- خبرنگار: تعریف شما از عشق چیه؟
+ بوکفسکی: عشق؟... مثل اونحالت گرگومیش و مِهآلود صبح زود میمونه. یه زمان خیلی کوتاهه که با طلوع خورشید از بین میره.
- واقعاً؟ از بین میره؟
+ کاملاً، بهسرعت از بین میره. عشق مثل یه مِه میمونه که با اولین پرتو واقعیت از بین
میره.
🔸️مصاحبه با چارلز بوکفسکی
❤️🍀 @filsofak
+ بوکفسکی: عشق؟... مثل اونحالت گرگومیش و مِهآلود صبح زود میمونه. یه زمان خیلی کوتاهه که با طلوع خورشید از بین میره.
- واقعاً؟ از بین میره؟
+ کاملاً، بهسرعت از بین میره. عشق مثل یه مِه میمونه که با اولین پرتو واقعیت از بین
میره.
🔸️مصاحبه با چارلز بوکفسکی
❤️🍀 @filsofak
👍1
🔸️لطفن یکی بیاید محکم بزند توی گوش من. من حواسم هی از خودم پرت میشود و دلِ بیصاحاب ماندهام تند و تند از کفم میسُرد پایین.
لطفن یکی بیاید و به هر زبانی که میداند به من حالی کند که اینقدر این دلِ واماندهام را آویزانِ این و آن نکنم.
من حواسم نیست. خیلی وقت است که خیلی از ضربالمثلها توی کلهام به بنبست خوردهاند...
آخر کی فکرش را میکرد که دل به دل راه ندارد؟ من از همه دنیا و مافیها دلم به همین یک چیز خوش بود.
به اینکه ترکیبِ ضربالمثلِ «تو نیکی میکن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز» با «از محبت خارها گل میشود، از محبت سرکهها مُل میشود»، آخرش بادا بادا مبارک بادا است!
وگرنه من این قدرها هم خل و چل نیستم که صبح تا شب، شیلنگِ دوستت دارم را بگیرم پای آن کس که به خیالم افتاده معنیِ دوستت دارمهایم را میفهمد؛ که ماندن بلد است؛ که پای رفتن ندارد.
لطفن یکی بیاید و در کمال احترام و دلسوزی، مثل این فیلمهای هندی، چند تا چَکِ آبدار حواله گوشم بکند و بعد سفت بغلم کند، جوری که دردِ این همه ندیدنِ خودم از یادم برود. و بعد صداش را دمِ گوشم نرم و آرام کند و بگوید آهای عزیز دلم! دورت بگردم، حواست کجاست؟
حواست هست داری با خودت چکار میکنی؟ چرا شیش دانگِ خودت را وقف یکی میکنی که شیش دانگِ خودش را حراجت نکرده؟ چرا هی دوستت دارمهایت را شُرّه میکنی به پر و پاچه کسی که لِنگَش را تا زانو فرو کرده توی حلقِ غرورت؟ خودت را مفتی خرج نکن. یاد بگیر کمی پرتوقع باشی.
بگوید چرا مراقب خودت نیستی؟ چرا آدمها را بدعادت میکنی؟ بگوید ضربالمثل از محبت خارها گل میشود اشتباه است. بگوید شاعرِ این شعر حواسش نبوده که پشتبندِ حرفش بگوید که همه خارها آن خاری نیستند که به تور او خورده بوده. بگوید بعضی خارها خارترند و بعضیهاشان هم به آبِ محبت ما گل نمیدهند.
بگوید دستهات را بده به من، و بعد دستهام را سفت بگیرد توی دستهاش. و بعدترش بگوید این همه دست و پا نزن برای اینکه دلِ آنکس که دلت گیر کرده پیشاش، وصله بخورد به دلات.
و بعد، بغضم که ترکید، انگشتهاش را نرم و آرام بکشد زیر چشمهام و بگوید، من به قربان چشمهات، هیچ وقت برای یک آدم اشتباهی اشک نریز.
دارم زیادی رؤیا میبافم. اصلن نمیخواهم که یکی باشد، که این همه حال داشته باشد، که بماند پای دردهای دل من.
من فقط یکی را میخواهم که وقتی زیادی شل کردهام و دارم فرت و فرت خوبیِ بیحساب و کتاب میکنم، یکی بخواباند زیر گوشم و بگوید هوی! حواست هست داری چه غلطی میکنی؟
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_اشتباهی
❤️🍀 @filsofak
لطفن یکی بیاید و به هر زبانی که میداند به من حالی کند که اینقدر این دلِ واماندهام را آویزانِ این و آن نکنم.
من حواسم نیست. خیلی وقت است که خیلی از ضربالمثلها توی کلهام به بنبست خوردهاند...
آخر کی فکرش را میکرد که دل به دل راه ندارد؟ من از همه دنیا و مافیها دلم به همین یک چیز خوش بود.
به اینکه ترکیبِ ضربالمثلِ «تو نیکی میکن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز» با «از محبت خارها گل میشود، از محبت سرکهها مُل میشود»، آخرش بادا بادا مبارک بادا است!
وگرنه من این قدرها هم خل و چل نیستم که صبح تا شب، شیلنگِ دوستت دارم را بگیرم پای آن کس که به خیالم افتاده معنیِ دوستت دارمهایم را میفهمد؛ که ماندن بلد است؛ که پای رفتن ندارد.
لطفن یکی بیاید و در کمال احترام و دلسوزی، مثل این فیلمهای هندی، چند تا چَکِ آبدار حواله گوشم بکند و بعد سفت بغلم کند، جوری که دردِ این همه ندیدنِ خودم از یادم برود. و بعد صداش را دمِ گوشم نرم و آرام کند و بگوید آهای عزیز دلم! دورت بگردم، حواست کجاست؟
حواست هست داری با خودت چکار میکنی؟ چرا شیش دانگِ خودت را وقف یکی میکنی که شیش دانگِ خودش را حراجت نکرده؟ چرا هی دوستت دارمهایت را شُرّه میکنی به پر و پاچه کسی که لِنگَش را تا زانو فرو کرده توی حلقِ غرورت؟ خودت را مفتی خرج نکن. یاد بگیر کمی پرتوقع باشی.
بگوید چرا مراقب خودت نیستی؟ چرا آدمها را بدعادت میکنی؟ بگوید ضربالمثل از محبت خارها گل میشود اشتباه است. بگوید شاعرِ این شعر حواسش نبوده که پشتبندِ حرفش بگوید که همه خارها آن خاری نیستند که به تور او خورده بوده. بگوید بعضی خارها خارترند و بعضیهاشان هم به آبِ محبت ما گل نمیدهند.
بگوید دستهات را بده به من، و بعد دستهام را سفت بگیرد توی دستهاش. و بعدترش بگوید این همه دست و پا نزن برای اینکه دلِ آنکس که دلت گیر کرده پیشاش، وصله بخورد به دلات.
و بعد، بغضم که ترکید، انگشتهاش را نرم و آرام بکشد زیر چشمهام و بگوید، من به قربان چشمهات، هیچ وقت برای یک آدم اشتباهی اشک نریز.
دارم زیادی رؤیا میبافم. اصلن نمیخواهم که یکی باشد، که این همه حال داشته باشد، که بماند پای دردهای دل من.
من فقط یکی را میخواهم که وقتی زیادی شل کردهام و دارم فرت و فرت خوبیِ بیحساب و کتاب میکنم، یکی بخواباند زیر گوشم و بگوید هوی! حواست هست داری چه غلطی میکنی؟
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_اشتباهی
❤️🍀 @filsofak
⭕ فرق اسلام جهادی با اسلام قراردادی این است که قرارداد در دلها جاری میشود اما در اسلام جهادی، کسانی که مغلوب میشوند، دچار نفاق میشوند. دلشان با اسلام نیست. به ضرب شمشیر مسلمان شدهاند و هر روز این شمشیر نباشد، اعتراضها شروع خواهد شد. این منطق تاریخ است: دین را نمیشود با زور به کسی تحمیل کرد و هر کسی هم تحمیل کرده، سرانجام خودش آسیب دیده است.
در آیات قرآن و روایات، پیامبر اسلام را بهعنوان خلق عظیم و بهعنوان پیامبر صلح معرفی کردهاند. پیامبر دو معجزه بزرگ دارد؛ یکی قرآن و دیگری که برای ما کمتر شناخته شده است، نظام گفتگو، قرارداد و صلح است. او از ذرهذره فرصتها برای برقراری صلح استفاده میکرد.
امروز نزد افکار عمومی معمولاً وقتیکه صحبت از اسلام و مسلمانها میشود، با شمشیر و تفنگ و خشونت آن را میشناسند. باید پرسید چه شد که مسلمانها دین اسلام را دین جنگ معرفی کردهاند؟
👈دو فرمول برای حکومت داری هست؛ فرمول اول اینکه سیاستمداران قدر و باهوش اگر ببینند که در داخل دچار بحران هستند، سعی میکنند که بحران را به بیرون هدایت کنند، بنابراین جنگی را میسازند و پیش میبرند.
فرمول دوم اینکه وقتی شرایط جنگ هست، معمولاً نظامیان بر سیاست و فرهنگ مسلط میشوند. ذهن نظامی، ذهن اقتدارگرا است. کسی که تفنگ در دست دارد، ذهن دموکراتیک و حوصلهای برای گفتگو ندارد. این در علم سیاست تجربه شده است که هر کجا نظامیان در قدرت یا در نفوذ بودهاند، ما شاهد شکلگیری اقتدارگرایی و تخاصم بودهایم.
شیعه در قضیه جنگ بهنوعی تابع سامانه اهل سنت است یعنی جهاد را به ابتدایی و دفاعی تقسیم میکند، با این تفاوت که معتقد است جهاد ابتدایی از اختیارات معصوم است. یعنی شیعه را به جنگ ابتدایی نمیکشاند، اما دردسر دیگری هست و آن این است که تشیع هم مثل اهل تسنن هرچند با کفار نمیجنگد، اما سر آشتی و دوستی هم ندارد، یعنی یک نوع وتو شدگی، بستن نگاه دیگران و قطع کردن ارتباط با دیگران و با جهان.
با این دیدگاه، شیعیان گشودگی به جهان را از دست دادند و نتوانستند جهانی فکر کنند و چون نتوانستند جهانی فکر کنند، چند تکه شدند. هر فرقهای دیگری را تکفیر و علیه آن شمشیر کشید.
چنین شد که ما پیامبر اسلام را که پیامبر رحمت بود، پیامبر جنگ معرفی کردیم و آنقدر تکرار کردیم که خودمان هم باورمان شد که اسلام دین جنگ است و پیامبر، رسول شمشیر. نتیجه این شد که بسیار سخت است که عادت به گفتگو با مخالفان پیدا کرده و آنها را تحمل کنیم.
👈پیامبر آزادی مذهبی غیرمسلمانان را به رسمیت میشناخت
حالا سوال این است که آیا خود پیامبر هم اینگونه بود؟
پیامبر اسلام بالای ۱۳۰ پیمان و قرارداد دارد که سه تای آن بسیار مشهور است، یکی از آنها قرارداد تأسیس دولت مدینه است.
قراردادی ۴۸ مادهای که اساس دولت مدینه را بهصورت دموکراتیک شکل میدهد. در پیشنویس این قانون اساسی پیامبر چند نکته بود؛
اولین نکته این بود که این قراردادی است بین مهاجرین مسلمان قریش و مردم یثرب و کسانی که همپیمان مردم یثرباند.
در بند دوم آمده، چه مسلمان و غیرمسلمان که قرارداد بستهاند امت واحد هستند. پیامبر نهتنها اصرار نمیکرد که آنها مسلمان شوند، بلکه آزادی مذهبی آنها را به رسمیت میشناخت.
در بند ۲۵ این قرارداد میگوید:
یهود امتی هستند به همراه مؤمنان؛ یعنی آنها شهروندان مدینه هستند و تفاوت مذهب آنها هیچ ربطی به حقوق شهروندی آنها ندارد. آزادند که عرف و دین خودشان را داشته باشند. پیامبر میگوید هیچکس حق ندارد به دین دیگری تعرض کند. هیچکس حق ندارد اختلاف خود را با شمشیر حل کند و باید از طریق داوری حل کند.
👈اگر مسیحیان چنین قراردادی از عیسی مسیح داشتند، ذوق میکردند. ولی ما هرگز به این قرارداد عمل نکردیم.
دومین قرارداد مهم پیامبر قرارداد حدیبیه است. ما هیچ گاه به این قرارداد به عنوان معیار زندگی خودمان و روابطمان با جهانیان توجه نکردیم. دستگاههای فقه و سیاست خارجی ما هم از آن استفاده نکرده است.
👈پیامبر همواره از هر شرایطی برای ایجاد گفتگو و برقراری شرایط صلح استفاده می کرد.
اکنون وظیفه ما است که دوباره پیامبر را از نو بخوانیم. پیامبری که بهعنوان اسوه حسنه است. مسلمانها بهرغم سیره و سنت پیامبر، مسیر متفاوتی را طی کردند.
هیچ قومی نیست که نیروی مسلح احتیاج نداشته باشد، اما داشتن نیروی مسلح با جهادی کردن اسلام تفاوت دارد. داشتن نیروی دفاعی با اینکه جهان را انسان خصم خودش بداند متفاوت است.
پیامبر به هیچکس در ۱۳۲ قراردادی که بسته به هیچکدام اصرار نکرده مسلمان شوند. میتوانست اصرار کند، اما مخیر کرد و گفت اگر مسلمانی، مکلفی و وظایفی داری و اگر مسلمان نیستی باید بر اساس قرارداد عمل کنی.
🔸️"داوود فیرحی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم"
🍀❤️ @filsofak
در آیات قرآن و روایات، پیامبر اسلام را بهعنوان خلق عظیم و بهعنوان پیامبر صلح معرفی کردهاند. پیامبر دو معجزه بزرگ دارد؛ یکی قرآن و دیگری که برای ما کمتر شناخته شده است، نظام گفتگو، قرارداد و صلح است. او از ذرهذره فرصتها برای برقراری صلح استفاده میکرد.
امروز نزد افکار عمومی معمولاً وقتیکه صحبت از اسلام و مسلمانها میشود، با شمشیر و تفنگ و خشونت آن را میشناسند. باید پرسید چه شد که مسلمانها دین اسلام را دین جنگ معرفی کردهاند؟
👈دو فرمول برای حکومت داری هست؛ فرمول اول اینکه سیاستمداران قدر و باهوش اگر ببینند که در داخل دچار بحران هستند، سعی میکنند که بحران را به بیرون هدایت کنند، بنابراین جنگی را میسازند و پیش میبرند.
فرمول دوم اینکه وقتی شرایط جنگ هست، معمولاً نظامیان بر سیاست و فرهنگ مسلط میشوند. ذهن نظامی، ذهن اقتدارگرا است. کسی که تفنگ در دست دارد، ذهن دموکراتیک و حوصلهای برای گفتگو ندارد. این در علم سیاست تجربه شده است که هر کجا نظامیان در قدرت یا در نفوذ بودهاند، ما شاهد شکلگیری اقتدارگرایی و تخاصم بودهایم.
شیعه در قضیه جنگ بهنوعی تابع سامانه اهل سنت است یعنی جهاد را به ابتدایی و دفاعی تقسیم میکند، با این تفاوت که معتقد است جهاد ابتدایی از اختیارات معصوم است. یعنی شیعه را به جنگ ابتدایی نمیکشاند، اما دردسر دیگری هست و آن این است که تشیع هم مثل اهل تسنن هرچند با کفار نمیجنگد، اما سر آشتی و دوستی هم ندارد، یعنی یک نوع وتو شدگی، بستن نگاه دیگران و قطع کردن ارتباط با دیگران و با جهان.
با این دیدگاه، شیعیان گشودگی به جهان را از دست دادند و نتوانستند جهانی فکر کنند و چون نتوانستند جهانی فکر کنند، چند تکه شدند. هر فرقهای دیگری را تکفیر و علیه آن شمشیر کشید.
چنین شد که ما پیامبر اسلام را که پیامبر رحمت بود، پیامبر جنگ معرفی کردیم و آنقدر تکرار کردیم که خودمان هم باورمان شد که اسلام دین جنگ است و پیامبر، رسول شمشیر. نتیجه این شد که بسیار سخت است که عادت به گفتگو با مخالفان پیدا کرده و آنها را تحمل کنیم.
👈پیامبر آزادی مذهبی غیرمسلمانان را به رسمیت میشناخت
حالا سوال این است که آیا خود پیامبر هم اینگونه بود؟
پیامبر اسلام بالای ۱۳۰ پیمان و قرارداد دارد که سه تای آن بسیار مشهور است، یکی از آنها قرارداد تأسیس دولت مدینه است.
قراردادی ۴۸ مادهای که اساس دولت مدینه را بهصورت دموکراتیک شکل میدهد. در پیشنویس این قانون اساسی پیامبر چند نکته بود؛
اولین نکته این بود که این قراردادی است بین مهاجرین مسلمان قریش و مردم یثرب و کسانی که همپیمان مردم یثرباند.
در بند دوم آمده، چه مسلمان و غیرمسلمان که قرارداد بستهاند امت واحد هستند. پیامبر نهتنها اصرار نمیکرد که آنها مسلمان شوند، بلکه آزادی مذهبی آنها را به رسمیت میشناخت.
در بند ۲۵ این قرارداد میگوید:
یهود امتی هستند به همراه مؤمنان؛ یعنی آنها شهروندان مدینه هستند و تفاوت مذهب آنها هیچ ربطی به حقوق شهروندی آنها ندارد. آزادند که عرف و دین خودشان را داشته باشند. پیامبر میگوید هیچکس حق ندارد به دین دیگری تعرض کند. هیچکس حق ندارد اختلاف خود را با شمشیر حل کند و باید از طریق داوری حل کند.
👈اگر مسیحیان چنین قراردادی از عیسی مسیح داشتند، ذوق میکردند. ولی ما هرگز به این قرارداد عمل نکردیم.
دومین قرارداد مهم پیامبر قرارداد حدیبیه است. ما هیچ گاه به این قرارداد به عنوان معیار زندگی خودمان و روابطمان با جهانیان توجه نکردیم. دستگاههای فقه و سیاست خارجی ما هم از آن استفاده نکرده است.
👈پیامبر همواره از هر شرایطی برای ایجاد گفتگو و برقراری شرایط صلح استفاده می کرد.
اکنون وظیفه ما است که دوباره پیامبر را از نو بخوانیم. پیامبری که بهعنوان اسوه حسنه است. مسلمانها بهرغم سیره و سنت پیامبر، مسیر متفاوتی را طی کردند.
هیچ قومی نیست که نیروی مسلح احتیاج نداشته باشد، اما داشتن نیروی مسلح با جهادی کردن اسلام تفاوت دارد. داشتن نیروی دفاعی با اینکه جهان را انسان خصم خودش بداند متفاوت است.
پیامبر به هیچکس در ۱۳۲ قراردادی که بسته به هیچکدام اصرار نکرده مسلمان شوند. میتوانست اصرار کند، اما مخیر کرد و گفت اگر مسلمانی، مکلفی و وظایفی داری و اگر مسلمان نیستی باید بر اساس قرارداد عمل کنی.
🔸️"داوود فیرحی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم"
🍀❤️ @filsofak
«اگر "ایکیگای" ندارید ، مردهاید!»
در فرهنگ ژاپن کلمهای وجود دارد که شگفت انگیز است.
"ایکیگای"
مفهوم این کلمه این است؛
«دلیلی که صبحها برای آن برمیخیزم»
نگاه کنید به خودتان، چرا امروز از خواب بیدار شدم، دلیلش را پیدا کنید، برایش راه بروید، نفس بکشید و زندگی کنید.
من هزار «ایکیگای» دارم.
ایکیگای میتواند به عشق شما، مهارت شما، علاقههای شما، شغل شما، درآمد شما، ماموریتهای شما و تخصصهای شما مربوط باشد؛
اما نکته عجیبی در این کلمه وجود دارد؛
«آنچه دنیا از من میخواهد»
و
این دلیل بیدار شدنِ ماست...
شاید ایکیگای ما به نظر خودمان کوچک باشد. مهم نیست، هر کوچکی هم دلیلی بر بودن است.
مثل؛ صبح بخیر مادر، روز خوبی برایت آرزو میکنم.
شاید ایکیگای امروز من همین باشد؛
آرزوی بهتری برای یک دوست...
ایکیگای در روانشناسی معناگرا، مفهومی بسیار نزدیک به "معنای زندگی" است.
❤️🍀 @filsofak
در فرهنگ ژاپن کلمهای وجود دارد که شگفت انگیز است.
"ایکیگای"
مفهوم این کلمه این است؛
«دلیلی که صبحها برای آن برمیخیزم»
نگاه کنید به خودتان، چرا امروز از خواب بیدار شدم، دلیلش را پیدا کنید، برایش راه بروید، نفس بکشید و زندگی کنید.
من هزار «ایکیگای» دارم.
ایکیگای میتواند به عشق شما، مهارت شما، علاقههای شما، شغل شما، درآمد شما، ماموریتهای شما و تخصصهای شما مربوط باشد؛
اما نکته عجیبی در این کلمه وجود دارد؛
«آنچه دنیا از من میخواهد»
و
این دلیل بیدار شدنِ ماست...
شاید ایکیگای ما به نظر خودمان کوچک باشد. مهم نیست، هر کوچکی هم دلیلی بر بودن است.
مثل؛ صبح بخیر مادر، روز خوبی برایت آرزو میکنم.
شاید ایکیگای امروز من همین باشد؛
آرزوی بهتری برای یک دوست...
ایکیگای در روانشناسی معناگرا، مفهومی بسیار نزدیک به "معنای زندگی" است.
❤️🍀 @filsofak
👍1
ثروت
ناپلئون هیل در کتاب کلید طلایی ثروت، ۱۵ نوع ثروت را معرفی میکند که داشتن آنها ما را ثروتمند میکند. شما برای کدامیک برنامه دارید؟
۱. نگرش مثبت
۲. ارتباط موثر
۳. ادب
۴. یادگیری مادامالعمر
۵. انضباط شخصی
۶. تندرستی واقعی
۷. آرامش خاطر
۸.خلاقیت
۹. عشق ورزیدن به کار
۱۰. داشتن برنامه و هدف
۱۱. داشتن قلب و زبان شاکر
۱۲. درک دیگران
۱۳. استفاده موثر از زمان
۱۴. بخشندگی
۱۵. اعتماد بهنفس
❤️🍀 @filsofak
ناپلئون هیل در کتاب کلید طلایی ثروت، ۱۵ نوع ثروت را معرفی میکند که داشتن آنها ما را ثروتمند میکند. شما برای کدامیک برنامه دارید؟
۱. نگرش مثبت
۲. ارتباط موثر
۳. ادب
۴. یادگیری مادامالعمر
۵. انضباط شخصی
۶. تندرستی واقعی
۷. آرامش خاطر
۸.خلاقیت
۹. عشق ورزیدن به کار
۱۰. داشتن برنامه و هدف
۱۱. داشتن قلب و زبان شاکر
۱۲. درک دیگران
۱۳. استفاده موثر از زمان
۱۴. بخشندگی
۱۵. اعتماد بهنفس
❤️🍀 @filsofak
👍1
فرهنگ سهخطی
ما مردمی شدهایم لنگهی پینوکیو، که دوست داریم طلاهایمان را بکاریم تا درخت طلا برداشت کنیم. مردمی که دنبال گلدکوئیست و پنتاگونو و شرکتهای هرمی مشابه میافتند، یک جای کارشان لنگ میزند. آنجای کار هم اسماش فرهنگ شکیبایی است. درست در مقابل آن فرهنگ سهخطی بهما میگوید اگر نوشتهیی بیشتر از سه سطر شد، نخوان! فرهنگ سهخطی بهما میگوید راه رسیدن به هدف طولانی است؛ پس یا بیخیالاش بشو! یا سراغ میانبُر بگرد!
فرهنگ سهخطی است که نزولخواری دارد، اختلاس دارد، دزدی دارد، بیسوادی دارد، رشوه دارد، تنفروشی دارد، حقخوری و هزار جور درد بیدرمان دیگر دارد. فرهنگ سهخطی است که این همه آدم بیکار دارد. آدمهای بیکاری که توقع دارند یک ساعت در روز کار کنند، ماهی چند میلیون درآمد داشته باشند!
.
برای درک عمق فاجعهیی که بر سر فرهنگ ما آمده، نیازی نیست خیلی جای دوری برویم. به همین فیسبوک که نگاه کنیم، همه چیز دستمان میآید. وقتی که کسی مینویسد: اوه! طولانی بود، نخوندم! یا سرسری یه نیگاه انداختم! با کلیّتش موافقم! یا چه حوصلهیی! یا لایک کردم، ولی نخوندم! و ... یعنی یک پُلی در جایی از مسیر فرهنگ ما شکسته است که هیچ رفتنی را به هدف نمیرساند. آن پُل، همان فرهنگ شکیبایی ست.
.
جامعهیی که همه چیز را ساندویچی میخواهد، در مطالعه؛ سه خط استتوس برایش بس است.
در ازدواج؛ بین عشق و نفرتاش ده ثانیه زمان میبرد.
در سیاست؛ بین زندهباد و مُردهبادش، نصف روز کافی ست.
در کار؛ از فقر تا ثروتاش یک اختلاس فاصله دارد.
در تحصیل؛ از سیکل تا دکترایاش یک مدرک آب میخورد.
در هنر؛ از گمنامی تا شهرتاش به اندازهی یک فیلم دو دقیقهیی در یوتیوب است!
.
فرهنگ سهخطی به من اجازه میدهد چیزی را نخوانده، بپسندم. موضوعی را نفهمیده، تحلیل کنم. راهی را نرفته، پیشنهاد بدهم. نظری را ندانسته، نقد کنم.
فرهنگ سهخطی به من اجازه میدهد به هر وسیلهیی برای رسیدن به هدفم متوسل شوم. چون حوصلهی راههای درست را –که [اغلب] طولانیتر هم هست- ندارم.
🔸️|محمد عابدینی|
❤️🍀 @filsofak
ما مردمی شدهایم لنگهی پینوکیو، که دوست داریم طلاهایمان را بکاریم تا درخت طلا برداشت کنیم. مردمی که دنبال گلدکوئیست و پنتاگونو و شرکتهای هرمی مشابه میافتند، یک جای کارشان لنگ میزند. آنجای کار هم اسماش فرهنگ شکیبایی است. درست در مقابل آن فرهنگ سهخطی بهما میگوید اگر نوشتهیی بیشتر از سه سطر شد، نخوان! فرهنگ سهخطی بهما میگوید راه رسیدن به هدف طولانی است؛ پس یا بیخیالاش بشو! یا سراغ میانبُر بگرد!
فرهنگ سهخطی است که نزولخواری دارد، اختلاس دارد، دزدی دارد، بیسوادی دارد، رشوه دارد، تنفروشی دارد، حقخوری و هزار جور درد بیدرمان دیگر دارد. فرهنگ سهخطی است که این همه آدم بیکار دارد. آدمهای بیکاری که توقع دارند یک ساعت در روز کار کنند، ماهی چند میلیون درآمد داشته باشند!
.
برای درک عمق فاجعهیی که بر سر فرهنگ ما آمده، نیازی نیست خیلی جای دوری برویم. به همین فیسبوک که نگاه کنیم، همه چیز دستمان میآید. وقتی که کسی مینویسد: اوه! طولانی بود، نخوندم! یا سرسری یه نیگاه انداختم! با کلیّتش موافقم! یا چه حوصلهیی! یا لایک کردم، ولی نخوندم! و ... یعنی یک پُلی در جایی از مسیر فرهنگ ما شکسته است که هیچ رفتنی را به هدف نمیرساند. آن پُل، همان فرهنگ شکیبایی ست.
.
جامعهیی که همه چیز را ساندویچی میخواهد، در مطالعه؛ سه خط استتوس برایش بس است.
در ازدواج؛ بین عشق و نفرتاش ده ثانیه زمان میبرد.
در سیاست؛ بین زندهباد و مُردهبادش، نصف روز کافی ست.
در کار؛ از فقر تا ثروتاش یک اختلاس فاصله دارد.
در تحصیل؛ از سیکل تا دکترایاش یک مدرک آب میخورد.
در هنر؛ از گمنامی تا شهرتاش به اندازهی یک فیلم دو دقیقهیی در یوتیوب است!
.
فرهنگ سهخطی به من اجازه میدهد چیزی را نخوانده، بپسندم. موضوعی را نفهمیده، تحلیل کنم. راهی را نرفته، پیشنهاد بدهم. نظری را ندانسته، نقد کنم.
فرهنگ سهخطی به من اجازه میدهد به هر وسیلهیی برای رسیدن به هدفم متوسل شوم. چون حوصلهی راههای درست را –که [اغلب] طولانیتر هم هست- ندارم.
🔸️|محمد عابدینی|
❤️🍀 @filsofak
کدامیک از این نشانهها را دارید؟
.
🔸️من نمیتوانم!
.
شکست خوردن در حوزههای مختلف زندگی، یک امر طبیعی و جزو قوانین حیات است. این مسئله، به خودی خود مشکل و معضلی را برای فرد ایجاد نمیکند؛ آنچه که فرد را از حالت عادی خارج میکند و توان زندگی عادی را از او میگیرد، این است که بعد از هر شکست به قدری به بحران دچار شود که خیال کند دنیا به آخر رسیده است و دیگر تاب و توانی برای ادامه زندگی برای او باقی نیست.
برخی افراد بعد از هر شکست در زندگی، از هم فرو میپاشند. توی لاک خودشان فرو میروند، به این فکر میکنند که دیگر هیچچیز درست نمیشود، افسرده میشوند و زندگی از بیخ و بُن برایشان بیمعنا میشود. شاید وجه مشترک این افراد واگویههای درونی و خودخوریهای مداومشان باشد: اینکه من نمیتوانم، از پس کارها بر نمیآیم، همیشه گند میزنم و بقیه از من موفقترند، حرفهایی است که به کرات از این افراد شنیده میشود.
احساس شکست همان اندیشهای است که باعث میشود فرد خودش را از اطرافیانش بیکفایتتر و عقبتر ببیند.
#مصطفی_سلیمانی
#طرحواره_شکست
#تله_شکست #طرحواره #تله_زندگی
❤️🍀 @filsofak
.
🔸️من نمیتوانم!
.
شکست خوردن در حوزههای مختلف زندگی، یک امر طبیعی و جزو قوانین حیات است. این مسئله، به خودی خود مشکل و معضلی را برای فرد ایجاد نمیکند؛ آنچه که فرد را از حالت عادی خارج میکند و توان زندگی عادی را از او میگیرد، این است که بعد از هر شکست به قدری به بحران دچار شود که خیال کند دنیا به آخر رسیده است و دیگر تاب و توانی برای ادامه زندگی برای او باقی نیست.
برخی افراد بعد از هر شکست در زندگی، از هم فرو میپاشند. توی لاک خودشان فرو میروند، به این فکر میکنند که دیگر هیچچیز درست نمیشود، افسرده میشوند و زندگی از بیخ و بُن برایشان بیمعنا میشود. شاید وجه مشترک این افراد واگویههای درونی و خودخوریهای مداومشان باشد: اینکه من نمیتوانم، از پس کارها بر نمیآیم، همیشه گند میزنم و بقیه از من موفقترند، حرفهایی است که به کرات از این افراد شنیده میشود.
احساس شکست همان اندیشهای است که باعث میشود فرد خودش را از اطرافیانش بیکفایتتر و عقبتر ببیند.
#مصطفی_سلیمانی
#طرحواره_شکست
#تله_شکست #طرحواره #تله_زندگی
❤️🍀 @filsofak
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این ویدیو رو چند بار نگاه کردم. گمان میکنم این ویدیو بیست و هفت ثانیهای خلاصه و حاصل موثر تمام کتابهای اخلاق باشه.♥️
البته اگر تمام کتابها فهمیده بشه، درک بشه و بتونه تبدیل به رفتار بشه.
اما چرا این ویدیو مهمه
چون فردی که ایستاده قانون از حرکت منعش نکرده.
❤️🍀 @filsofak
البته اگر تمام کتابها فهمیده بشه، درک بشه و بتونه تبدیل به رفتار بشه.
اما چرا این ویدیو مهمه
چون فردی که ایستاده قانون از حرکت منعش نکرده.
❤️🍀 @filsofak
428 تشهیر (1).png
2.6 MB
🔸️نگرشی اخلاقی بر مجازات تشهیر
مصطفی سلیمانی
(دانشآموخته فلسفه اخلاق)
✔تشهیر یکی از انواع مجازات و به معنای شُهره کردن، مشهور کردن و رسوا کردن بزهکار است. مجازات تشهیر از بابِ لطمه زدن به آبروی فرد مجرم و به عنوان عقوبتِ اصلی یا تکمیلیِ جرم او تعیین شده است.
این رسوا کردن، به اعتقادِ مشهور فقها، در مورد شهادتِ زور (دروغ)، قذف، قوّادی، کلاهبرداری و مفلسی اجرا میشود؛ به این معنا که فردِ مجرم به صورت علنی و در ملأعام موردِ حکم قرار میگیرد.
مجازات تشهیر در گذشته به صورت گرداندنِ فرد بزهکار در کوچه و خیابان و بازار انجام میشده است؛ به این شکل که فرد مجرم را در ملأعام میگرداندهاند و همزمان در شهر اعلام میکردهاند که مثلاً این شخص مرتکب فلان عمل و بزه شده است و از این رو به همگان معرفی میشود تا به این وسیله، هم مجازات شود و هم از درجه اعتبار ساقط شود؛ اما امروزه به دلیل پیشرفتهایی که در عرصه تکنولوژی اتفاق افتاده است، تشهیر، علاوه بر گرداندن در سطح کوچه و بازار، به اَشکال دیگری نیز انجام میَشود که گاه از آن به تشهیرِ رسانهای یاد میکنند...
❤️🍀 @filsofak
مصطفی سلیمانی
(دانشآموخته فلسفه اخلاق)
✔تشهیر یکی از انواع مجازات و به معنای شُهره کردن، مشهور کردن و رسوا کردن بزهکار است. مجازات تشهیر از بابِ لطمه زدن به آبروی فرد مجرم و به عنوان عقوبتِ اصلی یا تکمیلیِ جرم او تعیین شده است.
این رسوا کردن، به اعتقادِ مشهور فقها، در مورد شهادتِ زور (دروغ)، قذف، قوّادی، کلاهبرداری و مفلسی اجرا میشود؛ به این معنا که فردِ مجرم به صورت علنی و در ملأعام موردِ حکم قرار میگیرد.
مجازات تشهیر در گذشته به صورت گرداندنِ فرد بزهکار در کوچه و خیابان و بازار انجام میشده است؛ به این شکل که فرد مجرم را در ملأعام میگرداندهاند و همزمان در شهر اعلام میکردهاند که مثلاً این شخص مرتکب فلان عمل و بزه شده است و از این رو به همگان معرفی میشود تا به این وسیله، هم مجازات شود و هم از درجه اعتبار ساقط شود؛ اما امروزه به دلیل پیشرفتهایی که در عرصه تکنولوژی اتفاق افتاده است، تشهیر، علاوه بر گرداندن در سطح کوچه و بازار، به اَشکال دیگری نیز انجام میَشود که گاه از آن به تشهیرِ رسانهای یاد میکنند...
❤️🍀 @filsofak