً، بهسرعت از بین میره. عشق مثل یه مِه میمونه که با اولین پرتو واقعیت از بین
میره.
🔸️مصاحبه با چارلز بوکفسکی
❤️🍀 @filsofak
👍1
🔸️لطفن یکی بیاید محکم بزند توی گوش من. من حواسم هی از خودم پرت میشود و دلِ بیصاحاب ماندهام تند و تند از کفم میسُرد پایین.
لطفن یکی بیاید و به هر زبانی که میداند به من حالی کند که اینقدر این دلِ واماندهام را آویزانِ این و آن نکنم.
من حواسم نیست. خیلی وقت است که خیلی از ضربالمثلها توی کلهام به بنبست خوردهاند...
آخر کی فکرش را میکرد که دل به دل راه ندارد؟ من از همه دنیا و مافیها دلم به همین یک چیز خوش بود.
به اینکه ترکیبِ ضربالمثلِ «تو نیکی میکن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز» با «از محبت خارها گل میشود، از محبت سرکهها مُل میشود»، آخرش بادا بادا مبارک بادا است!
وگرنه من این قدرها هم خل و چل نیستم که صبح تا شب، شیلنگِ دوستت دارم را بگیرم پای آن کس که به خیالم افتاده معنیِ دوستت دارمهایم را میفهمد؛ که ماندن بلد است؛ که پای رفتن ندارد.
لطفن یکی بیاید و در کمال احترام و دلسوزی، مثل این فیلمهای هندی، چند تا چَکِ آبدار حواله گوشم بکند و بعد سفت بغلم کند، جوری که دردِ این همه ندیدنِ خودم از یادم برود. و بعد صداش را دمِ گوشم نرم و آرام کند و بگوید آهای عزیز دلم! دورت بگردم، حواست کجاست؟
حواست هست داری با خودت چکار میکنی؟ چرا شیش دانگِ خودت را وقف یکی میکنی که شیش دانگِ خودش را حراجت نکرده؟ چرا هی دوستت دارمهایت را شُرّه میکنی به پر و پاچه کسی که لِنگَش را تا زانو فرو کرده توی حلقِ غرورت؟ خودت را مفتی خرج نکن. یاد بگیر کمی پرتوقع باشی.
بگوید چرا مراقب خودت نیستی؟ چرا آدمها را بدعادت میکنی؟ بگوید ضربالمثل از محبت خارها گل میشود اشتباه است. بگوید شاعرِ این شعر حواسش نبوده که پشتبندِ حرفش بگوید که همه خارها آن خاری نیستند که به تور او خورده بوده. بگوید بعضی خارها خارترند و بعضیهاشان هم به آبِ محبت ما گل نمیدهند.
بگوید دستهات را بده به من، و بعد دستهام را سفت بگیرد توی دستهاش. و بعدترش بگوید این همه دست و پا نزن برای اینکه دلِ آنکس که دلت گیر کرده پیشاش، وصله بخورد به دلات.
و بعد، بغضم که ترکید، انگشتهاش را نرم و آرام بکشد زیر چشمهام و بگوید، من به قربان چشمهات، هیچ وقت برای یک آدم اشتباهی اشک نریز.
دارم زیادی رؤیا میبافم. اصلن نمیخواهم که یکی باشد، که این همه حال داشته باشد، که بماند پای دردهای دل من.
من فقط یکی را میخواهم که وقتی زیادی شل کردهام و دارم فرت و فرت خوبیِ بیحساب و کتاب میکنم، یکی بخواباند زیر گوشم و بگوید هوی! حواست هست داری چه غلطی میکنی؟
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_اشتباهی
❤️🍀 @filsofak
لطفن یکی بیاید و به هر زبانی که میداند به من حالی کند که اینقدر این دلِ واماندهام را آویزانِ این و آن نکنم.
من حواسم نیست. خیلی وقت است که خیلی از ضربالمثلها توی کلهام به بنبست خوردهاند...
آخر کی فکرش را میکرد که دل به دل راه ندارد؟ من از همه دنیا و مافیها دلم به همین یک چیز خوش بود.
به اینکه ترکیبِ ضربالمثلِ «تو نیکی میکن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز» با «از محبت خارها گل میشود، از محبت سرکهها مُل میشود»، آخرش بادا بادا مبارک بادا است!
وگرنه من این قدرها هم خل و چل نیستم که صبح تا شب، شیلنگِ دوستت دارم را بگیرم پای آن کس که به خیالم افتاده معنیِ دوستت دارمهایم را میفهمد؛ که ماندن بلد است؛ که پای رفتن ندارد.
لطفن یکی بیاید و در کمال احترام و دلسوزی، مثل این فیلمهای هندی، چند تا چَکِ آبدار حواله گوشم بکند و بعد سفت بغلم کند، جوری که دردِ این همه ندیدنِ خودم از یادم برود. و بعد صداش را دمِ گوشم نرم و آرام کند و بگوید آهای عزیز دلم! دورت بگردم، حواست کجاست؟
حواست هست داری با خودت چکار میکنی؟ چرا شیش دانگِ خودت را وقف یکی میکنی که شیش دانگِ خودش را حراجت نکرده؟ چرا هی دوستت دارمهایت را شُرّه میکنی به پر و پاچه کسی که لِنگَش را تا زانو فرو کرده توی حلقِ غرورت؟ خودت را مفتی خرج نکن. یاد بگیر کمی پرتوقع باشی.
بگوید چرا مراقب خودت نیستی؟ چرا آدمها را بدعادت میکنی؟ بگوید ضربالمثل از محبت خارها گل میشود اشتباه است. بگوید شاعرِ این شعر حواسش نبوده که پشتبندِ حرفش بگوید که همه خارها آن خاری نیستند که به تور او خورده بوده. بگوید بعضی خارها خارترند و بعضیهاشان هم به آبِ محبت ما گل نمیدهند.
بگوید دستهات را بده به من، و بعد دستهام را سفت بگیرد توی دستهاش. و بعدترش بگوید این همه دست و پا نزن برای اینکه دلِ آنکس که دلت گیر کرده پیشاش، وصله بخورد به دلات.
و بعد، بغضم که ترکید، انگشتهاش را نرم و آرام بکشد زیر چشمهام و بگوید، من به قربان چشمهات، هیچ وقت برای یک آدم اشتباهی اشک نریز.
دارم زیادی رؤیا میبافم. اصلن نمیخواهم که یکی باشد، که این همه حال داشته باشد، که بماند پای دردهای دل من.
من فقط یکی را میخواهم که وقتی زیادی شل کردهام و دارم فرت و فرت خوبیِ بیحساب و کتاب میکنم، یکی بخواباند زیر گوشم و بگوید هوی! حواست هست داری چه غلطی میکنی؟
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_اشتباهی
❤️🍀 @filsofak
⭕ فرق اسلام جهادی با اسلام قراردادی این است که قرارداد در دلها جاری میشود اما در اسلام جهادی، کسانی که مغلوب میشوند، دچار نفاق میشوند. دلشان با اسلام نیست. به ضرب شمشیر مسلمان شدهاند و هر روز این شمشیر نباشد، اعتراضها شروع خواهد شد. این منطق تاریخ است: دین را نمیشود با زور به کسی تحمیل کرد و هر کسی هم تحمیل کرده، سرانجام خودش آسیب دیده است.
در آیات قرآن و روایات، پیامبر اسلام را بهعنوان خلق عظیم و بهعنوان پیامبر صلح معرفی کردهاند. پیامبر دو معجزه بزرگ دارد؛ یکی قرآن و دیگری که برای ما کمتر شناخته شده است، نظام گفتگو، قرارداد و صلح است. او از ذرهذره فرصتها برای برقراری صلح استفاده میکرد.
امروز نزد افکار عمومی معمولاً وقتیکه صحبت از اسلام و مسلمانها میشود، با شمشیر و تفنگ و خشونت آن را میشناسند. باید پرسید چه شد که مسلمانها دین اسلام را دین جنگ معرفی کردهاند؟
👈دو فرمول برای حکومت داری هست؛ فرمول اول اینکه سیاستمداران قدر و باهوش اگر ببینند که در داخل دچار بحران هستند، سعی میکنند که بحران را به بیرون هدایت کنند، بنابراین جنگی را میسازند و پیش میبرند.
فرمول دوم اینکه وقتی شرایط جنگ هست، معمولاً نظامیان بر سیاست و فرهنگ مسلط میشوند. ذهن نظامی، ذهن اقتدارگرا است. کسی که تفنگ در دست دارد، ذهن دموکراتیک و حوصلهای برای گفتگو ندارد. این در علم سیاست تجربه شده است که هر کجا نظامیان در قدرت یا در نفوذ بودهاند، ما شاهد شکلگیری اقتدارگرایی و تخاصم بودهایم.
شیعه در قضیه جنگ بهنوعی تابع سامانه اهل سنت است یعنی جهاد را به ابتدایی و دفاعی تقسیم میکند، با این تفاوت که معتقد است جهاد ابتدایی از اختیارات معصوم است. یعنی شیعه را به جنگ ابتدایی نمیکشاند، اما دردسر دیگری هست و آن این است که تشیع هم مثل اهل تسنن هرچند با کفار نمیجنگد، اما سر آشتی و دوستی هم ندارد، یعنی یک نوع وتو شدگی، بستن نگاه دیگران و قطع کردن ارتباط با دیگران و با جهان.
با این دیدگاه، شیعیان گشودگی به جهان را از دست دادند و نتوانستند جهانی فکر کنند و چون نتوانستند جهانی فکر کنند، چند تکه شدند. هر فرقهای دیگری را تکفیر و علیه آن شمشیر کشید.
چنین شد که ما پیامبر اسلام را که پیامبر رحمت بود، پیامبر جنگ معرفی کردیم و آنقدر تکرار کردیم که خودمان هم باورمان شد که اسلام دین جنگ است و پیامبر، رسول شمشیر. نتیجه این شد که بسیار سخت است که عادت به گفتگو با مخالفان پیدا کرده و آنها را تحمل کنیم.
👈پیامبر آزادی مذهبی غیرمسلمانان را به رسمیت میشناخت
حالا سوال این است که آیا خود پیامبر هم اینگونه بود؟
پیامبر اسلام بالای ۱۳۰ پیمان و قرارداد دارد که سه تای آن بسیار مشهور است، یکی از آنها قرارداد تأسیس دولت مدینه است.
قراردادی ۴۸ مادهای که اساس دولت مدینه را بهصورت دموکراتیک شکل میدهد. در پیشنویس این قانون اساسی پیامبر چند نکته بود؛
اولین نکته این بود که این قراردادی است بین مهاجرین مسلمان قریش و مردم یثرب و کسانی که همپیمان مردم یثرباند.
در بند دوم آمده، چه مسلمان و غیرمسلمان که قرارداد بستهاند امت واحد هستند. پیامبر نهتنها اصرار نمیکرد که آنها مسلمان شوند، بلکه آزادی مذهبی آنها را به رسمیت میشناخت.
در بند ۲۵ این قرارداد میگوید:
یهود امتی هستند به همراه مؤمنان؛ یعنی آنها شهروندان مدینه هستند و تفاوت مذهب آنها هیچ ربطی به حقوق شهروندی آنها ندارد. آزادند که عرف و دین خودشان را داشته باشند. پیامبر میگوید هیچکس حق ندارد به دین دیگری تعرض کند. هیچکس حق ندارد اختلاف خود را با شمشیر حل کند و باید از طریق داوری حل کند.
👈اگر مسیحیان چنین قراردادی از عیسی مسیح داشتند، ذوق میکردند. ولی ما هرگز به این قرارداد عمل نکردیم.
دومین قرارداد مهم پیامبر قرارداد حدیبیه است. ما هیچ گاه به این قرارداد به عنوان معیار زندگی خودمان و روابطمان با جهانیان توجه نکردیم. دستگاههای فقه و سیاست خارجی ما هم از آن استفاده نکرده است.
👈پیامبر همواره از هر شرایطی برای ایجاد گفتگو و برقراری شرایط صلح استفاده می کرد.
اکنون وظیفه ما است که دوباره پیامبر را از نو بخوانیم. پیامبری که بهعنوان اسوه حسنه است. مسلمانها بهرغم سیره و سنت پیامبر، مسیر متفاوتی را طی کردند.
هیچ قومی نیست که نیروی مسلح احتیاج نداشته باشد، اما داشتن نیروی مسلح با جهادی کردن اسلام تفاوت دارد. داشتن نیروی دفاعی با اینکه جهان را انسان خصم خودش بداند متفاوت است.
پیامبر به هیچکس در ۱۳۲ قراردادی که بسته به هیچکدام اصرار نکرده مسلمان شوند. میتوانست اصرار کند، اما مخیر کرد و گفت اگر مسلمانی، مکلفی و وظایفی داری و اگر مسلمان نیستی باید بر اساس قرارداد عمل کنی.
🔸️"داوود فیرحی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم"
🍀❤️ @filsofak
در آیات قرآن و روایات، پیامبر اسلام را بهعنوان خلق عظیم و بهعنوان پیامبر صلح معرفی کردهاند. پیامبر دو معجزه بزرگ دارد؛ یکی قرآن و دیگری که برای ما کمتر شناخته شده است، نظام گفتگو، قرارداد و صلح است. او از ذرهذره فرصتها برای برقراری صلح استفاده میکرد.
امروز نزد افکار عمومی معمولاً وقتیکه صحبت از اسلام و مسلمانها میشود، با شمشیر و تفنگ و خشونت آن را میشناسند. باید پرسید چه شد که مسلمانها دین اسلام را دین جنگ معرفی کردهاند؟
👈دو فرمول برای حکومت داری هست؛ فرمول اول اینکه سیاستمداران قدر و باهوش اگر ببینند که در داخل دچار بحران هستند، سعی میکنند که بحران را به بیرون هدایت کنند، بنابراین جنگی را میسازند و پیش میبرند.
فرمول دوم اینکه وقتی شرایط جنگ هست، معمولاً نظامیان بر سیاست و فرهنگ مسلط میشوند. ذهن نظامی، ذهن اقتدارگرا است. کسی که تفنگ در دست دارد، ذهن دموکراتیک و حوصلهای برای گفتگو ندارد. این در علم سیاست تجربه شده است که هر کجا نظامیان در قدرت یا در نفوذ بودهاند، ما شاهد شکلگیری اقتدارگرایی و تخاصم بودهایم.
شیعه در قضیه جنگ بهنوعی تابع سامانه اهل سنت است یعنی جهاد را به ابتدایی و دفاعی تقسیم میکند، با این تفاوت که معتقد است جهاد ابتدایی از اختیارات معصوم است. یعنی شیعه را به جنگ ابتدایی نمیکشاند، اما دردسر دیگری هست و آن این است که تشیع هم مثل اهل تسنن هرچند با کفار نمیجنگد، اما سر آشتی و دوستی هم ندارد، یعنی یک نوع وتو شدگی، بستن نگاه دیگران و قطع کردن ارتباط با دیگران و با جهان.
با این دیدگاه، شیعیان گشودگی به جهان را از دست دادند و نتوانستند جهانی فکر کنند و چون نتوانستند جهانی فکر کنند، چند تکه شدند. هر فرقهای دیگری را تکفیر و علیه آن شمشیر کشید.
چنین شد که ما پیامبر اسلام را که پیامبر رحمت بود، پیامبر جنگ معرفی کردیم و آنقدر تکرار کردیم که خودمان هم باورمان شد که اسلام دین جنگ است و پیامبر، رسول شمشیر. نتیجه این شد که بسیار سخت است که عادت به گفتگو با مخالفان پیدا کرده و آنها را تحمل کنیم.
👈پیامبر آزادی مذهبی غیرمسلمانان را به رسمیت میشناخت
حالا سوال این است که آیا خود پیامبر هم اینگونه بود؟
پیامبر اسلام بالای ۱۳۰ پیمان و قرارداد دارد که سه تای آن بسیار مشهور است، یکی از آنها قرارداد تأسیس دولت مدینه است.
قراردادی ۴۸ مادهای که اساس دولت مدینه را بهصورت دموکراتیک شکل میدهد. در پیشنویس این قانون اساسی پیامبر چند نکته بود؛
اولین نکته این بود که این قراردادی است بین مهاجرین مسلمان قریش و مردم یثرب و کسانی که همپیمان مردم یثرباند.
در بند دوم آمده، چه مسلمان و غیرمسلمان که قرارداد بستهاند امت واحد هستند. پیامبر نهتنها اصرار نمیکرد که آنها مسلمان شوند، بلکه آزادی مذهبی آنها را به رسمیت میشناخت.
در بند ۲۵ این قرارداد میگوید:
یهود امتی هستند به همراه مؤمنان؛ یعنی آنها شهروندان مدینه هستند و تفاوت مذهب آنها هیچ ربطی به حقوق شهروندی آنها ندارد. آزادند که عرف و دین خودشان را داشته باشند. پیامبر میگوید هیچکس حق ندارد به دین دیگری تعرض کند. هیچکس حق ندارد اختلاف خود را با شمشیر حل کند و باید از طریق داوری حل کند.
👈اگر مسیحیان چنین قراردادی از عیسی مسیح داشتند، ذوق میکردند. ولی ما هرگز به این قرارداد عمل نکردیم.
دومین قرارداد مهم پیامبر قرارداد حدیبیه است. ما هیچ گاه به این قرارداد به عنوان معیار زندگی خودمان و روابطمان با جهانیان توجه نکردیم. دستگاههای فقه و سیاست خارجی ما هم از آن استفاده نکرده است.
👈پیامبر همواره از هر شرایطی برای ایجاد گفتگو و برقراری شرایط صلح استفاده می کرد.
اکنون وظیفه ما است که دوباره پیامبر را از نو بخوانیم. پیامبری که بهعنوان اسوه حسنه است. مسلمانها بهرغم سیره و سنت پیامبر، مسیر متفاوتی را طی کردند.
هیچ قومی نیست که نیروی مسلح احتیاج نداشته باشد، اما داشتن نیروی مسلح با جهادی کردن اسلام تفاوت دارد. داشتن نیروی دفاعی با اینکه جهان را انسان خصم خودش بداند متفاوت است.
پیامبر به هیچکس در ۱۳۲ قراردادی که بسته به هیچکدام اصرار نکرده مسلمان شوند. میتوانست اصرار کند، اما مخیر کرد و گفت اگر مسلمانی، مکلفی و وظایفی داری و اگر مسلمان نیستی باید بر اساس قرارداد عمل کنی.
🔸️"داوود فیرحی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم"
🍀❤️ @filsofak
«اگر "ایکیگای" ندارید ، مردهاید!»
در فرهنگ ژاپن کلمهای وجود دارد که شگفت انگیز است.
"ایکیگای"
مفهوم این کلمه این است؛
«دلیلی که صبحها برای آن برمیخیزم»
نگاه کنید به خودتان، چرا امروز از خواب بیدار شدم، دلیلش را پیدا کنید، برایش راه بروید، نفس بکشید و زندگی کنید.
من هزار «ایکیگای» دارم.
ایکیگای میتواند به عشق شما، مهارت شما، علاقههای شما، شغل شما، درآمد شما، ماموریتهای شما و تخصصهای شما مربوط باشد؛
اما نکته عجیبی در این کلمه وجود دارد؛
«آنچه دنیا از من میخواهد»
و
این دلیل بیدار شدنِ ماست...
شاید ایکیگای ما به نظر خودمان کوچک باشد. مهم نیست، هر کوچکی هم دلیلی بر بودن است.
مثل؛ صبح بخیر مادر، روز خوبی برایت آرزو میکنم.
شاید ایکیگای امروز من همین باشد؛
آرزوی بهتری برای یک دوست...
ایکیگای در روانشناسی معناگرا، مفهومی بسیار نزدیک به "معنای زندگی" است.
❤️🍀 @filsofak
در فرهنگ ژاپن کلمهای وجود دارد که شگفت انگیز است.
"ایکیگای"
مفهوم این کلمه این است؛
«دلیلی که صبحها برای آن برمیخیزم»
نگاه کنید به خودتان، چرا امروز از خواب بیدار شدم، دلیلش را پیدا کنید، برایش راه بروید، نفس بکشید و زندگی کنید.
من هزار «ایکیگای» دارم.
ایکیگای میتواند به عشق شما، مهارت شما، علاقههای شما، شغل شما، درآمد شما، ماموریتهای شما و تخصصهای شما مربوط باشد؛
اما نکته عجیبی در این کلمه وجود دارد؛
«آنچه دنیا از من میخواهد»
و
این دلیل بیدار شدنِ ماست...
شاید ایکیگای ما به نظر خودمان کوچک باشد. مهم نیست، هر کوچکی هم دلیلی بر بودن است.
مثل؛ صبح بخیر مادر، روز خوبی برایت آرزو میکنم.
شاید ایکیگای امروز من همین باشد؛
آرزوی بهتری برای یک دوست...
ایکیگای در روانشناسی معناگرا، مفهومی بسیار نزدیک به "معنای زندگی" است.
❤️🍀 @filsofak
👍1