فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
اختلاف اعتقادی در انتخاب همسر

اختلاف‌نظرهای اعتقادیِ اندک، با یادگیری چند رویکرد به راحتی قابل کنترل است. این رویکردها در چند گام می‌توانند به این شکل مطرح شوند:
1. رسمیت بخشیدن به تفاوت‌ها: زوجین باید بتوانند به اختلافاتشان به شکلی واقع‌بینانه نگاه کنند. آن‌ها باید به این موضوع عمیقاً فکر کنند که ممکن است این اختلافات تا پایان عمر، میان آن‌ها و در زندگی مشترکشان باقی بماند. این واقع‌بینی به زن و مرد این شجاعت را می‌دهد که به صورت جدی موضوعات محل اختلافشان را بررسی کنند و اختلافات را چارچوب‌بندی کنند.
2. نسبی دانستن باورها: توجه به این نکته که اعتقادات خودِ ما نیز در طول دوران‌های مختلف زندگی‌مان دچار تحولات فراوانی شده است، می‌تواند ما را عمیقاً به این حقیقت معترف کند که اعتقاد امری نسبی است. نسبی به این معنا که آن‌چه که ما اکنون صحیح و درست می‌دانیم، می‌تواند به واقع درست نباشد و حتی در سال‌های بعد توسط خودمان نیز مورد انتقاد قرار بگیرد. مطلق دانستن باورهاست که سبب جبهه‌گیری در مقابل نظرات مخالف می‌شود.
3. حق دادن به نظر مخالف: مطلق نداستن باور شخصی به زوجین این امکان را می‌دهد که بتوانند نظرات مخالف عقیده خودشان را تحمل کنند. گرچه نمی‌توان منکر تأثیرات نظر مخالف بر کیفیت زندگی زناشویی شد، اما باید پذیرفت که افراد مختلف، غالباً به موضوعات مشترک از دیدگاه‌ متفاوتی نگاه می‌کنند. هر فردی حق دارد آن‌گونه که درست می‌داند بیندیشد و در این انتخاب آزاد باشد، هر چند که انتخاب او، او را از همسرش متمایز کند و به عبارتی، اشتراکات را در زندگی مشترکشان کم‌رنگ کند. حق قائل نشدن برای دیگری، به معنای خود را حق مطلق فرض کردن است. حتی اگر یکی از زوجین به این باور مسلم رسیده باشد که در مقام حق ایستاده است، باید با توجه به اصل مختار بودن انسان، از اجبار هر عقیده یا باوری به همسرش خودداری کند. اجبار عقیده به دیگری، جز کینه و نفرت، ارمغانی برای او نخواهد داشت.
4. تمایز قائل شدن میان موضوعات مشترک و موضوعات شخصی: اختلافات اعتقادی غالبا‍ً سبب می‌شوند که زوجین تمامی خطاهای همسرشان را به باورهای اعتقادی او مرتبط کنند و به این ترتیب، پیوسته آتش تنش‌های میان خودشان و او را تشدید کنند. راه‌حل معقول برای مدیریت اختلافات عقیدتی با همسر، چیزی درست عکس این حالت است. به این معنا که زن و مرد، اگر تمایل به حفظ زندگی مشترکشان داشته باشند، باید تلاش کنند که دست از رنگ معنوی بخشیدن به رفتارهای او و در نتیجه شعله‌ور کردن آتش دشمنی بردارند و به موضوعات جنبه شخصی و سلیقه‌ای بدهند. نحوه لباس پوشیدن، برخورد با دیگران و هزاران موضوع دیگر از این دست، می‌توانند کاملاً جنبه فردی داشته باشند.
5. مذاکره برای موضوعات مشترک: در جریان زندگی مشترک، موضوعاتی هستند که علاوه بر این‌که جنبه اشتراکی دارند، مذهب و عقیده نیز در آن‌ها به شدت اثرگذار است؛ از این رو می‌توانند موضوع مناسبی برای زبانه کشیدن آتش اختلاف اعتقادی میان زن و مرد باشند. از جمله این موضوعاتِ مشترک می‌توان به تربیت فرزند و یا حتی روش خرج کردن درآمد ماهیانه اشاره کرد. چنین موضوعاتی تکالیف مهمی هستند که به شدت به هم‌فکری و توافق طرفین برای رسیدن به نقطه‌نظر مشترک نیازمندند. به عبارت بهتر، تک‌روی و لج‌بازی درچنین اموری، می‌تواند ضررهای جبران‌ناپذیری به شاکله خانواده وارد کند و با مشکل‌آفرینی برای فرد سومی به نام فرزند، مشکلات قابل توجهی را برای او پدید بیاورد.
ناهماهنگی و اختلاف عقیده والدین در خصوص تربیت فرزند، کودک را به مشکلات عدیده‌ای از جمله اضطراب، تشویش، دودلی، ناتوانی در تصمیم‌گیری، دروغگویی و بزهکاری دچار می‌کند. پس بسیار لازم است که زوجین برای در پیش گرفتن وحدت رویه با همدیگر هم‌فکری و مذاکره کنند. پیش‌داوری نکردن و گوش دادن به صحبت‌های طرف مقابل، تنها راه مذاکره درست با اوست. بیان دلایل و نظرات شخصی با صداقت کامل از دیگر مقتضیات مذاکره سالم است. در مرحله پایانی، زوجین باید انتقادات خود را به نظرات دیگری، بدون آن‌که سعی در تحقیر و یا تقبیح نظر او داشته باشند بیان کنند. در نهایت نیز، زن و مرد باید به دور از هرگونه لج‌بازی، راه معقول‌تر را انتخاب کنند و به عنوان یک تصمیم مشترک برای یک موضوع مشترک به انجام آن متعهد شوند.
6. مشورت گرفتن از نفر سوم: کمک گرفتن از یک فرد سوم، به عنوان مشاور، برای زمان‌هایی که زوجین نمی‌توانند اختلافاتشان را مدیریت کنند و به نقطه اشتراک برسند می‌تواند در حل اختلافات بسیار کمک‌کننده باشد.
#مصطفی_سلیمانی
#انتخاب_همسر

+ بفرستید به مجردها

❤️🍀 @filsofak
آیدا ، همزاد من!
من عشقِ تو را چون پرچمی پیشاپیشِ نبردی که برای اثبات وجود خویش آغاز خواهم کرد به دوش می‌کشم، به تو فخر می‌کنم و از داشتن تو سَـرِ فخر به آسمان می‌سایم.

تو را در سخت‌ترین سال‌های عمرم یافتم که تصمیم گرفته بودم زندگی را چون پیراهن ژنده‌ئی به دور اندازم، وجود تو به من حرارت و زندگی داد. وجود تو مرا به زندگی ترغیب کرد. وجود تو مرا نگه داشت و امروز وجود توست که سبب می‌شود با تمام نیروی خود به‌سوی زندگی برگردم و برای آیندۀ خود طرح و نقشه بریزم.

#احمد_شاملو
#مثل_خون_در_رگ‌های_من

❤️🍀 @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
شرایط گفتگوی موفق


🔸️پیش‌فرض‌های محتوای یک گفت‌و‌گوی نامناسب می‌تواند در گستره‌ای از جرّ و بحث تا تخطئه یا وقت‌کشی باشد. معمولاً اگر سخن گفتن با دیگری به منظور حل مسئله‌ یا ابراز احساس اتفاق نیفتد، نمی‌توان آن را جزو ابزارهای ارتباطی مؤثر به حساب آورد.
ما نیاز داریم با دیگران در خصوص عقاید، ارزش‌ها، انتظارات و تکالیفمان صحبت کنیم و تنها زمانی بر خلاف این نیازْ رفتار، و گفت‌و‌گو را متوقف می‌کنیم که چهار پیش‌فرض داشته باشیم:

۱. احساس کنیم که به لحاظ معرفت‌شناختی، حقیقت را آشکار و عیان می‌بینیم و در نتیجه نیازی به وارد گفت‌و‌گو شدن با دیگران نمی‌بینیم (حتی اگر حقیقتاً هم آگاه باشیم، باید دلایل منطقی کافی برای این عدم تمایل نسبت به «به اشتراک‌گذاری دانستنی‌ها» داشته باشیم).

۲. خودمان را جاهل می‌دانیم، اما برای خودمان احتمال دچار بودن به جهل مرکب نمی‌دهیم (از طرف دیگر، ممکن است طرف مقابلمان را دچار جهل مرکب بدانیم) و از این رو، علاقه‌ای به ایجاد گفت‌و‌گو نشان نمی‌دهیم.

۳. احتمال نمی‌دهیم که ممکن است دیگران نسبت به ما چیزهای بیشتری بدانند یا به هر حال، برتری معرفتی‌ای نسبت به ما داشته باشند.

۴. می‌دانیم که دیگران ممکن است موضوعات را از جنبه‌هایی ببینند که ما نبینیم. می‌دانیم که هر موضوع می‌تواند ابعاد مختلفی داشته باشد و برخی چشم‌اندازهای آن ممکن است از چشم‌اندازهای دیگر زیباتر باشند، اما هم‌چنان به «دیدن از همان چشم‌اندازِ خودمان» اصرار می‌کنیم و به این ترتیب، راه معاشرت با دیگران را به سمت خودمان می‌بندیم.
#مصطفی_سلیمانی
#آداب_گفتگو

🍀❤️ @The_meaningoflife
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ما هیچ‌گاه از رنج واقعی خلاص نخواهیم شد؛
زیرا «آگاهی»، خاستگاه رنج است.

🔸️فئودور داستایفسکی

#زندگی_بر_انار_چگونه_می‌گذرد


❤️🍀 @filsofak
ما برای شفا یافتن، باید آشفتگی‌های درونی خود را بپذیریم؛
نه اینکه آن‌ها را ریشه‌کن کنیم.

#جان_فردریکسون

❤️🍀 @filsofak
بیماریِ مهرطلبی

🔸️«دلم نمی‌خواهد باهاش زندگی کنم اما تهدیدم کرده که اگر ولش کنم خودش را می‌کشد»
گفتم «چایی یا نسکافه»؟ و از جام بلند شدم. گفت «هر کدام که اعصاب را آرام‌تر می‌کند؛ به نظرم نسکافه بهتر است، ها»؟ گفتم «هر چه میل شماست» و رفتم سمت چای‌ساز که بزنمش به برق. گفت «بلانسبت شما، ولی مرا همین‌طوری خر کرد» آمدم بگویم با نسکافه؟ که دیدم خودش پیش‌دستی کرد و گفت «با همین جمله هر چه میل شماست»! لحن صدایم را مثل مهران مدیری کردم و گفتم «عاشق شدی»؟ خنده ریزی زد و گفت «خر شدم. احساس خوشبختی هم نمی‌کنم». صدای غل غل آب بلند شد. پرسیدم «چند وقت است با هم زندگی می‌کنید»؟ و رفتم سمت لیوان‌های یک‌بار مصرف و یکی برداشتم. مکث کرده بود. سرم را چرخاندم سمتش و گفتم «ها»؟ رد نگاهش همین‌طورخیره مانده بود روی چای‌ساز. با صدایی که بی‌انرژی شده بود گفت «یک سال. عین زمانِ کوتاهِ جوشیدن این آب، ما هم زود جوش آوردیم».
گفتم «از اولش بگو» و یک نسکافه از توی جعبه کشیدم بیرون. گفت «با مهر و محبت‌هایی که داشت مَسخم کرده بود. فکر می‌کردم خدا به حال دلم نظر کرده و او را برای من اختصاصی کنار گذاشته، اما همه‌چیزش دروغ بود»
نسکافه را ریختم توی لیوان و گفتم «واضح‌تر بگو. یعنی چه دروغ بود؟ نقشه بود»؟ شروع کرد به جویدن لبش و گفت «نقشه که نه؛ این‌طور که محبت می‌کرد و منتظر جوابش بود، مبادله کالا به کالا بود». شروع کردم به هم زدن نسکافه و گفتم «این‌که طبیعی است. بیشتر آدم‌ها محبت می‌کنند و منتظر جبران هم هستند» و لیوان را دادم دستش.
گفت «وقتی محبت می‌کند تا بگوید آدم بهتری است، وقتی خودش را راضی نشان می‌دهد و نه نمی‌گوید، اما کینه به دل می‌گیرد، حالم را از هر چه محبت است به هم می‌زند».
پرسیدم «مسئله خاصی بین‌تان پیش آمده»؟ سری تکان داد و گفت «نمی‌دانم. به نظرم خشم فرو خورده دارد. خودش داوطلبانه به همه سرویس می‌دهد، اما پایش هم بیفتد از زمین و زمان گله دارد. مدام می‌گوید دستم نمک ندارد. روبه‌‌رو پاچه‌خوار است و پشت سر شاکی. نظرش را که می‌پرسی می‌گوید هر چه تو می‌گویی و بعدتر نشانه‌های نارضایتی را توی تک‌تک رفتارهاش نشان می‌دهد. احساس می‌کنم با یک ظاهرسازِ پرتوقعِ بی‌هویت ازدواج کرده‌ام، که دلش می‌خواهد مدام به من احساس گناه تلقین کند. من از محبت کردنِ با حساب و کتاب بدم می‌آید، از این‌که زور بزنم تا همیشه از خودم راضی نگهش دارم».
و یکهو نسکافه را سر کشید.
#مصطفی_سلیمانی
#خاطرات_من_و_مراجعین

#تله_مهرطلبی #طرحواره_تایید_طلبی #مهرطلبی

❤️🍀 @filsofak
معنی‌دادن و معناگرفتن

اگر با یک تراکت‌پخش‌کن در خیابان مواجه شوید، چه می‌کنید؟

برخی می‌گویند از کنارش بی‌تفاوت رد می‌شویم.
برخی می‌گویند برگه‌ها را از او می‌گیریم؛ تا احترامش را حفظ کرده باشیم و کمی دورتر از نقطه دید آن فرد، در سطل زباله می‌اندازیم.

جواب دکتر علیرضا شیری اما چیزی دیگر است؛ او می‌گوید برگه را می‌گیرم، آدرس رستوران را از فرد می‌پرسم و از او می‌خواهم که در مورد رستوران برایم توضیح دهد. این‌طوری او احساس مهم‌بودن می‌کند، زندگیش معنی بیشتری پیدا می‌کند. زندگی ما به اندازه‌ای که به دیگران معنی می‌بخشیم، معنا می‌یابد.

بعد از آن‌روز، بیشتر از قبل برای معنی‌دادن به زندگی دیگران تلاش می‌کنم.

🔸️|برداشت آزاد نوشته‌ای از محمدرضا شعبانعلی|

❤️🍀 @filsofak
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
قبل از عاشق‌شدن، باید خودمان را دوست داشته باشیم.

🔸️|مدرسه فارسی ایرانی، ترجمه دکتر ایمان فانی|

❤️🍀 @filsofak
بیماری الکنیسم اجتماعی ما

بگذارید بروم سر اصل مطلب: در مدرسه کلی کتاب خواندیم، شعر حفظ کردیم، تست زدیم، املاء نوشتیم، انشاء نوشتیم، اما کسی یادمان نداد که گفت‌وگو کنیم. ما با مسئله فقر روبرو هستیم. رئیس‌جمهور قول داده است که تا پایان دولت فقر مطلق را از بین ببرد! اما ما با فقر دیگری هم روبرو هستیم؛ فقر گفت‌وگو.

صادقانه باید اعتراف کرد ما قادر نیستیم انتظارات، احساسات، انتقادات‌مان را به زبانی آسان، صریح و مؤثر به دیگران منتقل کنیم. از این‌رو با جامعه‌ای مواجه هستیم که نمی‌تواند گفت‌وگو کند. ما الکن شده‌ایم. نمی‌توانیم با یکدیگر گفت‌و‌گو کنیم. متأسفانه با پانتومیم هم نمی‌شود کار را پیش برد. ما حرف می‌زنیم اما گفت‌وگو نمی‌کنیم. بگذارید سه مثال از بیماری اجتماعی الکنیسم بزنم.

- اگر به گفته‌های مدیران ارشد و میانی در سازمان یا کشور دقت کنید. می‌بینید گاهی مدیران به‌جای این‌که مستقیم و در جلسات داخلی تفاهم کنند در تریبون‌ها با یکدیگر صحبت می‌کنند. یکی امروز حرفش را می‌زند و دیگری هفته بعد در جمعی یا جلسه‌ای دیگر به بهانه‌ای جواب او را می‌دهد. اختلاف‌نظر در موضوعات کلان مدیریتی-اقتصادی-اجتماعی به کف سازمان یا جامعه منتقل می‌شود، چرا؟ چون ما بلد نیستیم گفت‌وگو کنیم.

- اگر دیپلماتی در مجامع جهانی حرف‌های تند بزند و دیگر کشورها را خوار و خفیف کند، صفت شجاع به او می‌دهیم اما اگر سیاست‌مداری، همتایش را در آغوش بکشد و با او به گفت‌وگو بنشیند، این یعنی ضعف. در ضمیر ناخودآگاه مونولوگ جسورانه به دیالوگ عزت‌مندانه ترجیح دارد. چرا؟ چون مستبد کوچک نهفته در همه ما گفت‌وگو بلد نیست و هنوز فکر می‌کند گفتگو نمی‌تواند عزت‌مندانه و از سر قدرت باشد.

- وقتی تصادفی در خیابان رخ می‌دهد یا وقتی با یکی از اعضای خانواده دچار مشکل می‌شویم، شروع می‌کنیم به بلندبلند فریاد‌زدن. در این حالت حرف می‌زنیم، اما گفت‌وگو نمی‌کنیم.

حالا ممکن است بپرسید چرا گفت‌وگو این‌قدر مهم است. یکی از دلایلش را می‌گویم. در جامعه هر مسئله‌ای از سه راه، حل می‌شود: اولی گفت‌وگوست. ولی اگر به نتیجه نرسیدیم دو راه بیشتر باقی نمی‌ماند. دومین راه خشونت است یعنی یک نفر/نهاد باید به زور متوسل شود. راه سوم وقتی است که ممکن است خشونت هزینه‌اش بالا باشد، باب گفت‌وگو نیز بسته است پس تنها راه دروغ‌گویی برای فریب‌کاری است. در جامعه‌ای که باب گفت‌وگو بسته شد، درهای خشونت و دروغ باز می‌شود. خوش‌بختانه باب گفت‌وگو اکنون باز است آن را باز نگه داریم.

تجویز راهبردی
هرچند این بیماری وجود دارد اما رو به بهبود هستیم. دو تجویز زیر برای خروج سریع‌تر از "فقر گفت‌وگو" شاید مفید باشد:

۱. با سه تکنیک هنر گفت‌وگو را بیاموزیم.
برای گفت‌وگو تکنیک‌های متعددی عنوان کرده‌اند اما به تجربه این سه را بسیار مفید یافته‌ام.
الف: قضاوت خود را معلق کنیم و فعالانه گوش کنیم (یعنی در حین گوش‌دادن سعی نکنیم که دنبال جواب باشیم و باید یاد بگیریم پیش‌فرض‌های خود را معلق کنیم. گفت‌وگو با شنیدن آغاز می‌شود. در حالی‌که ما از گفت‌وگو، گفتنش را بلدیم نه شنیدن).

ب: جسارت سه‌کلمه‌ای داشته باشیم! شجاعت فقط فریاد‌کشیدن نیست. گاهی تمام شجاعت در سه کلمه خلاصه می‌شود؛ من اشتباه کردم! تا چهل روز، هر روز به بهانه‌ای بگویید: من اشتباه کردم.

ج: ساده (به‌دور از پیچیده‌گویی و قلنبه سلنبه‌گویی)، محترمانه (به‌دور از توهین و تحقیر و تهمت) و عقلایی (همراه با محاسبه و دلایل روشن و استدلال‌های مشخص) صحبت کنیم.

۲. با دو منفعت گفت‌وگو خو بگیریم.
بعد از انجام گفت‌وگو یکی از این دو حالت رخ می دهد: یا به هم نزدیک می‌شویم یا نمی‌توانیم همدیگر را قانع کنیم. هر دو صورت ما برنده‌ایم. اگر هم‌گرایی ما بیشتر شود یعنی به "توافق جمعی" رسیدیم و این یعنی می‌توانیم اقدام مشترک را آغاز کنیم. اما اگر نتوانستیم همدیگر را قانع کنیم، "تواضع جمعی‌مان" بیشتر می‌شود یعنی می‌فهمیم که استدلال ما آن‌قدر قوی نیست که بتوانیم طرف مقابل را همراه و قانع کنیم و نیازمند اطلاعات، مدارک، شواهد و یا قدرت استدلال بیشتر هستیم.

سخن پایانی
اگر من گفت‌وگو کردم و دیگری فقط حرف زد چه؟ پیشرفت جوامع مدیون آدم‌های غیرمتعارف است. اگر بخواهیم مانند دیگران باشیم هیچگاه از دور باطل فقر گفت‌وگو بیرون نخواهیم رفت. به‌عنوان یک خط‌شکن گفت‌وگو را آغاز کنیم!

🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|

❤️🍀 @filsofak
دیدار محمد بهمن‌بیگی با صادق هدایت

بهمن‌بیگی می‌گفت: در ۲۴ سالگی موقعی که فارغ‌التحصیل شده بودم، کتاب بوف کور صادق هدایت را خواندم. همیشه دلم می‌خواست صادق هدایت را ببینم. شنیده بودم که روزهای جمعه با عده‌ای از دوستانش مثل بزرگ علوی، نیمایوشیج و چند نفر دیگر در کافه نادری شمیران جمع می‌شوند و چای می‌خورند و حرف می‌زنند.

روز جمعه‌ای سوار درشکه شدم و به کافه نادری شمیران رفتم. در گوشه کافه، میزی گذاشته‌اند و عده‌ای دورش نشسته‌اند.

پرسیدم: صادق هدایت کدام یک از آنهاست؟

گفتند: آن فرد عینکی. رفتم و سلام کردم و گفتم آمده‌ام شما را ببینم. کتاب بوف کور را خوانده‌ام و چند جمله هم از آن را حفظ برایش خواندم.‌ خیلی خوشش آمد. کمی با هم حرف زدیم.

گفت: اهل کجا هستی؟ گفتم: قشقایی هستم و تازه لیسانس حقوق گرفته‌ام.

گفت: چنین جوانی با این قدرت سخنوری و با این قیافه و هیکل برازنده، باید هم قشقایی باشد.

از من پرسید: خوب حالا که قشقایی هستی، تفنگ هم داری؟
گفتم: بله تفنگ هم دارم.
گفت: آهو هم می‌زنی؟
گفتم: بله آهو هم می‌زنم.
گفت: تفنگ دست آهو هم می‌دهی؟
فهمیدم که چه می‌گوید. چون هدایت گیاه‌خوار بود و مخالف شکار و کشتن حیوانات.
گفتم: فهمیدم چه گفتی.

خیلی مهربانی کرد و احترام. خداحافظی کردم. بعد از مدتی که از تهران به ایل بازگشتم، دو تا تفنگ داشتم که گفتم آن‌ها را آوردند. هردو تا را به پارک بمو بخشیدم (پارک بمو منطقه حفاظت شده در نزدیکی شیراز بالای دروازه‌قرآن).
پدرم ناراحت شد. گفتم: من دیگر از این به بعد تفنگ در دست نخواهم گرفت.
بعد از تعطیلات به تهران برگشتم.‌ باز به کافه نادری رفتم و کتاب عرف و عادت در عشایر فارس را هم که در آن اشاره کرده بودم که چاره درد عشایر فشنگ، تفنگ، جنگ و خونریزی نیست. قلم است و کاغذ و سواد و علم و کتاب، به او تقدیم کردم و گفتم من تفنگ‌هایم را بخشیدم و دیگر شکاری نخواهم کرد. بعد از این ملاقات، با هم دوست شدیم و مطلبی هم در باره کتابم نوشت که در مجله‌ی سخن چاپ شد.‌

🔸️|بانوی ایل؛ گفتگو با سکینه کیانی "بهمن‌بیگی" نشر قلمکده، ۱۳۹۹، به کوشش فرح نیازکار|

❤️🍀 @filsofak
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
آرامش کودک درون؛ راه‌هایی برای ساده‌کردن زندگی
آلن دوباتن
ترجمه و صدای دکتر ایمان فانی

❤️🍀 @filsofak
بنویسیم دوستشان داریم

هر روز صبح با خواندن خبر مرگی جدید آغاز می‌شود. احتمالا امسال بیش از هر وقت دیگری خبر مرگ شنیدیم. آشنا و غریبه. نزدیک یا دور.

زنده‌ها تبدیل شده‌اند به موتورهای تسلیت‌گویی و خاطره‌نویسی. خبر مرگ که می‌پیچد، قلم‌ها شروع می‌کنند به نوشتن. انگار فقط مرگ است که مردم را تشویق می‌کند دست از خشم و غر و کینه و ایراد و انتقاد و بدگویی بردارند و به خوبی‌ها و خاطرات خوش انسان مرده فکر کنند و از آن بنویسند. اما دیگر واقعا چه فایده‌ای دارد؟

اویی که خبر مرگش دست به دست می‌شود، چشم‌هایش را برای همیشه بسته. دیگر هرگز چشمش به این سوگ‌نامه‌ها نخواهد افتاد و هرگز این جمله‌های محبت‌آمیز و دلتنگ‌کننده را نخواهد خواند.

احتمالا امسال بیش از هر سال دیگری به
مرگ خودمان و نزدیکانمان فکر کردیم. امسال بیش از هر وقت دیگری مطمئن شدیم که مرگ افسانه‌ نیست و جدی جدی جان‌ها را شکار می‌کند. زود، بی‌مقدمه، بدون آن که برای پذیرفتنش آماده باشیم.

قلم‌ها را برداریم و دکمه‌های کیبورد را لمس کنیم و بنویسیم. از خوبی آدم‌هایی بنویسیم که هنوز زنده‌اند و می‌توانند بخوانند و بفهمند که دوست‌شان داریم. که بودنشان روح و جان‌ و زندگی‌مان را گرم می‌کند. که از آن‌ها یاد گرفتیم، از کارها و آثارشان الهام گرفتیم. که شوخی‌هایشان ما را به خنده انداخته. که دست محکم کمک‌شان ما را از چاله‌ها و چاه‌ها بیرون کشیده. که شنیدن صدا و دیدن لبخندشان شارژر جان‌مان بوده. که حرف‌ها و نوشته‌ها و ساخته‌هایشان باعث شده جهان و متعلقاتش را جوری دیگر ببینیم. که امید بوده‌اند در سال‌های ناامیدی، خوشی بوده‌اند در روزهای غم، انگیزه بوده‌اند در لحظه‌های پوچ و خالی و بی‌حس.
تا زنده‌اند و تا زنده‌ایم بنویسیم. بنویسیم دوست‌شان داشتیم، دوست‌شان داریم. هیچ معلوم نیست فردا خبر مرگ کدام‌مان دست به دست شود.

🔸️آنالی اکبری

❤️🍀 @filsofak
مواجهه با اندوه و فقدان

برای کاهش آلام دیگران
۱. سوگ آن‌ها را مقایسه نکنید.
۲. به آن‌ها زمان دهید.
۳. اندوه آن‌ها را به‌رسمیت بشناسید.
۴. به سوگ دیگران رنگین‌کمان و گل و بلبل اضافه نکنیم؛ این‌ها از اندوه آن‌ها نمی‌کاهد.
۵. باید بدانیم "پذیرش" سوگ به معنای ساده‌بودن آن نیست.
۶. المپیک و مسابقه سوگ راه نیندازیم؛ این‌که چیزی نیست، من یه اتفاقی برام افتاده که از این هم دردناک‌تر است!
۷. نگوییم از این بدتر هم می‌توانست بشود.
۸. ما به اصلاح و توصیه نیاز نداریم، ما به همدلی نیاز داریم.
۹. به سوگوار حمله نکنیم و فرد از دست رفته یا سوگ‌دیده را مقصر ندانیم.

🔸️|از کتاب: عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست؛ مگان دیواین با ترجمه سارا ضرغامی و آرزو مومیوند، انتشارات میلکان|

❤️🍀 @filsofak