فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
ترس از مرگ، زندگی را تباه می‌کند. آدم ترسو را در زندگی به طرف مرگ به اسیری می‌برند. اما آگاهی به مرگ، چیز دیگری است، شدت زیستن را بیش‌تر می‌کند و سبب می‌شود که آدم مرگ آگاه، هر لحظه را شدیدتر و علی رغم مرگ، زندگی کند.

#شاهرخ_مسکوب

❤️☘ @filsofak
❤6👍3🙏2
‌
س.ک.س و عشق؛ بدون رنگ ولعاب اخلاقی

چه‌طور می‌توان به انسانها کمک کرد تا در روابطشان سرانجام بهتری داشته باشند؟ اولاً، باید این حقیقت را به رسمیت بشناسیم که هیچ‌یک از این نیازها (نه س.ک.س و نه عشق) برتریِ اخلاقی بر دیگری ندارد: اینکه کسی عشق را بیشتر از تن‌آمیزی بخواهد مثل این است که تن‌آمیزی را بیشتر از عشق بخواهد؛ نه «بهتر» از آن است و نه «بدتر» از آن. هر دوی این نیازها جایگاه خودشان را در مجموعه‌ی احساسات و امیال ما دارند.
‌
ثانیاً، ما افراد جامعه باید راهی بیابیم تا مطمئن شویم که انسان‌ها می‌توانند این دو نیاز را آزادانه، بدون ترس از سرزنش یا محکومیت اخلاقی مطرح کنند. باید تابوهای پیرامون هر دوی این امیال را تضعیف کنیم، به نحوی که نیاز به فیلم بازی‌کردن به حداقل برسد و درنتیجه دل‌شکستگی و احساس گناهِ ناشی از ریاکاری نیز تا حد امکان پایین بیاید.

تا وقتی که تنها راه برای رسیدن به تن‌آمیزی تظاهر به عشق باشد، برخی از ما به دروغ متوسل می‌شویم. و تا وقتی که تنها راه برای یافتن عشقِ طولانی‌مدت این باشد که وانمود کنیم یک ماجراجوی بی‌بندوبار ایم که حاضر ایم به خانه افرادِ غریبه برویم و با آنها رابطه‌ی جنسی بدون قید و تعهد داشته باشیم، این خطر وجود دارد که صبح بعد از این رابطه به نحو دردناکی احساس رهاشدگی کنیم.

زمان آن است که برای نیاز به تن‌آمیزی و نیاز به عشق جایگاهی برابر، بدون رنگ‌ولعاب اخلاقی، قائل شویم. این دو از ارزش و اعتبار همسان برخوردار اند و هر یک آنها را می‌توان مستقل از دیگری احساس کرد. و برای مطرح‌کردن هیچ‌کدام نباید مجبور به دروغ‌گفتن شویم.


#آلن_دوباتن / چگونه درباره س.ک.س بیشتر بیندیشیم


❤️☘ @filsofak
👍16❤3🤔2🙏2👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| اگر این نشانه‌ها را دارید، شما آدم بسیار حساسی هستید |

#انیمیشن

❤️☘ @filsofak
🙏6❤1
سلامتِ تن سببِ سلامتِ روح نیست و حال آن‌که، بلعکس، روحِ سالم با فضیلتِ خود سبب می‌شود که تن، سالم و معتدل گردد.

#افلاطون
❤️☘ @filsofak
👍10❤4🙏2
| زندگی در غیاب اخلاق و مسئولیت |

گفتن از اخلاق، گفتن از امری غایب است؛ گفتن از چیزی‌ست که فردمحوری آن را محو کرده است. گفتن از اخلاق، گفتن از پلی‌ست که سودجویی و لذت‌طلبی و عقلانیت ابزاری آن را ویران کرده است و دیگر چیزی نیست که ما را به‌هم برساند. گفتن از اخلاق، گفتن از ملاقات است، گفتن از چیزی‌ست که از دست داده‌ایم. ما دیگر یکدیگر را ملاقات نمی‌کنیم. ما دیگر یکدیگر را نمی‌بینیم، حتی در اتاق خواب. آنچه اغلب دیده می‌شود نه انسانی که هم‌آغوش یا روبروی ماست بلکه نیازها، لذت‌ها و پیش‌فرض‌ها و خواسته‌های شخصی است.

زندگی بدون اخلاق، بدون فهم و ادراک متقابل و پذیرش حق و حقوق انسانی یکدیگر، بدون مسئولیت‌پذیری نسبت به غیر، بدون ارزش‌ها و مفاهیم مشترک، بدون گفت‌وگو و بدون توجه عمیق و همدلی چگونه ممکن است؟

آنچه امروز بیش از هر زمان دیگری موجب نگرانی‌ست، فقدان ارزش‌ها و باورهایی است که ما را به هم پیوند می‌زنند. آینده‌ی ما و جامعه‌ی ایران در وهله‌ی اول در گرو شکل‌گیری ارزش‌ها و اخلاقیاتی است که ما را به هم پیوند بزنند. در غیاب چنین اخلاقیاتی کشتن دیگری بسیار آسان می‌شود و به راحتی می‌توان دست به اسلحه ‌برد و به او شلیک کرد.

زندگی اخلاقی یعنی زندگی‌ای مسئولانه، یعنی حیاتی نه از سر سودجویی و منفعت‌طلبی و لذت‌طلبی بلکه حیاتی در جهت ادراک دیگری و پذیرش حق او به مثابه یک صدا. زندگی اخلاقی زندگی همراه با تعهد است، زندگی‌ای کمی نیست، یک زندگی کیفی و متکی به ارتباط ژرف با دیگری‌ست. زندگی اخلاقی زندگی‌ای معطوف به عقیده و اعتقاد هم نیست. زندگی اخلاقی متکی بر موقعیت است و با اتکا به آن مواضع افراد مشخص می‌شود.

نمی‌توان خود را فردی اخلاقی نامید وقتی که خود را به خدمت اصولی از پیش تعیین شده درآورده باشیم. اخلاقی زیستن نیازمند نوعی بازنگری و بازاندیشی روزانه است، یعنی بازاندیشی در اعمال روزانه‌ی خود و تلاش برای تغییر کنش‌های غیرمسئولانه. زیست اخلاقی دشوار است. اما مگر راه دیگری هم وجود دارد؟

#احسام_سلطانی

☘❤️ @filsofak
🙏3❤2👍2👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| ۱۰ اثری که افسردگی در زندگی ما می‌گذارد |

#انیمیشن

©Join | @janotancentre
👍1🙏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| احساساتی که به شکل «فرآوری نشده» درون ما وجود دارند |

بسیاری از نگرانی‌ها ممکن است نادیده گرفته شوند و تفسیر نشده، باقی بمانند، و خود را به عنوان اضطرابی قوی نشان دهند.

#انیمیشن

❤️☘ @filsofak
🙏2👏1
| نگاه روانشناختی بر هیتلر |

آدولف هیتلر به عنوان یک شخصیت بی‌رحم تاریخ که مرگ میلیون‌ها نفر را رقم زد شناخته می‌شود. وی با جاه‌طلبی‌های دیوانه‌وار خود دنیا را به جنگی خانمان‌سوز کشاند. همه او را مسئول شروع جنگ جهانی دوم و کشتار یهودیان می‌دانند. اما باید اعتراف کرد که هیتلر شخصیتی کاریزماتیک داشت که ارتش کشور، سیاستمداران و مردم عادی را با سخنان تهییج کننده‌اش با خود همراه ساخت تا در جهت باورها و سیاست‌های او گام بردارند.

آدولف هیتلر عقده حقارت قوی داشت، که احتمالاً نتیجه‌ی بدرفتاری پدرش با اوست. این عقده به نوبه خود او را به دنبال برتری و وسواس برای قدرت سوق داد، همچنین این نوع از رابطه ناسالم با پدرش باعث شکل‌گیری ناقص وجدان اخلاقی و عدم شکل‌گیری همدلی هیتلر با دیگران شد. هیتلر در کودکی همواره با احساس کمبود و اضطراب زیادی مواجه بود. او در جوانی به عنوان یک هنرمند(نقاش) مطرود شناخته می‌شد. بنابراین به دست آوردن قدرت را راهکاری برای حافظت در برابر احساسات منفی می‌دانست. در واقع او از سیاست و جایگاه قدرت برای بازگرداندن عزت‌نفس از دست رفته و آسیب‌دیده خود بهره جست. همچنین از مکانیسم دفاعی فرافکنی برای بیرون راندن احساسات منفی مانند شرم و گناه و دفاع در برابر اضطراب استفاده می‌کرد.

هیتلر تمایل داشت نسبت به دیگران احساس رنجش کند و خوشحال کردن دیگران را به عنوان یک انحراف از دید خود می‌دید. وی اغلب خود را جدای از افراد می‌دانست و یا با اکراه به مردم کمک می‌کرد، اما در نهایت تنها ثمره‌اش احساس خشم و ویرانگری بود.

نقل قولی از آدولف هیتلر: «اگر برنده شدید، نیازی به توضیح ندارید. اگر شکست خوردید، نباید آنجا باشید تا توضیح دهید!»

#شخصیت

❤️☘ @filsofak
👍9🙏7👏2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| عزت نفس |

دانستن درباره‌ی ریشه‌های عزت نفس مهم است، اما کافی نیست؛ برای داشتن عزت نفس باید با خودمان کنار بیاییم و ذهنیت خود را درباره‌ی آن تغییر دهیم.

#انیمیشن

❤️☘ @filsofak
🙏2
آخرین روانپزشک

رضا براهنی می‌گوید «نویسنده مانند یک انسان عادی افسرده نیست که برای درمان نزد روان‌پزشک برود. وی قادر است با نوشتن بر افسردگی خود مسلط شود و خود را درمان کند.»
من البته با حرف براهنی چندان موافق نیستم. نویسنده هم مانند دیگران در مواردی باید از روانپزشک یا روانشناس کمک بگیرد. در این مواقع البته نوشتن می‌تواند مکملی برای تسریع روند درمان باشد.

اما نوشتار شفابخش چگونه است؟ نوشتاری که درهیچ چهارچوبی نمی‌ماند. هنگام نوشتن باید به اوج شوریدگی رسید و ازهم گسیخته و شلخته نوشت. سوژه‌ی نوشتار باید همان حرف‌هایی باشد که زیر فرش قایم کرده‌ایم؛ همان حرف‌هایی که مرورشان تنمان را می‌لرزاند. شاید باید آنقدر آزادانه بنویسیم که رویمان نشود هیچ‌یک‌از نوشته‌هایمان را به کسی نشان بدهیم. برای رهایی از زندان‌های ذهن و زندگی باید شجاعت تجربه‌ی نهایت آزادی را در نوشتن داشت.
و فراموش نکنیم که نوشتاردرمانی فقط با استمرار به نتیجه می‌رسد. تفننی‌نوشتن فقط حکم مسکّن را دارد.

چارلز بوکوفسکی زمانی نوشت: «نوشتن آخرین روانپزشک است.»

شاهین کلانتری

❤️☘ @filsofak
👍6🙏2❤1👏1
‌
🔺اگر «حمیدرضا صدر» را نمی‌شناختید و برای اولین بار او را از نزدیک می‌دیدید، ممکن بود فکر کنید با یک آدم معمولی طرف هستید. مردی که صدای نرمالی داشت، عینک بند‌دارش همیشه همراهش بود و زیادی هیجان‌زده نمی‌‌شد، مگر این‌که پای فوتبال وسط می‌آمد. این‌جا بود که به هیجان می‌آمد، تن صدایش بالا می‌رفت و دست‌هایش زیاد حرکت می‌کردند. او عاشق فوتبال بود اما اقتصاد و شهرسازی خوانده بود، سال‌ها در مجله‌های «فیلم» و «هفت» و نشریه‌های سینمایی دیگر نقد فیلم می‌نوشت و کارنامه‌ی نویسندگی‌اش پر است از داستان‌ها و ناداستان‌های جذاب. ورق بزنید و بخش‌هایی از یک گفت‌وگوی قدیمی مجله‌ی «همشهری جوان» با او را بخوانید. گفت‌وگو با جانِ شیفته‌ای را که عاشق نوشتن بود و تا ساعت سه‌ونیم بامداد برای نوشتن این پاسخ‌ها بیدار مانده بود. جواب‌هایی که مثل آن صحبت‌کردن‌های پرشورش، سرشار است از شور زندگی، عشق و البته هم‌زیستی با مرگ.

🔻حمیدرضا صدر
۳۰ فروردین ۱۳۳۵ – ۲۵ تیر ۱۴۰۰

☘❤️ @filsofak
👍6🙏2👏1