فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
Forwarded from معنای زندگی
آموزش حریم خصوصی به کودکان
#مصطفی_سلیمانی

🔸️همه والدین و مربیانِ متخصص و دل‌سوز، با افزایش سن کودک، به فکر آموزش‌های بیش‌تری به او، در راستای محافظت از بدنش می‌افتند.
کودکان و نوجوانان می‌بایست متناسب با سن و فهم خود، آموزش‌ها و مهارت‌های لازم را دریافت کنند.

🔸️در این میان، مسأله‌ای که باید برای والدین به عنوان یک زنگ هشدار باشد، این است که طبق آمارهای موجود، کودکانِ زیر پنج سال، عمدتاً از طریق آشنایان مورد تعرض قرار گرفته‌اند.
در مراکز مشاوره کودک و نوجوان، از زبان بسیاری از والدینی که کودکانشان مورد تجاوز یا آزار جنسی قرار گرفته‌اند، به وفور شنیده شده است که:
«به خوبی از کودکان خود مراقبت می‌کرده‌اند و حتی فکرش را هم نمی‌کرده‌اند که این اتفاق برای کودک آن‌ها رخ دهد».
قسمتِ دردآورِ ماجرا این است:
«بسیاری از کودکانی که کمتر از ۵ سال سن دارند و مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند، می‌گویند متجاوزان خود را می‌شناخته‌اند. با توجه به این موضوع، حتی به آشنایان هم نمی‌توان کاملاً اطمینان کرد. در نتیجه، بهترین راه موجود، آموزش دادن به آن‌هاست.

#حریم_خصوصی
#تربیت_جنسی

🍀❤️ @The_meaningoflife
آیا دروغ‌گفتن همان گفتن جملاتی است که کاذب اند؟

«حتی ممکن است با گفتن حقیقت هم کسی را فریب داد. مثلاً من می‌توانم در پیاده‌روی جلوی کاخ سفید بایستم و با موبایلم به دفتر مرکزی فیس‌بوک زنگ بزنم و بگویم: «سلام، من سام هریس هستم. من از کاخ سفید به شما زنگ می‌زنم و می‌خواهم با با مارک زوکربرگ صحبت کنم.» این حرف‌های من، به یک معنا، راست است —اما معلوم است که حرف‌هایی است حساب‌شده به قصد فریب‌دادن. آیا دروغ گفته‌ام؟ بسیار قریب به واقع بله. دروغ‌گفتن یعنی عامدانه دیگران را گمراه‌کردن، آن هم زمانی که آن‌ها انتظار سخنی صادقانه دارند.»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دروغ / ارادهٔ آزاد | سام هریس | خشایار دیهیمی


🍀❤️ @filsofak
🟢 جامعه فساد زده از بالا باید درست شود یا از پایین؟

🔸معمولا فساد از «خواص» شروع می‌شود و به «عوام» سرایت می‌کند و صلاح، برعکس از «عوام» و تنبه و بیداری آنها آغاز می‌شود و اجبارا «خواص» را به صلاح می‌آورد، یعنی عادتا فساد از بالا به پایین می‌ریزد و صلاح از پایین به بالا سرایت می‌کند.

🔹روی همین اصل است که می‌بینیم امیرالمؤمنین علی(ع) در تعلیمات عالیه خود، بعد از آنکه مردم را به دو طبقه «عامه» و «خاصه» تقسیم می‌کند، نسبت به صلاح و به راه آمدن خاصه اظهار یأس و نومیدی می‌کند و تنها عامه مردم را مورد توجه قرار می‌دهد.

🔸این، فکر غلطی است از یک عده طرفداران اصلاح که هروقت در فکر یک کار اصلاحی می‌افتند، «زعماء» هر صنف را در نظر می‌گیرند و آن قله‌های مرتفع در نظرشان مجسم می‌شود و می‌خواهند از آن ارتفاعات منیع شروع کنند.

🔹تجربه نشان داده که معمولا کارهایی که از ناحیه آن قله‌های رفیع آغاز شده و در نظرها مفید می‌نماید، بیش از آن مقدار که حقیقت و اثر اصلاحی داشته باشد، جنبه تظاهر و تبلیغات و جلب نظر عوام دارد.

🔸️ استاد مطهری، مقدمه کتاب داستان راستان

🍀❤️ @filsofak
من کاملا متقاعد شده ام که برای شکست خوردن فرمولی وجود دارد: سعی در راضی کردن همه و نادیده گرفتن تپش های درونی خودمان.

🔸️وین دایر

🍀❤️ @filsofak
تفکر جعبه‌سیاهی

در زندگی روزانه ما انسان‌ها با اغلب ناتوانی‌ها، شکست‌ها و باخت‌ها روبرو می‌شویم که بیشتر آن‌ها گریزناپذیر و یک واقعیت آشکار هستند.
برتراند راسل می‌گوید: هیچ‌چیز خسته‌کننده‌تر و در بلندمدت زجرآورتر از تلاش روزانه برای باور به چیزهایی نیست که هرروز غیرقابل باورتر می‌شوند. دست‌کشیدن از این تلاش، یک شرط ناگزیر خوشبختی پایدار و قطعی است.

البته این اغراق‌آمیز است چون خوش‌بختی قطعی و پایدار وجود ندارد. با این همه راسل درست می‌گوید که خودفریبی با زندگی خوب، ناسازگار است. وقتی آن‌چه را که می‌بینید باب میل‌تان باشد، پذیرفتن حقیقت آسان است. ولی وقتی حقیقت برخلاف میل‌مان هست، پذیرش آن دشوار است.
پذیرش بی‌قید و شرط شکست‌ها، کمبودها و باخت‌ها چگونه امکان‌پذیر است؟

اگر بخواهید روی پای خودتان بایستید به مشکل بر می‌خورید. معمولا دیگران را بسیار واضح‌تر از خودتان می‌بینید. بنابراین بهترین کاری که می‌توانید انجام دهید، یافتن یک دوست یا شریک قابل اعتماد است که تمام معایب‌تان را همان‌طور که هست، نشان‌تان دهد. حتی در این‌صورت هم مغز شما تمام تلاشش را می‌کند تا حقایقی را که دوست‌شان ندارد، نادیده بگیرد. اما با گذشت زمان، یاد می‌گیرید که قضاوت‌‌های دیگران درباره‌ خودتان را جدی بگیرید.

درکنار پذیرش بی‌قید و شرط، به یک جعبه سیاه هم احتیاج دارید. جعبه‌سیاه یک دستگاه تقریبا خراب‌نشدنی ثبت اطلاعات حرکت در هواپیما یا کشتی‌ها است که در هر ثانیه هزاران داده، شامل مکالمات خلبان یا ناخدا را در کابین ضبط می‌کند و بدین ترتیب علت دقیق وقوع حادثه راحت‌تر تشخیص داده می‌شود.
باید بتوانید جعبه‌ سیاه خودتان را بسازید.

هروقت که تصمیم بزرگی می‌گیرید، آنچه را که در فکرتان می‌گذرد یادداشت کنید؛ فرضیات، افکار، برنامه‌ها، روش‌ها و نتیجه‌گیری‌هایتان. اگر تصمیم‌تان در نهایت به‌دردنخور از آب در آمد، به اطلاعات ثبت‌شده‌ جعبه ‌سیاه‌تان نگاه کنید. البته یک دفترچه ساده برای ساخت جعبه‌سیاه‌تان کفایت می‌کند.
باید تمرین کنید که بتوانید داده‌های جعبه‌سیاه‌تان را به‌درستی و دقیق تحلیل کنید و پیدا کنید که چه چیزی باعث اشتباه هدف شما شده است.
پذیرش بی‌قید و شرط جعبه‌سیاهی، به‌خودی‌خود کافی نیست. باید اشکالات خود را شناسایی و اصلاح کنید.

چارلی مانگرو، شریک تجاری وارن بافت، می‌گوید: اگر مادامی‌که یک مشکل قابل‌حل است به آن حمله نکنید و معطل کنید تا دیگر غیرقابل حل شود، در واقع این‌قدر ابله هستید که حق‌تان است با چنین مشکلی مواجه شوید.
اگر تکلیف‌تان را با واقعیت‌ها روشن نکنید، به‌زودی واقعیت تکلیفش را با شما روشن خواهد کرد.

🔸️هنر خوب‌زندگی‌کردن
رولف دوبلی

❤️🍀 @filsofak
«خوشی» حالی است که زود می‌آید و زود می‌رود. «رضایت» مقامی است که دیر می‌آید و دیر می‌پاید. «خوشی» دست می‌دهد، یعنی عاطفه‌ای انفعالی است. «رضایت» را اما باید به دست آورد، یعنی بودنی فعالانه است. انسان خوش، لزوماً از خودش و زندگی‌اش راضی نیست. می‌خندد، اما تهِ خنده‌اش طعم گس ملال و افسردگی است. «خوشی» اندوه را می‌زداید، اما ملال و افسردگی را نه. «رضایت» اما گاه ته رنگ اندوه دارد. انسان راضی همیشه شاد نیست، اما ملول و افسرده هم نیست. «خوشی» واکنش عاطفی ماست نسبت به حضور «لذّت». «رضایت» اما نوع بودن ماست در حضور «معنا». «لذّت»های زندگی خوشی می‌آورد، «معنا»ی زندگی رضایت. از بدی‌های روزگار ما این است که بیشترمان از رضایت به خوشی بسنده کرده‌ایم.

🔸️آرش نراقی

🍀❤️ @filsofak
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چرا هیچ اجماعی درباره چیستی، کجایی و هستی ایران موجود نیست؟
چرا یک‌پارچگی و همبستگی جای خود را به چنددستگی و گسستگی داده است؟
چرا فلسفه حیات حکومت و حاکمان با فلسفه حیات جامعه متفاوت است؟

🔸️|گفتگوی اعتماد آنلاین با مصطفی ملکیان|

🍀❤️ @filsofak
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
زندگی؛ تنها یک فرصت برای شادبودن
|کانال صدانت|

🍀❤️ @filsofak
انتخاب دوست

سؤال
ویژگی‌های دوست خوب چیست؟ به بیانی دیگر چه کسی را به دوستی بگیرم و چه کسی را به دوستی نگیرم؟

دوست باید سلامت روانی داشته باشد؛ مثلا اگر دوست شخصیت اضطرابی‎ای داشته باشد و یا شخصیت وسواسی‎ای داشته باشد یا بدبین یا ناامید باشد؛ این عوالم دوستی را تحت تأثیر قرار می‎دهد. اما علاوه بر این ویژگی، دوست باید حداقل حد نصاب کمالات اخلاقی را داشته باشد. چند ویژگی بسیار مهم است که باید در دوست باشد:

۱. اگر دوست متکبر و مُتبختر و متفرعن باشد، شما در ارتباط با او نابود می‌شوید.

۲. اگر دوست‌تان حسد داشته باشد، ارتباط شما از بین می‌رود.

۳. اگر علائق ناسازگاری هم با شما داشته باشد از ارتباط با او لذت نمی‌برید. مثلا وقتی گفت‌وگو در اختیار شماست به‌سمت و سویی می‌رود و وقتی گفت‌وگو در اختیار اوست به سمت و سوی دیگری می‌رود و بنابراین در دوستی باید علائق مشترک وجود داشته باشد. حتی اگر سنخ روانی متفاوت است باید لااقل علائق مشترک وجود داشته باشد. البته آدم که نباید با تمام عالم و آدم دوستی داشته باشد. دوستی چیزی نیست که دائما دامنه‎اش را گسترد. ما فکر می‌کنیم که اگر اسم ۷۰۰ نفر را در دفترچه تلفن خودمان داشته باشیم، خوب است ولی دوستی معنایش این نیست. عُلقه‌های مشترک هنری بسیار اهمیت دارند. مثلا دوستی که در تمام عمرش تا به حال رمان نخوانده است، من نمی‌توانم دوستی‎ای با او داشته باشم چون هیچ وقت نمی‎توانم راجع‌به رمان با او حرف بزنم در حالی‌که دوست کسی است که آدم بتواند با او بحث و شکوا بکند، درد و دل بکند و باورهایش را در میان بگذارد.

۴. اختلاف‌نظرهای عمیق هم دوستی را از بین می‌برد. با این‌که نباید از بین ببرد ولی عملا از بین می‌برد. من اگر کسی سلامت روانی و کمال اخلاقی داشته باشد هر عقیده‌ای هم داشته باشد با او می‌توانم دوستی کنم. منتها در اکثریت قریب به اتفاق، اختلاف عقیده اگر از حدی بیشتر بشود، دوستی دوام نمی‌آورد.

نکته‎ی آخر این‌که وقتی دوستی تعدادش افزایش پیدا بکند، شما حق دوستی را نمی‌توانید ادا کنید و هم شما وجدان اخلاقی‌تان رنجور می‎شود و هم او از شما می‌رنجد. وقتی شما مثلا ده تا دوست داشته باشید می‌توانید سال‌گشت تولد هر کدام را تبریک بگویید و حتی در تولدشان شرکت کنید ولی اگر ۵۰۰ تا دوست داشته باشید چنین کاری امکان‌پذیر نیست. البته فقط این نیست و بلکه این‌که شاید حتی نتوانید احوال‌شان را هم بپرسید. این دوست را می‌رنجاند. من معتقد هستم که اگر دوستان خود را گزیده کنیم خیلی بهتر از آن است که تعداد دوست‌ها زیاد بشود.

من به یک نوع دوستی هم اعتراض دارم و آن دوستی‌‌هایی است که به حسب تصادف پیش می‌آیند و مثلا اگر با کسی در مجلسی سلام‌علیک کردم بخواهم به او نیز شماره تلفن بدهم و شماره تلفن‌شان را بگیرم که آن‌ها نیز بار خاطر من بشوند! که از این به بعد باید با تک‌تک آن‌ها هم سلام و تعارف داشته باشم.

اگر کسی با خلوت و تنهایی خودش سر و کار داشته باشد بهتر است تا این‌که با دوستانی که این ویژگی‌ها را ندارند، دوستی داشته باشد.

سؤال
استاد! شما احسان را جزو ویژگی‌های لازم یک دوست برنشمرده‌اید. آیا لازم نبود؟

نه! من فکر می‌کنم اگر این ویژگی‌ها وجود داشته باشد، حتی اگر دوست، احسان آگاهانه‌ای هم به شما نکند، حضورش برای شما یک احسان است. البته اگر کسی این ویژگی‌ها را داشته باشد، آهسته‌آهسته خودش به احسان هم کشیده خواهد شد. دوستی که حتی برای من هدیه‌ای نمی‌آورد و یا مرا دعوت نمی‌کند، اگر آن ویژگی‎ها را داشته باشد، باز هم این دوستی خوب است

🔸️|گفتگوی شفاهی حسام شوشتری با با مصطفی ملکیان|

🍀❤️ @filsofak
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
احساسات و اعتماد به آن

🔸️ترجمه و صدای دکتر ایمان فانی
|کانال مدرسه زندگی|

🍀❤️ @filsofak
کاریزمای والدین

وقتی یکی از والدین، بنابه هر دلیلی فوت می‌شود، معمولا بالانس عاطفی، اقتصادی و روانی خانواده دچار نوسان خواهد شد و به‌تبع این تغییرات، تربیت کودک و شیوه فرزندپروری و حمایت‌گری وی نیز به‌هم می‌ریزد، تا جایی‌که اطرافیان و بستگان به‌دلیل ترحم منفی و توجه مضاعف به کودک، ناخواسته کودک را به‌سمت رفتارهای ناسازگارانه هم‌چون پرتوقع‌بودن، ریاست‌طلبی، پرخاشگری، خودبرتربینی، بهانه‌گیری و در نهایت کم‌رنگ‌کردن اقتدار و کاریزمای مادر/پدر خواهند کرد تا جایی‌که بعد از گذشت یک‌سال که بستگان از تاب و تب فوت والد و ترحم مضاعف به کودک فاصله گرفتند، مادر/پدر می‌ماند و یک کودک نافرمان پرتوقع ریاست‌طلب.

پس لطفا بعد از فوت والد کودک، باز هم نقش اول تربیتی را بگذارید مادر/پدر بازی کند و در سبک ارتباطی خود با کودک با احتیاط عمل کنیم که ناخواسته، به رشد روانی، عاطفی و اجتماعی کودک آسیب نرسانیم.

🔸️|دکتر مختار ویسانی، دکترای روانشناسی کودک و نوجوان|

🍀❤️ @filsofak
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یه زن عاشقِ خوشحال، غذا رو می‌سوزونه ولی يه زنِ عاشقِ غمگين، اصلاً يادش می‌ره زير اُجاق رو روشن كنه!

Sabrina/ 1954/ Billy Wilder

🍀❤️ @filsofak