فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
دریافته‌ام که هر اندازه بتوانم در رابطه‌ام اصیل‌تر باشم، آن رابطه مفیدتر خواهد بود. اصیل بودن به این معنی که نیاز دارم تا آنجا که ممکن است از احساسات واقعی خودم آگاه باشم؛ نه اینکه در ظاهر یک نگرش را بروز دهم و در درون خود، آگاهانه یا ناآگاهانه، حس دیگری داشته باشم.

اصیل بودن، همچنین به این معناست که بخواهم حس‌ها و نگرش‌هایی را که در درونم وجود دارند، با کلمات و رفتارم، ابراز کنم و آشکار سازم. تنها به این شیوه، ارتباط می‌تواند واقعیت پیدا کند و به نظر می‌رسد که واقعی بودن بعنوان نخستین ویژگی یک رابطه، از اهمیت بالایی برخوردار است. فقط با آشکار ساختن واقعیت درونی‌ام، دیگری هم می‌تواند در کشف و جستجوی واقعیت درونی خود، موفق شود. چنین دریافته‌ام که حتی وقتی دیدگاه‌های من، رضایت‌بخش نیستند یا فکر می‌کنم برای رابطه سودمند نیستند، باز هم واقعی بودن‌شان مهم‌‌تر است.

#راه_انسان_شدن
#کارل_راجرز

❤️☘ @filsofak
👍1
اگر عقاید خود را با تفکر و مطالعه
به دست بیاورید؛
کسی نمی‌تواند به آن‌ها توهین کند.
اگر کسی چیزی بر خلافشان بگوید
عصبانی نمی‌شوید؛
یا می‌خندید یا به فکر فرو می‌روید.

برتراند راسل

❤️☘ @filsofak
به قومی مبتلا شدیم که فکر می‌کنند خدا جز آنها کسی را هدایت نکرده است!

قانون؛ ابوعلی سینا

❤️☘ @filsofak
👍1
Forwarded from معنای زندگی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سگ‌ها عاشقند؛ عاشق صاحبشان.
تمام هوش و حواسشان به این است که ببینند مولاشان چه می‌خواهد تا براش فراهم کنند.
و دو دو تا چهار تا نمی‌کنند که حالا می‌صرفد خودشان را برای معشوقشان به آب و آتش بزنند یا نه.

سگ‌ها عاشقند.
شب تا صبح چشم روی هم نمی‌گذارند تا آب توی دل صاحبشان تکان نخورد؛
پاچه هر غریبه‌ای را می‌گیرند مبادا مویی از سر صاحبشان کم کند؛
و هر لحظه مشتاقند.
مشتاق آن‌که خداشان شده است.
و توی چشم‌هاشان همیشه یک اشتیاق محزون نهفته است.
یک عطش تمام نشدنی، برای آن‌که نازِ خداشان را بخرند، قربان‌صدقه‌اش بروند و دورش بچرخند.

سگ‌ها عاشقند.
آن‌قدر که زنبیل دست می‌گیرند و برای صاحبشان می‌روند خرید!
عاشقند چون «سگی را لقمه‌ای هرگز فراموش/نگردد گر زنی صد نوبتش سنگ/وگر عمری نوازی سِفله‌ای را/به کمتر تندی آید با تو در جنگ!»

و ما چقدر، همان سِفله هستیم با خدای خودمان.
و چقدر خودمان را به خواب زده‌ایم.
و چقدر نمی‌خواهیم دور و برش بگردیم.
و چقدر مشتاقش نیستیم.
و چقدر حواسمان به هیچ چیز نیست...
#مصطفی_سلیمانی

🍀❤️ @The_meaningoflife
Forwarded from معنای زندگی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حُزن شاید شبیه برف است...
و برف توی خیال من هیبت دارد؛ برخلاف باران و باد و حتی تگرگ.
ریزه‌ریزه و نرم، قِل می‌خورد و می‌آید پایین، اما توی یک چشم به هم زدن، همه‌جا را کن‌فیکون می‌کند.
همه رنگ‌ها را می‌پوشاند و همه پستی‌‌ها و بلندی‌ها را.
و هویت را از هر آن‌چه توی زمین و آسمان است می‌گیرد و خودش را قالبِ تن‌شان می‌کند.
برف توی خیال من شاید همان‌قدر هیبت دارد که حُزن.
این حُزنِ گردالوی سفیدِ کوچک.
#مصطفی_سلیمانی

🍀❤️ @The_meaningoflife
👍1
Gafsa
Natacha Atlas
🔹️آهنگی عربی در فیلمی کره‌ای.

▪️خانهٔ خالی یا چوب گلف (به هانگول: 빈집؛ به انگلیسی: Empty House) فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ میلادیِ کشور کرهٔ جنوبی و به کارگردانی کیم کی-دوک می‌باشد.

🔹️موضوع فیلم به رابطهٔ یک جوان بی‌خانمان و زنی آسیب‌دیده می‌پردازد.
ویژگی شاخص این فیلم عدم وجود دیالوگ بین دو شخصیّت اصلی آن است.

#مصطفی_سلیمانی

🍀❤️ @The_meaningoflife
«زنده بودن» یک مفهوم متحرک است نه ساکن. حیات چیزی جز بروز نیروهای ویژه يک ارگانیسم نیست. همه ارگانیسم‌ها یک گرايش ذاتی به فعلیت بخشیدن به استعدادها و توانایی‌های بالقوه خود دارند. بنابراین هدف زندگی انسان آشکار کردن نیروهای خود طبق قوانین طبع آدمی است.

لكن آدمی صفات «دسته جمعی» ندارد. در حالی که در هسته کیفیت‌های انسانی با سایرین مشترک است، همواره یک فرد و یک شخصیت بی‌همتا بوده و با هر کس دیگری متفاوت است. منش، اخلاق، استعدادها و خوی هر کس مانند اثر انگشتش با دیگری فرق دارد. هر شخص فقط با ابراز شخصیت خود می‌تواند توانایی‌های انسانی خود را به اثبات برساند. وظیفه زنده ماندن همان وظیفه خود بودن، و نیل به شخصیتی است که خود بالقوه دارا است.

اریک فروم
از کتاب انسان برای خویشتن
ترجمه اکبر تبریزی

❤️☘ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
این‌که آدم‌ها به یک چیزهایی نمی‌رسند به نظر من فقط تقصیر خودشان است.
می‌خواهند و نمی‌خواهند.
و این رازِ تمام نرسیدن‌هاست.
یک چیزی ته دل‌شان ساز مخالف می‌زند؛
یک شیطانی توی دل‌شان آیه یأس می‌خواند؛
و یک خیالِ به ظاهر موجهی، با دلایلِ مثلاً منطقی نطفه آرزوهاشان را عقیم می‌کند.
دل‌شان می‌خواهد و نمی‌خواهد؛
خودشان را لایق می‌بینند و نمی‌بینند.
و آدمی که خیالش، هم به راست می‌رود هم به چپ،
رؤیاش را بغل نمی‌گیرد، رؤیاش دو شقّه می‌شود.
#مصطفی_سلیمانی
#استوری

🍀❤️ @The_meaningoflife
👍1
گاهی آدم رمانی نیمه تمام دارد، می‌رود خانه چای دم می‌کند، سیگاری زیر لب می‌گذارد، تکیه به بالشی می‌دهد و نرم نرم می‌خواند. خب، بدَک نیست. برای خودش عالمی دارد، اما بدبختی این است که هر شب نمی‌شود این کار را کرد.
آدم گاهی دلش می‌خواهد بنشیند و با یکی در مورد کتابی که خوانده است حرف بزند، درست انگار دارد دوره‌اش می‌کند. اما کو تا یکی این طور و آن همه اُخت پیدا بشود؟!

هوشنگ گلشیری

❤️☘ @filsofak
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
قبل از وارد شدن به یک رابطه عاطفی چک کنیم آیا آماده پذیرش همه آنچه در درون پارتنرمان می گذرد هستیم؟ آیا می‌توانیم همه‌ی واقعیت او را با هم و منسجم ببینیم؟ غیر از آن بخشی که در او همیشه تایید گرفته و مورد پذیرش قرار گرفته و ما هم تاییدش کرده ایم، می‌توانیم همه زخم هایش، همه جراحت هایش، همه بهبود نایافتگی هایش، همه ناتوانایی هایش و همه درد هایش و همه شکست ها و ناکاملی هایش را هم ببینیم و در آغوش بگیریم و مراقبت کنیم و محافظتش کنیم؟ برای روزهای سخت او در دسترس، پاسخگو و حساس هستیم؟

آزیتا محمدکریمی
☘❤️ @filsofak
آن‌قدر زندگی را دوست دارم که حالم را به‌هم می‌زند.


📖 #برادران_کارامازوف
✍🏻 #داستایفسکی

❤️☘ @filsofak
Minevisam Eshgh
Mohamad Motamadi
- محمد معتمدی
- می‌نویسم عشق


❤️☘ @filsofak
🔹️🔹️خستگی دینی

اسمش را شاید بشود گذاشت خستگی یا خشمِ دینی؛ اینکه آدم دیگر دلش نخواهد به دین و هر چیزی مرتبط با آن فکر کند یا وقتی حرف این امور به میان آمد درونش پر بشود از خشم. این را آدم‌هایی تجربه می‌کنند که از دینداران و دین‌خویی‌شان آسیبی عینی یا عاطفی دیده‌اند. این خسته‌ها، پر از احساس و تداعی منفی‌اند. یعنی تا پای دین به میان می‌آید، زخم‌هایشان را به یاد می‌آورند و تا سخن از باید و نبایدهای دینی می‌شود، ملال و خشمی عمیق به جانشان می‌افتد.

اینکه برای این آدم‌ها استدلال بیاورید در دفاع از خدا و دین، مثل این است که به فردی زخمی و خونی، از مزایای باندپیچی و قرص بگویید اما مرهمی برایش نداشته باشید. اگر در پیِ کمک به او و نه ارضای خودشیفتگی خودتان هستید، با او دوستی کنید و به او عشق بورزید. اگر بنا باشد گذارش دوباره به دینداری بیفتد، جز از راه محبت و مراقبت نخواهد بود؛ از راه اینکه ببیند دین می‌تواند آدم‌های مهربان و انسان‌دوست تربیت کند و نه آدم‌هایی که همه چیز را (حتی حقوق انسانی را) مشروط می‌کنند به باور و عمل دینی.

اگر هم گذارش دوباره به نوعی دین یا دینداری نیفتاد، به قول حافظ شیرازی: طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک/چو درد در تو نبیند که را دوا بکند. لابد دردش از آن جنس نیست که دین چاره‌اش باشد، یا از آن جنس نیست که دینِ شما کاری برای آن بکند. او می‌گردد و چاره معنویِ خودش را بالاخره در جایی پیدا می‌کند.

مختصر اینکه خستگی دینی را جدی باید گرفت. در این گوشه از دنیا که نان را به نام دین بند آورده‌اند، آدم خسته نشود، خیلی جان‌سخت است.

#محمود_مقدسی
❤️☘ @filsofak
👍1👏1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یک اصطلاح جالب در روانشناسی وجود دارد: #اثر_پنگوئن!

🔻 این زمانی است که گروهی #جرات انجام کاری را ندارند، اما به محض اینکه یکی شروع می کند، بقیه بلافاصله به دنبال او می شتابند.

❤️☘ @filsofak
👍3
Forwarded from معنای زندگی
.
🔻خاستگاه اخلاق در تعالیم مسیحیت
#مصطفی_سلیمانی
#مقاله_اخلاقی

اصلِ اساسیِ اخلاقِ مسیحیت
بر اساسِ آموزه‌های مسیحیت، عیسی بزرگ‌ترین حکم شریعت را محبت می‌داند و معتقد است که خدا در والاترین و بالاترین سطح از عشق ایستاده است و از این رو، می‌تواند به تمام هستی و موجودات عشق بورزد. به اعتقاد عیسی، عشق به خدا درون هر موجودی هست و تنها این عشق است که می‌تواند سبب شکل‌گیری یک زندگی اخلاقی باشد. موهبت عشق می‌تواند تمام گناهان آدمی را، از همان گناه نخستین پاک کند و بر گناهانِ شخصی و ظاهریِ او قلمِ عفو بکشد و اسبابِ پیوند او را با ابدیت و حقیقت مطلق روحانی فراهم آورد. بر اساس این تعالیم، بعد از این‌که تمام وجودِ شخص، سرشار از عشق به مسیح شود، نه تنها جان و دل او از عشق لبریز خواهد شد، بلکه سرریزِ این عشق، شفقت او را نسبت به تمام هستی نیز جاری خواهد کرد. و به این ترتیب، عشق سبب تکامل اخلاقی فرد خواهد شد (ادیان زنده جهان، رابرت ارنست هیوم به ترجمه عبدالرحیم گواهی، ۱۳۷۳، ص ۳۵۰؛ خاستگاه اخلاق مسیحی در عهد جدید، سمیه عمادی اندانی، ۱۳۹۴، ص ۵۴-۵۳).

منبع:
https://fa.shafaqna.com/news/1285917/%


🍀❤️ @The_meaningoflife
فکر می‌کنم آنچه موجب رنجش آدم‌ها از یکدیگر می‌شود این است که غالبا ما آدم‌‌ها توقع داریم طرف مقابل‌مان، به تمام وقایع دنیا از زاویه‌ دید ما نگاه کند!

در صورتی که درون هر آدمی، دنیای متفاوتی وجود دارد که با پذیرش این تفاوت‌ها، روابط شکل مناسب‌تری خواهند داشت.

🔻گونتر گراس
از کتاب طبل حلبی
ترجمه سروش حبیبی

❤️☘ @filsofak
💢باغبان یا نجار؟

نجار، قبل از اینکه شروع به ساختن چیزی کند، باید نقشۀ دقیق همه‌چیز را بکشد. او پیش از اینکه یک صندلی بسازد، دقیقاً می‌داند نتیجۀ کارش چه خواهد شد و اگر به اندازۀ کافی مهارت و تجربه داشته باشد، هیچ خطایی رخ نخواهد داد.

اما باغبان چطور؟ او هم همۀ تلاشش را می‌کند، به جزئی‌ترین نشانه‌ها توجه دارد و بهترین شرایط را برای رشد گل‌ها و گیاهانش فراهم می‌کند. اما با وجود این، نمی‌تواند تعیین کند که درختی که کاشته، یا گلی که پرورش داده، چه شکلی خواهند شد. باغبان، برخلاف نجار، همیشه منتظر چیزهای پیش‌بینی‌نشده است. یک روز صبح از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند درخت‌ها زودتر از چیزی که انتظار داشت شکوفه کرده‌اند. یا می‌بیند گلدانِ سرسبزی ناگهان پژمرده شده است.

بعضی از پدر و مادرها می‌خواهند برای بچه‌شان نجار باشند. از همان کودکی نقشۀ راه موفقیت او را پیش خودشان کشیده‌اند. پسرم باید دانشمند شود، دخترم باید پزشک شود و بعد لحظه لحظۀ زندگی کودکشان را مثل نجارها با خط‌کش و پرگار و گونیا اندازه می‌گیرند. ۴۰دقیقه بازی، دو ساعت درس، ۲۰دقیقه تلویزیون و همین‌طور تا آخر. آن‌ها تحت هیچ شرایطی اجازه نمی‌دهند این برنامه به هم بریزد، اما نکتۀ بزرگی را فراموش کرده‌اند: نجارها با چوب بی‌جان کار می‌کنند، ولی بچه‌ها نهال‌های زنده‌اند.

آلیسون گوپنیک، نویسندۀ کتاب علیه تربیت فرزند، می‌گوید باید برای بچه‌ها باغبان بود. باید به آن‌ها توجه کنیم، شرایط رشد و بالندگی‌شان را فراهم کنیم، اما بدانیم که آن‌ها باید راه خودشان را بروند. با بازی، زندگی‌کردن را بیاموزند و با شلختگی و به‌هم‌ریختگی، اهمیت نظم و برنامه‌ریزی را درک کنند. و یادمان نرود که مرغوب‌ترین میز و صندلی‌ها هم هیچ‌وقت شکوفه نخواهند داد.

❤️☘ @filsofak
👍1
زندگی نبايد هميشه شما را محصور كند و شكست دهد، زندگی نبايد به معنای زنده ماندن باشد بلكه بايد به معنای زندگی كردن باشد،
شرايط و موقعيت‌ها ممكن است به ناچار از كنترل شما خارج شوند اما لحظاتی كه احساس غرق شدن و شكست می‌كنيد بايد كوتاه و زودگذر باشند، نبايد كل وجود و هستی شما را فرا بگيرند، زندگی باارزشی که به شما بخشيده شده مثل يك كشتی‌ست كه درحال عبور از اقيانوس است و شما بايد ناخدای آن باشيد.

✍🏽 #ریچل_هالیس
📕 خودت باش دختر

❤️☘ @filsofak
تقدم انسان بر فرهنگ

اساسا یکی از نشانه‌های رشد یک جامعه این است که به تناقض‌های درونی خودش پی ببرد و وقتی که پی برد، بداند که از طرفین تناقض، کدام‌یک را می‌خواهد نگه دارد و کدام‌یک را می‌خواهد رها کند.
ما در کدام محکمه امضاء داده‌ایم که می‌خواهیم همه مؤلفه‌های فرهنگ خودمان را حفظ کنیم؟ چرا چیزی بر دوش ما می‌گذارید که نمی‌توانیم به آن ملتزم باشیم؟ اصلا رشد هر جامعه‌ای در گرو کشف ناسازگاری اجزای فرهنگش و حذف یکی از اجزاء به زیان دیگریست. چرا ما باید "ایرانیّت و اسلامیّت و تجدد" را حفظ کنیم؟ این "باید" از کجا آمده است؟ ممکن است ما رشد عقلی پیدا کنیم و ببینیم بعضی از مؤلفه‌های تجدد حتی با ایرانیّت هم سازگاری ندارند. تجدد با اسلامیّت ما هم سازگاری ندارد. چرا باید بگوییم با هر زور و ضربی این سه‌تا را در آشتی نگه داریم؟ وقتی این‌ها نمی‌توانند با هم آشتی کنند، چرا ما باید نیروی خودمان را صرف آشتی‌دادن این‌ها کنیم؟

ما کجا امضاء داده‌ایم که همه مؤلفه‌های فرهنگی‌مان را باید حفظ کنیم؟ به تعبیر عیسی مسیح، انسان را برای شنبه نیافریده‌اند، شنبه را برای انسان آفریده‌اند. فرهنگ را برای انسان آفریده‌اند نه انسان را برای فرهنگ. قرار نیست ما زیر فشار این عناصر متناقض له شویم فقط برای این‌که بگوییم ما هر سه عنصر فرهنگ خودمان را حفظ کرده‌ایم! اگر ما به این نتیجه رسیدیم که یکی از مشکلات ما نگه‌داشتن این سه مؤلفه فرهنگ‌مان است باید هر سه مؤلفه را حفظ کنیم؟ آخر چرا؟ مگر فرهنگ نیامده بود زندگی مرا سهل و ساده کند ولی این فرهنگ زندگی مرا دشوار کرده است ولی با این حال شما می‌گویید نباید یکی از سه رشته این فرهنگ را قیچی کنیم و کنار بگذاریم.

برای من، انسان گوشت و پوست و خون‌دار مقدم بر فرهنگ است. این انسان باید کمترین درد و رنج ممکن را متحمل شود. برای کاستن از درد و رنج این انسان گوشت و پوست و خون‌دار، گاهی لازم است فرهنگ او را دست‌کاری کنیم. نمی‌توان گفت فرهنگ او باید دست‌نخورده بماند ولو این فرهنگ درد و رنج این انسان را افزایش دهد!

مصطفی ملکیان

❤️☘ @filsofak
👍1