فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
بیماری الکنیسم اجتماعی ایرانیان

در مدرسه کلی کتاب خواندیم، شعر حفظ کردیم، تست زدیم، املاء نوشتیم، انشاء نوشتیم، اما کسی یادمان نداد که گفتگو کنیم. صادقانه باید اعتراف کرد ما قادر نیستیم انتظارات، احساسات، انتقادات‌مان را به‌زبانی آسان، صریح و موثر به دیگران منتقل کنیم. از این‌رو با جامعه‌ای مواجهیم که نمی‌تواند گفتگو کند. ما الکن شده‌ایم. ما حرف می‌زنیم اما گفتگو نمی‌کنیم.

سه مثال می‌زنم:
اگر به گفته‌های مدیران در سازمان یا کشور دقت کنید، می‌بینید گاهی مدیران به‌جای این‌که مستقیم و در جلسات داخلی تفاهم کنند، در تریبون‌ها با یکدیگر صحبت می‌کنند. یکی امروز حرفش را می‌زند و دیگری هفته بعد در جمعی یا جلسه‌ای دیگر به بهانه‌ای جواب او را می‌دهد.
وقتی با یکی از اعضای خانواده دچار مشکل می‌شویم، شروع می‌کنیم به بلندبلند فریاد‌زدن. در این حالت حرف می‌زنیم، اما گفتگو نمی‌کنیم.
وقتی من به‌عنوان یک مدیر تصمیم می‌گیرم، تصمیمی که بر زندگی چندین نفر موثر است، اما خود را موظف نمی‌دانم که دلایل و چرایی آن را با کارکنان یا با مردم مطرح کنم. یعنی گفتگو بلد نیستم.

تجویز راهبردی
۱. قضاوت خود را معلق کنیم و فعالانه گوش کنیم. باید یادبگیریم پیش‌فرض‌های خود را معلق کنیم. گفتگو با شنیدن آغاز می‌شود. در‌حالی‌که ما از گفتگو، گفتنش را بلدیم نه شنیدن.
۲. جسارت سه‌کلمه‌ای داشته باشیم! شجاعت فقط فریاد کشیدن نیست. گاهی تمام شجاعت در سه کلمه خلاصه می‌شود: من اشتباه کردم! تا چهل روز، هر روز به بهانه‌ای بگویید: من اشتباه کردم.
۳. ساده (به‌دور از پیچیده‌گویی)، محترمانه (به‌دور از توهین و تحقیر و تهمت) و عقلایی (با حساب و کتاب و شواهد روشن و دلایل شفاف) صحبت کنیم.

گفتگوی تمدن‌ها از درون خانه من و تو آغاز می شود!

🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|

❤️🍀 @filsofak
عشق و نقص ما و کمال دیگری

«آلبر کامو گفته ما عاشق افراد می‌شویم، زیرا به‌ظاهر کامل به نظر می‌رسند، جسماً کامل اند و از نظر عاطفی منسجم اند —حال آن‌که خود ما باطناً مغشوش و به‌هم‌ریخته ایم. اگر باطناً کمبودی نداشتیم عاشق نمی‌شدیم...»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جستارهایی در باب عشق | آلن دو باتن | گلی امامی

#فنجان_روان

❤️🍀 @filsofak
وظیفه اصلی انسان در زندگی این است که خودش را متولد کند، به چیزی تبدیل شود که به طور بالقوه هست.
مهم‌ترین محصول تلاش انسان، شخصیت خودش است.

#اریک_فروم
(📖 #انسان_برای_خویشتن)

❤️🍀 @filsofak
در دنیای امروز سه نوع آدم وجود دارد:

1." مسموم کننده‌ها" یعنی کسانی که دلسردتان می‌کنند؛ خلاقیت شما را زیر پا می‌گذارند و حرف‌های مایوس کننده می‌زنند.

2. "سر به راه‌ها" یعنی کسانی که سرشان به کار خودشان است، ممکن است خوش‌قلب باشند، اما به‌ فکر نیازهای خودشان هستند. کار خودشان را می‌کنند و به‌ندرت برای کمک به دیگران پا پیش می‌گذارند.

3. "الهام‌بخش‌ها" یعنی کسانی که پیش‌قدم می‌شوند تا زندگی دیگران را غنی کنند و روحیه‌ی آنها را بالا ببرند.

ما باید الهام‌بخش باشیم و خودمان را با افراد الهام‌بخش احاطه کنیم.

#والت_دیزنی

❤️🍀 @filsofak
دکتر ویلیام گلاسر:

"خود ما هستیم که تمام اعمالمان را انتخاب می کنیم و دیگران نه می توانند ما را خوشبخت کنند و نه می توانند ما را بدبخت کنند"

❤️🍀 @filsofak
هرگز متوجه نمی‌شوید که چه قدر قوی هستید مگر قوی‌بودن تنها انتخاب شما باشد.

🔸️ |باب مارلی|

🍀❤️ @filsofak
فقط دو كلمه‏

اگر فقط دو كلمه‌ی "به‌نظر من" را بر سر عباراتى چون:
اين رنگ زيباترين (زشت‏‌ترين) رنگ‌هاست؛
اين غذا خوش‌مزه‏‌ترين (بدمزه‌ترين) غذاهاست؛
اين شخص بهترين (بدترين) آدم‌هاست و ...
بگذاريم، آن‌ها را از صورت يك حكم كلى و غيراصولى تبديل به‌يك عبارت منطقى و اصولى كرده‏‌ايم، البته به‌نظر من!

و اگر به‌جاى گفتن "شما اين حرف را زديد" بگوييم "آن‌چه را که من از حرف شما برداشت كردم اين بود ..." جلوى بسيارى از تنش‌ها و اختلافات گرفته خواهد شد. زيرا گاهى به‌تعداد شنوندگان يك مطلب، تفسيرها و درك‌هاى متفاوتى از آن مطلب وجود دارد.

🔸️|طاهره شیخ‌الاسلام، یادداشت‌هایی در غربت؛ کانال در اسارت فرهنگ|

🍀❤️ @filsofak
دوربین مداربسته

هم‌وطن عزیز، کاسب محترم، خیلی خوب است که محل کسب شما به دوربین مداربسته مجهز است. ولی خواهش می‌کنم فیلم پدران، مادران یا جوانانی را که به‌شکل پنهانی از مغازه یا فروشگاه‌تان چیزی برمی‌دارند و در جیب یا کیف یا زیر چادرشان می‌گذارند را در شبکه‌های اجتماعی منتشر نکن.

اگر نمی‌توانی در مقابل وسوسه انتشار آن مقاومت کنی خواهش می‌کنم چهره آن‌ها را کاملا محو کن. انتشار چهره آنان نه تنها منصفانه نیست بلکه ظالمانه است. تو با انتشار این فیلم که شاید اولین سرقت آنان از سر ناچاری باشد آنان را به سنگین‌ترین مجازات محکوم کرده‌ای، قبل از آن‌که با دادگاه و قاضی مواجه شوند.

لحظه‌ای تصور کن که فرزندان آن مادر یا پدر در شبکه‌های اجتماعی فیلم والدین خود را به‌هنگام دزدی در فروشگاه ببینند! تو از این موضوع خوشحال می‌شوی؟

🔸️|دکتر فردین علی‌خواه|

🍀❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
تله‌هایِ زندگی(تله اطاعت) ۱

✔تله‌ای برای بله‌قربان‌گوها
مصطفی سلیمانی(مشاور خانواده)


بعد از سه سال زندگی مشترکِ بی‌حاشیه، زنش را تا جایی که جا داشته توی خیابان کتک زده. کارشان تا نزدیکی‌های طلاق هم کشیده، اما با هزار جور بدبختی و برو و بیا زنش را بر‌گردانده‌ سر خانه و زندگی.
جلسه‌ی پیش با خانمش مشاوره داشتم. مهریه و حق طلاق را گرفته و پنجاه جلسه مشاوره‌ی زوج‌درمانی را هم گذاشته جزو شروط ضمن عقدش.
هر چقدر خانمش حرف می‌زند و سر و زبان‌دار است، آقا سر به زیر است و باید با انبر حرف از توی دهانش بکشم بیرون.
جوری آرام است که آدم باورش نمی‌شود دست بزن دارد. انگار که آمده باشد توی برنامه تلویزیونی، راه به راه می‌گوید «از خانمم ممنونم که این فرصت را به من داده که اشتباهاتم را جبران کنم». هر سؤالی هم که می‌پرسم می‌گوید «خانمم مرا بهتر از خودم می‌شناسد» و مرا حواله می‌دهد به خانمش.
از آن‌جایی که این‌طور وقت‌ها صحبت سه نفره فایده ندارد، از خانمش خواستم از اتاق برود بیرون.
خانمش که رفت ‌گفت «من خودم را مسئول خوشبختی و آسایش اطرافیانم می‌دانم. سازگاری با دیگران برایم مهم است و به این خاطر، همیشه نظرات خودم را نادیده گرفته‌ام تا از دعوا و مشاجره جلوگیری کنم».

آدم‌هایی که خودشان را مسئول خوشبختی و رفاه دیگران می‌دانند، اما به وقتش هم از خجالت همان اطرافیان درمی‌آیند توی بچگی‌شان یک آسیب بزرگ دیده‌اند. آن‌ها یاد گرفته‌اند که خودشان را نادیده بگیرند.

فهمیدم یک پدر و مادر کنترل‌گر داشته که نتوانسته‌اند به او بی‌قید و شرط محبت کنند. طوری باهاش تا کرده‌اند که خواسته‌های خودش را فدای خواسته‌های بقیه می‌کند، بله‌قربان‌گو است و نه توی کارش نیست!
می‌گفت «آن‌روز که خانمم را توی خیابان زدم خودخواهی‌ام گل کرده بود. برای چند دقیقه دلم خواست بعد از این همه سال، یک بار هم حرفْ حرفِ من باشد».
گرفتار تله اطاعت شده و خبر ندارد. خیلی‌ها به این درد دچارند. نظر خودشان را بیان نمی‌کنند تا دل دیگران را نشکنند، اما حواسشان نیست که با هر بار اطاعتِ بی‌قید و شرط از دیگری، خودشان را نادیده می‌گیرند و یک خشم‌ سرکوب شده را توی وجودشان پنهان می‌کنند. خشمی که بالأخره راه خودش را برای بیرون زدن پیدا می‌کند و گند می‌زند به قیافه زندگیِ بزک شده‌شان.
می‌گفت «احساس گناه بی‌چاره‌ام کرده. از این به بعد دیگر نباید بگذارم آب توی دل خانمم تکان بخورد. نباید هیچ «نه»‌ای از من بشنود. دلش می‌شکند. من می‌سوزم تا حال زندگی‌مان خوب باشد».
چه دور باطلی:
اطاعت ⬅ خشم ⬅ طغیان ⬅ احساسِ گناه ⬅اطاعت.
🔸راهکارهایی برای فرار از دور باطل تله اطاعت:
۱. فرد باید بتواند به این بینش برسد که نسبت به خودش بی‌اعتناست. او باید به ارزش‌های وجودی خودش آگاهی پیدا کند. باید بفهمد به این علت به اطاعتِ بی‌قید و شرط از دیگران روی آورده است که برای خودش ارزش قائل نیست، نظرات و دیدگاه‌های خودش را محترم نمی‌شمارد.
۲. فرد اسیر شده در تله عادت باید بتواند به همان اندازه‌ای که دیگران را برای برخورداری از آسایش و خوشبختی محق می‌داند، خودش را نیز محق بداند.
۳. فرد باید به این نتیجه برسد که عملِ مطیع شدنِ او، نشانه سازگاری و صلح‌طلبی او نیست، بلکه نشان‌دهنده ضعف شخصیتی و ناشی از تربیت اشتباه دوران کودکی او است. فهم این حقیقت می‌تواند به فرد این کمک را بکند که علت الگوهای تکراری ارتباطی را در زندگی شخصی‌اش بفهمد.
۴. به فرد مطیع باید این آگاهی داده شود که او بنا بر نوع تربیتی که داشته است، مدام به سمت افراد سلطه‌گر و زورگو گرایش دارد و تمایل دارد که در هر رابطه‌ای از فرد مقابلش به طور مطلق اطاعت کند. در نتیجه به احتمال بسیار زیاد در مسئله ازدواج، فردی را انتخاب خواهد کرد که به نوعی سلطه‌گر باشد. این افراد ذاتاً به سمت و سوی افراد خودشیفته و قدرتمند کشیده می‌شوند و خودشان را مطیع آن‌ها می‌کنند.
۵. فرد باید بعد از شناسایی درونِ مطیعِ خود، به واکاوی موقعیت‌هایی بپردازد که در آن‌ها خودش را فدای دیگران می‌کند.
۶. در این مرحله، فرد باید موقعیت‌های ناسالم را ترک کند و با معاشرین خودخواه و خودمحور، که تمایل دارند رابطه را به شکل ناسالم حفظ کنند و فرد را هم‌چنان مطیع نگه دارند قطع ارتباط کند.
۷. تمرین جسارت و نه گفتن در موقعیت‌های لازم، و هم‌چنین آشنایی با روش‌های ابراز دلخوری و ناراحتی، از دیگر روش‌های دور شدن از تله اطاعت و اصلاح رابطه با اطرافیان است.
#خاطرات_من_و_مراجعین
#تله_اطاعت
#طرحواره_اطاعت

🍀❤️ @The_meaningoflife
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📺 این آدم بزرگ‌هایی که با گلوله برفی به جان هم افتاده‌ و مثل بچه‌ها از بارش برف ذوق‌ کرده‌اند، شهروندانی اهل لیون فرانسه هستند!
فیلم متعلق به ۱۸۹۶ است.
یعنی ۱۲۴ سال پیش!
که حالا ترمیم و رنگ‌آمیزی شده و زنده به نظر می‌رسد.
اکنون از این آدم‌ها چیزی باقی نمانده، تجزیه شده و به خاک پیوسته‌اند.
نوه نتیجه‌هایشان هم آن‌ها را بیاد ندارند،
و انگار که هیچ وقت نبوده‌اند....
آن آقای سیبیل نیچه‌ای که کمی خشن است. آن آقای خوشتیپ که با گلوله برفی دوچرخه‌سوار را سرنگون می‌کند، دوچرخه‌سواری که معلوم نیست به کجا می‌رفت و چرا مسیرش را تغییر داد و بازگشت‌!
آن زنان با دامن‌های بلند و آن دو نفری که محافظه‌کارانه دور ایستاده‌اند و تماشا می‌کنند، همه و همه ... سال‌هاست که هیچ‌کدام وجود خارجی ندارند!

خلاصه‌ی کلام که؛
باید "قدر" دانست...

🔸️اریک فروم
❤️🍀 @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
چه کنیم فرزندمان عزت نفس داشته باشد؟
#مصطفی_سلیمانی
#عزت_نفس_کودکان

+ ارسال به والدین

🍀❤️ @The_meaningoflife
#اروين_يالوم می‌گوید؛
اولین قدمِ درمان این است که درمان‌جو از صندلی «قربانی» بر روی صندلی «مسئول» بنشیند.
و به گمانم پذیرش این موضوع چقدر برای افراد رنج‌ دیده، گران است و حق دارند با خشم به آن بنگرند.
هم‌دلانه درک‌شان می‌کنم اما تلاشم این است تا به عمقِ مطلب بیندیشند؛
معنای سخن آن نیست که دیگران و محیط نقشی در آسیب تو نداشته‌اند، اما انسان برای آغاز زندگیِ نو باید با تمام وجود بپذیرد که مسئولیت گذاشتن مرهم بر زخم‌هایش بر عهده‌ی خویشتن است و بس.
در این سال‌ها چه بسیار مراجعینی داشته‌ام که با پذیرش این مفهوم ریشه‌هایشان را قوی ساختند، آغاز به رشد دوباره کردند و با رهایی از رنج‌هایشان تبدیل به یگانه‌ای شدند که در پتانسیل وجودشان بود، اما آن را نمی‌دیدند...

(📖 #روان_درمانی_اگزیستانسیال)

🍀❤️ @filsofak
انسان مدام باید مشغول کار باشد. سازندگی کند، وگرنه از درون پوک می‌شود. و بیکاری بدتر از تنهایی است. آدم بیکار در جمع هم تنهاست.

🔸️عباس معروفی
از کتاب سمفونی مردگان

❤️🍀 @filsofak
👍1
فکر می‌کنم آنچه موجب رنجش آدم‌ها از یکدیگر می‌شود این است که غالبا ما آدم‌‌ها توقع داریم طرف مقابلمان، به تمام وقایع دنیا از زاویه‌ دید ما نگاه کند!
در صورتی که درون هر آدمی، دنیای متفاوتی وجود دارد که با پذیرش این تفاوت‌ها، روابط شکل مناسب‌تری خواهند داشت.

🔸️گونتر گراس
از کتاب طبل حلبی

❤️🍀 @filsofak
انسان اشغال‌شده

مرید، در همان گام اول مریدی، حق اختیار و انتخاب خود را و بلکه تمامیت عقلانیت خود را در پای مراد قربانی می‌کند. خویش را می‌بازد و چنان مسلوب‌الاراده می‌شود که "مراد "هر چه فرمان دهد، او بر آن بی چون و چرا گردن می‌نهد. شیفتگی و مجذوب‌شدن، آدمی را از خود بیرون می‌کشد و با خویش بیگانه‌اش می‌کند. "شیفتگی"، زندانی است که قدرت عقل و داوری اخلاقی را به بند می‌کشد. "جان شیفته"، انسان از خود بیگانه‌ای است که دیگری را بر جای خود می‌نشاند. چونان سرزمینی که به اشغال دیگری در آمده است.
اما میان انسان اشغال‌شده و زمین اشغال‌شده سه تفاوت عمده است:

۱. ساکنان سرزمین‌هایی که اشغال شده‌اند، آگاهند که سرزمین‌شان اشغال‌ شده است و بر آن علم دارند. اما انسان اشغال‌شده، به واگذاری خویشتن خویش به دیگری علم ندارد و نمی‌داند، دیگری او را تصاحب نموده است. زیرا اختیار، عقل و حق انتخابش را وانهاده است و نمی‌داند که با خود چه کرده و کدام گوهر را از دست داده است. انسان از خود تهی‌شده، انسان خودآگاه نیست. نسبت به خود در جهل و تاریکی است.

۲. ساکنان سرزمین اشغال‌شده از این که دیارشان را از آن‌ها ستانده‌اند، ناراحت و نگرانند و نسبت به بیگانه نفرت و دشمنی دارند. اما انسانی که تمامیت خود را واگذار کرده است، از این رخ‌داد، شاد و شادمان است. او نسبت به مراد خود که درونش را تهی کرده است، عشق می‌ورزد.

۳. ساکنان رانده‌شده از وطن‌شان، تمام همت و اراده‌ی خود را بر رهایی سرزمین‌شان از دست اشغال‌گران می‌گذارند و تا جایی پیش می‌روند که حتی جان خود را بر سر آن می‌نهند، اما انسان اشغال‌شده، بر این اشغال‌شدگی فخر می‌فروشد و افتخار می‌کند که مرید است و اراده‌اش را واگذار کرده است.

شیفتگی نسبت به دیگری و دیگران، (و این دیگری هر کسی که می‌خواهد باشد)، سم مهلکی است که جان شریف انسان را به ورطه‌ی نابودی می‌کشاند. در شیفتگی، نوعی مسخ‌شدگی نهفته است. مرید، فرد مسخ و منحل‌شده‌ای است که فردیتش را از دست داده و جز پیروی و تبعیت و جز تقلید، از او چیزی از عنصر انسانی باقی نمانده است.

وقتی اندیشیدن، اراده‌ی آزاد، عنصر اختیار و انتخاب از میان برداشته شود، آن‌چه باقی می‌ماند، همان جسمی است که با جمادات و نباتات تفاوت ماهوی ندارد. مرید، به اختیار خود، خرد نقاد و قدرت فاهمه‌اش را سرکوب می‌کند و دست به انکار خویش می‌زند. انکار خویش، رکن اصلی "مریدی و مرادی" است. مراد، کسی است که به‌جای مرید می‌اندیشد، تصمیم می‌گیرد و به‌جای او می‌زید. از این‌رو مرید، عقل را تعطیل می‌کند و به پیروی مشغول می‌شود.

جامعه‌ی توده‌ای، آدمیان را به سمت و سوی انکار خویش و واگذاری خویش به دیگران می‌کشاند. روان توده‌ای (به تعبیر یونگ)، زمین مساعدی است برای پرورش مریدانی راستین (به تعبیر اریک هوفر). وقتی ساختارها مانع شکل‌گیری فردیت و تشخص یافتن می‌شوند، میل به بیگانگی با خویش افزایش می‌یابد. توده‌ها از بار مسئولیت شخصی می‌گریزند (به تعبیر اریک فروم) و خود را در جمع و یا در یک مراد و راهبر منحل می‌کنند. انحلال خویش با تبعیت و تقلید آغاز می‌گردد و تا پایان ادامه می‌یابد. در پروسه‌ی انحلال، قدرت اندیشه و خرد و قوه‌ی داوری از بین می‌رود.

🔸️|علی زمانیان، کانال خرد منقد|

🍀❤️ @filsofak
باغبان یا نجار؟

نجار، قبل از این‌که شروع به ساختن چیزی کند، باید نقشه‌ی دقیق همه‌چیز را بکشد. او پیش از این‌که یک صندلی بسازد، دقیقا می‌داند نتیجه‌ی کارش چه خواهد شد و اگر به اندازه کافی مهارت و تجربه داشته باشد، هیچ خطایی رخ نخواهد داد.

اما باغبان چطور؟ او هم همه‌ی تلاشش را می‌کند، به جزئی‌ترین نشانه‌ها توجه دارد و بهترین شرایط را برای رشد گل‌ها و گیاهانش فراهم می‌کند. اما با وجود این، نمی‌تواند تعیین کند که درختی که کاشته، یا گلی که پرورش داده، چه شکلی خواهند شد. باغبان، برخلاف نجار، همیشه منتظر چیزهای پیش‌بینی‌نشده است. یک روز صبح از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند درخت‌ها زودتر از چیزی که انتظار داشت شکوفه کرده‌اند. یا می‌بیند گلدان سرسبزی ناگهان پژمرده شده است.

بعضی از پدر و مادرها می‌خواهند برای بچه‌شان نجار باشند. از همان کودکی نقشه‌ راه موفقیت او را پیش خودشان کشیده‌اند. پسرم باید دانشمند شود، دخترم باید پزشک شود و بعد لحظه لحظه‌ی زندگی کودک‌شان را مثل نجارها با خط‌کش و پرگار و گونیا اندازه می‌گیرند. ۴۰دقیقه بازی، دو ساعت درس، ۲۰دقیقه تلویزیون و همین‌طور تا آخر. آن‌ها تحت هیچ شرایطی اجازه نمی‌دهند این برنامه به‌هم بریزد، اما نکته‌ی بزرگی را فراموش کرده‌اند: نجارها با چوب بی‌جان کار می‌کنند، ولی بچه‌ها نهال‌های زنده‌اند.

آلیسون گوپنیک، نویسنده کتاب "علیه تربیت فرزند"، می‌گوید باید برای بچه‌ها باغبان بود. باید به آن‌ها توجه کنیم، شرایط رشد و بالندگی‌شان را فراهم کنیم، اما بدانیم که آن‌ها باید راه خودشان را بروند. با بازی، زندگی‌کردن را بیاموزند و با شلختگی و به‌هم‌ریختگی، اهمیت نظم و برنامه‌ریزی را درک کنند.
یادمان نرود که مرغوب‌ترین میز و صندلی‌ها هم هیچ‌وقت شکوفه نخواهند داد.

🔸️|کانال ترجمان|

🍀❤️ @filsofak