Forwarded from معنای زندگی
قانون لباس زیر
آموزش پیشگیری از آزار جنسی به کودکان به زبان ساده و کودکانه
پدر و مادرها میتوانند بدون بهکاربردن لفظ آزارجنسی پنج نکته اساسی برای پیشگیری از آزار جنسی را به کودکان خود (۵ تا ۱۱ سال) آموزش بدهند. برای چنین آموزشی پدر و مادرها نیاز ندارند که وارد گفتگوهای دشوار شوند یا فکر کنند چطور میتوانند چنین موضوع حساسی را به کودک خود یاد بدهند. آنچه لازم است تنها پنج نکته است که با گفتگوهای ساده میتوان به کودک آموخت و به آنها میتوان قانون لباس زیر نام داد.
اینکه چگونه این را به فرزندتان یاد بدهید به خود شما بستگی دارد، شما بهتر از هر کس دیگری میدانید چگونه این کار را انجام دهید. اما چند توصیه ساده:
- گفتگو درباره ایمنی و امنیت کودک را تکرار کنید و فقط به یک بار بسنده نکنید. یادآوری این نکات در گفنگوهای ساده روزمره بسیار مفیدند.
- زمانیکه کودک حاضر یا مایل به چنین گفتگویی نیست اصرار نکنید و آن را به موقعیت مناسب دیگری موکول کنید.
- این گفتگوها را در مکالمات و برنامههای روزمره یا حتی بازی ادغام کنید. در اینصورت چنین گفتکوهایی هم برای شما هم برای کودک راحتتر و طبیعیتر خواهد بود.
۱. هر چیزی که با لباس زیر (زیرپوش، شورت، زیرشلواری) پوشانده شود عضو خصوصی است. هیچکس حق ندارد به آنها دست بزند، هیچکس حق ندارد که بخواهد آن را ببیند، هیچکس حق ندارد درباره آن با شما حرف بزند. اگر چنین اتفاقی افتاد کودک باید نه بگوید.
۲. بدن کودک فقط متعلق به خودش و اختیار بدنش فقط دست خودش است نه هیچکس دیگر. به کودک یاد بدهید موقع حمام پدر و مادر و موقع درمان پزشک یا پرستار اجازه دارند به بدن او دست بزنند به شرط اینکه قبلا حتما از کودک اجازه بگیرند. در غیر اینصورت هیچکس مجاز به چنین کاری نیست و کودک باید به هر کسی در اینباره نه بگوید و به فرد مورد اعتمادش این موضوع را اطلاع دهد.
۳. نه گفتن حق کودک است؛ نه گفتن را به کودک یاد بدهید. کودک حق نه گفتن دارد و باید به او یاد داد که این حق اوست و نباید از نه گفتن احساس خجالت یا ناراحتی کند. وقتی کودک نه گفتن را یاد بگیرد و آن را حق خود بداند، یاد میگیرد که اختیار بدن و احساساتش دست خودش است. بهعنوان پدر و مادر گاهی شما مجبور میشوید که برخلاف میل کودک رفتار کنید اما اگر کودک بتواند به اعضای خانواده نه بگوید یاد میگیرد که به دیگران هم نه بگوید. به کودک آموزش دهید به هرکس بخواهد با بدن او کاری کند نه بگوید و اصرار یا تطمیع یا هر روش دیگری نباید نه را عوض کند.
۴. رازهای بد نباید راز بمانند. کودک باید یاد بگیرد درباره رازهایی که او را نارحت میکنند حرف بزند. به کودک باید یاد داد که بین راز خوب و بد تفاوت وجود دارد. رازهای خوب (مثلا خرید پنهانی هدیه) را میتوان مخفی نگه داشت اما رازهای بد را باید به فرد مورد اعتماد گفت. برای اینکه کودک بتواند چنین کند باید اعتماد بهنفس داشته باشد و این با زندگی در آسایش و امنیت حاصل میشود. بزرگترین ابزار کودکآزار مخفیکاری است؛ "این رازی بین من و تو است". کودک باید بداند هر رازی که ناراحتش میکند یا برخلاف میلش است نباید راز باقی بماند.
۵. کمک بخواه؛ همیشه کسی هست که کمک کند. اگر کودک احساس غم، نگرانی یا ترس میکند میتواند با بزرگسالی که به او اعتماد دارد این را در میان بگذارد. به کودک اطمینان خاطر بدهید که این احساسات منفی تقصیر او نیستند و بیان آنها هم برایشان دردسرساز نخواهد بود. مطرحکردن این ترسها و نگرانیها الزاما نباید فقط با پدر و مادر باشند، ممکن است این موضوعات با خواهر و برادر، دوست خانوادگی، معلم یا پزشک و روانشناس مطرح شوند.
🔸️|دکتر اکرم پرند، فوق دکتری روانشناسی کودک و نوجوان|
🍀❤️ @filsofak
آموزش پیشگیری از آزار جنسی به کودکان به زبان ساده و کودکانه
پدر و مادرها میتوانند بدون بهکاربردن لفظ آزارجنسی پنج نکته اساسی برای پیشگیری از آزار جنسی را به کودکان خود (۵ تا ۱۱ سال) آموزش بدهند. برای چنین آموزشی پدر و مادرها نیاز ندارند که وارد گفتگوهای دشوار شوند یا فکر کنند چطور میتوانند چنین موضوع حساسی را به کودک خود یاد بدهند. آنچه لازم است تنها پنج نکته است که با گفتگوهای ساده میتوان به کودک آموخت و به آنها میتوان قانون لباس زیر نام داد.
اینکه چگونه این را به فرزندتان یاد بدهید به خود شما بستگی دارد، شما بهتر از هر کس دیگری میدانید چگونه این کار را انجام دهید. اما چند توصیه ساده:
- گفتگو درباره ایمنی و امنیت کودک را تکرار کنید و فقط به یک بار بسنده نکنید. یادآوری این نکات در گفنگوهای ساده روزمره بسیار مفیدند.
- زمانیکه کودک حاضر یا مایل به چنین گفتگویی نیست اصرار نکنید و آن را به موقعیت مناسب دیگری موکول کنید.
- این گفتگوها را در مکالمات و برنامههای روزمره یا حتی بازی ادغام کنید. در اینصورت چنین گفتکوهایی هم برای شما هم برای کودک راحتتر و طبیعیتر خواهد بود.
۱. هر چیزی که با لباس زیر (زیرپوش، شورت، زیرشلواری) پوشانده شود عضو خصوصی است. هیچکس حق ندارد به آنها دست بزند، هیچکس حق ندارد که بخواهد آن را ببیند، هیچکس حق ندارد درباره آن با شما حرف بزند. اگر چنین اتفاقی افتاد کودک باید نه بگوید.
۲. بدن کودک فقط متعلق به خودش و اختیار بدنش فقط دست خودش است نه هیچکس دیگر. به کودک یاد بدهید موقع حمام پدر و مادر و موقع درمان پزشک یا پرستار اجازه دارند به بدن او دست بزنند به شرط اینکه قبلا حتما از کودک اجازه بگیرند. در غیر اینصورت هیچکس مجاز به چنین کاری نیست و کودک باید به هر کسی در اینباره نه بگوید و به فرد مورد اعتمادش این موضوع را اطلاع دهد.
۳. نه گفتن حق کودک است؛ نه گفتن را به کودک یاد بدهید. کودک حق نه گفتن دارد و باید به او یاد داد که این حق اوست و نباید از نه گفتن احساس خجالت یا ناراحتی کند. وقتی کودک نه گفتن را یاد بگیرد و آن را حق خود بداند، یاد میگیرد که اختیار بدن و احساساتش دست خودش است. بهعنوان پدر و مادر گاهی شما مجبور میشوید که برخلاف میل کودک رفتار کنید اما اگر کودک بتواند به اعضای خانواده نه بگوید یاد میگیرد که به دیگران هم نه بگوید. به کودک آموزش دهید به هرکس بخواهد با بدن او کاری کند نه بگوید و اصرار یا تطمیع یا هر روش دیگری نباید نه را عوض کند.
۴. رازهای بد نباید راز بمانند. کودک باید یاد بگیرد درباره رازهایی که او را نارحت میکنند حرف بزند. به کودک باید یاد داد که بین راز خوب و بد تفاوت وجود دارد. رازهای خوب (مثلا خرید پنهانی هدیه) را میتوان مخفی نگه داشت اما رازهای بد را باید به فرد مورد اعتماد گفت. برای اینکه کودک بتواند چنین کند باید اعتماد بهنفس داشته باشد و این با زندگی در آسایش و امنیت حاصل میشود. بزرگترین ابزار کودکآزار مخفیکاری است؛ "این رازی بین من و تو است". کودک باید بداند هر رازی که ناراحتش میکند یا برخلاف میلش است نباید راز باقی بماند.
۵. کمک بخواه؛ همیشه کسی هست که کمک کند. اگر کودک احساس غم، نگرانی یا ترس میکند میتواند با بزرگسالی که به او اعتماد دارد این را در میان بگذارد. به کودک اطمینان خاطر بدهید که این احساسات منفی تقصیر او نیستند و بیان آنها هم برایشان دردسرساز نخواهد بود. مطرحکردن این ترسها و نگرانیها الزاما نباید فقط با پدر و مادر باشند، ممکن است این موضوعات با خواهر و برادر، دوست خانوادگی، معلم یا پزشک و روانشناس مطرح شوند.
🔸️|دکتر اکرم پرند، فوق دکتری روانشناسی کودک و نوجوان|
🍀❤️ @filsofak
چگالی زندگی
روی سنگ قبر هیچ آدمی سالیان زندگی کردنش را نمینویسند و فقط ذکر میکنند که چند سال زنده بوده است. لابد بابت اینکه ما آدمها زندگی را از چشم عقلمان نگاه میکنیم. عقل کاری به این کارها ندارد. فقط تاریخ رفتن را از تاریخ آمدن کم میکند و خلاص.
چگالی زندگی، روزهای زندگیکردن تقسیم به روزهای زندهبودن است. هر چقدر نتیجهی این فرمول به یک نزدیکتر باشد، بیشتر زندگی کردهایم و هر چه به صفر نزدیکتر باشد، صرفا زنده بودهایم. ثانیهها وزن دارند. ثانیههای سبکی هستند که فقط لازمشان داریم برای زندهبودن. مثل ثانیههایی که من برای سیرشدن و زندهبودن باید با هزار صفحه نقشهی سیاه و سفید چانه بزنم و هزار جدول پر از عدد را بالا و پائین کنم. ثانیههای سبکی که هیچ وقت در آنها زندگی نکردم.
ثانیههایی که مولدشان دل آدم باشد، ثانیههایی وزین هستند. اما ثانیههای عقلی، ثانیهیی کموزنند که صرفا برای زندهماندن لازمند. اشکال کار همینجاست که پیرو عقل بودن، موجهترین استراتژی حیات ماست. هیچکس را بابت پیروی از عقلش قضاوت نابجا نمیکنند. عقل به مثابه آرامترین، مودبترین و حوصلهسربرترین پسر بچهی سر کلاس است که بههیچ شکلی نمیشود بهش ایراد گرفت. از آنطرف دل، شرورترین و سرکشترین موجود است که پیرویاش فقط در شعرها و داستانها موجه است. اما در زندگی واقعی، پیروی از دل جایگاه چندان قانونیای ندارد. همین میشود که چگالی زندگی انسان معمولی همیشه حول عدد صفر میگردد. انسانهای معقول و موجه و جاگرفته در فریم مشخص زندگی در جامعهی "سالم".
🔸️|فهیم عطار|
🍀❤️ @filsofak
روی سنگ قبر هیچ آدمی سالیان زندگی کردنش را نمینویسند و فقط ذکر میکنند که چند سال زنده بوده است. لابد بابت اینکه ما آدمها زندگی را از چشم عقلمان نگاه میکنیم. عقل کاری به این کارها ندارد. فقط تاریخ رفتن را از تاریخ آمدن کم میکند و خلاص.
چگالی زندگی، روزهای زندگیکردن تقسیم به روزهای زندهبودن است. هر چقدر نتیجهی این فرمول به یک نزدیکتر باشد، بیشتر زندگی کردهایم و هر چه به صفر نزدیکتر باشد، صرفا زنده بودهایم. ثانیهها وزن دارند. ثانیههای سبکی هستند که فقط لازمشان داریم برای زندهبودن. مثل ثانیههایی که من برای سیرشدن و زندهبودن باید با هزار صفحه نقشهی سیاه و سفید چانه بزنم و هزار جدول پر از عدد را بالا و پائین کنم. ثانیههای سبکی که هیچ وقت در آنها زندگی نکردم.
ثانیههایی که مولدشان دل آدم باشد، ثانیههایی وزین هستند. اما ثانیههای عقلی، ثانیهیی کموزنند که صرفا برای زندهماندن لازمند. اشکال کار همینجاست که پیرو عقل بودن، موجهترین استراتژی حیات ماست. هیچکس را بابت پیروی از عقلش قضاوت نابجا نمیکنند. عقل به مثابه آرامترین، مودبترین و حوصلهسربرترین پسر بچهی سر کلاس است که بههیچ شکلی نمیشود بهش ایراد گرفت. از آنطرف دل، شرورترین و سرکشترین موجود است که پیرویاش فقط در شعرها و داستانها موجه است. اما در زندگی واقعی، پیروی از دل جایگاه چندان قانونیای ندارد. همین میشود که چگالی زندگی انسان معمولی همیشه حول عدد صفر میگردد. انسانهای معقول و موجه و جاگرفته در فریم مشخص زندگی در جامعهی "سالم".
🔸️|فهیم عطار|
🍀❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
مُعاشقه
Amir Jamshidi
مُعاشقه
کلام: محمدرضا شجریان، الهیقمشهای، مسعود کیمیایی، محمد ابراهیم جعفری، رضا براهنی
موسیقی: فردین خلعتبری، النی کاریندرو، آرکید فایر، تریسان اکرسون
کاری از: امیر جمشیدی
کاور: برگرفته از پوستر فیلم «خانه دوست کجاست» و فیلم «زیر درختان زیتون»
از عباس کیارستمی
❤️🍀 @filsofak
کلام: محمدرضا شجریان، الهیقمشهای، مسعود کیمیایی، محمد ابراهیم جعفری، رضا براهنی
موسیقی: فردین خلعتبری، النی کاریندرو، آرکید فایر، تریسان اکرسون
کاری از: امیر جمشیدی
کاور: برگرفته از پوستر فیلم «خانه دوست کجاست» و فیلم «زیر درختان زیتون»
از عباس کیارستمی
❤️🍀 @filsofak
فضولی؛ ابتذال کنجکاوی
بسیاری فضولی را با کنجکاوی اشتباه میگیرند.
- فضولی پرداختن به موضوعات و رویدادهایی است که دغدغهی فرد نیستند. فرد در مورد آنها میکاود بدون اینکه دغدغهی پرسش داشته باشد.
- اگر برانگیزندهی کنجکاوی پرسشگری است، فضولی (هرچند که ظاهر پرسش به خود بگیرد) با بنبست پرسشگری متحقق میشود.
- فضولی لاپوشانی بیتفاوتی و مسئولیتناپذیری است اما کنجکاوی در مورد موضوعی مطرح میشود که بهسادگی به شرح و فهم در نمیآید.
- فضولی اصلا با رویگردانی از تلاش برای شرح و فهم مشخص میشود.
🔸️از کتاب درآمدی بر تفکر انتقادی، نوشتهی حسن قاضیمرادی
🍀❤️ @filsofak
بسیاری فضولی را با کنجکاوی اشتباه میگیرند.
- فضولی پرداختن به موضوعات و رویدادهایی است که دغدغهی فرد نیستند. فرد در مورد آنها میکاود بدون اینکه دغدغهی پرسش داشته باشد.
- اگر برانگیزندهی کنجکاوی پرسشگری است، فضولی (هرچند که ظاهر پرسش به خود بگیرد) با بنبست پرسشگری متحقق میشود.
- فضولی لاپوشانی بیتفاوتی و مسئولیتناپذیری است اما کنجکاوی در مورد موضوعی مطرح میشود که بهسادگی به شرح و فهم در نمیآید.
- فضولی اصلا با رویگردانی از تلاش برای شرح و فهم مشخص میشود.
🔸️از کتاب درآمدی بر تفکر انتقادی، نوشتهی حسن قاضیمرادی
🍀❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
⚘🍀
#روز_نویسنده
🔸️بعضی آدمها رسمن عاشقند. آدمهایِ کاغذ و قلم که بلدند بیهوا سرِ راهت سبز شوند و با نوکِ قلمشان امید بپاشند به کاغذِ زندگیات.
آنها که اهلِ نوشتن از مهربانیاند و در هر حالی پیِ کلمهای میگردند که قِل بخورد توی کاغذِ مهرشان. آنهایی که بلدند حتی بوها و رنگها را هم کلمه کنند برایت.
نام اینها را باید «نویسندههای عاشق» بگذاری. عاشقانی که هیچوقت بلد نبودهاند بیروح باشند. نخواستهاند کلمات را همینطور خشک و خالی به خوردت بدهند. صمیمیاند و خودمانی.
خالقانیاند که خودشان را شبانهروز وقفِ خَلقِشان میکنند، و تواضع منششان، و عشق تجربه زیستهشان است.
حالا اگر از این نابهای نایاب بپرسی چطور حالتان را خوب کردهاید و من چطور باید حالم را مثل شما خوب کنم، بیبرو برگرد برایت یک نسخه میپیچند: «نوشتن را امتحان کن». میگویند «مثلِ فیلی نباش که از بس تویِ خودش کِز کرده، سخت میتواند عاجهایش را پیدا کند»؛ پس خودت را روی کاغذ بریز.
راستی اگر روزی از بختِ خوش و پیشانیِ بلندت، یکی از اینها به تورَت خورد، مبادا چشم از چشمهاش برداری که بد قافیه را میبازی.
میدانی دارم از که حرف میزنم؟ از کسی که همه احساسات و عواطفِ سرکوب شدهات را میشناسد و با گوشت و پوست و استخوانش دردهای شبیه درد تو را لمس کرده است.
مخاطب حرفهام کسانیاند که «عشق» را جوری برایت شرح میکنند که احساس میکنی نبض جهانت را توی دستهاشان گرفتهاند.
آنها با حضورشان در زندگی تو، کاری میکنند که بیتفاوتی دُمش را بگذارد رویِ کولش و برود پِیِ کارش. آنقدر به دنیایت ارزش میدهند که چیزِ بُنجل دیگر در دنیایت معنایی نخواهد داشت؛ جوری که حتی صدایِ قارقارِ کلاغ و جیرجیرِ برف پاکنِ ماشین هم، زیباترین سمفونیِ دنیا را در ذهنت تداعی کند.
این آدمها بلدند حتی نگاه تو را هم مهربان کنند؛ آنقدر که دلت بخواهد سرپرستیِ تمامِ بیخانمانها و کودکانِ کار را هم بر عهده بگیری و حتی مادرِ تمامِ بچه گربهها و جوجهگنجشکهایِ بیپناه هم باشی.
اصلن جنسِ محبتشان امضادار است و در دل و جانت ردِّپا میگذارند. میتوانند باهات کاری کنند که همیشه منتظر باشی. منتظرِ یک اتفاقِ خوب، جهتِ افتادن، لایِ کلمات، لایِ ساعتهایِ غمگین و شاد، لایِ نگاههای سنگین و آغوشهای سرد.
این آدمها از جنسِ ماندگاریاند. از جنسِ رفاقتهایِ ناب و ابدی. دور نباشید از این آدمها که نویدِ روزهایِ خوبِ زندگیاند، بس که رسالت نیکی به گردن دارند: «واسطۀ خوب شدنِ حالِ دیگران»
#مصطفی_سلیمانی
#روز_نویسنده
+ بفرست به نویسندهها
🍀❤️ @The_meaningoflife
#روز_نویسنده
🔸️بعضی آدمها رسمن عاشقند. آدمهایِ کاغذ و قلم که بلدند بیهوا سرِ راهت سبز شوند و با نوکِ قلمشان امید بپاشند به کاغذِ زندگیات.
آنها که اهلِ نوشتن از مهربانیاند و در هر حالی پیِ کلمهای میگردند که قِل بخورد توی کاغذِ مهرشان. آنهایی که بلدند حتی بوها و رنگها را هم کلمه کنند برایت.
نام اینها را باید «نویسندههای عاشق» بگذاری. عاشقانی که هیچوقت بلد نبودهاند بیروح باشند. نخواستهاند کلمات را همینطور خشک و خالی به خوردت بدهند. صمیمیاند و خودمانی.
خالقانیاند که خودشان را شبانهروز وقفِ خَلقِشان میکنند، و تواضع منششان، و عشق تجربه زیستهشان است.
حالا اگر از این نابهای نایاب بپرسی چطور حالتان را خوب کردهاید و من چطور باید حالم را مثل شما خوب کنم، بیبرو برگرد برایت یک نسخه میپیچند: «نوشتن را امتحان کن». میگویند «مثلِ فیلی نباش که از بس تویِ خودش کِز کرده، سخت میتواند عاجهایش را پیدا کند»؛ پس خودت را روی کاغذ بریز.
راستی اگر روزی از بختِ خوش و پیشانیِ بلندت، یکی از اینها به تورَت خورد، مبادا چشم از چشمهاش برداری که بد قافیه را میبازی.
میدانی دارم از که حرف میزنم؟ از کسی که همه احساسات و عواطفِ سرکوب شدهات را میشناسد و با گوشت و پوست و استخوانش دردهای شبیه درد تو را لمس کرده است.
مخاطب حرفهام کسانیاند که «عشق» را جوری برایت شرح میکنند که احساس میکنی نبض جهانت را توی دستهاشان گرفتهاند.
آنها با حضورشان در زندگی تو، کاری میکنند که بیتفاوتی دُمش را بگذارد رویِ کولش و برود پِیِ کارش. آنقدر به دنیایت ارزش میدهند که چیزِ بُنجل دیگر در دنیایت معنایی نخواهد داشت؛ جوری که حتی صدایِ قارقارِ کلاغ و جیرجیرِ برف پاکنِ ماشین هم، زیباترین سمفونیِ دنیا را در ذهنت تداعی کند.
این آدمها بلدند حتی نگاه تو را هم مهربان کنند؛ آنقدر که دلت بخواهد سرپرستیِ تمامِ بیخانمانها و کودکانِ کار را هم بر عهده بگیری و حتی مادرِ تمامِ بچه گربهها و جوجهگنجشکهایِ بیپناه هم باشی.
اصلن جنسِ محبتشان امضادار است و در دل و جانت ردِّپا میگذارند. میتوانند باهات کاری کنند که همیشه منتظر باشی. منتظرِ یک اتفاقِ خوب، جهتِ افتادن، لایِ کلمات، لایِ ساعتهایِ غمگین و شاد، لایِ نگاههای سنگین و آغوشهای سرد.
این آدمها از جنسِ ماندگاریاند. از جنسِ رفاقتهایِ ناب و ابدی. دور نباشید از این آدمها که نویدِ روزهایِ خوبِ زندگیاند، بس که رسالت نیکی به گردن دارند: «واسطۀ خوب شدنِ حالِ دیگران»
#مصطفی_سلیمانی
#روز_نویسنده
+ بفرست به نویسندهها
🍀❤️ @The_meaningoflife
در فضیلت ناامیدی
آدمی باید درست بهموقع ناامید شود؛ اما وجه تراژیک زندگی این است که نمیداند آن "درست بهموقع ناامیدشدن" چه وقت است؛ زیرا اگر زودتر از موقع ناامید شود و سپس در آینده بفهمد راهی برای رهایی بوده است، افسوس و حسرت گریبانش را میگیرد. افسوس از اینکه چرا پنجره باز را برای پرواز ندیده است و اگر دیر ناامید شود، پشیمانی به سراغش میآید و جانش را چنگ میزند. پشیمان از اینکه چرا تمام عمر و توان را بر وقوع امر ناممکن نهاده است. پشیمان از این همه هزینه بیفایده، از این همه تلاش پوچ و زحمت بیپاداش. ناامیدی، دست از کار کشیدن بهنحو مطلق و متوقفشدن بهطورکلی نیست؛ بلکه نومیدی، یعنی آگاهی از اینکه این تلاش و این مسیری که در پیش دارد، راه به هیچ دهی نمیبرد و او را به مقصودش نمیرساند.
موقعیتی است که باید از آن پا پس بکشد و در جستوجوی راهی دیگر برآید؛ از اینرو لازم است هریک از ما در خویش بکاویم تا دریابیم به کدام امر مطلوب ناممکن دل بستهایم؟ جان در گرو کدام امر تحققناپذیر نهادهایم و امید به کدام امر محال سپردهایم؟
ضرورت این آگاهی از آن است که طلب امر محال، عمر ضایعکردن و زندگی را به باددادن است.
آنان که ترس از تغییر و هراس از دلکندن دارند، آنان که ثقل سهمگین واقعیتهای چارهناپذیر و کنترلنشدنی رنجشان میدهد و دری گشوده برای رهایی نمییابند و نمیخواهند بهروی خودشان بیاورند که کار تمام است، اما به حکم غریزهی بقا، خودشان را به چیزی فریب میدهند و چه بهتر که زیر سایهی درخت امید بنشینند و غرق در توهم، درد خویش را فراموش کنند.
ناامیدی، فضیلت عبور از واقعیت تغییرناپذیر است. جسارت مواجهشدن با توهماتی است در حلقهی سیزیف [اشاره به داستانی از آلبر کامو؛ خدایان، سیزیف را محکوم کرده بودند که دائما سنگی را به بالای کوهی بغلتاند، تا جائیکه سنگ بهخاطر وزنش به پایین میافتاد. آنان بهدلائلی فکر میکردند که تنبیه وحشتناکتری از کار عبث و بیامید وجود ندارد] که فرد را چونان تکرارشوندهی عبث و پوچی گرفتار کرده است. فقط آنکس که جسارت ناامیدشدن دارد، میتواند به چیزی امید بورزد. فضیلت ناامیدی بر دو فضیلت دیگر استوار میشود: اول، فضیلت معرفتشناختی، یعنی آ گاهی و دوم، فضیلت روانشناختی، یعنی جسارت کنارنهادن امر بیهوده و رهیدن از امر بیفرجام.
🔸️|علی زمانیان|
🍀❤️ @filsofak
آدمی باید درست بهموقع ناامید شود؛ اما وجه تراژیک زندگی این است که نمیداند آن "درست بهموقع ناامیدشدن" چه وقت است؛ زیرا اگر زودتر از موقع ناامید شود و سپس در آینده بفهمد راهی برای رهایی بوده است، افسوس و حسرت گریبانش را میگیرد. افسوس از اینکه چرا پنجره باز را برای پرواز ندیده است و اگر دیر ناامید شود، پشیمانی به سراغش میآید و جانش را چنگ میزند. پشیمان از اینکه چرا تمام عمر و توان را بر وقوع امر ناممکن نهاده است. پشیمان از این همه هزینه بیفایده، از این همه تلاش پوچ و زحمت بیپاداش. ناامیدی، دست از کار کشیدن بهنحو مطلق و متوقفشدن بهطورکلی نیست؛ بلکه نومیدی، یعنی آگاهی از اینکه این تلاش و این مسیری که در پیش دارد، راه به هیچ دهی نمیبرد و او را به مقصودش نمیرساند.
موقعیتی است که باید از آن پا پس بکشد و در جستوجوی راهی دیگر برآید؛ از اینرو لازم است هریک از ما در خویش بکاویم تا دریابیم به کدام امر مطلوب ناممکن دل بستهایم؟ جان در گرو کدام امر تحققناپذیر نهادهایم و امید به کدام امر محال سپردهایم؟
ضرورت این آگاهی از آن است که طلب امر محال، عمر ضایعکردن و زندگی را به باددادن است.
آنان که ترس از تغییر و هراس از دلکندن دارند، آنان که ثقل سهمگین واقعیتهای چارهناپذیر و کنترلنشدنی رنجشان میدهد و دری گشوده برای رهایی نمییابند و نمیخواهند بهروی خودشان بیاورند که کار تمام است، اما به حکم غریزهی بقا، خودشان را به چیزی فریب میدهند و چه بهتر که زیر سایهی درخت امید بنشینند و غرق در توهم، درد خویش را فراموش کنند.
ناامیدی، فضیلت عبور از واقعیت تغییرناپذیر است. جسارت مواجهشدن با توهماتی است در حلقهی سیزیف [اشاره به داستانی از آلبر کامو؛ خدایان، سیزیف را محکوم کرده بودند که دائما سنگی را به بالای کوهی بغلتاند، تا جائیکه سنگ بهخاطر وزنش به پایین میافتاد. آنان بهدلائلی فکر میکردند که تنبیه وحشتناکتری از کار عبث و بیامید وجود ندارد] که فرد را چونان تکرارشوندهی عبث و پوچی گرفتار کرده است. فقط آنکس که جسارت ناامیدشدن دارد، میتواند به چیزی امید بورزد. فضیلت ناامیدی بر دو فضیلت دیگر استوار میشود: اول، فضیلت معرفتشناختی، یعنی آ گاهی و دوم، فضیلت روانشناختی، یعنی جسارت کنارنهادن امر بیهوده و رهیدن از امر بیفرجام.
🔸️|علی زمانیان|
🍀❤️ @filsofak