خودخواهی خاموش!
بعضی آدمها هستند که عطشِ کمک کردن به این و آن را دارند.
دلشان میخواهد خادم و خدمتکار مردم باشند و وقتی از آرزوهاشان حرف میزنند، خدمت به بشریّت، کلامِ اول و آخرشان است.
اینجور آدمها، توی اعماق وجودشان، خیال میکنند انسانهای خوشقلب و رئوفیاند و انسانیت، بهقدری در دلشان گسترده شده که مایل نیستند خار کوچکی هم به پای هیچ بنیبشری فرو برود.
باورشان شده که ذاتاً مهربانند و اگر یک نفر جرأت کند و مستقیم توی روشان بگوید که «بهرهکشاند» ممکن است جابهجا سکته کنند یا با یارو دست به یقه شوند.
آنهایی که عطش کمک کردن به خلایق را دارند، بیشتر از هر انسانِ دیگری روی کره زمین جاهطلباند.
اگر از آنها سؤال کنند که جنسِ این خواستهشان چیست، میگویند «معنوی»!
اینجور آدمها حتی کلمات را هم برای خودشان وارونه معنا میکنند و کافیست یک نفر جرأت کند و مستقیم توی روشان بگوید که خواستهشان نفسانی است و دارند فقط برای خودشان دستوپا میزنند و کارهاشان هم جز شر، نتیجهای ندارد تا آنوقت چهره دیگرشان را هم رو کنند.
آدمهایی که عطشِ کمک خفهشان کرده، جان میدهند برای اینکه از دیگران مقدّستر باشند.
دلشان میخواهد وقتی توی خیالشان به خودشان فکر میکنند، لبخند رضایتی گوشه لبشان بنشیند و لذت ببرند از اینکه از همه خردمندترند.
دوست دارند فکر کنند که فقط خودشان میدانند و دیگران هیچچیز نمیدانند.
میخواهند سرمست باشند از اینکه خودشان رسیدهاند و دیگران دارند توی لجنزار جهالتشان دستوپا میزنند.
کیف میکنند از اینکه ببینند بقیه دارند توی تاریکیها وول میخورند و خودشان منبع و منشأ نور شدهاند.
اینجور آدمها در اعماق قلبشان دوست دارند رهبر همه عالم باشند و ریز و درشت، در سایه عنایت آنها شاگردی کنند.
شاید حواسشان نیست که خورشید، وقتی طلوع میکند، خواستهای برای بیدار کردنِ مردم ندارد و گل، بدون آنکه اصراری داشته باشد، عطر خودش را به اینطرف و آنطرف پخش میکند.
اینجور آدمها شاید نمیدانند که تبوتابشان برای کمک به دیگران، یک خودخواهیِ محض است.
و اگر میدانستند، شاید پیشتر از همه عالم، اول به خودشان کمک میکردند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۶۹
🍀❤️ @filsofak
بعضی آدمها هستند که عطشِ کمک کردن به این و آن را دارند.
دلشان میخواهد خادم و خدمتکار مردم باشند و وقتی از آرزوهاشان حرف میزنند، خدمت به بشریّت، کلامِ اول و آخرشان است.
اینجور آدمها، توی اعماق وجودشان، خیال میکنند انسانهای خوشقلب و رئوفیاند و انسانیت، بهقدری در دلشان گسترده شده که مایل نیستند خار کوچکی هم به پای هیچ بنیبشری فرو برود.
باورشان شده که ذاتاً مهربانند و اگر یک نفر جرأت کند و مستقیم توی روشان بگوید که «بهرهکشاند» ممکن است جابهجا سکته کنند یا با یارو دست به یقه شوند.
آنهایی که عطش کمک کردن به خلایق را دارند، بیشتر از هر انسانِ دیگری روی کره زمین جاهطلباند.
اگر از آنها سؤال کنند که جنسِ این خواستهشان چیست، میگویند «معنوی»!
اینجور آدمها حتی کلمات را هم برای خودشان وارونه معنا میکنند و کافیست یک نفر جرأت کند و مستقیم توی روشان بگوید که خواستهشان نفسانی است و دارند فقط برای خودشان دستوپا میزنند و کارهاشان هم جز شر، نتیجهای ندارد تا آنوقت چهره دیگرشان را هم رو کنند.
آدمهایی که عطشِ کمک خفهشان کرده، جان میدهند برای اینکه از دیگران مقدّستر باشند.
دلشان میخواهد وقتی توی خیالشان به خودشان فکر میکنند، لبخند رضایتی گوشه لبشان بنشیند و لذت ببرند از اینکه از همه خردمندترند.
دوست دارند فکر کنند که فقط خودشان میدانند و دیگران هیچچیز نمیدانند.
میخواهند سرمست باشند از اینکه خودشان رسیدهاند و دیگران دارند توی لجنزار جهالتشان دستوپا میزنند.
کیف میکنند از اینکه ببینند بقیه دارند توی تاریکیها وول میخورند و خودشان منبع و منشأ نور شدهاند.
اینجور آدمها در اعماق قلبشان دوست دارند رهبر همه عالم باشند و ریز و درشت، در سایه عنایت آنها شاگردی کنند.
شاید حواسشان نیست که خورشید، وقتی طلوع میکند، خواستهای برای بیدار کردنِ مردم ندارد و گل، بدون آنکه اصراری داشته باشد، عطر خودش را به اینطرف و آنطرف پخش میکند.
اینجور آدمها شاید نمیدانند که تبوتابشان برای کمک به دیگران، یک خودخواهیِ محض است.
و اگر میدانستند، شاید پیشتر از همه عالم، اول به خودشان کمک میکردند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۶۹
🍀❤️ @filsofak
❤9👍4👎4👌4👏3
| در باب حکمت زندگی - آرتور شوپنهاور |
من برای دُم جُنباندن صادقانهی سگان ارزش بیشتری قائلم تا برای تظاهر به دوستی.
❤️☘ @filsofak
من برای دُم جُنباندن صادقانهی سگان ارزش بیشتری قائلم تا برای تظاهر به دوستی.
❤️☘ @filsofak
❤9👍7👏3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| آزار روانی |
جنبهای از سوءاستفاده که کمتر به آن توجه میشود، سوءاستفاده و آزار روانی است؛ که باهدف کاهش عزتنفس و کنترل شما، و در نهایت ایجاد احساس انزواست. اگر دنبال اطلاعات بیشتر از انواع و ریشهی آزار روانی هستید، این ویدیو برای شماست.
#انیمیشن
❤️☘ @filsofak
جنبهای از سوءاستفاده که کمتر به آن توجه میشود، سوءاستفاده و آزار روانی است؛ که باهدف کاهش عزتنفس و کنترل شما، و در نهایت ایجاد احساس انزواست. اگر دنبال اطلاعات بیشتر از انواع و ریشهی آزار روانی هستید، این ویدیو برای شماست.
#انیمیشن
❤️☘ @filsofak
🙏3❤1👍1
Forwarded from معنای زندگی
کورِ مادرزاد
آدمها خطاهای دور و بریهاشان را با تیر توی هوا میزنند، اما برای دیدن عیب و ایرادهای خودشان کور مادرزادند.
خطاهای دور و بریهاشان را مثل نقل و نبات، اینور و آنور پخش میکنند، اما داستان به خودشان که میرسد، هزار جور لاپوشانی میکنند.
شاید نمیدانند ترمز کردن روی کجوکلگیهای بقیه، چالهچولههای خودشان را هزار برابر میکند و درِ قلبشان را قفل میکند و راه آسمان را به روشان میبندد.
شاید خیال میکنند اگر یک ذرهبین دستشان بگیرند و و روی زشتیهای بقیه زوم کنند، بدشکلیهای خودشان کوچکتر میشود و زیباتر به نظر میرسند.
شاید ملتفت نیستند که دارند چطور با یک نقشه موذیانه و حسابشده، به بقیه زل میزنند تا کمتر چشمشان به خودشان بیفتد.
شاید نمیخواهند زنجیرهایی که به دست و پای خودشان بسته شده است را ببینند.
شاید هم عاشق کجوکلگیهای خودشان هستند و فقط کجوکلگیهای بقیه را عیب و عار میبینند.
البته بعید هم نیست که دو دستی خودشان را سفت چسبیده باشند، مبادا با دیدن چهره واقعی خودشان، لرزه به تن و جانشان بیفتد و درد بپیچد توی تنشان.
اما دلیلش هرچه باشد، اصلِ حرف این است که اینجور آدمها باور ندارند که انسان، یک خطاکارِ طبیعی است.
توی مغزشان جا نیفتاده که آدمیزاد نمیتواند کامل باشد و آدمِ کامل یعنی آدمِ مرده.
به اینخاطر هی به اینیکی و آنیکی پیله میکنند و اشتباهاتشان را جلوی چشمهاشان میآورند و عین خیالشان هم نیست که چطور به همشان میریزند و عصبیشان میکنند.
اینجور آدمها شاید بیشتر از هر چیزی، مثل سگِ پلیسی باشند که همهجا را بو میکشد و دنبال مجرم میگردد، اما مایل نیست هیچکس به گردن خودش قلاده بیندازد.
آنهایی که خطا و خطاکار را توبیخ میکنند، کار و بارشان فقط دیوانه کردن بقیه است.
خودشان جنونِ کمالگرایی دارند و به بقیه نسبتِ روانپریشی میدهند.
شاید لازم است بفهمند، آدم اگر خطاکار نبود، یک مرده متحرک میشد.
شاید لازم است بفهمند که هر آدمی با خطاهای خاصِ خودش است که آدم است و میشود اسمش را گذاشت «یک انسانِ منحصر به فرد».
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
آدمها خطاهای دور و بریهاشان را با تیر توی هوا میزنند، اما برای دیدن عیب و ایرادهای خودشان کور مادرزادند.
خطاهای دور و بریهاشان را مثل نقل و نبات، اینور و آنور پخش میکنند، اما داستان به خودشان که میرسد، هزار جور لاپوشانی میکنند.
شاید نمیدانند ترمز کردن روی کجوکلگیهای بقیه، چالهچولههای خودشان را هزار برابر میکند و درِ قلبشان را قفل میکند و راه آسمان را به روشان میبندد.
شاید خیال میکنند اگر یک ذرهبین دستشان بگیرند و و روی زشتیهای بقیه زوم کنند، بدشکلیهای خودشان کوچکتر میشود و زیباتر به نظر میرسند.
شاید ملتفت نیستند که دارند چطور با یک نقشه موذیانه و حسابشده، به بقیه زل میزنند تا کمتر چشمشان به خودشان بیفتد.
شاید نمیخواهند زنجیرهایی که به دست و پای خودشان بسته شده است را ببینند.
شاید هم عاشق کجوکلگیهای خودشان هستند و فقط کجوکلگیهای بقیه را عیب و عار میبینند.
البته بعید هم نیست که دو دستی خودشان را سفت چسبیده باشند، مبادا با دیدن چهره واقعی خودشان، لرزه به تن و جانشان بیفتد و درد بپیچد توی تنشان.
اما دلیلش هرچه باشد، اصلِ حرف این است که اینجور آدمها باور ندارند که انسان، یک خطاکارِ طبیعی است.
توی مغزشان جا نیفتاده که آدمیزاد نمیتواند کامل باشد و آدمِ کامل یعنی آدمِ مرده.
به اینخاطر هی به اینیکی و آنیکی پیله میکنند و اشتباهاتشان را جلوی چشمهاشان میآورند و عین خیالشان هم نیست که چطور به همشان میریزند و عصبیشان میکنند.
اینجور آدمها شاید بیشتر از هر چیزی، مثل سگِ پلیسی باشند که همهجا را بو میکشد و دنبال مجرم میگردد، اما مایل نیست هیچکس به گردن خودش قلاده بیندازد.
آنهایی که خطا و خطاکار را توبیخ میکنند، کار و بارشان فقط دیوانه کردن بقیه است.
خودشان جنونِ کمالگرایی دارند و به بقیه نسبتِ روانپریشی میدهند.
شاید لازم است بفهمند، آدم اگر خطاکار نبود، یک مرده متحرک میشد.
شاید لازم است بفهمند که هر آدمی با خطاهای خاصِ خودش است که آدم است و میشود اسمش را گذاشت «یک انسانِ منحصر به فرد».
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍12❤3👏2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
به نظر شما هرچیزی که بیشتر هیاهو داره، بهتر و باکیفیتتره؟ بهنظرتون هرچیزی که جدید به زندگیهامون وارد میشه، الزاما میتونه ما رو متحول و خوشحالتر کنه؟ پس شاید بهتر باشه این انیمیشن کوتاه و آموزنده رو ببینید؛ شاید نظرتون کمی تغییر کرد
#انیمیشن
☘❤️ @filsofak
#انیمیشن
☘❤️ @filsofak
👍2❤1👏1
| اوریانا فالاچی - نامهای به کودکی که هرگز زاده نشد |
هرچه انسانتر باشیم، زخمها عمیقتر خواهند بود. هرچه بیشتر دوست بداریم بیشتر غصه خواهیم داشت. بیشتر فراق خواهیم کشید و تنهایییمان بیشتر خواهد شد. شادیها لحظهای و گذرا هستند. شاید خاطرات بعضی از آنها تا ابد در یاد بماند اما رنجها داستانش فرق میکند؛ تا عمق وجود آدم رخنه میکند و ما هر روز با آنها زندگی میکنیم. انگار این خاصیت انسان بودن است!
☘❤️ @filsofak
هرچه انسانتر باشیم، زخمها عمیقتر خواهند بود. هرچه بیشتر دوست بداریم بیشتر غصه خواهیم داشت. بیشتر فراق خواهیم کشید و تنهایییمان بیشتر خواهد شد. شادیها لحظهای و گذرا هستند. شاید خاطرات بعضی از آنها تا ابد در یاد بماند اما رنجها داستانش فرق میکند؛ تا عمق وجود آدم رخنه میکند و ما هر روز با آنها زندگی میکنیم. انگار این خاصیت انسان بودن است!
☘❤️ @filsofak
❤8👏2👍1
Ghafeleh
Mohammad Motamedi
#موسیقی
.
چطور میشود که یک صدا آرامش دارد و صدایی دیگر نه؟ من فکر میکنم همهچیز برمیگردد به اینکه تو چقدر در میزان صدای جهان، سهیم شده باشی. تو اگر صدای خودت را نشنوی، تو اگر صدای دیگران را نشنوی، هیچ سهمی از جهان نمیبری. برای همین است که وقتی صدای کسی را میشنویم که سهمی در آوای این جهان دارد، به ما آرامش میدهد.
☘❤️ @filsofak
.
چطور میشود که یک صدا آرامش دارد و صدایی دیگر نه؟ من فکر میکنم همهچیز برمیگردد به اینکه تو چقدر در میزان صدای جهان، سهیم شده باشی. تو اگر صدای خودت را نشنوی، تو اگر صدای دیگران را نشنوی، هیچ سهمی از جهان نمیبری. برای همین است که وقتی صدای کسی را میشنویم که سهمی در آوای این جهان دارد، به ما آرامش میدهد.
☘❤️ @filsofak
❤5🥰1👏1
ماشینِ زمان
آدمها حواسشان باشد یا نه، مدام با یک ماشینِ زمان به اسمِ ذهن، در حال سفرند؛ گاهی دستمال دستشان میگیرند و غبار از چهره گذشتهها پاک میکنند و گاه، چمدانشان را میبندند و به سوی آینده میجهند؛ بعضیوقتها با چشمهای بسته و بعضیوقتها حتی با چشمهای باز.
ذهنِ آدمها، خدای ساختنِ دنیاهای ناموجود است و در سفرهاش، آدمها را به منزلگاههایی میبرد که ویرانهاند، و غذاهایی از خیالاتِ غیر قابل هضم به خوردشان میدهد که گاه گریه و خندهشان را درمیآورد و همین است که آدمها بعد از اینطور سفرها، گاهی چنان خستهاند، که انگار با تیشه کوه کندهاند، و گاهی چنان سرمستند که انگار شرابِ هزار ساله نوشیدهاند.
بعضیها میگویند خوب است که آدمها ذهن دارند، چون سفرلازماند و اگر اینور و آنور نروند، عینِ مرداب، سرِ جای خودشان میگندند، اما بعضیها هم میگویند ذهن، مایه بدبختی آدمهاست، چون آنهایی که در سفرند، هيچوقتِ خدا چیزی از یکجانشینی حالیشان نخواهد شد.
حرفِ درست، این باشد یا آن، ذهن و سیر و سفرهاش، همزاد آدمیزاد است و جوری با گوشت و پوست و استخوانشان آمیخته شده، که هیچ راه گریزی از قلمروأش ندارند.
آدمهایی که وقت و بیوقت، سوار ماشینِ زمانِ توی کلهشان میشوند، برای سفرهاشان اسمهای قشنگ هم انتخاب کردهاند و گاهی «خاطرهبازی» صداشان میکنند و بعضیوقتها هم بهشان میگویند «خالقهای آینده»، اما آنهایی که از سفر بیزارند و حالشان از هر چه ویرانه است به هم میخورد، اسم یکجانشینیِ ماشینِ توی سرشان را گذاشتهاند «زیستن در زمان حال»، و بعضیوقتها هم که حسابی سرخوشاند، صداش میزنند «جاودانگی».
آنهایی که مدام هوس سفر میکنند، به غوطهور شدن در عالم خیالشان خو میگیرند و دستِ آخر، چنان غرق میشوند که در بیداری هم رؤیا میبینند، اما آنهایی که قدمهاشان را استوار و سفت، روی زمینِ زیرِ پاشان فشار میدهند و از سفر میگریزند، به ماری شبیه میشوند که بینِ پوستِ کهنه و نوی خودش گیر افتاده و نمیخواهد به هیچکدامشان تن بدهد و دستِ آخر، آنقدر خودش را محکم میگیرد که از هم متلاشی میشود.
آدمها دلشان بخواهد یا نه، توی کله یکونیم کیلوییشان، چیزی دارند به اسم ذهن، که بیشتر از هر چیزی اسمش ماشینِ زمان است، که مثل هر ماشینِ دیگری، هم دلش برای جاده ضعف میرود و هم جانش برای پارکینگ درمیآید.
آدمها حواسشان باشد یا نه، هم سفرلازماند و هم کشتهمرده یکجانشینی.
و اگر نتوانند خودشان را هرچه زودتر از این برزخ نجات بدهند، حتماً میمیرند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۱
🍀❤️ @filsofak
آدمها حواسشان باشد یا نه، مدام با یک ماشینِ زمان به اسمِ ذهن، در حال سفرند؛ گاهی دستمال دستشان میگیرند و غبار از چهره گذشتهها پاک میکنند و گاه، چمدانشان را میبندند و به سوی آینده میجهند؛ بعضیوقتها با چشمهای بسته و بعضیوقتها حتی با چشمهای باز.
ذهنِ آدمها، خدای ساختنِ دنیاهای ناموجود است و در سفرهاش، آدمها را به منزلگاههایی میبرد که ویرانهاند، و غذاهایی از خیالاتِ غیر قابل هضم به خوردشان میدهد که گاه گریه و خندهشان را درمیآورد و همین است که آدمها بعد از اینطور سفرها، گاهی چنان خستهاند، که انگار با تیشه کوه کندهاند، و گاهی چنان سرمستند که انگار شرابِ هزار ساله نوشیدهاند.
بعضیها میگویند خوب است که آدمها ذهن دارند، چون سفرلازماند و اگر اینور و آنور نروند، عینِ مرداب، سرِ جای خودشان میگندند، اما بعضیها هم میگویند ذهن، مایه بدبختی آدمهاست، چون آنهایی که در سفرند، هيچوقتِ خدا چیزی از یکجانشینی حالیشان نخواهد شد.
حرفِ درست، این باشد یا آن، ذهن و سیر و سفرهاش، همزاد آدمیزاد است و جوری با گوشت و پوست و استخوانشان آمیخته شده، که هیچ راه گریزی از قلمروأش ندارند.
آدمهایی که وقت و بیوقت، سوار ماشینِ زمانِ توی کلهشان میشوند، برای سفرهاشان اسمهای قشنگ هم انتخاب کردهاند و گاهی «خاطرهبازی» صداشان میکنند و بعضیوقتها هم بهشان میگویند «خالقهای آینده»، اما آنهایی که از سفر بیزارند و حالشان از هر چه ویرانه است به هم میخورد، اسم یکجانشینیِ ماشینِ توی سرشان را گذاشتهاند «زیستن در زمان حال»، و بعضیوقتها هم که حسابی سرخوشاند، صداش میزنند «جاودانگی».
آنهایی که مدام هوس سفر میکنند، به غوطهور شدن در عالم خیالشان خو میگیرند و دستِ آخر، چنان غرق میشوند که در بیداری هم رؤیا میبینند، اما آنهایی که قدمهاشان را استوار و سفت، روی زمینِ زیرِ پاشان فشار میدهند و از سفر میگریزند، به ماری شبیه میشوند که بینِ پوستِ کهنه و نوی خودش گیر افتاده و نمیخواهد به هیچکدامشان تن بدهد و دستِ آخر، آنقدر خودش را محکم میگیرد که از هم متلاشی میشود.
آدمها دلشان بخواهد یا نه، توی کله یکونیم کیلوییشان، چیزی دارند به اسم ذهن، که بیشتر از هر چیزی اسمش ماشینِ زمان است، که مثل هر ماشینِ دیگری، هم دلش برای جاده ضعف میرود و هم جانش برای پارکینگ درمیآید.
آدمها حواسشان باشد یا نه، هم سفرلازماند و هم کشتهمرده یکجانشینی.
و اگر نتوانند خودشان را هرچه زودتر از این برزخ نجات بدهند، حتماً میمیرند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۱
🍀❤️ @filsofak
👍5❤2🤔2👏1
| آرتور شوپنهاور - هنر همیشه برحق بودن |
فقط با کسانی بحث کنید که میدانید آنقدر عقل و عزت نفس دارند که حرفهای بیمعنی نمیزنند، کسانی که به دلیل توسل میجویند، حقیقت را گرامی میدارند و آنقدر منصف هستند که اگر حق با طرف مقابلشان باشد اشتباه بودنشان را قبول میکنند. پس نتیجه میگیریم که به ندرت در هر صد نفر یک نفر ارزش آن را دارد که با او بحث کنی!
☘❤️ @filsofak
فقط با کسانی بحث کنید که میدانید آنقدر عقل و عزت نفس دارند که حرفهای بیمعنی نمیزنند، کسانی که به دلیل توسل میجویند، حقیقت را گرامی میدارند و آنقدر منصف هستند که اگر حق با طرف مقابلشان باشد اشتباه بودنشان را قبول میکنند. پس نتیجه میگیریم که به ندرت در هر صد نفر یک نفر ارزش آن را دارد که با او بحث کنی!
☘❤️ @filsofak
👍13❤6👏1
| لارس اسونسن - کتابِ فلسفه تنهایی |
اگر همهی نیروها و عناصر دست به دست هم بدهند تا در خدمت و فرمان یک نفر باشند، اگر خورشید هم به فرمان این یک نفر برآید و فرو رود، اگر دریاها و رودها به میل او بخروشند و جاری شوند، و اگر زمین به خودی خود همهی خواستهها و مایحتاج مطلوب او را فراهم آورد، باز او درمانده و بیچاره خواهد بود تا زمانی که دستکم یک نفر را داشته باشد که شادیاش را با او قسمت کند و از احترام و دوستی او برخوردار شود.
❤️☘ @filsofak
اگر همهی نیروها و عناصر دست به دست هم بدهند تا در خدمت و فرمان یک نفر باشند، اگر خورشید هم به فرمان این یک نفر برآید و فرو رود، اگر دریاها و رودها به میل او بخروشند و جاری شوند، و اگر زمین به خودی خود همهی خواستهها و مایحتاج مطلوب او را فراهم آورد، باز او درمانده و بیچاره خواهد بود تا زمانی که دستکم یک نفر را داشته باشد که شادیاش را با او قسمت کند و از احترام و دوستی او برخوردار شود.
❤️☘ @filsofak
👍13❤1👏1
آدمهایِ علماندوز
آدمها خیال میکنند میتوانند همدیگر را درک کنند.
آنها مدام تلاش میکنند یکدیگر را بشناسند و برای این شناسایی، گاهی رُک و مستقیم از هم سؤال میپرسند و نظریات فلسفی و حتی رنگ و غذای مورد علاقه همدیگر را جویا میشوند و گاهی زیرزیرکی توی حالات و احوالاتِ هم ریز میشوند و تلاش میکنند از روی حرکات و سکناتِ یکدیگر، از ناگفتهها و خفایا و زوایای هم سردربیاورند.
آدمها خیال میکنند اگر پُرسا باشند دانا میشوند و اگر بجویند مییابند و هیچکدامشان از خودشان نمیپرسند که اگر روزی پرسشهاشان از دیگری تمام شود و جستنشان برای یافتنِ او به آخر برسد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟!
آنهایی که دیگری را مثل یک علامتِ سؤال میبینند، مشتاقند هرچه زودتر حلاش کنند و جاش یک نقطه بگذارند و بگویند «تمام».
اینجور آدمها با اطرافیانشان مثل پروندههای جنایی یا جسدهای تشریح و حتی نقشههای گنج برخورد میکنند و همینکه مختومه اعلامشان کردند و تار و پودشان را از هم شکافتند و رمز و رازشان را خواندند، کنارشان میگذارند.
آنهایی که زور میزنند دیگری را درک کنند، هيچوقت او را «آدم» نمیبینند.
آنها دوست دارند طرفشان را تا پستترین مرتبه تنزّل بدهند تا بعدش راحتتر ادعا کنند که زیر و بماش را شناختهاند.
اینجور آدمها بیشتر از هر قوم و قبیلهای، شبیه علماندوزاناند و حظّشان وقتی کامل میشود که دیگری را تا حدّ یک دانستنی پایین بیاورند، بلکه بتوانند بیدردسر قضاوتش کنند.
اینجور آدمها فقط خیال میکنند که توانستهاند دیگری را درک کنند و کافیست یک دانسته تازه به علمشان اضافه شود، آنوقت مجبور میشوند همه دانستههای کهنهشان را از نو بازنویسی کنند و برای سؤالهای تازهشان، جوابهای تازهتر دستوپا کنند.
آدمهای علماندوز، تنها یک مشت وامانده قابل ترحماند، که تمام عمر به دفتر و دَستَکهاشان زنجیر شدهاند و هرچه بیشتر زور میزنند که بفهمند، کمتر عایدشان میشود.
اینجور آدمها حواسشان نیست که آدمیزاد حتی نمیتواند به وجودِ خودش هم ناخنک بزند و قفلی از قفلهای وجود خودش را باز کند، چه برسد به دیگری!
حواسشان نیست که باید دیگری را مثل یک علامتِ تعجب نگاه کنند و هر لحظه مشتاق و مدهوشاش باشند و از دیدنِ شگفتیهای نو به نوأش، انگشتِ تحیّر به دندانِ تعقّل بگزند!
اینجور آدمها حواسشان نیست که باید فقط عاشق باشند!
حواسشان نیست و اگر کسی نباشد که سرِ عقل بیاوردِشان، عشق را لای دفترهای قطورِ دانششان له میکنند و تهاش هم میگویند «دانستم» و «یافتم» و «تمام»!
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۲
🍀❤️ @filsofak
آدمها خیال میکنند میتوانند همدیگر را درک کنند.
آنها مدام تلاش میکنند یکدیگر را بشناسند و برای این شناسایی، گاهی رُک و مستقیم از هم سؤال میپرسند و نظریات فلسفی و حتی رنگ و غذای مورد علاقه همدیگر را جویا میشوند و گاهی زیرزیرکی توی حالات و احوالاتِ هم ریز میشوند و تلاش میکنند از روی حرکات و سکناتِ یکدیگر، از ناگفتهها و خفایا و زوایای هم سردربیاورند.
آدمها خیال میکنند اگر پُرسا باشند دانا میشوند و اگر بجویند مییابند و هیچکدامشان از خودشان نمیپرسند که اگر روزی پرسشهاشان از دیگری تمام شود و جستنشان برای یافتنِ او به آخر برسد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟!
آنهایی که دیگری را مثل یک علامتِ سؤال میبینند، مشتاقند هرچه زودتر حلاش کنند و جاش یک نقطه بگذارند و بگویند «تمام».
اینجور آدمها با اطرافیانشان مثل پروندههای جنایی یا جسدهای تشریح و حتی نقشههای گنج برخورد میکنند و همینکه مختومه اعلامشان کردند و تار و پودشان را از هم شکافتند و رمز و رازشان را خواندند، کنارشان میگذارند.
آنهایی که زور میزنند دیگری را درک کنند، هيچوقت او را «آدم» نمیبینند.
آنها دوست دارند طرفشان را تا پستترین مرتبه تنزّل بدهند تا بعدش راحتتر ادعا کنند که زیر و بماش را شناختهاند.
اینجور آدمها بیشتر از هر قوم و قبیلهای، شبیه علماندوزاناند و حظّشان وقتی کامل میشود که دیگری را تا حدّ یک دانستنی پایین بیاورند، بلکه بتوانند بیدردسر قضاوتش کنند.
اینجور آدمها فقط خیال میکنند که توانستهاند دیگری را درک کنند و کافیست یک دانسته تازه به علمشان اضافه شود، آنوقت مجبور میشوند همه دانستههای کهنهشان را از نو بازنویسی کنند و برای سؤالهای تازهشان، جوابهای تازهتر دستوپا کنند.
آدمهای علماندوز، تنها یک مشت وامانده قابل ترحماند، که تمام عمر به دفتر و دَستَکهاشان زنجیر شدهاند و هرچه بیشتر زور میزنند که بفهمند، کمتر عایدشان میشود.
اینجور آدمها حواسشان نیست که آدمیزاد حتی نمیتواند به وجودِ خودش هم ناخنک بزند و قفلی از قفلهای وجود خودش را باز کند، چه برسد به دیگری!
حواسشان نیست که باید دیگری را مثل یک علامتِ تعجب نگاه کنند و هر لحظه مشتاق و مدهوشاش باشند و از دیدنِ شگفتیهای نو به نوأش، انگشتِ تحیّر به دندانِ تعقّل بگزند!
اینجور آدمها حواسشان نیست که باید فقط عاشق باشند!
حواسشان نیست و اگر کسی نباشد که سرِ عقل بیاوردِشان، عشق را لای دفترهای قطورِ دانششان له میکنند و تهاش هم میگویند «دانستم» و «یافتم» و «تمام»!
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۲
🍀❤️ @filsofak
👍6❤3👏2🥰1
اغلب در جمع افرادی حضور داریم که با جملات به ظاهر امیدوارانهی خود به ما آرامش میدهند. در حقیقت ما خودمان در جستجوی آرامش نیستیم، بلکه هنگامی که با مشکلی مواجه میشویم، به افرادی پناه میبریم که میگویند: «تقصیر تو نیست!» آنها ما را به اِشکال کار خود واقف نمیسازند، بلکه با این گونه جملات ما را فریب میدهند. حالا ما چرا باید خود را با شنیدن این جملات فریب دهیم؟ چرا نباید گاهی خود را مقصر بداینم و بر اساس آن در جستوجوی راهی باشیم که با مشکلاتمان مقابله کنیم؟!
#اندرو_متیوس
☘❤️ @filsofak
#اندرو_متیوس
☘❤️ @filsofak
❤4🥰1👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| عزت نفس |
دانستن دربارهی ریشههای عزت نفس مهم است، اما کافی نیست؛ برای داشتن عزت نفس باید با خودمان کنار بیاییم و ذهنیت خود را دربارهی آن تغییر دهیم.
#انیمیشن
☘❤️ @filsofak
دانستن دربارهی ریشههای عزت نفس مهم است، اما کافی نیست؛ برای داشتن عزت نفس باید با خودمان کنار بیاییم و ذهنیت خود را دربارهی آن تغییر دهیم.
#انیمیشن
☘❤️ @filsofak
👍1🥰1👏1
| فلسفهی ملال - لارس اسوندسن |
میتوانم ملال عمیق را، از نظر پدیدارشناختی به بیماری بیخوابی تشبیه کنم، که سبب میگردد فرد در تاریکی، هویت خویشتن را از دست بدهد و در چاهی ظاهراً بیپایان فرو رود. او سعی میکند بخوابد و شاید با تردید گامهایی نیز برمیدارد، ولی نمیتواند و در نهایت به برزخِ میان خواب و بیداری میرسد.
#پاراگراف
☘❤️ @filsofak
میتوانم ملال عمیق را، از نظر پدیدارشناختی به بیماری بیخوابی تشبیه کنم، که سبب میگردد فرد در تاریکی، هویت خویشتن را از دست بدهد و در چاهی ظاهراً بیپایان فرو رود. او سعی میکند بخوابد و شاید با تردید گامهایی نیز برمیدارد، ولی نمیتواند و در نهایت به برزخِ میان خواب و بیداری میرسد.
#پاراگراف
☘❤️ @filsofak
👏5❤2👍2
خدایِ سنگدل
بعضی آدمها درباره زندگیِ پس از مرگ فکر میکنند.
خیلیهاشان حتی در موردش وسواس دارند؛ مثلاً زور میزنند از بهشت و جهنم، توی سرشان تصویرسازی کنند و همه فکر و ذکرشان این است که هرجور شده، دل خدا را به دست بیاورند و قولنامه پنتهاوسِ بهشت را از دستهاش بگیرند.
دنیای پس از مرگ برای بعضی آدمها، در اصل، فرصتی برای خداست که کم و کسریهایی را که توی این دنیا در حقشان روا دانسته جبران کند!
آنها با زبانِ بیزبانی جار میزنند که زندگی کردن را برای بعدهای نیامده به تعویق انداختهاند و حالا، چیزی جز یک مُرده متحرک نیستند؛ قلبشان میزند و نفسشان میرود و میآید و اگر یک نفر، علائمِ حیاتیشان را چک کند میگوید «همه اعضا و جوارحشان دارد عین ساعت کار میکند»، ولی حقیقت این است که «اینهمه ساعت» به کارِ هیچ مُردهای نمیآید.
مُردههایی که به جای افقی خوابیدن توی قبر، مجبورند تیکتاکِ ساعتهای تنشان را تحمل کنند، خواه ناخواه به یک باتریِ اضافی محتاج میشوند.
باتریای که اسمِ بهترش «امید» است و آنهایی که بلدند حرفهای زشت را توی کلماتِ قشنگ کادوپیچ کنند بهش میگویند «اشتیاق به دنیای پس از مرگ»!
مردههای عمودی، اگر به این اشتیاق چنگ نزنند، از همان تیکتاکِ اجباری هم میافتند.
و البته اشتیاق و امید، همیشه قرینِ ترس و وحشت است و آنهایی که چهار کلاس سواد دارند میدانند که تا رجا از یک در وارد میشود، خوف هم از یک درِ دیگر، خودش را میچپاند تو.
ترس از اینکه «آخرش چه میشود؟» آدم را زندهزنده میکشد.
آدمهای ترسیده همیشه بر سرِ دوراهیاند: هم نگرانند که مبادا هیچ آبی از خودشان گرم نشود و با بیعرضگی، دوباره دستشان خالی بماند و «خَسِرَ الدنیا و الآخرة» شوند و هم مضطربند که نکند کسیکه روی بزرگیاش حساب کردهاند، تو زرد از آب دربیاید و بهشان نارو بزند و حسرتِ زندگی را برای همیشه روی دلشان بگذارد!
آدمهای ترسیده، حتی خداشان هم آنقدر که لازم است خدا نیست و میتواند بندههاش را تا لبِ چشمه ببرد و تشنه برگرداند!
خدای اینجور آدمها حتی سریع الحساب و مهربان هم نیست و اتفاقاً آنقدر صبور و سنگدل است که با قرصِ مسکّن، عطشِ زندگی کردن را توی سینه باورمنداناش خاموش میکند و در عوض، وعده زندگیِ بعدتر را بهشان میدهد!
انگار که حالا دستاش بسته است!
البته آنهایی که به زندگیِ پس از مرگ فکر میکنند، مطمئناند که خدا توی این دنیا دستاش بسته است و همین است که هی زور میزنند قولنامه پنتهاوسِ بهشت را هر جوری که شده از دستهاش بگیرند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۳
🍀❤️ @filsofak
بعضی آدمها درباره زندگیِ پس از مرگ فکر میکنند.
خیلیهاشان حتی در موردش وسواس دارند؛ مثلاً زور میزنند از بهشت و جهنم، توی سرشان تصویرسازی کنند و همه فکر و ذکرشان این است که هرجور شده، دل خدا را به دست بیاورند و قولنامه پنتهاوسِ بهشت را از دستهاش بگیرند.
دنیای پس از مرگ برای بعضی آدمها، در اصل، فرصتی برای خداست که کم و کسریهایی را که توی این دنیا در حقشان روا دانسته جبران کند!
آنها با زبانِ بیزبانی جار میزنند که زندگی کردن را برای بعدهای نیامده به تعویق انداختهاند و حالا، چیزی جز یک مُرده متحرک نیستند؛ قلبشان میزند و نفسشان میرود و میآید و اگر یک نفر، علائمِ حیاتیشان را چک کند میگوید «همه اعضا و جوارحشان دارد عین ساعت کار میکند»، ولی حقیقت این است که «اینهمه ساعت» به کارِ هیچ مُردهای نمیآید.
مُردههایی که به جای افقی خوابیدن توی قبر، مجبورند تیکتاکِ ساعتهای تنشان را تحمل کنند، خواه ناخواه به یک باتریِ اضافی محتاج میشوند.
باتریای که اسمِ بهترش «امید» است و آنهایی که بلدند حرفهای زشت را توی کلماتِ قشنگ کادوپیچ کنند بهش میگویند «اشتیاق به دنیای پس از مرگ»!
مردههای عمودی، اگر به این اشتیاق چنگ نزنند، از همان تیکتاکِ اجباری هم میافتند.
و البته اشتیاق و امید، همیشه قرینِ ترس و وحشت است و آنهایی که چهار کلاس سواد دارند میدانند که تا رجا از یک در وارد میشود، خوف هم از یک درِ دیگر، خودش را میچپاند تو.
ترس از اینکه «آخرش چه میشود؟» آدم را زندهزنده میکشد.
آدمهای ترسیده همیشه بر سرِ دوراهیاند: هم نگرانند که مبادا هیچ آبی از خودشان گرم نشود و با بیعرضگی، دوباره دستشان خالی بماند و «خَسِرَ الدنیا و الآخرة» شوند و هم مضطربند که نکند کسیکه روی بزرگیاش حساب کردهاند، تو زرد از آب دربیاید و بهشان نارو بزند و حسرتِ زندگی را برای همیشه روی دلشان بگذارد!
آدمهای ترسیده، حتی خداشان هم آنقدر که لازم است خدا نیست و میتواند بندههاش را تا لبِ چشمه ببرد و تشنه برگرداند!
خدای اینجور آدمها حتی سریع الحساب و مهربان هم نیست و اتفاقاً آنقدر صبور و سنگدل است که با قرصِ مسکّن، عطشِ زندگی کردن را توی سینه باورمنداناش خاموش میکند و در عوض، وعده زندگیِ بعدتر را بهشان میدهد!
انگار که حالا دستاش بسته است!
البته آنهایی که به زندگیِ پس از مرگ فکر میکنند، مطمئناند که خدا توی این دنیا دستاش بسته است و همین است که هی زور میزنند قولنامه پنتهاوسِ بهشت را هر جوری که شده از دستهاش بگیرند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۳
🍀❤️ @filsofak
👍7❤1👎1🔥1🥰1👏1
| حیوان خانگی |
فرناندو سورنتینو در یکی از داستانهای کوتاهش خریدنِ حیوانات خانگی را به شیوهای کمیک به سخره میگیرد. ماجرا از این قرار است که راویِ داستان، در واحدِ آپارتمانیاش علاوه بر یک سگِ گنده که فقط کمی کوچکتر از فضای خانه است یک عنکبوت را نیز نگه میدارد. فردایِ روزی که زنِ همسایه، گرترود(اسم عنکبوت) را میبیند، یک عقرب میخرد و به خانه میآورد. همسایههای دیگر نیز شروع به خریدنِ حیوانات میکنند، آفتاب پرست، مورچهخوار و ... کار به گونهای پیش میرود که راوی نیز حیثیتش را در خطر میبیند و مجبور میشود کلیهاش را بفروشد تا یک مار آناکوندا بخرد. او در این مدت نامههای توهین آمیزی دریافت کرده بود که باید از آن آپارتمان برود به خاطر حیوانات خانگیِ مبتذل و پیش پا افتادهای که نگهداری میکند. هرچند که سورنتینو این مساله را به گونهای اغراقی مطرح میکند، اما حقیقت آن است که ما با چنین روالی در پوششِ ریاکارانهی «حیوان دوستی» مواجهیم. لایف استایلی که چنان سیطرهای یافته که افرادی را مجبور کرده آلونکِ چهل متری خود را با یک حیوانِ دیگر شریک شوند.
از قضا این ذائقه هیچ ارتباطی با حیوان دوستی ندارد، بلکه بسان بسیاری چیزهای دیگر فقط بخشی از بازار، قسمی مصرفگرایی و شیوهای از تمایز خواهیست. منطقِ سرمایه خلاء را برنمی تابد در نتیجه همه چیز باید آغشته به خرید و فروش و سود شود، من جمله حیوانات. حیوانات نیز با کالایی شدن در سبدِ مصرف قرار میگیرند و بازاری حول آنها شکل میگیرد. بازاری سرشار از سود که نه فقط انواع و گونهها و نژادهای مختلف حیوانات را مبادله پذیر کرده است بلکه از قبلِ غذا، لباس، اسباب بازی و مراقبتهای پزشکی ارتزاق میکند. بنابراین بدیهیست که «حیوان دوستی» تبلیغ شود.
حیوان دوستانِ گوگولی، ارتجاعیترین ابعادِ جوامعِ انسانی را به حیطهی حیوانات سرایت دادهاند. یک فاشیزمِ نژادی تمام عیار که تعیین میکند حیوانشان باید از فلان نژاد باشد. همانها که جیش و پریود و کثافتِ حیواناتشان را به دیدهی منت تمیز میکنند، اما نسبت به انسانها و حیوانات بی نژاد اخ و پیفشان بلند است. حیوان دوستیِ انسانها نه حیوان دوستیِ از سر لطافتِ طبع بلکه از برکاتِ مصرفگراییِ مفرط و شیفتگیشان به کالاهاست. یک حیوان، زمانی دوستداشتنی می شود که پیشاپیش به کالا بدل شده است، به مانند سایرِ چیزها. برای انسانِ مصرفی نفسِ خرید و مصرف است که اهمیت دارد و نه هیچ چیز دیگر. آنچه که حیوان دوستی به نظر میآید چیزی نیست جز خریدن و داشتنِ یک کالای دیگر. «هوایِ زنان را داشته باشید» شعارِ صاحبان فروشگاههای پاریس در دوران امپراتوری دوم بود. بعدها شعارِ «هوایِ بچه ها را داشته باشید» بر بسیاری از تبلیغات مصرف محور غالب شد. هوایِ حیوانات را داشته باشید، بیش از آنکه توصیهای اخلاقی باشد، حکمی بازاریست.
ما در جهانی برون سپاری شده به سر میبریم که فهممان را به رسانهها و تحلیلگران سه جمله صد تومنی محول کردهایم، یعنی به سوژههایی که آنها قرار است به جای ما بدانند. کلنجار رفتن با کژیها و رنجهایمان را به روانشناسان واگذار کردهایم و هویتمان را به کالاهایی که مصرف میکنیم تقلیل دادهایم. سهم حیوانات نیز از این وظایف برونسپاری شده، بینصیب نمانده است. حیوان دوستی هم میتواند ارتباطی تحریف شده باشد.شاید چون حرف هم را نمیفهمید به حیواناتی رو می آورید که از اساس حرف زدن بلد نباشند. شاید چون از دوستی آزار دیدهاید دوستی با حیواناتی را آغاز میکنید که توان آزار رساندن نداشته باشند. شاید چون از خودتان و تنهایی به ستوه آمدهاید به حیوانات روی آوردهاید.شاید آنچه را در ازدواج و فرزندآوری نیافتهاید در حیوان دوستی پی میگیرید.شاید چون از مخاطره میترسید ترجیحتان سر کردن با حیوانی باشد که نتواند برایتان خطری داشته باشد.شما همه چیزی را بدون ریسک و دردسر و مسئولیت میخواهید. و در نهایت اصلاً شاید حیوان دوست نباشید و فقط هر چیزی را که به کالا تبدیل شود را دوست دارید؟
#عادل_ایرانخواه
☘❤️ @filsofak
فرناندو سورنتینو در یکی از داستانهای کوتاهش خریدنِ حیوانات خانگی را به شیوهای کمیک به سخره میگیرد. ماجرا از این قرار است که راویِ داستان، در واحدِ آپارتمانیاش علاوه بر یک سگِ گنده که فقط کمی کوچکتر از فضای خانه است یک عنکبوت را نیز نگه میدارد. فردایِ روزی که زنِ همسایه، گرترود(اسم عنکبوت) را میبیند، یک عقرب میخرد و به خانه میآورد. همسایههای دیگر نیز شروع به خریدنِ حیوانات میکنند، آفتاب پرست، مورچهخوار و ... کار به گونهای پیش میرود که راوی نیز حیثیتش را در خطر میبیند و مجبور میشود کلیهاش را بفروشد تا یک مار آناکوندا بخرد. او در این مدت نامههای توهین آمیزی دریافت کرده بود که باید از آن آپارتمان برود به خاطر حیوانات خانگیِ مبتذل و پیش پا افتادهای که نگهداری میکند. هرچند که سورنتینو این مساله را به گونهای اغراقی مطرح میکند، اما حقیقت آن است که ما با چنین روالی در پوششِ ریاکارانهی «حیوان دوستی» مواجهیم. لایف استایلی که چنان سیطرهای یافته که افرادی را مجبور کرده آلونکِ چهل متری خود را با یک حیوانِ دیگر شریک شوند.
از قضا این ذائقه هیچ ارتباطی با حیوان دوستی ندارد، بلکه بسان بسیاری چیزهای دیگر فقط بخشی از بازار، قسمی مصرفگرایی و شیوهای از تمایز خواهیست. منطقِ سرمایه خلاء را برنمی تابد در نتیجه همه چیز باید آغشته به خرید و فروش و سود شود، من جمله حیوانات. حیوانات نیز با کالایی شدن در سبدِ مصرف قرار میگیرند و بازاری حول آنها شکل میگیرد. بازاری سرشار از سود که نه فقط انواع و گونهها و نژادهای مختلف حیوانات را مبادله پذیر کرده است بلکه از قبلِ غذا، لباس، اسباب بازی و مراقبتهای پزشکی ارتزاق میکند. بنابراین بدیهیست که «حیوان دوستی» تبلیغ شود.
حیوان دوستانِ گوگولی، ارتجاعیترین ابعادِ جوامعِ انسانی را به حیطهی حیوانات سرایت دادهاند. یک فاشیزمِ نژادی تمام عیار که تعیین میکند حیوانشان باید از فلان نژاد باشد. همانها که جیش و پریود و کثافتِ حیواناتشان را به دیدهی منت تمیز میکنند، اما نسبت به انسانها و حیوانات بی نژاد اخ و پیفشان بلند است. حیوان دوستیِ انسانها نه حیوان دوستیِ از سر لطافتِ طبع بلکه از برکاتِ مصرفگراییِ مفرط و شیفتگیشان به کالاهاست. یک حیوان، زمانی دوستداشتنی می شود که پیشاپیش به کالا بدل شده است، به مانند سایرِ چیزها. برای انسانِ مصرفی نفسِ خرید و مصرف است که اهمیت دارد و نه هیچ چیز دیگر. آنچه که حیوان دوستی به نظر میآید چیزی نیست جز خریدن و داشتنِ یک کالای دیگر. «هوایِ زنان را داشته باشید» شعارِ صاحبان فروشگاههای پاریس در دوران امپراتوری دوم بود. بعدها شعارِ «هوایِ بچه ها را داشته باشید» بر بسیاری از تبلیغات مصرف محور غالب شد. هوایِ حیوانات را داشته باشید، بیش از آنکه توصیهای اخلاقی باشد، حکمی بازاریست.
ما در جهانی برون سپاری شده به سر میبریم که فهممان را به رسانهها و تحلیلگران سه جمله صد تومنی محول کردهایم، یعنی به سوژههایی که آنها قرار است به جای ما بدانند. کلنجار رفتن با کژیها و رنجهایمان را به روانشناسان واگذار کردهایم و هویتمان را به کالاهایی که مصرف میکنیم تقلیل دادهایم. سهم حیوانات نیز از این وظایف برونسپاری شده، بینصیب نمانده است. حیوان دوستی هم میتواند ارتباطی تحریف شده باشد.شاید چون حرف هم را نمیفهمید به حیواناتی رو می آورید که از اساس حرف زدن بلد نباشند. شاید چون از دوستی آزار دیدهاید دوستی با حیواناتی را آغاز میکنید که توان آزار رساندن نداشته باشند. شاید چون از خودتان و تنهایی به ستوه آمدهاید به حیوانات روی آوردهاید.شاید آنچه را در ازدواج و فرزندآوری نیافتهاید در حیوان دوستی پی میگیرید.شاید چون از مخاطره میترسید ترجیحتان سر کردن با حیوانی باشد که نتواند برایتان خطری داشته باشد.شما همه چیزی را بدون ریسک و دردسر و مسئولیت میخواهید. و در نهایت اصلاً شاید حیوان دوست نباشید و فقط هر چیزی را که به کالا تبدیل شود را دوست دارید؟
#عادل_ایرانخواه
☘❤️ @filsofak
👍11👏3