Forwarded from معنای زندگی
🔹️درد آدمی
آدمی ساکن نیست، هر چند که ایستاده باشد، هر چند که نشسته باشد، هر چند که به پهلو خفته باشد.
در آدمی همیشه چیزی هست که میرود، چیزی که نمیتوان جلوی راهش را گرفت یا به جایی میخکوبش کرد.
گاهی نامش توهم است و مثل اراجیفی که سر و ته ندارند، بیبُته و بیبار است؛
گاهی نامش خیال است و مثل یک پیچک میپیچد به دور هر چه که سر راهش سبز شده و بالا رفته است؛
و گاهی نامش فکر میشود و آنوقت است که آرام و سر به زیر به پیش میآید و دست صاحبِ خودش را میگیرد و خرامان خرامان به پیش میبردش.
آدمی ساکن نیست. هيچوقت ساکن نبوده. هيچوقت نبوده که یکجا مانده باشد. هيچوقت نبوده که حتی برای لحظهای توقف کرده باشد. هيچوقت نبوده که به یک حال مانده باشد و باز به همان حال مانده باشد و باز به همان حال مانده باشد، تا آنجا که از حال برود.
آدمی مدام احوالش حالی به حالی میشود. و هر چه زور میزند خوشحالیاش را فریز کند و لب خندانش را تافت بزند نمیتواند. و میبیند که نمیتواند، اما باز زور میزند. زور میزند که خوشحالیاش را فریز کند و آن را که دارد توی سرش میرود و میرود و میرود یکجا ساکن کند. میخکوب کند. اما نمیتواند.
آدمیزاد یک رونده است و آن چیزی که توی سرش راه میرود هيچوقت بنا ندارد از رفتن دست بکشد.
اصلاً چرا رونده باید از رفتن درد بکشد؟
آیا وزیدن، باد را خسته میکند یا باریدن، باران را؟
خورشید از تابیدن خسته است یا دریا از موج برداشتن؟
نه حرف این نیست.
درد آدمی از برگشتن است. نمیرود. دارد برمیگردد که درد میکشد. وگرنه رفتن برای رونده که کاری ندارد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
آدمی ساکن نیست، هر چند که ایستاده باشد، هر چند که نشسته باشد، هر چند که به پهلو خفته باشد.
در آدمی همیشه چیزی هست که میرود، چیزی که نمیتوان جلوی راهش را گرفت یا به جایی میخکوبش کرد.
گاهی نامش توهم است و مثل اراجیفی که سر و ته ندارند، بیبُته و بیبار است؛
گاهی نامش خیال است و مثل یک پیچک میپیچد به دور هر چه که سر راهش سبز شده و بالا رفته است؛
و گاهی نامش فکر میشود و آنوقت است که آرام و سر به زیر به پیش میآید و دست صاحبِ خودش را میگیرد و خرامان خرامان به پیش میبردش.
آدمی ساکن نیست. هيچوقت ساکن نبوده. هيچوقت نبوده که یکجا مانده باشد. هيچوقت نبوده که حتی برای لحظهای توقف کرده باشد. هيچوقت نبوده که به یک حال مانده باشد و باز به همان حال مانده باشد و باز به همان حال مانده باشد، تا آنجا که از حال برود.
آدمی مدام احوالش حالی به حالی میشود. و هر چه زور میزند خوشحالیاش را فریز کند و لب خندانش را تافت بزند نمیتواند. و میبیند که نمیتواند، اما باز زور میزند. زور میزند که خوشحالیاش را فریز کند و آن را که دارد توی سرش میرود و میرود و میرود یکجا ساکن کند. میخکوب کند. اما نمیتواند.
آدمیزاد یک رونده است و آن چیزی که توی سرش راه میرود هيچوقت بنا ندارد از رفتن دست بکشد.
اصلاً چرا رونده باید از رفتن درد بکشد؟
آیا وزیدن، باد را خسته میکند یا باریدن، باران را؟
خورشید از تابیدن خسته است یا دریا از موج برداشتن؟
نه حرف این نیست.
درد آدمی از برگشتن است. نمیرود. دارد برمیگردد که درد میکشد. وگرنه رفتن برای رونده که کاری ندارد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
👏3❤1👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔹️دانلود فیلم
🎞 Amelie
🎥 «سرنوشت شگفتانگیز املی پولن»(۲۰۰۱)
📝 زیرنویس چسبیده فارسی|کیفیت 720p
✂️ بدون سانسور
🌍محصول کشور: فرانسه
🔹️ژانر: رمانتیک/کمدی/عاشقانه
🔹️نویسنده: گیوم لورن
🔹️کارگردان: ژان پیر ژونه
🔥بازیگران: اودره توتو/متیو کاسوویتس
🏆
📝خلاصه داستان:
املی یک دختر فرانسوی است که با پدر پیرش زندگی میکند. تجربههای تلخ دوران کودکیاش باعث شده تا او کمی متفاوت به نظر آید. او در زندگی نمیتواند عادی رفتار کند، تا اینکه بستهای را در درون دیوار خانهاش پیدا میکند و...
🔹️آملی با استقبال بسیار خوب منتقدان و تماشاگران در سراسر جهان همراه بودهاست و به عنوان یکی از موفقترین فیلمهای تاریخ سینمای اروپا و یکی از تحسین شدهترین فیلمهای غیر انگلیسی زبان شناخته میشود.
♻️جزو 250 فیلم برتر IMDb با رتبه 101
کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۶
#مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
🎞 Amelie
🎥 «سرنوشت شگفتانگیز املی پولن»(۲۰۰۱)
📝 زیرنویس چسبیده فارسی|کیفیت 720p
✂️ بدون سانسور
🌍محصول کشور: فرانسه
🔹️ژانر: رمانتیک/کمدی/عاشقانه
🔹️نویسنده: گیوم لورن
🔹️کارگردان: ژان پیر ژونه
🔥بازیگران: اودره توتو/متیو کاسوویتس
🏆
📝خلاصه داستان:
املی یک دختر فرانسوی است که با پدر پیرش زندگی میکند. تجربههای تلخ دوران کودکیاش باعث شده تا او کمی متفاوت به نظر آید. او در زندگی نمیتواند عادی رفتار کند، تا اینکه بستهای را در درون دیوار خانهاش پیدا میکند و...
🔹️آملی با استقبال بسیار خوب منتقدان و تماشاگران در سراسر جهان همراه بودهاست و به عنوان یکی از موفقترین فیلمهای تاریخ سینمای اروپا و یکی از تحسین شدهترین فیلمهای غیر انگلیسی زبان شناخته میشود.
♻️جزو 250 فیلم برتر IMDb با رتبه 101
کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۶
#مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
👍7❤3🥰1
حریم_امام_شماره_499_پرونده_خانواده_عزت_نفس_1_ماهیت_عزت_نفس.pdf
374.6 KB
🔹️پرونده روانشناسی
#عزت_نفس ۱
موضوع: (ماهیت عزت نفس)
#مصطفی_سلیمانی
با داستان: خودکار بیک
مجله حریم امام، ش ۴۹۹
❤️☘ @filsofak
#عزت_نفس ۱
موضوع: (ماهیت عزت نفس)
#مصطفی_سلیمانی
با داستان: خودکار بیک
مجله حریم امام، ش ۴۹۹
❤️☘ @filsofak
👏2
توصیههای خیرخواهانه و تعرض به حریم شخصی
چند ماهی است که صبحها در کنار ساحل پیادهروی میکنم. تجربهای تکراری در این ایام توجهام را به خود جلب کرده، روزهای اول متحیر میشدم اما الان دیگر بیتفاوتم.
عموما آقایانی در طیف سنی چهل تا هفتاد سال بدون آنکه من را بشناسند، میآیند جلو و پیشنهاد میدهند از انواع خاص دویدن، ورزش و رژیم لاغری استفاده کنم چون معتقدند چاقی بیماری است!
هر بار بدون یک کلمه پاسخ نگاهشان میکنم و بعد به راهم ادامه میدهم.
دیروز حین پیادهروی مردی عضلانی جلو آمد و گفت، خانم باید خیلی وزن کم کنی! وقتی خواستم به راهم ادامه بدهم اضافه کرد، من … هستم، قهرمان جهانی بوکس که هفتاد سالمه و یک گرم اضافه وزن ندارم. الان به اون آقا پسر (با انگشت پسر نوجوان دهدوازده سالهای را که نزد پدر و پدر بزرگش ایستاده بود و در آستانه بلوغ بهنظر میرسید را نشانم داد) هم گفتم.
به راهم ادامه دادم تا به پسرک رسیدم، رفتم جلو و از پدرش پرسیدم اون آقا چیزی به پسرتان گفت، با سر تایید کرد که بله. به پسرک گفتم: هیچکس حق ندارد درباره بدنت حرف بزند، خیلی خوشگل و خوشتیپ هستی و خودت تصمیم میگیری چطور باشی. تپل، لاغر یا هر چیزی!
پدر بزرگش لبخندی زد و پدرش هم تشکر کرد.
همان لحظه آنقدر از دست آن ورزشکار هفتادساله کفری شدم که لازم دانستم به چند نکته اشاره کنم.
۱. هر آنچه مربوط به بدن آدمهاست "حریم تن" است.
۲. هیچکس حق ندارد درباره چاقی، لاغری، کچلی، خال، لک، تتو، ماهگرفتگی و ... دیگران بدون اجازه یا درخواست فرد نظر بدهد، جز پزشک و متخصصی که فرد برای علتیابی یا رفع عوارض مسایلش به او مراجعه کرده است.
۳. آدمها خودشان در خانه آینه و ترازو دارند و نیازی به "گشت ارشاد وزن و حجم" در خیابان، میهمانی و محل کار و مدرسه ندارند. اگر پدر و مادر و اعضای خانواده هم باشید "حق" ندارید به بهانه خیرخواهی و نگرانی، مدام درباره بدن فرزند خود، تغذیه و تحرکش "تذکر زبانی" بدهید.
۴. "شرم از تن" یک اختلال رایج جهانی است که ایجادکننده و دامنزننده آن عموما افراد خانواده و حلقه اول زیست کودکان هستند. شرم از تن منجر به عدم اعتماد به نفس و از دست رفتن عزت نفس میشود.
۵. وقتی از روی خیرخواهی و نگرانی قصد داریم درباره چاقی، لاغری، کچلی، عینک و خال دیگری توصیهای بکنیم و پیشنهادی بدهیم قبلش از خود بپرسیم شاید این فرد درگیر بیماری، درمان و مصرف داروست. اینکه انسانها "حریم" دارند و "تن" هرکس، حریم اوست که نباید بیاجازه دربارهاش حرف زد و به ویژگیهایش اشاره کرد.
دکتر سحر سلطانی
❤️☘ @filsofak
چند ماهی است که صبحها در کنار ساحل پیادهروی میکنم. تجربهای تکراری در این ایام توجهام را به خود جلب کرده، روزهای اول متحیر میشدم اما الان دیگر بیتفاوتم.
عموما آقایانی در طیف سنی چهل تا هفتاد سال بدون آنکه من را بشناسند، میآیند جلو و پیشنهاد میدهند از انواع خاص دویدن، ورزش و رژیم لاغری استفاده کنم چون معتقدند چاقی بیماری است!
هر بار بدون یک کلمه پاسخ نگاهشان میکنم و بعد به راهم ادامه میدهم.
دیروز حین پیادهروی مردی عضلانی جلو آمد و گفت، خانم باید خیلی وزن کم کنی! وقتی خواستم به راهم ادامه بدهم اضافه کرد، من … هستم، قهرمان جهانی بوکس که هفتاد سالمه و یک گرم اضافه وزن ندارم. الان به اون آقا پسر (با انگشت پسر نوجوان دهدوازده سالهای را که نزد پدر و پدر بزرگش ایستاده بود و در آستانه بلوغ بهنظر میرسید را نشانم داد) هم گفتم.
به راهم ادامه دادم تا به پسرک رسیدم، رفتم جلو و از پدرش پرسیدم اون آقا چیزی به پسرتان گفت، با سر تایید کرد که بله. به پسرک گفتم: هیچکس حق ندارد درباره بدنت حرف بزند، خیلی خوشگل و خوشتیپ هستی و خودت تصمیم میگیری چطور باشی. تپل، لاغر یا هر چیزی!
پدر بزرگش لبخندی زد و پدرش هم تشکر کرد.
همان لحظه آنقدر از دست آن ورزشکار هفتادساله کفری شدم که لازم دانستم به چند نکته اشاره کنم.
۱. هر آنچه مربوط به بدن آدمهاست "حریم تن" است.
۲. هیچکس حق ندارد درباره چاقی، لاغری، کچلی، خال، لک، تتو، ماهگرفتگی و ... دیگران بدون اجازه یا درخواست فرد نظر بدهد، جز پزشک و متخصصی که فرد برای علتیابی یا رفع عوارض مسایلش به او مراجعه کرده است.
۳. آدمها خودشان در خانه آینه و ترازو دارند و نیازی به "گشت ارشاد وزن و حجم" در خیابان، میهمانی و محل کار و مدرسه ندارند. اگر پدر و مادر و اعضای خانواده هم باشید "حق" ندارید به بهانه خیرخواهی و نگرانی، مدام درباره بدن فرزند خود، تغذیه و تحرکش "تذکر زبانی" بدهید.
۴. "شرم از تن" یک اختلال رایج جهانی است که ایجادکننده و دامنزننده آن عموما افراد خانواده و حلقه اول زیست کودکان هستند. شرم از تن منجر به عدم اعتماد به نفس و از دست رفتن عزت نفس میشود.
۵. وقتی از روی خیرخواهی و نگرانی قصد داریم درباره چاقی، لاغری، کچلی، عینک و خال دیگری توصیهای بکنیم و پیشنهادی بدهیم قبلش از خود بپرسیم شاید این فرد درگیر بیماری، درمان و مصرف داروست. اینکه انسانها "حریم" دارند و "تن" هرکس، حریم اوست که نباید بیاجازه دربارهاش حرف زد و به ویژگیهایش اشاره کرد.
دکتر سحر سلطانی
❤️☘ @filsofak
👍13❤5
مشورت
با دوستی مشورت کنید که نمیترسد به شما راستش را بگوید، حتا اگر احساس شما را اندکی جریحهدار کند.
|دانیل کانمن|
❤️☘ @filsofak
با دوستی مشورت کنید که نمیترسد به شما راستش را بگوید، حتا اگر احساس شما را اندکی جریحهدار کند.
|دانیل کانمن|
❤️☘ @filsofak
👏7👍3
Forwarded from معنای زندگی
🔹️ محتاج به چشم دیگران
آدمها یکوقتهایی به چشمهای خودشان بیاعتماد میشوند، به گوشهای خودشان، و به عقل خودشان.
و چشم میدوزند به دهان بقیه و منتظر میمانند تا ببینند بقیه چه میگویند.
مثلاً یک گردو توی دستشان دارند.
و میدانند گردو است.
مطمئنند آن گِردیای که دارد توی دستشان میچرخد یک گردوست.
اما وقتی یک نفر سر میرسد و میگوید «چیزی که توی دستهات است، دُر و گوهر و مروارید است»، ذوقمرگ میشوند.
ترجیح میدهند خودشان را به خریت بزنند، اما حرفهای طرف مقابلشان را باور کنند.
ترجیح میدهند سَر خودشان را شیره بمالند، اما الکیخوش باشند.
یا مثلاً یک گوهرِ گرانبها توی دستشان دارند.
میدانند خروار خروار میارزد.
اما وقتی یک نفر سر میرسد و میگوید «چیزی که توی دستهات است، گردوست»، قلبشان درد میگیرد و بدحال میشوند و میافتند.
آدمها یکوقتهایی، آنقدر از دیدنِ خودشان کورند، که به چشمهای دیگران محتاج میشوند.
مثلاً میدانند چهجور آدمی هستند.
آمارِ خودشان را دارند.
و خبر دارند چه توی چنتهشان است.
اما وقتی یک نفر، زیادی دستِ بالا حسابشان میکند، خودشان را گم میکنند.
و وقتی یک نفر، آدم حسابشان نمیکند، خودشان را پاک میبازند.
انگار نه انگار که خودشان هم چشم و گوش و عقل دارند.
انگار نه انگار که نباید چشمشان به دهان بقیه باشد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۱
🍀❤️ @The_meaningoflife
آدمها یکوقتهایی به چشمهای خودشان بیاعتماد میشوند، به گوشهای خودشان، و به عقل خودشان.
و چشم میدوزند به دهان بقیه و منتظر میمانند تا ببینند بقیه چه میگویند.
مثلاً یک گردو توی دستشان دارند.
و میدانند گردو است.
مطمئنند آن گِردیای که دارد توی دستشان میچرخد یک گردوست.
اما وقتی یک نفر سر میرسد و میگوید «چیزی که توی دستهات است، دُر و گوهر و مروارید است»، ذوقمرگ میشوند.
ترجیح میدهند خودشان را به خریت بزنند، اما حرفهای طرف مقابلشان را باور کنند.
ترجیح میدهند سَر خودشان را شیره بمالند، اما الکیخوش باشند.
یا مثلاً یک گوهرِ گرانبها توی دستشان دارند.
میدانند خروار خروار میارزد.
اما وقتی یک نفر سر میرسد و میگوید «چیزی که توی دستهات است، گردوست»، قلبشان درد میگیرد و بدحال میشوند و میافتند.
آدمها یکوقتهایی، آنقدر از دیدنِ خودشان کورند، که به چشمهای دیگران محتاج میشوند.
مثلاً میدانند چهجور آدمی هستند.
آمارِ خودشان را دارند.
و خبر دارند چه توی چنتهشان است.
اما وقتی یک نفر، زیادی دستِ بالا حسابشان میکند، خودشان را گم میکنند.
و وقتی یک نفر، آدم حسابشان نمیکند، خودشان را پاک میبازند.
انگار نه انگار که خودشان هم چشم و گوش و عقل دارند.
انگار نه انگار که نباید چشمشان به دهان بقیه باشد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۱
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍5👏4
Forwarded from معنای زندگی
🔹️تناسب دو روح با هم
بیشتر آدمها موقع همدردی گند میزنند.
مثلاً میخواهند بروند اَبروی طرف را درست کنند، اما میزنند چشمش را هم کور میکنند.
مثلاً دلشان خوش است که میخواهند غمی از روی دوشِ طرف بردارند، ولی غمی هم به غمهاش اضافه میکنند: غمِ تحقیر و سرزنش، غمِ توهین، و غمِ درک نشدن.
مثلاً خیال میکنند برای اینکه سوزِ دلِ یارو را بخوابانند، لازم است از یکچیزِ سوزناکتر براش رونمایی کنند!
و شروع میکنند به برگزاریِ مسابقه «کی بدبختتر است؟»
و لابد انتظار دارند با چیزهایی که تعریف کردهاند، فکِ طرف بچسبد به زمین و بگوید: «ای وای! من چقدر احمق بودم که به خاطر نیممثقال مشکل، خودم را اینطور زار و نزار کرده بودم! تو که از من بدبختتر و بیچارهتری!»
یا مثلاً جوری برای مشکلِ یارو آه و فغان سر میدهند که طرف، با زبان خودش بگوید: «تو را به خدا خودت را اینقدر اذیت نکن. اینقدرها هم مهم نیست، حل میشود!»
بیشتر آدمها موقع همدردی گند میزنند.
اصلاً این افراط و تفریطها خاصیتِ بیشترِ آدمهاست.
بیشتر آدمها یا شورِ شورند، یا بینمک.
یا آنقدر بالا مینشینند که نمیشود پایینشان بیاوری، یا آنقدر پایین میروند که نمیشود دستشان را بگیری.
بیشتر آدمها از همدردی کردن سر درنمیآورند.
نمیدانند که همدردی یعنی لرزش متناسبِ دو روح با هم.
نمیدانند که گاهی، فقط «غمگین شدن» کافیست.
گاهی کافیست از غمگین شدنِ دیگری غمگین شوی و هیچ نگویی.
و بدانی هیچ روحی نیست که لرزش یک روحِ دیگر را در کنار خودش ببیند و حس کند، و دلش گرم نشود.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۲
🍀❤️ @The_meaningoflife
بیشتر آدمها موقع همدردی گند میزنند.
مثلاً میخواهند بروند اَبروی طرف را درست کنند، اما میزنند چشمش را هم کور میکنند.
مثلاً دلشان خوش است که میخواهند غمی از روی دوشِ طرف بردارند، ولی غمی هم به غمهاش اضافه میکنند: غمِ تحقیر و سرزنش، غمِ توهین، و غمِ درک نشدن.
مثلاً خیال میکنند برای اینکه سوزِ دلِ یارو را بخوابانند، لازم است از یکچیزِ سوزناکتر براش رونمایی کنند!
و شروع میکنند به برگزاریِ مسابقه «کی بدبختتر است؟»
و لابد انتظار دارند با چیزهایی که تعریف کردهاند، فکِ طرف بچسبد به زمین و بگوید: «ای وای! من چقدر احمق بودم که به خاطر نیممثقال مشکل، خودم را اینطور زار و نزار کرده بودم! تو که از من بدبختتر و بیچارهتری!»
یا مثلاً جوری برای مشکلِ یارو آه و فغان سر میدهند که طرف، با زبان خودش بگوید: «تو را به خدا خودت را اینقدر اذیت نکن. اینقدرها هم مهم نیست، حل میشود!»
بیشتر آدمها موقع همدردی گند میزنند.
اصلاً این افراط و تفریطها خاصیتِ بیشترِ آدمهاست.
بیشتر آدمها یا شورِ شورند، یا بینمک.
یا آنقدر بالا مینشینند که نمیشود پایینشان بیاوری، یا آنقدر پایین میروند که نمیشود دستشان را بگیری.
بیشتر آدمها از همدردی کردن سر درنمیآورند.
نمیدانند که همدردی یعنی لرزش متناسبِ دو روح با هم.
نمیدانند که گاهی، فقط «غمگین شدن» کافیست.
گاهی کافیست از غمگین شدنِ دیگری غمگین شوی و هیچ نگویی.
و بدانی هیچ روحی نیست که لرزش یک روحِ دیگر را در کنار خودش ببیند و حس کند، و دلش گرم نشود.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۲
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍6👏4
Forwarded from معنای زندگی
🔹️ لبریز از حالِ بد
بعضی آدمها انگار که دستِ خودشان نیست؛ وقت و بیوقت از بقیه ناراحت میشوند. وقت و بیوقت خشم و نفرت سر تا پاشان را میگیرد. و خیالشان پر میشود از ظلمها و بیعدالتیهایی که اطرافیانشان در حقشان کردهاند.
و یکهو به خودشان میآیند و میبینند از «حالِ بد» لبریزند. یکهو به خودشان میآیند و میبینند سرشار از احساساتِ منفیاند. و حتی دل ندارند با هیچ آدمی خوش و بش کنند.
دل میدهند به دلِ کینه و نفرت؛ و دوری و دعوا را تجویز میکنند، اما یکبار هم از خودشان نمیپرسند «چه میشود که اینطور میشود؟»
که اگر بپرسند، یادشان میآید «همه آدمها ناخودآگاه خودشان را دوست دارند و برای خوشحالی خودشان جان میدهند.» و یادشان میافتد که «هیچ آدمی از روی فهم و اختیار، به دیگری ظلم نمیکند.»
یادشان میافتد که آدمها ظلم میکنند چون به خیالشان، توی ظلم، خیر و خوشی و منفعتی هست.
و این یعنی کوتهفکرند که ظلم میکنند. یعنی کوتهاندیشند. یعنی ناآگاهند، حتی وقتهایی که به عمد ظلم میکنند.
چون ظلم عمدی یعنی ناآگاهی بیشتر.
و آدم اگر آدم باشد، و در پی این باشد که آدم شود، از «ناآگاه» متنفر نمیشود و از رفتارش «کینه» به دل نمیگیرد.
همانطور که از عقرب کینه به دل نمیگیرد.
همانطور که از سوزندگی آتش متنفر نمیشود.
و همانطور که از چنگزدنهای یک نوزاد، غمی به دل راه نمیدهد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۳
🍀❤️ @The_meaningoflife
بعضی آدمها انگار که دستِ خودشان نیست؛ وقت و بیوقت از بقیه ناراحت میشوند. وقت و بیوقت خشم و نفرت سر تا پاشان را میگیرد. و خیالشان پر میشود از ظلمها و بیعدالتیهایی که اطرافیانشان در حقشان کردهاند.
و یکهو به خودشان میآیند و میبینند از «حالِ بد» لبریزند. یکهو به خودشان میآیند و میبینند سرشار از احساساتِ منفیاند. و حتی دل ندارند با هیچ آدمی خوش و بش کنند.
دل میدهند به دلِ کینه و نفرت؛ و دوری و دعوا را تجویز میکنند، اما یکبار هم از خودشان نمیپرسند «چه میشود که اینطور میشود؟»
که اگر بپرسند، یادشان میآید «همه آدمها ناخودآگاه خودشان را دوست دارند و برای خوشحالی خودشان جان میدهند.» و یادشان میافتد که «هیچ آدمی از روی فهم و اختیار، به دیگری ظلم نمیکند.»
یادشان میافتد که آدمها ظلم میکنند چون به خیالشان، توی ظلم، خیر و خوشی و منفعتی هست.
و این یعنی کوتهفکرند که ظلم میکنند. یعنی کوتهاندیشند. یعنی ناآگاهند، حتی وقتهایی که به عمد ظلم میکنند.
چون ظلم عمدی یعنی ناآگاهی بیشتر.
و آدم اگر آدم باشد، و در پی این باشد که آدم شود، از «ناآگاه» متنفر نمیشود و از رفتارش «کینه» به دل نمیگیرد.
همانطور که از عقرب کینه به دل نمیگیرد.
همانطور که از سوزندگی آتش متنفر نمیشود.
و همانطور که از چنگزدنهای یک نوزاد، غمی به دل راه نمیدهد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۳
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍8👏3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
وه! عشقها چه کوتاهاند و فراموشیِ آدمها، چه طولانی!
«آخرین شعر در واپسین ساعات شب»
شاهکاری از #پابلو_نرودا
ترجمه: فرهاد غبرایی
دکلمه: علیاکبر گودرزی طائمه
موسیقی پسزمینهی این ویدئوی فاخر، اثرِ «گابریل یارد» بوده که در واقع، بخشی از موسیقی فیلم «بیمارِ انگلیسی» است.
❤️☘ @filsofak
وه! عشقها چه کوتاهاند و فراموشیِ آدمها، چه طولانی!
«آخرین شعر در واپسین ساعات شب»
شاهکاری از #پابلو_نرودا
ترجمه: فرهاد غبرایی
دکلمه: علیاکبر گودرزی طائمه
موسیقی پسزمینهی این ویدئوی فاخر، اثرِ «گابریل یارد» بوده که در واقع، بخشی از موسیقی فیلم «بیمارِ انگلیسی» است.
❤️☘ @filsofak
❤2👍2
در مذمت قبیلهگرایی
جاشوا گرین، در کتاب قبیلههای اخلاقی، بر این باور است که با رشد قبیلهگرایی، شش اتفاق رخ میدهد.
۱. ترجیح قبیلهی خود بر دیگری (ترجیح "ما" بر "آنها").
۲. اختلاف نظر عمیق دربارهی این که جامعه باید چگونه ساماندهی شود.
۳. تعهدات اخلاقی متمایز در برابر دیگران، بهویژه از نوع مذهبی آن، رشد میکند.
۴. اعضاء قبیلهها مستعد سوگیری در انصاف میشوند.
۵. اعتقادات قبیلهای به آسانی دچار سوگیری میگردد.
۶. روشی که با استفاده از آن، وقایع اجتماعی را تحلیل میکنند، ممکن است باعث شود آسیبی را که به دیگران میزنند، دست کم بگیرند.
به نظر میرسد بر این فهرست میتوان افزود، مثلا: کاهش حس همدلی، کاهش حس اعتماد تعمیمیافته، گسترش فضای سوءتفاهم، جنگ منافع، افزایش خشونت و برخی تبعات دیگر.
|بخشی از مطلب سقوط به عصر قبیلهگرایی، علی زمانیان|
❤️☘ @filsofak
جاشوا گرین، در کتاب قبیلههای اخلاقی، بر این باور است که با رشد قبیلهگرایی، شش اتفاق رخ میدهد.
۱. ترجیح قبیلهی خود بر دیگری (ترجیح "ما" بر "آنها").
۲. اختلاف نظر عمیق دربارهی این که جامعه باید چگونه ساماندهی شود.
۳. تعهدات اخلاقی متمایز در برابر دیگران، بهویژه از نوع مذهبی آن، رشد میکند.
۴. اعضاء قبیلهها مستعد سوگیری در انصاف میشوند.
۵. اعتقادات قبیلهای به آسانی دچار سوگیری میگردد.
۶. روشی که با استفاده از آن، وقایع اجتماعی را تحلیل میکنند، ممکن است باعث شود آسیبی را که به دیگران میزنند، دست کم بگیرند.
به نظر میرسد بر این فهرست میتوان افزود، مثلا: کاهش حس همدلی، کاهش حس اعتماد تعمیمیافته، گسترش فضای سوءتفاهم، جنگ منافع، افزایش خشونت و برخی تبعات دیگر.
|بخشی از مطلب سقوط به عصر قبیلهگرایی، علی زمانیان|
❤️☘ @filsofak
👍3
Forwarded from معنای زندگی
🔹️ دلگرمیِ دوست
آدمها وقتی حسابی بزرگ میشوند و سرد و گرم روزگار را میچشند، دیگر دلشان به چیزهای الکی خوش نمیشود؛
میفهمند نمیتوانند به چیزی که ماندگار نیست دل ببندند، و چشمشان مثل مرغ سربریده دائم پی چیزی میگردد که خودشان را بهش وصله پینه کنند.
آدمها دیر دستشان میآید که باید توی این عالمِ عریض و طویل دنبال چه بگردند.
به این خاطر، هی میروند و هر چه به دستشان برسد را امتحان میکنند؛
و هی خودشان را به آب و آتش میزنند تا بلکه بتوانند چیزهای بیشتری به دست بیاورند و امتحان کنند؛
و این سیر باطل را آنقدر ادامه میدهند تا بالأخره یک روز خسته بشوند.
یعنی به خودشان بیایند و ببینند دستشان خالی است و حالشان از چیزهای الکیای که دور خودشان جمع کردهاند به هم میخورد.
ولی بیشتر آدمها دیر به این نقطه میرسند.
دیر میفهمند که هیچچیز به اندازه یک «بودنِ همیشگی» نمیتواند دلشان را قرص کند.
دیر میفهمند که حالشان را فقط یک «آدم» میتواند خوب کند.
و از یاد خودشان میبرند که دست و پا زدنهاشان، فقط محض این است که دلشان لک زده برای اینکه خودِ واقعیشان باشند.
آدمها، همهشان بیکم و کاست، دلشان تکیهگاه میخواهد.
یکی که وقت خوشیشان خوش باشد، وقت ناخوشیشان ناخوش باشد، و وقتِ دلتنگی دلتنگ باشد، و حتی بیشتر از خودِ آدم، حوصله آدم را داشته باشد.
بیشتر آدمها دیر میفهمند که چاره همه دردهاشان، فقط یک «دوست» است، و عمر خودشان را حرامِ چیزهایی میکنند که هيچوقت به کارشان نمیآید.
بیشتر آدمها دیر میفهمند که همه دویدنهاشان محض به دست آوردنِ «دلگرمی» است.
بیشتر آدمها دیر میفهمند که دلِ آدم به چه گرم میشود.
و بیشتر آدمها دیر میفهمند که «دوست» چه غنیمتی است.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۴
🍀❤️ @The_meaningoflife
آدمها وقتی حسابی بزرگ میشوند و سرد و گرم روزگار را میچشند، دیگر دلشان به چیزهای الکی خوش نمیشود؛
میفهمند نمیتوانند به چیزی که ماندگار نیست دل ببندند، و چشمشان مثل مرغ سربریده دائم پی چیزی میگردد که خودشان را بهش وصله پینه کنند.
آدمها دیر دستشان میآید که باید توی این عالمِ عریض و طویل دنبال چه بگردند.
به این خاطر، هی میروند و هر چه به دستشان برسد را امتحان میکنند؛
و هی خودشان را به آب و آتش میزنند تا بلکه بتوانند چیزهای بیشتری به دست بیاورند و امتحان کنند؛
و این سیر باطل را آنقدر ادامه میدهند تا بالأخره یک روز خسته بشوند.
یعنی به خودشان بیایند و ببینند دستشان خالی است و حالشان از چیزهای الکیای که دور خودشان جمع کردهاند به هم میخورد.
ولی بیشتر آدمها دیر به این نقطه میرسند.
دیر میفهمند که هیچچیز به اندازه یک «بودنِ همیشگی» نمیتواند دلشان را قرص کند.
دیر میفهمند که حالشان را فقط یک «آدم» میتواند خوب کند.
و از یاد خودشان میبرند که دست و پا زدنهاشان، فقط محض این است که دلشان لک زده برای اینکه خودِ واقعیشان باشند.
آدمها، همهشان بیکم و کاست، دلشان تکیهگاه میخواهد.
یکی که وقت خوشیشان خوش باشد، وقت ناخوشیشان ناخوش باشد، و وقتِ دلتنگی دلتنگ باشد، و حتی بیشتر از خودِ آدم، حوصله آدم را داشته باشد.
بیشتر آدمها دیر میفهمند که چاره همه دردهاشان، فقط یک «دوست» است، و عمر خودشان را حرامِ چیزهایی میکنند که هيچوقت به کارشان نمیآید.
بیشتر آدمها دیر میفهمند که همه دویدنهاشان محض به دست آوردنِ «دلگرمی» است.
بیشتر آدمها دیر میفهمند که دلِ آدم به چه گرم میشود.
و بیشتر آدمها دیر میفهمند که «دوست» چه غنیمتی است.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۴
🍀❤️ @The_meaningoflife
❤4👍2👏2🙏1
حریم_امام_شماره_500_پرونده_خانواده_عزت_نفس_2_انتقادگر_درون.pdf
347.9 KB
🔹️پرونده روانشناسی
#عزت_نفس ۲
موضوع: (انتقادگرِ درون)
#مصطفی_سلیمانی
با داستان: ژ ۳
مجله حریم امام، ش ۵۰۰.
❤️☘ @filsofak
#عزت_نفس ۲
موضوع: (انتقادگرِ درون)
#مصطفی_سلیمانی
با داستان: ژ ۳
مجله حریم امام، ش ۵۰۰.
❤️☘ @filsofak
👍2🔥1
انسان معنوی و هفت ویژگی او
من شروط لازم و کافی آن را نمیتوانم ذکر کنم. فقط شروط لازم آن را ذکر میکنم.
۱. اوّلین مسئله زندگی او این است که "چه باید بکنم؟" هر مسئلۀ دیگری غیر از آن تنها زمانی برایش اهمیت مییابد که حل آن در پاسخ این سؤال تأثیر داشته باشد. حتی اگر میپردازد به اینکه آیا خدایی هست یا نه، آیا زندگی پس از مرگ هست یا نه و آیا جهان متناهی است یا نامتناهی، نظام جهان اخلاقی است یا نه و ...
۲. زندگی انسان معنوی اصیل است، عاریتی نیست. زندگی اصیل یعنی زندگیای فقط بر اساس فهم و تشخیص خود. بنابراین، در این زندگی تقلید، تبعیت از افکار عمومی، تحت تأثیر هیجانات عمومی قرار گرفتن، تعبدهای بلادلیل و … وجود ندارد و انسان فقط بر اساس عقل و وجدان اخلاقی خود زندگی میکند هرچه را بر اساس عقل و وجدان اخلاقی، درست تشخیص داد به آن عمل میکند وگرنه آن را پس میزند.
۳. به کل جهان هستی رضا داده است، از جمله به درد و رنجها و شرور این جهان. در عین اینکه همه تلاش خود را برای بردن امور به سمت و سوی نیکوتر انجام میدهد،.
۴. برای انسان معنوی بسیار مهّم است که امور تغییرپذیر را از امور تغییرناپذیر تفکیک کند، تا تمام هم و غم خود را صرف امور تغییرپذیر کرده و با امور تغییرناپذیر کلنجار نرود.
۵. تفاوتها را کاملا هضم کرده و پذیرفته که خود با تمام انسانهای دیگر متفاوت است، هم به لحاظ اخلاقی و هم به لحاظ روانشناختی.
۶. انسان معنوی با هیچکس مسابقه نمیدهد. فقط با خودش مسابقه میدهد. انسان معنوی همیشه خود را فقط با خودش در حال مسابقه میبیند و آن هم نه در "داشتنها" بلکه در "بودنها".
۷. ویژگی هفتم انسان معنوی این است که در مقام نظر حقیقتطلبی، در مقام عمل عدالتطلبی و در مقام احساس و عاطفه نیز عشقورزی پیشه کرده است.
|مصطفی ملکیان|
❤️☘ @filsofak
من شروط لازم و کافی آن را نمیتوانم ذکر کنم. فقط شروط لازم آن را ذکر میکنم.
۱. اوّلین مسئله زندگی او این است که "چه باید بکنم؟" هر مسئلۀ دیگری غیر از آن تنها زمانی برایش اهمیت مییابد که حل آن در پاسخ این سؤال تأثیر داشته باشد. حتی اگر میپردازد به اینکه آیا خدایی هست یا نه، آیا زندگی پس از مرگ هست یا نه و آیا جهان متناهی است یا نامتناهی، نظام جهان اخلاقی است یا نه و ...
۲. زندگی انسان معنوی اصیل است، عاریتی نیست. زندگی اصیل یعنی زندگیای فقط بر اساس فهم و تشخیص خود. بنابراین، در این زندگی تقلید، تبعیت از افکار عمومی، تحت تأثیر هیجانات عمومی قرار گرفتن، تعبدهای بلادلیل و … وجود ندارد و انسان فقط بر اساس عقل و وجدان اخلاقی خود زندگی میکند هرچه را بر اساس عقل و وجدان اخلاقی، درست تشخیص داد به آن عمل میکند وگرنه آن را پس میزند.
۳. به کل جهان هستی رضا داده است، از جمله به درد و رنجها و شرور این جهان. در عین اینکه همه تلاش خود را برای بردن امور به سمت و سوی نیکوتر انجام میدهد،.
۴. برای انسان معنوی بسیار مهّم است که امور تغییرپذیر را از امور تغییرناپذیر تفکیک کند، تا تمام هم و غم خود را صرف امور تغییرپذیر کرده و با امور تغییرناپذیر کلنجار نرود.
۵. تفاوتها را کاملا هضم کرده و پذیرفته که خود با تمام انسانهای دیگر متفاوت است، هم به لحاظ اخلاقی و هم به لحاظ روانشناختی.
۶. انسان معنوی با هیچکس مسابقه نمیدهد. فقط با خودش مسابقه میدهد. انسان معنوی همیشه خود را فقط با خودش در حال مسابقه میبیند و آن هم نه در "داشتنها" بلکه در "بودنها".
۷. ویژگی هفتم انسان معنوی این است که در مقام نظر حقیقتطلبی، در مقام عمل عدالتطلبی و در مقام احساس و عاطفه نیز عشقورزی پیشه کرده است.
|مصطفی ملکیان|
❤️☘ @filsofak
❤2👍2
شناورشدن واژهها و رابطه آن با دموکراسی و استبداد
اگر به محیط زندگی مردم جامعه و رسانههای کشور انگلستان دقت کنید مُحال است کسی را که دکتر نیست در خطاب -خواه کتبا و خواه شفاها- دکتر بخوانند یا کسی را که مهندس نیست مهندس بنامند.
غرض یادآوری این نکته است که در جامعه برخوردار از دموکراسی، کلمات را بهراحتی نمیتوان شناور کرد. کلمات مانند انسانها حیثیت خاص خود را دارند و کل جامعه است که میتواند در باب سرنوشت مفهومی کلمات تصمیم بگیرد.
بنابراین اگر کسی کشیش است شما در چنان جامعهای نمیتوانید بهراحتی او را اسقُف اعظم یا بالاتر خطاب کنید. هم او ناراحت میشود و هم جامعه شما را از بابت تجاوز به حدود کلمات مورد شماتت قرار خواهد داد. بر همین قیاس کلماتی از نوع استاد و دانشمند و فیلسوف و امثال آن.
اما در جامعه استبدادی مسائل برعکس جریان دارد. شما جای هر کلمه را با همسایههای آن و با مدارج بالای آن بهراحتی میتوانید عوض کنید. نه مخاطب شما از این بابت احساس شرمساری خواهد کرد و نه جامعه شما را مورد انتقاد قرار خواهد داد که این کسی را که تو مثلا فلان عنوان را به او دادهای، او دارای چنین مقامی نیست.
تجاوز در حریم کلمات در جامعه استبدادی چنان راحت انجام میشود که خیلی به آسانی میتوان کلمه پاپ را _که مفهومی منحصر به فرد و هیچگاه در تاریخ دو تا نبوده است- اندکاندک بر هر دربان و کشیشی، اطلاق کرد و این تجاوز به حدود کلمات را تا آنجا گسترش داد که در هر روستایی چندین پاپ در عرض هم وجود داشته باشند.
همانطور که در جامعه استبدادی میتوان به حقوق افراد تجاوز کرد به حدود کلمات هم میتوان تجاوز کرد و همانطور که در جامعه برخوردار از آزادی و قانون به حقوق افراد نمیتوان تجاوز کرد، به حدود کلمات هم نمیتوان تجاوز کرد. از این روی زبان قلمروی است که از مطالعه در آن میتوان به حدود رعایت حقوق و آزادیهای فردی و اجتماعی موجود در آن جامعه پی برد. هرقدر جوامع برخوردار از اندیشه دمکراسی باشند زبانشان از شناوریهای تند بر کنار است و هر قدر استبدادی باشند به همان میزان زبانهاشان شناور است. در شعر رودکی تجاوز به حدود کلمات بسیار اندک است، زیرا جامعه سامانی جامعهای است تا حد زیادی برخوردار از قانون و آزادی.
شناور بودن زبان هیچ ربطی به زایندگی زبان ندارد، شک نیست که زبان انگلیسی در عصر حاضر -به دلیل هزار عامل فرهنگی و سیاسی و اقتصادی- زایندهترین زبان جهان است، ولی ممکن است به اعتبار عارضه شناوربودن با زبان فلان کشور عقبمانده نیمهمرده در زنجیر استبداد در اعماق قاره سیاه قابل مقایسه نباشد؛ یعنی زبان آن کشور از زبان انگلیسی شناورتر باشد. شناور شدن زبان اصلا شاید یکی از دلایل نازایی زبان باشد. زیرا زایایی از خواص رشد اجتماعی و فرهنگی است و شناورشدن از لوازم عقبگرد و فروماندگی است. شناورشدن نشانه فقدان اندیشههای فلسفی و عقلانی در زیربنای جامعه است و جامعهای که در آن اندیشه حکیمان و فرزانگان نقشی نداشته باشد، بهناگزیر بازیچه خودکامگان و عوامفریبان است.
|دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی|
❤️☘ @filsofak
اگر به محیط زندگی مردم جامعه و رسانههای کشور انگلستان دقت کنید مُحال است کسی را که دکتر نیست در خطاب -خواه کتبا و خواه شفاها- دکتر بخوانند یا کسی را که مهندس نیست مهندس بنامند.
غرض یادآوری این نکته است که در جامعه برخوردار از دموکراسی، کلمات را بهراحتی نمیتوان شناور کرد. کلمات مانند انسانها حیثیت خاص خود را دارند و کل جامعه است که میتواند در باب سرنوشت مفهومی کلمات تصمیم بگیرد.
بنابراین اگر کسی کشیش است شما در چنان جامعهای نمیتوانید بهراحتی او را اسقُف اعظم یا بالاتر خطاب کنید. هم او ناراحت میشود و هم جامعه شما را از بابت تجاوز به حدود کلمات مورد شماتت قرار خواهد داد. بر همین قیاس کلماتی از نوع استاد و دانشمند و فیلسوف و امثال آن.
اما در جامعه استبدادی مسائل برعکس جریان دارد. شما جای هر کلمه را با همسایههای آن و با مدارج بالای آن بهراحتی میتوانید عوض کنید. نه مخاطب شما از این بابت احساس شرمساری خواهد کرد و نه جامعه شما را مورد انتقاد قرار خواهد داد که این کسی را که تو مثلا فلان عنوان را به او دادهای، او دارای چنین مقامی نیست.
تجاوز در حریم کلمات در جامعه استبدادی چنان راحت انجام میشود که خیلی به آسانی میتوان کلمه پاپ را _که مفهومی منحصر به فرد و هیچگاه در تاریخ دو تا نبوده است- اندکاندک بر هر دربان و کشیشی، اطلاق کرد و این تجاوز به حدود کلمات را تا آنجا گسترش داد که در هر روستایی چندین پاپ در عرض هم وجود داشته باشند.
همانطور که در جامعه استبدادی میتوان به حقوق افراد تجاوز کرد به حدود کلمات هم میتوان تجاوز کرد و همانطور که در جامعه برخوردار از آزادی و قانون به حقوق افراد نمیتوان تجاوز کرد، به حدود کلمات هم نمیتوان تجاوز کرد. از این روی زبان قلمروی است که از مطالعه در آن میتوان به حدود رعایت حقوق و آزادیهای فردی و اجتماعی موجود در آن جامعه پی برد. هرقدر جوامع برخوردار از اندیشه دمکراسی باشند زبانشان از شناوریهای تند بر کنار است و هر قدر استبدادی باشند به همان میزان زبانهاشان شناور است. در شعر رودکی تجاوز به حدود کلمات بسیار اندک است، زیرا جامعه سامانی جامعهای است تا حد زیادی برخوردار از قانون و آزادی.
شناور بودن زبان هیچ ربطی به زایندگی زبان ندارد، شک نیست که زبان انگلیسی در عصر حاضر -به دلیل هزار عامل فرهنگی و سیاسی و اقتصادی- زایندهترین زبان جهان است، ولی ممکن است به اعتبار عارضه شناوربودن با زبان فلان کشور عقبمانده نیمهمرده در زنجیر استبداد در اعماق قاره سیاه قابل مقایسه نباشد؛ یعنی زبان آن کشور از زبان انگلیسی شناورتر باشد. شناور شدن زبان اصلا شاید یکی از دلایل نازایی زبان باشد. زیرا زایایی از خواص رشد اجتماعی و فرهنگی است و شناورشدن از لوازم عقبگرد و فروماندگی است. شناورشدن نشانه فقدان اندیشههای فلسفی و عقلانی در زیربنای جامعه است و جامعهای که در آن اندیشه حکیمان و فرزانگان نقشی نداشته باشد، بهناگزیر بازیچه خودکامگان و عوامفریبان است.
|دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی|
❤️☘ @filsofak
👍5👏1
کرگدن 142 - مصطفی سلیمانی.pdf
2.8 MB
#داستان
«فکر کردن» خوب است، اما گاهی «بلای جان» و «نابودگرِ روح و روان» است.
در شماره جدید مجله #کرگدن، روایتی واقعی از یک زندگی را نوشتهام که به شرح یکی از خطای شناختی رایج میپردازد.
«مرگ هزارپای ریاضیدان برای یک حبه قند» را در کرگدن ١۴٢ بخوانید.
#مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
«فکر کردن» خوب است، اما گاهی «بلای جان» و «نابودگرِ روح و روان» است.
در شماره جدید مجله #کرگدن، روایتی واقعی از یک زندگی را نوشتهام که به شرح یکی از خطای شناختی رایج میپردازد.
«مرگ هزارپای ریاضیدان برای یک حبه قند» را در کرگدن ١۴٢ بخوانید.
#مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
👍5👏3
حریم_امام_شماره_501_پرونده_خانواده_عزت_نفس_3_ابزارهای_انتقادگر_درون.pdf
314.8 KB
🔹️پرونده روانشناسی
#عزت_نفس ۳
موضوع: (اسلحه انتقادگرِ درون)
#مصطفی_سلیمانی
با داستان: شوخی با موج دریا
مجله حریم امام، ش ۵.۱
❤️☘ @filsofak
#عزت_نفس ۳
موضوع: (اسلحه انتقادگرِ درون)
#مصطفی_سلیمانی
با داستان: شوخی با موج دریا
مجله حریم امام، ش ۵.۱
❤️☘ @filsofak
❤3
Jules.And.Jim.1962.720p.BluRay.mkv
876.2 MB
🔹️دانلود فیلم
🎞Jules et Jim
🎥 «ژول و ژیم»(۱۹۶۲)
📝 زیرنویس چسبیده فارسی|کیفیت 720p
✂️ بدون سانسور
🌍محصول کشور: فرانسه
🔹️ژانر: رمانتیک/کمدی/عاشقانه
🔹️نویسنده: فرانسوا تروفو و ژان گرو
براساس رمانی از هانریپییر روشه
🔹️کارگردان: فرانسوا تروفو
🔥بازیگران: ژن مورو/اسکار ورنر/هنری سره/سیروس رضوانی
🏆
📝خلاصه داستان:
سال ۱۹۱۲ در پاریس، ژول مرد نویسنده اتریشی خجالتی و ژیم مرد نویسنده پاریسی خوش مشرب تحت شیفته مجسمۀ سنگی یک زن هستند تا این که با کاترین مواجه میشوند که همزاد مجسمه به نظر میآید. ژیم باوجود آن که ارتباط نزدیک میان ژول و کاترین، در کنار آنها میماند. کاترین هم حتی وقتی از ژول صاحب فرزند میشود ترجیح میدهد ژیم کنارشان بماند.
🔹️در سال ۲۰۱۰ این فیلم از طرف ماهنامه امپایر در رتبه چهل و ششم فهرست ۱۰۰ فیلم برتر تاریخ سینما انتخاب شد. همچنین ترانۀ این فیلم به خوانندگی به ژرژ دلرو از طرف هفته نامه تایم به عنوان یکی از ۱۰ ترانۀ برتر تاریخ سینما انتخاب شد. این فیلم یکی از آثار شاخص جریان موج نوی سینمای فرانسه است.
کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۷
#مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
🎞Jules et Jim
🎥 «ژول و ژیم»(۱۹۶۲)
📝 زیرنویس چسبیده فارسی|کیفیت 720p
✂️ بدون سانسور
🌍محصول کشور: فرانسه
🔹️ژانر: رمانتیک/کمدی/عاشقانه
🔹️نویسنده: فرانسوا تروفو و ژان گرو
براساس رمانی از هانریپییر روشه
🔹️کارگردان: فرانسوا تروفو
🔥بازیگران: ژن مورو/اسکار ورنر/هنری سره/سیروس رضوانی
🏆
📝خلاصه داستان:
سال ۱۹۱۲ در پاریس، ژول مرد نویسنده اتریشی خجالتی و ژیم مرد نویسنده پاریسی خوش مشرب تحت شیفته مجسمۀ سنگی یک زن هستند تا این که با کاترین مواجه میشوند که همزاد مجسمه به نظر میآید. ژیم باوجود آن که ارتباط نزدیک میان ژول و کاترین، در کنار آنها میماند. کاترین هم حتی وقتی از ژول صاحب فرزند میشود ترجیح میدهد ژیم کنارشان بماند.
🔹️در سال ۲۰۱۰ این فیلم از طرف ماهنامه امپایر در رتبه چهل و ششم فهرست ۱۰۰ فیلم برتر تاریخ سینما انتخاب شد. همچنین ترانۀ این فیلم به خوانندگی به ژرژ دلرو از طرف هفته نامه تایم به عنوان یکی از ۱۰ ترانۀ برتر تاریخ سینما انتخاب شد. این فیلم یکی از آثار شاخص جریان موج نوی سینمای فرانسه است.
کارگاه #عشق_درمانی فیلم ۷
#مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
❤3
Forwarded from معنای زندگی
🔹️ چاره تنهایی
.
بیشتر آدمها با احساس تنهایی دست به گریبانند.
خودشان را توی عالم، تک و تنها میبینند، و انگار هر چقدر هم دستوپا میزنند، نمیتوانند خودشان را از این مخمصه نجات بدهند.
اما تنهایی چاره دارد.
بعضیوقتها آدمها از احساس سنگینِ تنهایی خفه میشوند، چون «خودِ واقعی»شان نیستند. عقل و فهم خودشان را کنار گذاشتهاند و با عقل دیگران زندگی میکنند. اینطور آدمهایی تنهایانِ دور افتاده از خویشند.
بعضیوقتها آدمها حس میکنند توی این عالمِ عریض و طویل، یک گوشه تنها افتادهاند، چون چشمشان دائم پیِ فکر و حرف بقیه دودو میزند. اینطور آدمهایی، آنقدر خودشان را پس میزنند و به بقیه آویزان میشوند که احساس تنهایی روی گله به گله وجودشان چنبره میزند.
بعضیوقتها آدمها آنقدر خودشان را دستِبالا میگیرند که راستیراستی همه را از دور و اطرافشان فراری میدهند. اینطور آدمهایی آنقدر خودشیفتهاند که تنها خودشان را قبول دارند و میپسندند. و همین است که تنهایی سهمشان میشود.
بعضیوقتها آدمها خودشان را با کاری مشغول میکنند که با جانشان آمیخته نیست. به کاری مشغول میشوند که استعدادی توش ندارند. و از اینجا مانده و از آنجا رانده میشوند. اینطور آدمهایی آنقدر کلافه و خستهاند که نمیتوانند با هيچکس اُخت و اُنس بگیرند. و آنقدر غمگینند که حتی حوصله خودشان را هم ندارند و همین میشود که تنها میشوند.
بعضیوقتها آدمها با خودشان در جنگند. یعنی خودشان را میکوبند. از خودشان بیزار میشوند. با خودشان دشمن میشوند. و طولی نمیکشد که با بقیه هم سرِ جنگ و دشمنی برمیدارند. اینطور آدمهایی آنقدر دلزده و خشمگینند، که نمیتوانند هیچکس، حتی خودشان را هم بپذیرند. تنهایی ثمره جنگهای درونی است.
اصلاً آدمها، همهشان بیکم و کاست توی تنهایی غوطهورند، مگر اینکه خودِ واقعیشان باشند، خودشان را آویزانِ بقیه نکنند، خودشان را با بقیه برابر ببینند، پی علاقه و استعداد خودشان باشند، و با خودشان توی صلحِ مطلق زندگی کنند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۵
🍀❤️ @The_meaningoflife
.
بیشتر آدمها با احساس تنهایی دست به گریبانند.
خودشان را توی عالم، تک و تنها میبینند، و انگار هر چقدر هم دستوپا میزنند، نمیتوانند خودشان را از این مخمصه نجات بدهند.
اما تنهایی چاره دارد.
بعضیوقتها آدمها از احساس سنگینِ تنهایی خفه میشوند، چون «خودِ واقعی»شان نیستند. عقل و فهم خودشان را کنار گذاشتهاند و با عقل دیگران زندگی میکنند. اینطور آدمهایی تنهایانِ دور افتاده از خویشند.
بعضیوقتها آدمها حس میکنند توی این عالمِ عریض و طویل، یک گوشه تنها افتادهاند، چون چشمشان دائم پیِ فکر و حرف بقیه دودو میزند. اینطور آدمهایی، آنقدر خودشان را پس میزنند و به بقیه آویزان میشوند که احساس تنهایی روی گله به گله وجودشان چنبره میزند.
بعضیوقتها آدمها آنقدر خودشان را دستِبالا میگیرند که راستیراستی همه را از دور و اطرافشان فراری میدهند. اینطور آدمهایی آنقدر خودشیفتهاند که تنها خودشان را قبول دارند و میپسندند. و همین است که تنهایی سهمشان میشود.
بعضیوقتها آدمها خودشان را با کاری مشغول میکنند که با جانشان آمیخته نیست. به کاری مشغول میشوند که استعدادی توش ندارند. و از اینجا مانده و از آنجا رانده میشوند. اینطور آدمهایی آنقدر کلافه و خستهاند که نمیتوانند با هيچکس اُخت و اُنس بگیرند. و آنقدر غمگینند که حتی حوصله خودشان را هم ندارند و همین میشود که تنها میشوند.
بعضیوقتها آدمها با خودشان در جنگند. یعنی خودشان را میکوبند. از خودشان بیزار میشوند. با خودشان دشمن میشوند. و طولی نمیکشد که با بقیه هم سرِ جنگ و دشمنی برمیدارند. اینطور آدمهایی آنقدر دلزده و خشمگینند، که نمیتوانند هیچکس، حتی خودشان را هم بپذیرند. تنهایی ثمره جنگهای درونی است.
اصلاً آدمها، همهشان بیکم و کاست توی تنهایی غوطهورند، مگر اینکه خودِ واقعیشان باشند، خودشان را آویزانِ بقیه نکنند، خودشان را با بقیه برابر ببینند، پی علاقه و استعداد خودشان باشند، و با خودشان توی صلحِ مطلق زندگی کنند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۵
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍7❤1
Forwarded from ماهنامه مديريت ارتباطات
حباب فیلتر و اتاق پژواک چه بر سر کاربران میآورد؟
میانهروها به حاشیه میروند
✍🏽 مصطفی سلیمانی| روانشناس
◾️ دوقطبی شدن
بهدنبال محدود شدن گستره اطلاعات هر کاربر در فضای مجازی، بهناچار، افراطیگری ایدئولوژیکی نیز تشدید خواهد شد و با واگرا شدن مواضع و نظرات سیاسی، احزاب سیاسی به صورتی جدی شکل خواهند گرفت. در شرایطی که رسانهها نظرات خودشان را بر جوامع تحمیل میکنند، سطحینگری و عوامزدگی کاربران، موجب کاهش سطح گفتوگوی آنها با یکدیگر میشود و در نتیجه، از هر طیف، فقط تندروها مجال سخنگفتن پیدا میکنند و میانهروها به حاشیه رانده میشوند و به این ترتیب، نظریههای جانبدارانه اوج میگیرند و استدلالهای سیاسی افت میکنند و کاربران، با این تفکر که گویی هیچ محتوا و نظری غیر از محتوا و نظر خودشان وجود ندارد، یک شکاف دوقطبی عمیق، در جامعه پدید میآورند.
◾️ تشدید تعصبات کاربر
کاربران همفکر، برای تأیید عقاید فعلی خودشان، عقاید افراد مخالف را میکوبند و حذف میکنند و بهصورت ناخودآگاه، به فیلتر اطلاعات دیگران میپردازند. مشاهده مداوم اطلاعات همسو، سبب میشود که کاربران از مشاهده دیدگاههای مخالف عاجز بمانند و نتوانند تمام جنبههای یک موضوع را ببینند و در نهایت، غیرمنطقی عمل کنند.
◾️ زودباور شدن کاربر
وقتی مطالب مورد نظر یک کاربر، دائماً به وسیله افراد همفکر و اشخاص همگروهش تأیید یا بازنشر شود، آنگاه کاربر هیچوقت با عقیده یا نظری مواجه نخواهد شد که سستبودن باورها و اطلاعاتش را به او گوشزد کند. در این حالت، فرد بهتدریج نسبت به تأیید شدن از جانب دیگران و تصدیق گرفتن از آنان عادت میکند و به این ترتیب، رفتهرفته خودش را بهطور کلی هممسلک و هممرام همفکران خودش میبیند و در راستای این هممسلکی، دامنه این اشتراکات را به قدری گسترده میکند که به افکار نزدیکانش، بدون هیچ انتقادی اعتماد میکند و در واقع، مقاومت خودش را نسبت به مطالب دریافتی از سوی آنها از دست میدهد. این موضوع باعث میشود که کاربر فضای مجازی، نظرات همفکرانش را بدون تحلیل و واکاوی تأیید کند و به عبارتی، به دام سادهلوحی و زودباوری گرفتار شود.
◾️ متوقفشدن رشد کاربر
وقتی کاربر فضای مجازی، در یک پیله ارتباطی حبس میشود، بهاشتباه خودش را در یک جهان ارتباطی گسترده غرق میبیند. او در این جهان، به واسطه مواجهشدن با نظرات و عقاید موافق، آرام و خوشحال به نظر میرسد، اما حقیقت این است که این فضای ادراکی، چیزی جز یک توهم نیست و آرامشی که بر فضای افراد همفکر حاکم است، بهنوعی فقط تسکین فشارهای روانی گروه است و آنچه در بلندمدت باقی میماند، یک فضای فکری بسته است که با بایکوتکردن نظرات متنوع و مخالف، راه را بر رشد فکری مخاطبان خودش میبندد و آنها را در یک رکود فرساینده گیر میاندازد. فردی که از نظر اطلاعاتی در حصر قرار گرفته است، بهندرت میتواند خلاقیت و نوآوریای داشته باشد.
◾️ تفکیک اجتماعی کاربر
با چندپارهشدن جامعه و تفکیک اجتماعی کاربران فضای مجازی، خواسته یا ناخواسته، افراد خودشان را زیر چتر یک قشر خاص میبرند و در نتیجه، تحت فشار غیرمستقیم گروه، خودشان را با سایر افراد، همرنگ و همنوا میکنند و به هنجارهای اجتماعیای متوسل میشوند که مطابق با خواسته همفکرانشان است و کمک میکند آنها در جمع بمانند.
◾️ تنها شدن کاربر
کاربر در محدوده آسایش همفکران، پیوسته با اطلاعات آشنا و دادههای مورد علاقهاش روبهرو میشود و به این ترتیب، از دیگران و اطلاعات متنوع و متعددی که دارند، فاصله میگیرد. این فاصله، او را در یک حباب نامرئی زندانی میکند؛ حبابی که بعد از فعالیت بیشتر کاربر در فضای مجازی، گستره و دامنه بزرگتری پیدا میکند و تنهایی بیشتری را برای او رقم میزند. محیط حبابی که فرد درون آن گیر افتاده، هرچند در ظاهر، باب میل اوست و مطابق با علاقهمندیها و باورهای او جلو میرود، اما در باطن، به یک زندان کوچک و مختصر شبیه است که کاربر را به کنج عزلت خودش کشانده است.
◾️ گرایش کاربر به سوگیری تأییدی
کاربر محبوس در حباب فیلتر، بهمرور ترسو و راحتطلب میشود. او پیوسته تلاش میکند که خودش را از هرگونه نگرانی دور کند و یک موقعیت فریزشده برای خودش دستوپا کند. و به این دلیل، به منطقه امن ذهنی خودش خو میگیرد و از هر تجربه تازهای طفره میرود و در نهایت، به دام خطای شناختی تأیید گرفتار میشود. به این معنا که با اشتباه ادراکی خود، درصدد تأیید مدل ذهنی و مفروضات فعلی خودش برمیآید و شواهد متناقض و متضاد را، بدون بررسی و واکاوی رد میکند.
🗞 اینها بخشی از یادداشت مصطفی سلیمانی در شماره ١٤٤ ماهنامه مدیریت ارتباطات و در پرونده حباب فیلتر است.
◽️◽️◽️
@cm_magazine
میانهروها به حاشیه میروند
✍🏽 مصطفی سلیمانی| روانشناس
◾️ دوقطبی شدن
بهدنبال محدود شدن گستره اطلاعات هر کاربر در فضای مجازی، بهناچار، افراطیگری ایدئولوژیکی نیز تشدید خواهد شد و با واگرا شدن مواضع و نظرات سیاسی، احزاب سیاسی به صورتی جدی شکل خواهند گرفت. در شرایطی که رسانهها نظرات خودشان را بر جوامع تحمیل میکنند، سطحینگری و عوامزدگی کاربران، موجب کاهش سطح گفتوگوی آنها با یکدیگر میشود و در نتیجه، از هر طیف، فقط تندروها مجال سخنگفتن پیدا میکنند و میانهروها به حاشیه رانده میشوند و به این ترتیب، نظریههای جانبدارانه اوج میگیرند و استدلالهای سیاسی افت میکنند و کاربران، با این تفکر که گویی هیچ محتوا و نظری غیر از محتوا و نظر خودشان وجود ندارد، یک شکاف دوقطبی عمیق، در جامعه پدید میآورند.
◾️ تشدید تعصبات کاربر
کاربران همفکر، برای تأیید عقاید فعلی خودشان، عقاید افراد مخالف را میکوبند و حذف میکنند و بهصورت ناخودآگاه، به فیلتر اطلاعات دیگران میپردازند. مشاهده مداوم اطلاعات همسو، سبب میشود که کاربران از مشاهده دیدگاههای مخالف عاجز بمانند و نتوانند تمام جنبههای یک موضوع را ببینند و در نهایت، غیرمنطقی عمل کنند.
◾️ زودباور شدن کاربر
وقتی مطالب مورد نظر یک کاربر، دائماً به وسیله افراد همفکر و اشخاص همگروهش تأیید یا بازنشر شود، آنگاه کاربر هیچوقت با عقیده یا نظری مواجه نخواهد شد که سستبودن باورها و اطلاعاتش را به او گوشزد کند. در این حالت، فرد بهتدریج نسبت به تأیید شدن از جانب دیگران و تصدیق گرفتن از آنان عادت میکند و به این ترتیب، رفتهرفته خودش را بهطور کلی هممسلک و هممرام همفکران خودش میبیند و در راستای این هممسلکی، دامنه این اشتراکات را به قدری گسترده میکند که به افکار نزدیکانش، بدون هیچ انتقادی اعتماد میکند و در واقع، مقاومت خودش را نسبت به مطالب دریافتی از سوی آنها از دست میدهد. این موضوع باعث میشود که کاربر فضای مجازی، نظرات همفکرانش را بدون تحلیل و واکاوی تأیید کند و به عبارتی، به دام سادهلوحی و زودباوری گرفتار شود.
◾️ متوقفشدن رشد کاربر
وقتی کاربر فضای مجازی، در یک پیله ارتباطی حبس میشود، بهاشتباه خودش را در یک جهان ارتباطی گسترده غرق میبیند. او در این جهان، به واسطه مواجهشدن با نظرات و عقاید موافق، آرام و خوشحال به نظر میرسد، اما حقیقت این است که این فضای ادراکی، چیزی جز یک توهم نیست و آرامشی که بر فضای افراد همفکر حاکم است، بهنوعی فقط تسکین فشارهای روانی گروه است و آنچه در بلندمدت باقی میماند، یک فضای فکری بسته است که با بایکوتکردن نظرات متنوع و مخالف، راه را بر رشد فکری مخاطبان خودش میبندد و آنها را در یک رکود فرساینده گیر میاندازد. فردی که از نظر اطلاعاتی در حصر قرار گرفته است، بهندرت میتواند خلاقیت و نوآوریای داشته باشد.
◾️ تفکیک اجتماعی کاربر
با چندپارهشدن جامعه و تفکیک اجتماعی کاربران فضای مجازی، خواسته یا ناخواسته، افراد خودشان را زیر چتر یک قشر خاص میبرند و در نتیجه، تحت فشار غیرمستقیم گروه، خودشان را با سایر افراد، همرنگ و همنوا میکنند و به هنجارهای اجتماعیای متوسل میشوند که مطابق با خواسته همفکرانشان است و کمک میکند آنها در جمع بمانند.
◾️ تنها شدن کاربر
کاربر در محدوده آسایش همفکران، پیوسته با اطلاعات آشنا و دادههای مورد علاقهاش روبهرو میشود و به این ترتیب، از دیگران و اطلاعات متنوع و متعددی که دارند، فاصله میگیرد. این فاصله، او را در یک حباب نامرئی زندانی میکند؛ حبابی که بعد از فعالیت بیشتر کاربر در فضای مجازی، گستره و دامنه بزرگتری پیدا میکند و تنهایی بیشتری را برای او رقم میزند. محیط حبابی که فرد درون آن گیر افتاده، هرچند در ظاهر، باب میل اوست و مطابق با علاقهمندیها و باورهای او جلو میرود، اما در باطن، به یک زندان کوچک و مختصر شبیه است که کاربر را به کنج عزلت خودش کشانده است.
◾️ گرایش کاربر به سوگیری تأییدی
کاربر محبوس در حباب فیلتر، بهمرور ترسو و راحتطلب میشود. او پیوسته تلاش میکند که خودش را از هرگونه نگرانی دور کند و یک موقعیت فریزشده برای خودش دستوپا کند. و به این دلیل، به منطقه امن ذهنی خودش خو میگیرد و از هر تجربه تازهای طفره میرود و در نهایت، به دام خطای شناختی تأیید گرفتار میشود. به این معنا که با اشتباه ادراکی خود، درصدد تأیید مدل ذهنی و مفروضات فعلی خودش برمیآید و شواهد متناقض و متضاد را، بدون بررسی و واکاوی رد میکند.
🗞 اینها بخشی از یادداشت مصطفی سلیمانی در شماره ١٤٤ ماهنامه مدیریت ارتباطات و در پرونده حباب فیلتر است.
◽️◽️◽️
@cm_magazine
Telegram
-
👍5
Forwarded from معنای زندگی
🔹️ حرفی برای گفتن
تکتکِ آدمها دلشان میخواهد حرفی برای گفتن داشته باشند.
دلشان میخواهد چیزی از خودشان به دنیا اضافه کنند.
دوست دارند اندیشه و عقیدهشان سرمشق دیگران باشد.
و برای رسیدن به این خواسته، در به در به دنبال یک راه تازه میگردند.
به خیالشان، میتوانند دم به دقیقه یک خروجیِ اطلاعاتی داشته باشند و به خوردِ مخاطبینشان بدهند، اما به فکرشان هم نمیرسد که به چه قیمتی؟!
کم پیش میآید که آدمها قیمتِ خودشان را بدانند!
کم پیش میآید که حواسشان باشد حرفهای تازه، وقتی میارزند که حقیقت را دور نزده باشند!
کم پیش میآید که نگران «فضیلت فکری» خودشان باشند. اما صبح تا شب از خودشان میپرسند چرا حرفها و فکرهای تازهام خریدار ندارند و روی دستم باد میکنند!؟
آدمها به این فکر نمیکنند که اگر به فضیلت «صداقت» آراسته نباشند، تصورات غلطشان را قاطیِ حرفهای تازهشان میکنند و کمی بعدتر یاد میگیرند غلطهاشان را مالهکشی کنند!
آدمها به این فکر نمیکنند که اگر به فضیلت «شجاعت» تجهیز نشده باشند، برده دیگران میشوند و برای بقای خودشان، دست به هر کار پرخاشگرانهای میزنند!
آدمها به این فکر نمیکنند که اگر از فضیلت «تواضع» محروم باشند، خودشیفته و متعصب بار میآیند و هیچ نقد و انتقادی را نمیپذیرند!
کم پیش میآید که آدمها نگران فضیلتِ فکری خودشان باشند، اما همهشان بلااستثناء دلشان میخواهد حرفی برای گفتن داشته باشند، چیزی به دنیا اضافه کنند و اندیشه و عقیدهشان سرمشق دیگران باشد!
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۶
🍀❤️ @The_meaningoflife
تکتکِ آدمها دلشان میخواهد حرفی برای گفتن داشته باشند.
دلشان میخواهد چیزی از خودشان به دنیا اضافه کنند.
دوست دارند اندیشه و عقیدهشان سرمشق دیگران باشد.
و برای رسیدن به این خواسته، در به در به دنبال یک راه تازه میگردند.
به خیالشان، میتوانند دم به دقیقه یک خروجیِ اطلاعاتی داشته باشند و به خوردِ مخاطبینشان بدهند، اما به فکرشان هم نمیرسد که به چه قیمتی؟!
کم پیش میآید که آدمها قیمتِ خودشان را بدانند!
کم پیش میآید که حواسشان باشد حرفهای تازه، وقتی میارزند که حقیقت را دور نزده باشند!
کم پیش میآید که نگران «فضیلت فکری» خودشان باشند. اما صبح تا شب از خودشان میپرسند چرا حرفها و فکرهای تازهام خریدار ندارند و روی دستم باد میکنند!؟
آدمها به این فکر نمیکنند که اگر به فضیلت «صداقت» آراسته نباشند، تصورات غلطشان را قاطیِ حرفهای تازهشان میکنند و کمی بعدتر یاد میگیرند غلطهاشان را مالهکشی کنند!
آدمها به این فکر نمیکنند که اگر به فضیلت «شجاعت» تجهیز نشده باشند، برده دیگران میشوند و برای بقای خودشان، دست به هر کار پرخاشگرانهای میزنند!
آدمها به این فکر نمیکنند که اگر از فضیلت «تواضع» محروم باشند، خودشیفته و متعصب بار میآیند و هیچ نقد و انتقادی را نمیپذیرند!
کم پیش میآید که آدمها نگران فضیلتِ فکری خودشان باشند، اما همهشان بلااستثناء دلشان میخواهد حرفی برای گفتن داشته باشند، چیزی به دنیا اضافه کنند و اندیشه و عقیدهشان سرمشق دیگران باشد!
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۴۶
🍀❤️ @The_meaningoflife
👏5👍2❤1