ما اغلب دوست داریم از کسانی که خوشمان میآید، بُت درست کنیم و از آنها «اَبَر انسان» بسازیم. و وقتی آن شخصیتِ ابرانسانی تبدیل به یک انسان عادی شد، از او متنفر شویم.
واقعیت آن است که همه، آدمهای معمولی هستند. حتی آنهایی که ما ابر انسان میپنداریم هم وقتی دستشویی میروند، وقتی میخوابند، آب دهنشان روی بالش میریزد، آنها هم دچار اسهال و یبوست میشوند، میترسند، دروغ میگویند، عرقشان بوی گند میدهد و دهنشان سر صبح، بوی خُسفهی خَر!
بعدها که فرصتی شد تا به هنرجویان ادبیات و تئاتر آموزش بدهم، احساس کردم هنرجویانم ناخواسته و از روی لطف، دوست داشتند بگویند که مربىِ ما، آدم خیلی عجیب و غریبی ست! اولین چاره کار این بود که از آنها بخواهم «استاد» خطابم نکنند. چون اصولاً این لفظ برای منی که سطح علمی و آکادمیک لازم را ندارم، عنوان اشتباهی است.
در قدم بعد، سعی کردم به آنها نشان دهم که من هم مثل همهی آدمهای دیگر، نیازهای طبیعی خودم را دارم. عصبانی میشوم، غمگین میشوم، گرسنه میشوم، دستشویی میروم، دست و بالم درد میگیرد و هزار و یک چیزِ دیگر که همه آدمها دارند.اما به نظرم، دو چیز خیلی مهم هست که باید هر کس به خودش بگوید و نگذارد دیگران از او تصویری فراانسانی و غیرواقعی بسازند:
اول؛ احترام: حتی جلوی پای یک پسربچهی 7 ساله هم باید بلند شد و یا بعد از یک دختر 5 ساله از در عبور کرد. باید آن قدر به دیگران احترام گذاشت که بدانند نه تنها از تو چیزی کم ندارند که به مراتب از تو با ارزشتر و مهمترند.
و بعد؛ راستگویی! است به عقیده من هیچ ارزشی و خصلتی بزرگتر و انسانیتر از راستگویی نیست. اعتراف به «ندانستن» و «نتوانستن» یکی از بزرگترین سدهایی ست که ما در طول عمرمان باید از آن بگذریم.
اطرافیان اگر بدانند که ما هم مثل همه آدمهای دیگر، یک آدم با نیازهای عادی هستیم، هرگز تصورشان از ما، تصوری فراواقعی نخواهد شد.
اینهایی که گفتم، فقط مخصوص هنرجو و مربی نیست. خیلی به کار عاشق و معشوقها هم میآید. به یک دلدادهی شیفته باید گفت: «کسی که تو امروز در بهترین لباس و عطر و قیافه میبینی، در خلوتش، یک شامپانزهی تمامعیار میشود... تو با یک آدم معمولی طرفی، نه یک ابرقهرمان سوپراستار!» همهی ما آدمیم. آدمهای خیلی معمولی.
دالتون ترومبو
☘❤️ @filsofak
واقعیت آن است که همه، آدمهای معمولی هستند. حتی آنهایی که ما ابر انسان میپنداریم هم وقتی دستشویی میروند، وقتی میخوابند، آب دهنشان روی بالش میریزد، آنها هم دچار اسهال و یبوست میشوند، میترسند، دروغ میگویند، عرقشان بوی گند میدهد و دهنشان سر صبح، بوی خُسفهی خَر!
بعدها که فرصتی شد تا به هنرجویان ادبیات و تئاتر آموزش بدهم، احساس کردم هنرجویانم ناخواسته و از روی لطف، دوست داشتند بگویند که مربىِ ما، آدم خیلی عجیب و غریبی ست! اولین چاره کار این بود که از آنها بخواهم «استاد» خطابم نکنند. چون اصولاً این لفظ برای منی که سطح علمی و آکادمیک لازم را ندارم، عنوان اشتباهی است.
در قدم بعد، سعی کردم به آنها نشان دهم که من هم مثل همهی آدمهای دیگر، نیازهای طبیعی خودم را دارم. عصبانی میشوم، غمگین میشوم، گرسنه میشوم، دستشویی میروم، دست و بالم درد میگیرد و هزار و یک چیزِ دیگر که همه آدمها دارند.اما به نظرم، دو چیز خیلی مهم هست که باید هر کس به خودش بگوید و نگذارد دیگران از او تصویری فراانسانی و غیرواقعی بسازند:
اول؛ احترام: حتی جلوی پای یک پسربچهی 7 ساله هم باید بلند شد و یا بعد از یک دختر 5 ساله از در عبور کرد. باید آن قدر به دیگران احترام گذاشت که بدانند نه تنها از تو چیزی کم ندارند که به مراتب از تو با ارزشتر و مهمترند.
و بعد؛ راستگویی! است به عقیده من هیچ ارزشی و خصلتی بزرگتر و انسانیتر از راستگویی نیست. اعتراف به «ندانستن» و «نتوانستن» یکی از بزرگترین سدهایی ست که ما در طول عمرمان باید از آن بگذریم.
اطرافیان اگر بدانند که ما هم مثل همه آدمهای دیگر، یک آدم با نیازهای عادی هستیم، هرگز تصورشان از ما، تصوری فراواقعی نخواهد شد.
اینهایی که گفتم، فقط مخصوص هنرجو و مربی نیست. خیلی به کار عاشق و معشوقها هم میآید. به یک دلدادهی شیفته باید گفت: «کسی که تو امروز در بهترین لباس و عطر و قیافه میبینی، در خلوتش، یک شامپانزهی تمامعیار میشود... تو با یک آدم معمولی طرفی، نه یک ابرقهرمان سوپراستار!» همهی ما آدمیم. آدمهای خیلی معمولی.
دالتون ترومبو
☘❤️ @filsofak
👍1
من معتقدم بسیار عادی است که درمانگران توسط بیمارشان یاری شوند.
یونگ بارها از افزایش تاثیرگذاری درمانگر زخمی گفته است.
او حتی مدعی است بیشترین کارایی درمان زمانی است که بیمار مرهم اصلی زخم درمانگر را با خود داشته باشد و اگر درمانگر تغییری حاصل نکند، بیمار هم بهبود نخواهد یافت.
شاید دلیل موثر بودن درمانگران زخمی، توانایی بیشترشان در همدلی با زخم های بیمار است؛ شاید هم مشارکت ژرف تر و شخصی تر در فرآیند درمان، از آن ها درمانگرانی کارآمدتر می سازد.
می دانم که بارها اتفاق افتاده جلسه درمان را به دلیل مشکلات شخصی، در موقعیتی ناآرام و مضطرب آغاز کرده ام و در پایان جلسه، بدون آنکه کمترین صحبتی درباره وضعیت درونی ام کرده باشم، احساس بسیار بهتری داشته ام گاه به این دلیل که مهارت و تخصصم را برای کمک به دیگری به کار برده ام و گاه بهبودی نتیجه بیرون آمدن از خودم و در ارتباط قرار گرفتن با دیگران بوده است.
تعامل صمیمانه، همواره مهم است.
وقتی درمانگر کار خود را به درستی انجام دهد، سهمی پنهانی از کالای مرغوب درمان نصیب خودش نیز می شود.
📘 هنر درمان
✍ اروین یالوم
ترجمه سپیده حبیب
❤️☘ @filsofak
یونگ بارها از افزایش تاثیرگذاری درمانگر زخمی گفته است.
او حتی مدعی است بیشترین کارایی درمان زمانی است که بیمار مرهم اصلی زخم درمانگر را با خود داشته باشد و اگر درمانگر تغییری حاصل نکند، بیمار هم بهبود نخواهد یافت.
شاید دلیل موثر بودن درمانگران زخمی، توانایی بیشترشان در همدلی با زخم های بیمار است؛ شاید هم مشارکت ژرف تر و شخصی تر در فرآیند درمان، از آن ها درمانگرانی کارآمدتر می سازد.
می دانم که بارها اتفاق افتاده جلسه درمان را به دلیل مشکلات شخصی، در موقعیتی ناآرام و مضطرب آغاز کرده ام و در پایان جلسه، بدون آنکه کمترین صحبتی درباره وضعیت درونی ام کرده باشم، احساس بسیار بهتری داشته ام گاه به این دلیل که مهارت و تخصصم را برای کمک به دیگری به کار برده ام و گاه بهبودی نتیجه بیرون آمدن از خودم و در ارتباط قرار گرفتن با دیگران بوده است.
تعامل صمیمانه، همواره مهم است.
وقتی درمانگر کار خود را به درستی انجام دهد، سهمی پنهانی از کالای مرغوب درمان نصیب خودش نیز می شود.
📘 هنر درمان
✍ اروین یالوم
ترجمه سپیده حبیب
❤️☘ @filsofak
اگر میخواهید برای ایجاد آشتی در جهان، كاری انجام دهید، به خانهتان بروید و خانوادهتان را دوست بدارید.
|مادر ترزا|
❤️☘ @filsofak
|مادر ترزا|
❤️☘ @filsofak
اگر میخواهید برای ایجاد آشتی در جهان، كاری انجام دهید، به خانهتان بروید و خانوادهتان را دوست بدارید.
|مادر ترزا|
☘❤️ @filsofak
|مادر ترزا|
☘❤️ @filsofak
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نام اثر : The Arctic Circle
محصول : ۲۰۱۰
نوع : انیمیشن کوتاه
این اثر خیلی ساده نشان می دهد که "حرص و طمع" میان آدمها همچون یک لوپ بسته است و از خود انسان ها تغذیه می کند! غذای "حرص و طمع" همان هوای نفس آدم ها است که سیری ناپذیر است.
❤️☘ @filsofak
محصول : ۲۰۱۰
نوع : انیمیشن کوتاه
این اثر خیلی ساده نشان می دهد که "حرص و طمع" میان آدمها همچون یک لوپ بسته است و از خود انسان ها تغذیه می کند! غذای "حرص و طمع" همان هوای نفس آدم ها است که سیری ناپذیر است.
❤️☘ @filsofak
فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
زندگی در حال ❤️☘ @filsofak
.
جمع کن خودت را. منتظر چه هستی؟ منتظر چه هستی که خوش باشی؟
ذهنت را قفلی زدهای روی نرسیدنها، نداشتنها، نشدنها، و من ماندهام که صبح به صبح به امید چه از خواب بیدار میشوی؟! عین برج زهرمار.
نه میخندی، نه خندههات از ته دل است و نه دلت خوش.
انگار خوشت آمده که با خودت تکرار کنی خواستیم اما نرسیدیم و نشد!
شاید هم فکر میکنی آدمبزرگها، آدمعمیقها، آدمحسابیها، همیشه یک غمِ عمیق ته دلشان دارند و وقتی لبخند میزنند یک درد از ته سینهشان میجوشد بالا و خندهشان فقط یک ماسکِ دروغین است روی صورتشان که زخمهای دلشان را بپوشاند و همین است که بدت نمیآید غم را هر روز توی وجودت تمدید کنی!
چه خیال کردهای؟
میخواهی زندگی کردن را به کِی حواله کنی؟!
به وقتی که مُردی؟!
یا به وقتی که دنیا مدینه فاضله شد؟!
دست بردار.
دست بردار از چرت و پرتهایی که توی سرت ردیف کردهای، و قانونهای نانوشتهای که برای خودت تصویب کردهای، که سر و ته همهشان این است که نمیشود خوش بود تا فلان موقعِ مشخص!
باشد خوش نباش، ولی تا حالا به کاری که داری با خودت میکنی فکر کردهای؟
تو داری دستیدستی از خودت یک بدعُنُقِ نچسب میسازی، اما صبح تا شب میروی عکس اینستاگرام آنهایی که دارند توی سختی و خوشی برای خودشان حال میکنند را لایک میکنی!
چرا همیشه منتظری یک چیزی به نتیجه برسد تا بعدش بتوانی خوشحال باشی؟
زنی که تمام نه ماهِ بارداریاش منتظر روز زایمان است، هيچوقت از بارداریاش لذت نمیبرد!
خوشی را به بعد موکول نکن.
حمل و وضع حمل و زایمان، هر کدام خوشیِ خودشان را دارند اگر خوب فکر کنی.
یک خوشی که تنیده شده توی سختی و دردشان.
دنبال بهانه باش برای خوشحالی. این جمله را میفهمی؟
دوباره بخوان.
دنبال بهانه باش برای خوشی.
روز خوب که بیخود و بیجهت در نمیزند تا سورپرایزت کند.
روز خوب، قبض آب و برق و تلفن و گاز نیست که وقت و بیوقت گوشش از درِ حیاط آویزان باشد.
روز خوب را باید خلق کرد.
مثلاً با یک آغوش!
#مصطفی_سلیمانی
🔹️پانویس:
برای کش دادن بد حالیات چه بهانهای داری؟
.
#عزت_نفس #آغوش #روز_خوب #دلخوشی #سختی #بهانه #خوشحالی #زندگی_در_حال #فکر_خوب #غم #معنای_زندگی #هدفمندی #خوشی #زندگی
❤️☘ @filsofak
جمع کن خودت را. منتظر چه هستی؟ منتظر چه هستی که خوش باشی؟
ذهنت را قفلی زدهای روی نرسیدنها، نداشتنها، نشدنها، و من ماندهام که صبح به صبح به امید چه از خواب بیدار میشوی؟! عین برج زهرمار.
نه میخندی، نه خندههات از ته دل است و نه دلت خوش.
انگار خوشت آمده که با خودت تکرار کنی خواستیم اما نرسیدیم و نشد!
شاید هم فکر میکنی آدمبزرگها، آدمعمیقها، آدمحسابیها، همیشه یک غمِ عمیق ته دلشان دارند و وقتی لبخند میزنند یک درد از ته سینهشان میجوشد بالا و خندهشان فقط یک ماسکِ دروغین است روی صورتشان که زخمهای دلشان را بپوشاند و همین است که بدت نمیآید غم را هر روز توی وجودت تمدید کنی!
چه خیال کردهای؟
میخواهی زندگی کردن را به کِی حواله کنی؟!
به وقتی که مُردی؟!
یا به وقتی که دنیا مدینه فاضله شد؟!
دست بردار.
دست بردار از چرت و پرتهایی که توی سرت ردیف کردهای، و قانونهای نانوشتهای که برای خودت تصویب کردهای، که سر و ته همهشان این است که نمیشود خوش بود تا فلان موقعِ مشخص!
باشد خوش نباش، ولی تا حالا به کاری که داری با خودت میکنی فکر کردهای؟
تو داری دستیدستی از خودت یک بدعُنُقِ نچسب میسازی، اما صبح تا شب میروی عکس اینستاگرام آنهایی که دارند توی سختی و خوشی برای خودشان حال میکنند را لایک میکنی!
چرا همیشه منتظری یک چیزی به نتیجه برسد تا بعدش بتوانی خوشحال باشی؟
زنی که تمام نه ماهِ بارداریاش منتظر روز زایمان است، هيچوقت از بارداریاش لذت نمیبرد!
خوشی را به بعد موکول نکن.
حمل و وضع حمل و زایمان، هر کدام خوشیِ خودشان را دارند اگر خوب فکر کنی.
یک خوشی که تنیده شده توی سختی و دردشان.
دنبال بهانه باش برای خوشحالی. این جمله را میفهمی؟
دوباره بخوان.
دنبال بهانه باش برای خوشی.
روز خوب که بیخود و بیجهت در نمیزند تا سورپرایزت کند.
روز خوب، قبض آب و برق و تلفن و گاز نیست که وقت و بیوقت گوشش از درِ حیاط آویزان باشد.
روز خوب را باید خلق کرد.
مثلاً با یک آغوش!
#مصطفی_سلیمانی
🔹️پانویس:
برای کش دادن بد حالیات چه بهانهای داری؟
.
#عزت_نفس #آغوش #روز_خوب #دلخوشی #سختی #بهانه #خوشحالی #زندگی_در_حال #فکر_خوب #غم #معنای_زندگی #هدفمندی #خوشی #زندگی
❤️☘ @filsofak
👍1
نمیدانم اولینبار چه کسی در گوش ما خواند که باید همیشه برنده باشیم، در واقع به ما آموختند که با برنده شدن چیزهای زیادی را به دست میآوریم، مثل محبت، تحسین، توجه، احترام و...
همین شد که ما ترسیدیم از باختن و به گمانم بازنده شدن ترسناک نیست، آنجا ترسناک میشود که اراده دوباره بلند شدن را از دست میدهیم و خودمان را سرزنش میکنیم.
دروغ چرا، صادقانه میگویم که من بیشتر باختهام تا برنده شوم و با هربار باختن چیزهایی را از دست دادهام، آدمهایی را.... حالا که سی و یک ساله هستم اما دیگر پذیرفتهام که این باختن حقیقت زندگیست، مثل مرگ که تلخ است اما واقعیت جهان است.
دیگر برایم مهم نیست که وقتی برنده میشوم کسی باشد که حلقه گلی به گردنم بیندازد و اگر ببازم طردم کند... حالا میدانم که تنهای تنها باید با حقیقت برد و باخت کنار بیایم و برآیندش میشود زندگی من!
آلن دو باتن
از کتاب اضطراب موقعیت
☘❤️ @filsofak
همین شد که ما ترسیدیم از باختن و به گمانم بازنده شدن ترسناک نیست، آنجا ترسناک میشود که اراده دوباره بلند شدن را از دست میدهیم و خودمان را سرزنش میکنیم.
دروغ چرا، صادقانه میگویم که من بیشتر باختهام تا برنده شوم و با هربار باختن چیزهایی را از دست دادهام، آدمهایی را.... حالا که سی و یک ساله هستم اما دیگر پذیرفتهام که این باختن حقیقت زندگیست، مثل مرگ که تلخ است اما واقعیت جهان است.
دیگر برایم مهم نیست که وقتی برنده میشوم کسی باشد که حلقه گلی به گردنم بیندازد و اگر ببازم طردم کند... حالا میدانم که تنهای تنها باید با حقیقت برد و باخت کنار بیایم و برآیندش میشود زندگی من!
آلن دو باتن
از کتاب اضطراب موقعیت
☘❤️ @filsofak
👍1
Forwarded from معنای زندگی
میخواهی یک رابطه تشکلیل بدهی و دنبال عشق میگردی؟
به نظرت عاشق شدن شانسی است؟ کشکی است؟
اگر فکر میکنی شانسی است که خب خدا روزیات را جای دیگر حواله کند، اما اگر فکر میکنی عشق یافتنی است و ساختنی است خب بسمالله.
وقتی قصد کردهای دنیای منحصر به فردت را با دنیای منحصر به فرد یکی دیگر پیوند بزنی و باهاش بروی زیر یک سقف، باید خیلی چیزها را بدانی و خیلی از کارها را بلد باشی.
اولین و آخرینش این است که بدانی قرار است از حبسِ دنیای خودت بیایی بیرون و توی دنیای یک نفر دیگر هم چرخ بزنی. پس باید بزرگ شوی. باید از سر و ریخت دنیایش خوشت بیاید. باید آنقدر بخواهیاش که دلت بخواهد پابهپاش راه بروی تا گُله به گُله دنیاش را نشانت بدهد.
دوست نداری دنیا را یکجور دیگر هم ببینی؟
یکجور دیگر که دلت میخواسته، اما نشده که بشود؟
پس بگرد و یک نفر را پیدا کن که آرزوهات را توی خودش دارد.
یکی که وقتی یادش میافتی، دلت آرام میشود، گرم میشود، امن میشود. و بلد است لبخند را پهن کند توی صورتت.
بگرد یکی را پیدا کن که خاصیتِ بودنش این باشد که لبخند را پهن کند توی صورتت.
یکی که مطابق میلت باشد. فرد ایدهآلت باشد.
اما نه آن ایدهآلهای کشکی!
بگرد و ایدهآلِ خودت را پیدا کن.
#مصطفی_سلیمانی
#انتخاب_همسر
🍀❤️ @The_meaningoflife
به نظرت عاشق شدن شانسی است؟ کشکی است؟
اگر فکر میکنی شانسی است که خب خدا روزیات را جای دیگر حواله کند، اما اگر فکر میکنی عشق یافتنی است و ساختنی است خب بسمالله.
وقتی قصد کردهای دنیای منحصر به فردت را با دنیای منحصر به فرد یکی دیگر پیوند بزنی و باهاش بروی زیر یک سقف، باید خیلی چیزها را بدانی و خیلی از کارها را بلد باشی.
اولین و آخرینش این است که بدانی قرار است از حبسِ دنیای خودت بیایی بیرون و توی دنیای یک نفر دیگر هم چرخ بزنی. پس باید بزرگ شوی. باید از سر و ریخت دنیایش خوشت بیاید. باید آنقدر بخواهیاش که دلت بخواهد پابهپاش راه بروی تا گُله به گُله دنیاش را نشانت بدهد.
دوست نداری دنیا را یکجور دیگر هم ببینی؟
یکجور دیگر که دلت میخواسته، اما نشده که بشود؟
پس بگرد و یک نفر را پیدا کن که آرزوهات را توی خودش دارد.
یکی که وقتی یادش میافتی، دلت آرام میشود، گرم میشود، امن میشود. و بلد است لبخند را پهن کند توی صورتت.
بگرد یکی را پیدا کن که خاصیتِ بودنش این باشد که لبخند را پهن کند توی صورتت.
یکی که مطابق میلت باشد. فرد ایدهآلت باشد.
اما نه آن ایدهآلهای کشکی!
بگرد و ایدهآلِ خودت را پیدا کن.
#مصطفی_سلیمانی
#انتخاب_همسر
🍀❤️ @The_meaningoflife
#کمی_آهسته 🗣
اینکه از لقمان حکیم پرسیدند:
«ادب از که آموختی؟ در پاسخ گفت: از بی ادبان. هرچه از ایشان در نظرم ناپسند آمد از انجام آن پرهیز کردم»؛
یک نکتهی ظریف روانشناختی دارد:
برای موفقیت در هر کاری (از تحصیل و کار و زندگی زناشویی گرفته تا حکومتداری)، الگو گرفتن از افراد موفق تنها ده درصدِ کار است؛ نود درصدِ دیگرش بررسی افراد ناموفق است.
اما جالب آنجاست که هم مغزِ ما و هم روحِ کلیِ اجتماع به توجهِ بیشینه به آن ده درصد تمایل دارد، و نه آن نود درصد. آیا تا به حال کتاب یا برنامهای دربارهی زندگی افراد ناموفق دیدهاید؟
چنین روحیهای از یک فرایندِ تکاملی در دوران ما شکل گرفته است. گذشتگانِ ما بیشتر به خطرات طبیعت برای بقایشان فکر میکردند. اما در دوران ما که توسط علم تجربی و صنعت، طبیعت را کنترل میکنیم بیشتر به بالا بردنِ کیفیت بقا تمایل داریم.
ما عادت داریم همیشه روی افراد یا شرکت یا حکومتهای موفق تمرکز کنیم و راههای موفقیت آنها را الگو قرار دهیم. رسانهها و نویسندگان نیز همینگونهاند.
چنین کاری گرچه انگیزهی ما را بالا میبرد، اما باعث یک خطایِ شناختی مهم میشود که ما را دچار سادهاندیشی در رسیدن به موفقیت، و بالا گرفتنِ غیرواقعیِ ضریب موفقیتِ خودمان میکند.
نه، تمام راههای موفقیت در آدمهای موفق روشن است، و نه شانسِ ما برای رسیدن به موفقیت با آنها یکسان است.
همیشه بخشی از توجه ما در شروع و ادامهی هر کاری باید بررسی افراد ناموفق هم باشد تا از تکرار اشتباهات آنها و پرداخت هزینههای بیمورد پرهیز کنیم. این کار گرچه ممکن است انگیزه را در ما ضعیف کند، اما ما را واقعنگرتر بار میآورد؛ البته به شرط آنکه گرفتارِ این توهم نباشیم که کلاً ما با بقیه فرق داریم و دنیا طورِ دیگری با ما رفتار خواهد کرد.
دوستی داشتم که زندگی زناشویی بسیار موفقی داشت (از روابط عاشقانه و جنسیِ بسیار رضایتبخش با همسر، تا آشپزی و بچهداری و کار و تحصیلات و حضور اجتماعی). انگار او برای کام گرفتن از زندگی آفریده شده بود. یکبار از او پرسیدم دلیل این همه خوشبختی و موفقیت چیست؟
گفت: دنده عقب.
گفتم یعنی چه؟
گفت: پدر و مادر من آدمها خوشبختی نبودند. آنها سالها مثل دو زندانی فقط در یک سلول بالاجبار در کنار هم زندگی کردند و تنها فرصت زیستنشان را به دست خودشان و البته بهخاطر بچهها قربانی کردند. آنها رنج میکشیدند و از رنج کشیدنشان لذت میبردند.
من وقتی شوهر کردم، آنها را الگوی خودم قرار دادم. ولی به شکل دنده عقب. هر کاری را که مادرم به عنوان یکی از دو عاملِ آن زندگی ناموفق انجام داده بود، برعکسش را انجام دادم.
خودِ من هم تا بهحال عامل موفقیت دهها نفر شدهام. چگونه؟ به شکل دنده عقب.
چون خودم اسطورهی عدم موفقیت در بسیاری از کارهای فراوانی هستم که انجام دادهام، وقتی کسی به من مراجعه میکند برای مشورت، به جای گفتن رمزهای موفقیت، فقط روشها و راههای غلطی را که رفتهام برایش میشمارم و میگویم من این اشتباهات را کردم، اما تو نکن. یعنی سعی میکنم از همان ابتدا جلویِ هزینههای بیهوده را در او بگیرم. جلوی هزینههای بیهوده را گرفتن، سودِ مرکب است.
در مملکتداری و حکومتداری هم همین است (از اقتصاد و فرهنگ و محیط زیست گرفته تا سیاست داخلی و خارجی). مدیران در کنار الگوگرفتن از کشورها و دولتها موفق، همیشه باید بررسی کنند و ببینند چرا فلان اقتصاد به فلاکت رسید، چرا فلان حکومت ساقط شد، چرا در فلان کشور بین مردم و حاکمیت جدایی افتاد، چرا در فلان مردم خشم و افسردگی و تنش مثل یک غدهی سرطانی رشد کرد، و ... .
یکی از کتابهای بسیار خوبی که از همین روش استفاده کرده است، کتابی خواندنی و شیرین است با عنوان «چرا ملتها شکست میخورند»، از دو اقتصاددان برجسته به نام دارون عجم اوغلو و جیمز رابینسون. (صوتیِ آن هم موجود است، اگر حالِ خواندن ندارید).
گرچه کتاب «چرا ملتها شکست میخورند» طبق معیارهای متعارف دانشگاهی، اثری اقتصادی نیست؛ و البته طبق همان معیارها اثری سیاسی، جامعهشناختی، حقوقی و تاریخی هم نیست؛ اما در عینحال کتابی است بس دقیق و جامع دربارهی همهی این رشتههای علمی. آنهم با همان روشِ لقمان حکیم. یعنی، دنده عقب.
👤 دکتر محسن زندی
☘❤️ @filsofak
اینکه از لقمان حکیم پرسیدند:
«ادب از که آموختی؟ در پاسخ گفت: از بی ادبان. هرچه از ایشان در نظرم ناپسند آمد از انجام آن پرهیز کردم»؛
یک نکتهی ظریف روانشناختی دارد:
برای موفقیت در هر کاری (از تحصیل و کار و زندگی زناشویی گرفته تا حکومتداری)، الگو گرفتن از افراد موفق تنها ده درصدِ کار است؛ نود درصدِ دیگرش بررسی افراد ناموفق است.
اما جالب آنجاست که هم مغزِ ما و هم روحِ کلیِ اجتماع به توجهِ بیشینه به آن ده درصد تمایل دارد، و نه آن نود درصد. آیا تا به حال کتاب یا برنامهای دربارهی زندگی افراد ناموفق دیدهاید؟
چنین روحیهای از یک فرایندِ تکاملی در دوران ما شکل گرفته است. گذشتگانِ ما بیشتر به خطرات طبیعت برای بقایشان فکر میکردند. اما در دوران ما که توسط علم تجربی و صنعت، طبیعت را کنترل میکنیم بیشتر به بالا بردنِ کیفیت بقا تمایل داریم.
ما عادت داریم همیشه روی افراد یا شرکت یا حکومتهای موفق تمرکز کنیم و راههای موفقیت آنها را الگو قرار دهیم. رسانهها و نویسندگان نیز همینگونهاند.
چنین کاری گرچه انگیزهی ما را بالا میبرد، اما باعث یک خطایِ شناختی مهم میشود که ما را دچار سادهاندیشی در رسیدن به موفقیت، و بالا گرفتنِ غیرواقعیِ ضریب موفقیتِ خودمان میکند.
نه، تمام راههای موفقیت در آدمهای موفق روشن است، و نه شانسِ ما برای رسیدن به موفقیت با آنها یکسان است.
همیشه بخشی از توجه ما در شروع و ادامهی هر کاری باید بررسی افراد ناموفق هم باشد تا از تکرار اشتباهات آنها و پرداخت هزینههای بیمورد پرهیز کنیم. این کار گرچه ممکن است انگیزه را در ما ضعیف کند، اما ما را واقعنگرتر بار میآورد؛ البته به شرط آنکه گرفتارِ این توهم نباشیم که کلاً ما با بقیه فرق داریم و دنیا طورِ دیگری با ما رفتار خواهد کرد.
دوستی داشتم که زندگی زناشویی بسیار موفقی داشت (از روابط عاشقانه و جنسیِ بسیار رضایتبخش با همسر، تا آشپزی و بچهداری و کار و تحصیلات و حضور اجتماعی). انگار او برای کام گرفتن از زندگی آفریده شده بود. یکبار از او پرسیدم دلیل این همه خوشبختی و موفقیت چیست؟
گفت: دنده عقب.
گفتم یعنی چه؟
گفت: پدر و مادر من آدمها خوشبختی نبودند. آنها سالها مثل دو زندانی فقط در یک سلول بالاجبار در کنار هم زندگی کردند و تنها فرصت زیستنشان را به دست خودشان و البته بهخاطر بچهها قربانی کردند. آنها رنج میکشیدند و از رنج کشیدنشان لذت میبردند.
من وقتی شوهر کردم، آنها را الگوی خودم قرار دادم. ولی به شکل دنده عقب. هر کاری را که مادرم به عنوان یکی از دو عاملِ آن زندگی ناموفق انجام داده بود، برعکسش را انجام دادم.
خودِ من هم تا بهحال عامل موفقیت دهها نفر شدهام. چگونه؟ به شکل دنده عقب.
چون خودم اسطورهی عدم موفقیت در بسیاری از کارهای فراوانی هستم که انجام دادهام، وقتی کسی به من مراجعه میکند برای مشورت، به جای گفتن رمزهای موفقیت، فقط روشها و راههای غلطی را که رفتهام برایش میشمارم و میگویم من این اشتباهات را کردم، اما تو نکن. یعنی سعی میکنم از همان ابتدا جلویِ هزینههای بیهوده را در او بگیرم. جلوی هزینههای بیهوده را گرفتن، سودِ مرکب است.
در مملکتداری و حکومتداری هم همین است (از اقتصاد و فرهنگ و محیط زیست گرفته تا سیاست داخلی و خارجی). مدیران در کنار الگوگرفتن از کشورها و دولتها موفق، همیشه باید بررسی کنند و ببینند چرا فلان اقتصاد به فلاکت رسید، چرا فلان حکومت ساقط شد، چرا در فلان کشور بین مردم و حاکمیت جدایی افتاد، چرا در فلان مردم خشم و افسردگی و تنش مثل یک غدهی سرطانی رشد کرد، و ... .
یکی از کتابهای بسیار خوبی که از همین روش استفاده کرده است، کتابی خواندنی و شیرین است با عنوان «چرا ملتها شکست میخورند»، از دو اقتصاددان برجسته به نام دارون عجم اوغلو و جیمز رابینسون. (صوتیِ آن هم موجود است، اگر حالِ خواندن ندارید).
گرچه کتاب «چرا ملتها شکست میخورند» طبق معیارهای متعارف دانشگاهی، اثری اقتصادی نیست؛ و البته طبق همان معیارها اثری سیاسی، جامعهشناختی، حقوقی و تاریخی هم نیست؛ اما در عینحال کتابی است بس دقیق و جامع دربارهی همهی این رشتههای علمی. آنهم با همان روشِ لقمان حکیم. یعنی، دنده عقب.
👤 دکتر محسن زندی
☘❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
ناشیانه ازدواج کردهای؟
بیاعتنا به اینکه همسرت را باید چطور انتخاب کنی؟ و حالا افتادهای توی یک زندگی که سر و تهش را بزنی میرسی به تکروی و لجبازی؟
به نظرت دور از جان، چه غلطی باید بکنی؟
یک راه این است که تا آخر عمرت، تن بدهی به تنِش و بحث و جار و جنجال؛
یک راه هم این است که بزنی به سیم آخر و فاتحه زندگی مشترکت را بخوانی و طلاق و خلاص؛
یک راه دیگر هم هست که خیلی زحمت دارد، و یکجورهایی مساوی است با کوبیدنِ خودت و سرپا شدنت از نو؛ و آن مدارا کردن است.
اگر تصمیم داری تا ابد مشاجره کنی و صدای داد و هوارت بیسچاری بلند باشد، یا اگر قصد کردهای فندک بگیری زیر زندگیات به خودت مربوط است، اما اگر میخواهی فلک را سقف بشکافی و طرحی نو برای زندگیات دربیاندازی، خب درست و حسابی بیا توی گود.
بدان باید به تفاوتهایی که با همسرت داری رسمیت بدهی. واقعبین باش. قبول کن که ممکن است حتی تا آخر عمر هم بساط همین باشد. ولی شجاع باش. بیا و با همسرت برای اختلافاتتان چارچوببندی کن. یعنی چه؟
یعنی اولاً یادت باشد که باورها و اعتقاداتِ همه آدمها نسبی است. اعتقادات آدمها توی طول زندگیشان بارها زیر و رو میشود، پس کاش جبهه نگیری.
دوماً اینکه به نظر مخالف خودت هم حق بده. به نظرت توی قرن ۲۱، توی دورهای که عالم و آدم دم از حقوق بشر میزنند نباید بتوانی عقیده مخالف خودت را تحمل کنی؟ خب اجازه بده همسرت هر طور دوست دارد فکر کند. باور کن دیدگاه بیشتر آدمها توی خیلی از موضوعات با هم فرق دارد. تو هم حقِ مطلق نیستی. اما اگر فکر میکنی حقِ محضی، خب حواست باشد که اجبارِ عقیده، جز کینه و نفرت نتیجهای ندارد.
و اما سوماً، که خیلی هم مهم است، به نظرم بیا میان موضوعات مشترک و موضوعاتِ شخصیای که با همسرت داری فرق بگذار. به همه اختلافاتی که با همسرت داری رنگ اعتقادی نزن. دنبال دعوا میگردی؟ باور کن خیلی چیزها سلیقهای و شخصیاند و نباید محل دخالتِ تو باشند.
و نهایتاً چهارماً اینکه برای موضوعات مشترک، مثل تربیت فرزند و چیزهایی که عقیده به شدت در کیفیتشان تاثیرگذار است، با همسرت مذاکرههای جدی داشته باش. بدون تحقیر و لجبازی، با هم به یک راه مشترک و یک نقطهنظر یکسان برسید و یک تصمیم مشترک بگیرید که هر دو نسبت به انجامش متعهد باشید.
بعضی وقتها هم از نفر سومی، که هر دو مشترکاً قبولش دارید مشورت بگیر.
قبول دارم ساختن سوختن دارد، اما خیلی میارزد.
همینکه بیفتی توی راهش، میبینی.
#مصطفی_سلیمانی
🍀❤️ @The_meaningoflife
بیاعتنا به اینکه همسرت را باید چطور انتخاب کنی؟ و حالا افتادهای توی یک زندگی که سر و تهش را بزنی میرسی به تکروی و لجبازی؟
به نظرت دور از جان، چه غلطی باید بکنی؟
یک راه این است که تا آخر عمرت، تن بدهی به تنِش و بحث و جار و جنجال؛
یک راه هم این است که بزنی به سیم آخر و فاتحه زندگی مشترکت را بخوانی و طلاق و خلاص؛
یک راه دیگر هم هست که خیلی زحمت دارد، و یکجورهایی مساوی است با کوبیدنِ خودت و سرپا شدنت از نو؛ و آن مدارا کردن است.
اگر تصمیم داری تا ابد مشاجره کنی و صدای داد و هوارت بیسچاری بلند باشد، یا اگر قصد کردهای فندک بگیری زیر زندگیات به خودت مربوط است، اما اگر میخواهی فلک را سقف بشکافی و طرحی نو برای زندگیات دربیاندازی، خب درست و حسابی بیا توی گود.
بدان باید به تفاوتهایی که با همسرت داری رسمیت بدهی. واقعبین باش. قبول کن که ممکن است حتی تا آخر عمر هم بساط همین باشد. ولی شجاع باش. بیا و با همسرت برای اختلافاتتان چارچوببندی کن. یعنی چه؟
یعنی اولاً یادت باشد که باورها و اعتقاداتِ همه آدمها نسبی است. اعتقادات آدمها توی طول زندگیشان بارها زیر و رو میشود، پس کاش جبهه نگیری.
دوماً اینکه به نظر مخالف خودت هم حق بده. به نظرت توی قرن ۲۱، توی دورهای که عالم و آدم دم از حقوق بشر میزنند نباید بتوانی عقیده مخالف خودت را تحمل کنی؟ خب اجازه بده همسرت هر طور دوست دارد فکر کند. باور کن دیدگاه بیشتر آدمها توی خیلی از موضوعات با هم فرق دارد. تو هم حقِ مطلق نیستی. اما اگر فکر میکنی حقِ محضی، خب حواست باشد که اجبارِ عقیده، جز کینه و نفرت نتیجهای ندارد.
و اما سوماً، که خیلی هم مهم است، به نظرم بیا میان موضوعات مشترک و موضوعاتِ شخصیای که با همسرت داری فرق بگذار. به همه اختلافاتی که با همسرت داری رنگ اعتقادی نزن. دنبال دعوا میگردی؟ باور کن خیلی چیزها سلیقهای و شخصیاند و نباید محل دخالتِ تو باشند.
و نهایتاً چهارماً اینکه برای موضوعات مشترک، مثل تربیت فرزند و چیزهایی که عقیده به شدت در کیفیتشان تاثیرگذار است، با همسرت مذاکرههای جدی داشته باش. بدون تحقیر و لجبازی، با هم به یک راه مشترک و یک نقطهنظر یکسان برسید و یک تصمیم مشترک بگیرید که هر دو نسبت به انجامش متعهد باشید.
بعضی وقتها هم از نفر سومی، که هر دو مشترکاً قبولش دارید مشورت بگیر.
قبول دارم ساختن سوختن دارد، اما خیلی میارزد.
همینکه بیفتی توی راهش، میبینی.
#مصطفی_سلیمانی
🍀❤️ @The_meaningoflife
Holm Sound
Erland Cooper
بیکلام گوش کنید! بگذارید روح هم اندکی خوانندگی کند! و در گوشه اتاق، تنهای تنها اما پادشاهانه -و درعین حال با سخاوت- تمام دنیا را به پولدارها، شادها، رفیقبازها، هنرمندها، خوشتیپها، عاشقان، عاشقان، عاشقان و هر آنکه دنیا به کامش هست، واگذار کنید.
❤️☘ @filsofak
❤️☘ @filsofak
❤1
Forwarded from معنای زندگی
ناشیانه ازدواج کردهای؟
بیاعتنا به اینکه همسرت را باید چطور انتخاب کنی؟ و حالا افتادهای توی یک زندگی که سر و تهش را بزنی میرسی به تکروی و لجبازی؟
به نظرت دور از جان، چه غلطی باید بکنی؟
یک راه این است که تا آخر عمرت، تن بدهی به تنِش و بحث و جار و جنجال؛
یک راه هم این است که بزنی به سیم آخر و فاتحه زندگی مشترکت را بخوانی و طلاق و خلاص؛
یک راه دیگر هم هست که خیلی زحمت دارد، و یکجورهایی مساوی است با کوبیدنِ خودت و سرپا شدنت از نو؛ و آن مدارا کردن است.
#مصطفی_سلیمانی
🍀❤️ @The_meaningoflife
بیاعتنا به اینکه همسرت را باید چطور انتخاب کنی؟ و حالا افتادهای توی یک زندگی که سر و تهش را بزنی میرسی به تکروی و لجبازی؟
به نظرت دور از جان، چه غلطی باید بکنی؟
یک راه این است که تا آخر عمرت، تن بدهی به تنِش و بحث و جار و جنجال؛
یک راه هم این است که بزنی به سیم آخر و فاتحه زندگی مشترکت را بخوانی و طلاق و خلاص؛
یک راه دیگر هم هست که خیلی زحمت دارد، و یکجورهایی مساوی است با کوبیدنِ خودت و سرپا شدنت از نو؛ و آن مدارا کردن است.
#مصطفی_سلیمانی
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍1