[به نظر مازلو] زمانی که فاقد احترام به خود باشیم، در مقابله با زندگی احساس حقارت و دلسردی و ناتوانی میکنیم. برای دستیابی به احساس احترام به خود راستین، باید خود را خوب بشناسیم و بتوانیم فضایل و نقاط ضعفمان را به طور عینی تشخیص دهیم. اگر ندانیم چیستیم و کیستیم، نمیتوانیم به خود احترام بگذاریم.
دوآن شولتز
از کتاب روانشناسی کمال
ترجمه گیتی خوشدل
❤️☘ @filsofak
دوآن شولتز
از کتاب روانشناسی کمال
ترجمه گیتی خوشدل
❤️☘ @filsofak
👍7❤2
کیرکگور نخستین کسی بود که میان ترس و اضطراب (دلهره) تمایز قائل شد، او ترس را ترسیدن از چیزی و دلهره را ترسیدن از هیچ چیز یا نیستی تعریف کرد و سرسختانه معتقد بود در این نیستی، دیگر فرد کارهای نیست.
فرد دلهره از دست دادن خود و نیست شدن را دارد و از آن مضطرب است. برای این اضطراب نمیتوان مکانی تعیین کرد. رولو می میگوید: ناگهان از همه سو بر ما یورش میبرد. ترسی که نه قابل فهم است، نه معلوم است از کجا آمده و نه میتوان با آن مواجه شد و با این وجود هولناک و هولناکتر میشود: احساس درماندگیای را موجب میشود که خود ناگزیر اضطراب بیشتر میآفریند.
(فروید اضطراب را واکنشی به درماندگی میدانست، نوشته است اضطراب علامتیست که به ما میفهماند خطری در کار است و فرد منتظر است موقعیت درماندهکننده از راه برسد.)
چگونه باید با اضطراب مقابله کرد؟ باید چیزی را جایگزین هیچ چیز کنیم. منظور از عبارت هیچ چیز که مایه دلهره است به تدریج یه یک چیز بدل میشود هم همین است. و رولو می آن را اینگونه بیان کرده است: اضطراب درصدد بدل شدن به ترس است. اگر ترس از هیچ چیز را بدل به ترس از یک چیز کنیم میتوانیم پیکاری برای حفظ جان خود تدارک ببینیم.»
اروین یالوم
از کتاب رواندرمانی اگزیستانسیال
ترجمه سپیده حبیب
❤️☘ @filsofak
فرد دلهره از دست دادن خود و نیست شدن را دارد و از آن مضطرب است. برای این اضطراب نمیتوان مکانی تعیین کرد. رولو می میگوید: ناگهان از همه سو بر ما یورش میبرد. ترسی که نه قابل فهم است، نه معلوم است از کجا آمده و نه میتوان با آن مواجه شد و با این وجود هولناک و هولناکتر میشود: احساس درماندگیای را موجب میشود که خود ناگزیر اضطراب بیشتر میآفریند.
(فروید اضطراب را واکنشی به درماندگی میدانست، نوشته است اضطراب علامتیست که به ما میفهماند خطری در کار است و فرد منتظر است موقعیت درماندهکننده از راه برسد.)
چگونه باید با اضطراب مقابله کرد؟ باید چیزی را جایگزین هیچ چیز کنیم. منظور از عبارت هیچ چیز که مایه دلهره است به تدریج یه یک چیز بدل میشود هم همین است. و رولو می آن را اینگونه بیان کرده است: اضطراب درصدد بدل شدن به ترس است. اگر ترس از هیچ چیز را بدل به ترس از یک چیز کنیم میتوانیم پیکاری برای حفظ جان خود تدارک ببینیم.»
اروین یالوم
از کتاب رواندرمانی اگزیستانسیال
ترجمه سپیده حبیب
❤️☘ @filsofak
👍10❤3😁1
❤9
📝📝📝
📌 به سخنان دشمنانت خوب گوش کن، در آن حقایقی خواهی یافت که هیچیک از دوستانت به تو نگفتهاند.
افلاطون
❤️☘ @filsofak
📌 به سخنان دشمنانت خوب گوش کن، در آن حقایقی خواهی یافت که هیچیک از دوستانت به تو نگفتهاند.
افلاطون
❤️☘ @filsofak
👍12👏3
🔰 میتونیم با هم اختلاف نظر داشته باشیم و همدیگر رو دوست بداریم، مگر اینکه عقیده و نظر تو مبتنی بر سرکوب من باشه و انسانیت و حق زیست من رو منکر بشه!
🖌جیمز بالدوین / نویسندۀ آمریکایی
❤️☘ @filsofak
🔰 میتونیم با هم اختلاف نظر داشته باشیم و همدیگر رو دوست بداریم، مگر اینکه عقیده و نظر تو مبتنی بر سرکوب من باشه و انسانیت و حق زیست من رو منکر بشه!
🖌جیمز بالدوین / نویسندۀ آمریکایی
❤️☘ @filsofak
👏6👍4❤3
🔰 ٧٠ درصد کودکانی که مورد آزار و اذیت قرار میگیرند، در بزرگسالی کودکان دیگر را آزار میدهند.
📌 این تصاویر به شیوهای گویا و اثرگذار، چرخه آزار و اذیت را نشان داده و مخاطب به سادگی میتواند درک کند که چطور ایجاد خشونت در زمان حال، خشونت را در آینده بازآفرینی کرده و آن را ادامه میدهد؛ یک چرخه خشونت همیشگی! این کمپین برنده جوایز معتبر خلاقیت کن ۲۰۱۳ و کلیو ۲۰۱۳ شده است.
#آگهی
☘❤️ @filsofak
🔰 ٧٠ درصد کودکانی که مورد آزار و اذیت قرار میگیرند، در بزرگسالی کودکان دیگر را آزار میدهند.
📌 این تصاویر به شیوهای گویا و اثرگذار، چرخه آزار و اذیت را نشان داده و مخاطب به سادگی میتواند درک کند که چطور ایجاد خشونت در زمان حال، خشونت را در آینده بازآفرینی کرده و آن را ادامه میدهد؛ یک چرخه خشونت همیشگی! این کمپین برنده جوایز معتبر خلاقیت کن ۲۰۱۳ و کلیو ۲۰۱۳ شده است.
#آگهی
☘❤️ @filsofak
👍11👏2
(تفاوت واجب و اجبار)
.
_جامعه، وقتی میتواند مسألهای را اجبار و قانون کند که مقبولیت اکثریت مردم را لحاظ کرده باشد. در واقع زمانی شریعت تبدیل به قانون و اجبار میشود که جامعه، قانون الهی را به میثاق اجتماعی تبدیل کرده باشد!
_به عنوان مثال:
اگر اکثر مردم یک جامعه(مثلا 80%) خواستار نگاهی غیر از شرع باشند، پیداست که پیشنهاد شرع، قابلیت تبدیل شدن به قانون و اجبار را ندارد!
_علامه طباطبایی معتقد بود که زمانی باید بگوییم فلان امر حرام است که مردم آمادگی ایمانی انجام آن حکم را داشته باشند. یعنی میان گفتن آن حکم و استطاعت انجام آن از سوی مردم، فاصلهای نباشد.
ایشان می فرمایند: «حکمت نزول تدریجی و تفریق قرآن، مقارن شدن علم و عمل به قرآن و تمامیت یافتن استعداد مردم در تلقی آن است و برای اینکه طبع بشر از گرفتن معارف و احکام آن زده نشود.»(ذیل آیه۱۰۶، سوره اسرا)
ضمنا أمر و نهی قبل از تعلیم و تعلّم، محبّت سوز و روی مخ مردم راه رفتن است که موجب نفاق و دورویی میشود!
_شهید بهشتی میفرماید: فرزندانتان را آدم بار بیاورید؛ آدم یعنی انسان آزاد و آگاه!
_آزادی و قدرت انتخاب را نباید از انسان گرفت تا مبادا انسانیّتش مخدوش گردد!
به گفته یکی از فضلای قم:
۱. حکم پوشش بانوان در همان آغاز بعثت اعلام نشد. سیزده سال تلاش فکری و فرهنگی در مکه و چند سال زمینهسازی تربیتی در مدینه لازم بود تا این قانون به احکام اسلامی راه یابد. جالب اینجاست که قرآن در هنگام اعلام وجوب حجاب، حکمت آن را «شناخته شدن زنان باایمان» و درنتیجه، «آسودگی و آزار ندیدن» آنان اعلام میکند و نه حفظ یا گسترش عفاف و حیا.
۲. اکنون پس از حدود چهل سال حجاب اجباری در ایران، بهتر از هر زمان دیگر میتوان این نکته را درک کرد که تحمیل پوشش و ظواهر، اگر عفت و حیا و ایمان مردم را کاهش ندهد، آن را افزایش نخواهد داد و تنها راه، همان است که پیامبر خدا پیمود:
ترویج خداباوری و گسترش کرامت و اخلاق انسانی. وقتی این بذر در جانها به شکوفایی رسید، قطعاً ثمرات و نشانههایش در حفظ حجاب و پایبندی به ظواهر نیز آشکار خواهد شد.
.
پس در نتیجه:
یک جامعه عقلایی، برای کسب رضایت عمومی، می بایست آنقدر جلو رود که قانون الهی تبدیل به یک میثاق اجتماعی گردد. باید همچون پیامبر روی مخ مردم کار کرد، اما ما روی مخ مردم راه میرویم!
🌾 #مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
.
_جامعه، وقتی میتواند مسألهای را اجبار و قانون کند که مقبولیت اکثریت مردم را لحاظ کرده باشد. در واقع زمانی شریعت تبدیل به قانون و اجبار میشود که جامعه، قانون الهی را به میثاق اجتماعی تبدیل کرده باشد!
_به عنوان مثال:
اگر اکثر مردم یک جامعه(مثلا 80%) خواستار نگاهی غیر از شرع باشند، پیداست که پیشنهاد شرع، قابلیت تبدیل شدن به قانون و اجبار را ندارد!
_علامه طباطبایی معتقد بود که زمانی باید بگوییم فلان امر حرام است که مردم آمادگی ایمانی انجام آن حکم را داشته باشند. یعنی میان گفتن آن حکم و استطاعت انجام آن از سوی مردم، فاصلهای نباشد.
ایشان می فرمایند: «حکمت نزول تدریجی و تفریق قرآن، مقارن شدن علم و عمل به قرآن و تمامیت یافتن استعداد مردم در تلقی آن است و برای اینکه طبع بشر از گرفتن معارف و احکام آن زده نشود.»(ذیل آیه۱۰۶، سوره اسرا)
ضمنا أمر و نهی قبل از تعلیم و تعلّم، محبّت سوز و روی مخ مردم راه رفتن است که موجب نفاق و دورویی میشود!
_شهید بهشتی میفرماید: فرزندانتان را آدم بار بیاورید؛ آدم یعنی انسان آزاد و آگاه!
_آزادی و قدرت انتخاب را نباید از انسان گرفت تا مبادا انسانیّتش مخدوش گردد!
به گفته یکی از فضلای قم:
۱. حکم پوشش بانوان در همان آغاز بعثت اعلام نشد. سیزده سال تلاش فکری و فرهنگی در مکه و چند سال زمینهسازی تربیتی در مدینه لازم بود تا این قانون به احکام اسلامی راه یابد. جالب اینجاست که قرآن در هنگام اعلام وجوب حجاب، حکمت آن را «شناخته شدن زنان باایمان» و درنتیجه، «آسودگی و آزار ندیدن» آنان اعلام میکند و نه حفظ یا گسترش عفاف و حیا.
۲. اکنون پس از حدود چهل سال حجاب اجباری در ایران، بهتر از هر زمان دیگر میتوان این نکته را درک کرد که تحمیل پوشش و ظواهر، اگر عفت و حیا و ایمان مردم را کاهش ندهد، آن را افزایش نخواهد داد و تنها راه، همان است که پیامبر خدا پیمود:
ترویج خداباوری و گسترش کرامت و اخلاق انسانی. وقتی این بذر در جانها به شکوفایی رسید، قطعاً ثمرات و نشانههایش در حفظ حجاب و پایبندی به ظواهر نیز آشکار خواهد شد.
.
پس در نتیجه:
یک جامعه عقلایی، برای کسب رضایت عمومی، می بایست آنقدر جلو رود که قانون الهی تبدیل به یک میثاق اجتماعی گردد. باید همچون پیامبر روی مخ مردم کار کرد، اما ما روی مخ مردم راه میرویم!
🌾 #مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
👏11👍10
Forwarded from معنای زندگی
🔹️ اضطراب خوشبختی
همه آدمها بیکموکاست، دلشان میخواهد سعادتمند باشند.
دلشان میخواهد حالشان خوب باشد. کِیفشان کوک باشد. نیششان تا بناگوششان باز باشد. توی دلشان عروسی باشد. ولی انگار همه اینچیزها براشان دستنیافتنی است. انگار یک رؤیاست. آرزویی است که تا ابد آرزو میماند. و خیالی است که تا آخرِ دنیا هم جان نمیگیرد؛ چون خاصیتِ دنیا این است که خوشی توش جا نمیشود!
بیشتر آدمها یکجورهایی مطمئنند نمیشود همیشه خوش باشند. مطمئنند نمیشود دنیا به کامشان بچرخد. و خیال میکنند اینجور دیدنِ دنیا یعنی واقعبینی. حسشان این است که روشنفکرند، چون دنیا مجموعهای از خوبیها و بدیهاست. پر از خوشی و ناخوشیست. و هرکس دنیا را اینطور نبیند ابله است. به این خاطر، به نظرشان معقول است که بالأخره بعد از هر خنده زیاد، یک گریه سنگین هم از راه برسد.
بیشتر آدمها آرزوی خوشبختشدن را به گور میبرند، چون تا میآیند مزه خوشبختی را زیر زبانشان احساس کنند تُفَش میکنند. با خودشان میگویند چرا باید به چیزی عادت کنم که دوام ندارد؟ چرا باید توی راهی بیفتم که آخرش به سقوط ختم میشود؟ اصلاً مگر من تافته جدا بافته عالمام؟ چرا باید همه خوشیهای دنیا، راهشان را کج کنند سمت من؟ بقیه آدمها چه گناهی کردهاند که خوشبخت نیستند؟ اصلاً مگر زندگی اینشکلی است؟ و همینطور دلیل میبافند تا خودشان را قانع کنند هیچ وجهی ندارد که خوشبخت باشند.
آدمها خوشبخت میشوند اگر شجاعتِ تحملِ خوشبختی را داشته باشند؛
اگر باور کنند که خوشبختی، نابودشان نمیکند؛
و اگر قبول کنند که لازم نیست خوشبختیشان نیست و نابود شود.
اما بیشتر آدمها حوصله ندارند با اضطراب خوشبختیشان بجنگند.
اعصابشان نمیکشد چرندیات ذهنشان را برملا کنند.
و ترجیحشان این است که یک عمر بدبخت باشند، چون خوشبختی جرأت میخواهد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۵۴
🍀❤️ @The_meaningoflife
همه آدمها بیکموکاست، دلشان میخواهد سعادتمند باشند.
دلشان میخواهد حالشان خوب باشد. کِیفشان کوک باشد. نیششان تا بناگوششان باز باشد. توی دلشان عروسی باشد. ولی انگار همه اینچیزها براشان دستنیافتنی است. انگار یک رؤیاست. آرزویی است که تا ابد آرزو میماند. و خیالی است که تا آخرِ دنیا هم جان نمیگیرد؛ چون خاصیتِ دنیا این است که خوشی توش جا نمیشود!
بیشتر آدمها یکجورهایی مطمئنند نمیشود همیشه خوش باشند. مطمئنند نمیشود دنیا به کامشان بچرخد. و خیال میکنند اینجور دیدنِ دنیا یعنی واقعبینی. حسشان این است که روشنفکرند، چون دنیا مجموعهای از خوبیها و بدیهاست. پر از خوشی و ناخوشیست. و هرکس دنیا را اینطور نبیند ابله است. به این خاطر، به نظرشان معقول است که بالأخره بعد از هر خنده زیاد، یک گریه سنگین هم از راه برسد.
بیشتر آدمها آرزوی خوشبختشدن را به گور میبرند، چون تا میآیند مزه خوشبختی را زیر زبانشان احساس کنند تُفَش میکنند. با خودشان میگویند چرا باید به چیزی عادت کنم که دوام ندارد؟ چرا باید توی راهی بیفتم که آخرش به سقوط ختم میشود؟ اصلاً مگر من تافته جدا بافته عالمام؟ چرا باید همه خوشیهای دنیا، راهشان را کج کنند سمت من؟ بقیه آدمها چه گناهی کردهاند که خوشبخت نیستند؟ اصلاً مگر زندگی اینشکلی است؟ و همینطور دلیل میبافند تا خودشان را قانع کنند هیچ وجهی ندارد که خوشبخت باشند.
آدمها خوشبخت میشوند اگر شجاعتِ تحملِ خوشبختی را داشته باشند؛
اگر باور کنند که خوشبختی، نابودشان نمیکند؛
و اگر قبول کنند که لازم نیست خوشبختیشان نیست و نابود شود.
اما بیشتر آدمها حوصله ندارند با اضطراب خوشبختیشان بجنگند.
اعصابشان نمیکشد چرندیات ذهنشان را برملا کنند.
و ترجیحشان این است که یک عمر بدبخت باشند، چون خوشبختی جرأت میخواهد.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۵۴
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍6👏2
👍1🔥1