Forwarded from معنای زندگی
دلمُردهها
بيشتر آدمها دلمردهاند؛ غمگین و جدّی.
آنهایی که دلِ دلمردهها را کشتهاند یادشان دادهاند که روی پای خودشان بایستند و جنازه بیروحشان را اینطرف و آنطرف بکشانند.
دلمردهها بلدند کجا باید چه کنند. زندگی یادشان داده است که ادای سرخوشها را دربیاورند و وانمود کنند که انرژی دارد یکسره از بند بندِ وجودشان شَتَک میزند به بیرون، و میل به زیستن، آرام و قرار را از جانشان گرفته است.
اما فقط کافیست که یک نفر دلزنده از راه سر برسد و جسارت کند و نقاب روی صورتِ یک دلمرده را کنار بزند و خوب توی چشمانش نگاه کند. احساس میکند به سکوتِ یک گورستان سرک کشیده است.
بيشتر آدمهای دلمرده قلبشان را کشتهاند و از سرشان آویزانند.
میتوانند در یک آن، هزار دوز و کلک و نیرنگ سر هم کنند، اما چنان به این بازیها مشغولاند که از بازیگوشی غافل ماندهاند.
دلمردهها بلد نیستند آواز بخوانند، نمیتوانند برقصند، نمیتوانند بخندند. انگار ریگستانی در یک کویرند؛ خشک و بینشاط. و چنان بیآباند که هيچوقت هیچ گل سرخی نمیتواند در سرزمین وجودشان بروید.
دلمردهها پیش از آنکه بمیرند مردهاند.
کافیست که یک نفر دلزنده از راه سر برسد و خنجری بردارد و به سینهشان بزند. خنجرش میشکند و به دیواری از سنگ میرسد و نمیبیند که هیچ شهدی از خون، حتی به قدرِ سر سوزنی به بیرون نم بزند.
دلمردهها سنگیناند، بیهیچ بالی برای پر زدن؛ و اگر دلزندهای به فریادشان نرسد، چنان در خودشان فرو میروند که به زمین سقوط میکنند.
دلمردهها بیدارند؛ هم شب، هم روز.
آنهایی که دلِ دلمردهها را کشتهاند، یادشان دادهاند که مثل گرگها با یک چشمِ باز بخوابند و مثل مارها، آغوشهاشان را زیرِ پوستشان فرو ببرند.
دلمردهها مردهاند؛ یک خرابهاند که بر پاهاش ایستاده. نمیتوان تصاحبشان کرد؛ نمیشود برای بازیگوشی و مهمانی صداشان زد و امکان ندارد بشود باهاشان خندید.
دلمردهها یک کشتهمُرده میخواهند؛ یک دلزنده که بلد باشد مثل ابرِ سیاه و سنگینِ پاییز، قطرههای اشکِ درشت و تند و ممتد ببارد؛ آنقدر که بیایانِ برهوتِ میانِ سینه دلمردهها را خیسِ خیس کند و خوب که نرماش کرد، جاش دل برویاند.
دلمردهها یک خانه خالی و آماده میخواهند؛ یک دلزنده که بلد است شب و روز، بساط بازیگوشی و مهمانی را برپا نگه دارد و چشمانتظار بر در بایستد و آغوشش یکسره باز باشد و آنقدر آواز سر بدهد و بنای رقصیدن بگذارد تا بالأخره خرابهای که دیگر نمیتواند روی پاهاش بایستد، تصمیم بگیرد تصاحبش کند و مُقیمش شود.
دلمردهها جز یک دلزنده، هیچچیز نمیخواهند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۶۸
🍀❤️ @The_meaningoflife
بيشتر آدمها دلمردهاند؛ غمگین و جدّی.
آنهایی که دلِ دلمردهها را کشتهاند یادشان دادهاند که روی پای خودشان بایستند و جنازه بیروحشان را اینطرف و آنطرف بکشانند.
دلمردهها بلدند کجا باید چه کنند. زندگی یادشان داده است که ادای سرخوشها را دربیاورند و وانمود کنند که انرژی دارد یکسره از بند بندِ وجودشان شَتَک میزند به بیرون، و میل به زیستن، آرام و قرار را از جانشان گرفته است.
اما فقط کافیست که یک نفر دلزنده از راه سر برسد و جسارت کند و نقاب روی صورتِ یک دلمرده را کنار بزند و خوب توی چشمانش نگاه کند. احساس میکند به سکوتِ یک گورستان سرک کشیده است.
بيشتر آدمهای دلمرده قلبشان را کشتهاند و از سرشان آویزانند.
میتوانند در یک آن، هزار دوز و کلک و نیرنگ سر هم کنند، اما چنان به این بازیها مشغولاند که از بازیگوشی غافل ماندهاند.
دلمردهها بلد نیستند آواز بخوانند، نمیتوانند برقصند، نمیتوانند بخندند. انگار ریگستانی در یک کویرند؛ خشک و بینشاط. و چنان بیآباند که هيچوقت هیچ گل سرخی نمیتواند در سرزمین وجودشان بروید.
دلمردهها پیش از آنکه بمیرند مردهاند.
کافیست که یک نفر دلزنده از راه سر برسد و خنجری بردارد و به سینهشان بزند. خنجرش میشکند و به دیواری از سنگ میرسد و نمیبیند که هیچ شهدی از خون، حتی به قدرِ سر سوزنی به بیرون نم بزند.
دلمردهها سنگیناند، بیهیچ بالی برای پر زدن؛ و اگر دلزندهای به فریادشان نرسد، چنان در خودشان فرو میروند که به زمین سقوط میکنند.
دلمردهها بیدارند؛ هم شب، هم روز.
آنهایی که دلِ دلمردهها را کشتهاند، یادشان دادهاند که مثل گرگها با یک چشمِ باز بخوابند و مثل مارها، آغوشهاشان را زیرِ پوستشان فرو ببرند.
دلمردهها مردهاند؛ یک خرابهاند که بر پاهاش ایستاده. نمیتوان تصاحبشان کرد؛ نمیشود برای بازیگوشی و مهمانی صداشان زد و امکان ندارد بشود باهاشان خندید.
دلمردهها یک کشتهمُرده میخواهند؛ یک دلزنده که بلد باشد مثل ابرِ سیاه و سنگینِ پاییز، قطرههای اشکِ درشت و تند و ممتد ببارد؛ آنقدر که بیایانِ برهوتِ میانِ سینه دلمردهها را خیسِ خیس کند و خوب که نرماش کرد، جاش دل برویاند.
دلمردهها یک خانه خالی و آماده میخواهند؛ یک دلزنده که بلد است شب و روز، بساط بازیگوشی و مهمانی را برپا نگه دارد و چشمانتظار بر در بایستد و آغوشش یکسره باز باشد و آنقدر آواز سر بدهد و بنای رقصیدن بگذارد تا بالأخره خرابهای که دیگر نمیتواند روی پاهاش بایستد، تصمیم بگیرد تصاحبش کند و مُقیمش شود.
دلمردهها جز یک دلزنده، هیچچیز نمیخواهند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۶۸
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍4👏4❤3👌3👎2
🔲⭕️کفش هایت برای من!
مجتبی لشکربلوکی
پیتر سینگر (فیلسوف معاصر و استاد دانشگاه پرینستون) ما را در یک موقعیت جالب اما متفاوت قرار می دهد: فرض کنید که دارید در پارک قدم می زنید می بینید کودکی در حال غرق شدن در دریاچه ای کم عمق است، اگر سریع تصمیم بگیرید و بپرید در آب او نجات پیدا می کند فقط کفش گران قیمتی که پوشیدید خراب می شود. آیا ما آن کودک را نجات می دهیم؟ قاعدتا می گوییم که قید کفش مان را می زنیم و به آب می زنیم و او را نجات می دهیم.
تا اینجا سخت نبود، گیر قضیه سوال دوم است: سوال بعدی او این است که چه تفاوتی وجود دارد بین آن کودکی که جلوی چشم ما افتاد توی آب و شما به راحتی می توانید نجاتش بدید با کودکان دیگری که ما می دانیم با هزینه بسیار کمتر از کفش لوکسمان میتوانستیم جانشان را نجات بدیم؟ اگر الان از طریق موسسات نیکوکاری به کسانی که گیر ۱ میلیون تومان پول هستند، کمک نکنیم در واقع انتخاب کردیم که کفشمون خراب نشه. یعنی بین کودکان نیازمند و کفش لوکس، دومی را انتخاب کرده ایم.
ما هر بار که پولمان را صرف امور تجملاتی (و نه کارکردی) می کنیم مانند لپ آپ آخرین سیستم، موبایل آخرین مدل، ماشین گران قیمت، خانه لوکس، بلیط صف اول کنسرت، بوت و نیم بوت مارک دار، پالتوی اشرافی، لوستر آنچنانی و مبلمان تشریفاتی و هر نوع هزینه تجملاتی در واقع انتخاب کرده ایم که آن کودکان بمیرند! به همین راحتی! چون با هزینه بسیار کمتر از آن ماشین لوکس می شد دهها بلکه صدها کودک را نجات داد.
◻️⭕️شش آموزه کلیدی
کتاب The Most Good You Can Do که در ایران نیز ترجمه شده نوشته همین پیتر سنگر است. شش آموزه جالب این کتاب را با هم مرور کنیم:
۱) اخلاقی زیستن صرف اجتناب از رفتارها و گفتارهای غیراخلاقی نیست (اخلاق منفی گریز) بلکه باید تا جای ممکن به دیگران خیر رساند (اخلاق مثبت گرا).
۲) دگردوستی سنجشگرانه و عقلایی بسی والاتر از دگردوستی هیجانی-احساسی است. اگر من به خاطر التیام خاطر یا همدردی به کسی کمک کنم خوب است اما پیترسنگر می گوید که کرامت و سخاوت باید با عقلانیت همراه باشد. خیر و خرد باید با هم باشند. بدان معنا که من همواره از خودم به بپرسم که اکنون این زمان و توان و امکان محدودم را به چه کسی و چه چیزی و در کجا باید تخصیص دهم که بیشترین بازده مثبت جمعی را داشته باشد؟ کمک به تامین آب آشامیدنی در کشور الف یا زلزله زدگان کشور ب. به گروهی که به پایان کارتن خوابی می اندیشند یا به گروهی که بر درس خواندن کودکان محروم متمرکزند؟
پیتر سنگر در ویدئویی که برای ترجمه کتابش در ایران داشت گفت در اسلام توصیه شده بخشی از ثروت را به فقرا انفاق کنیم. خیلی از اهل انفاق فکر می کنند مهم نیست که کمکشان چقدر موثر باشد. این درست نیست. برخی کمکها ۱۰ برابر، برخی ۱۰۰ برابر موثر است و برخی دیگر اینگونه نیستند. او تاکید دارد که انجام عمل خیر باید خردمندانه باشد.
۳) ما به مواردی که در مجاورت و در جلوی چشم ما رخ می دهد بیشتر واکنش نشان می دهیم. برای آنکه در دام دگردوستی هیجانی، احساسی، واکنشی و شخصی نیفتیم استفاده از نهادهای حرفه ای نیکوکاری روش مناسبی است. نباید فقط به مواردی که جلوی چشم مان است تمرکز کنیم.
۴) خیر رساندن فقط کار خیریه و صرف پول نیست. زمان، اعتبار، آبرو و ارتباطاتمان را می توانیم صرف بهبود اوضاع انسان و جهان کنیم. برای اینکار باید هزینه های زندگی مان را محدود به ضروریات و رفاهیات معمولی کنیم و از رفاهیات لوکس و تجملات چشم پوشی کنیم. برای اینکار باید رشته تحصیلی و شغلمان را گونه ای انتخاب کنیم که بیشترین خیر عمومی را تولید می کند. اصلا باید تلاش کرد که چندین برابر درآمد داشته باشیم تا بیشتر صرف امور نیکوکارانه کنیم.
۵) بر خیری که شخصاً میتوانیم برسانیم باید تمرکز کنیم، نه بر مسائلی که باقی میمانند یا حلشان دست ما نیست. کاهش دادن رنج و زشتی، چه در انسان و چه در جهان طبیعت، مطلوب است، حتی اگر از بین بردن برخی رنجها فعلا ممکن نباشد.
۶) با رساندن بیشترین خیر به دیگران، سبب تعالی خودم می شوم. من با کمک کردن هیچ منتی بر دیگری ندارم چرا که خودم تعالی یافته ام. به عبارت دیگر ما به نیازمندان محتاجیم نه برعکس.
☑️⭕️تجویز راهبردی
اگر به فکر توسعه ایران هستیم فرهنگ دگرگزینی عقلایی را ترویج کنیم. دگردوستی سنجش گرانه و عقلایی همان چیزی است که به آن محتاجیم. تا از خود محدود به «خود تعمیم یافته» برسیم. از «انتظار برای دستاوردهای بزرگ» به «اقدام برای نتایج کوچک» (نیلوفران آبی) مهاجرت کنیم و از کمک رسانی با سه ویژگی «هیجانی-مالی-شخصی» به خیررسانی «عقلایی-چندبعدی-نهادی» گذر کنیم. از کفش مان (کمیت زندگی) به خاطر کیفیت زندگی بگذریم.
☘❤️ @filsofak
مجتبی لشکربلوکی
پیتر سینگر (فیلسوف معاصر و استاد دانشگاه پرینستون) ما را در یک موقعیت جالب اما متفاوت قرار می دهد: فرض کنید که دارید در پارک قدم می زنید می بینید کودکی در حال غرق شدن در دریاچه ای کم عمق است، اگر سریع تصمیم بگیرید و بپرید در آب او نجات پیدا می کند فقط کفش گران قیمتی که پوشیدید خراب می شود. آیا ما آن کودک را نجات می دهیم؟ قاعدتا می گوییم که قید کفش مان را می زنیم و به آب می زنیم و او را نجات می دهیم.
تا اینجا سخت نبود، گیر قضیه سوال دوم است: سوال بعدی او این است که چه تفاوتی وجود دارد بین آن کودکی که جلوی چشم ما افتاد توی آب و شما به راحتی می توانید نجاتش بدید با کودکان دیگری که ما می دانیم با هزینه بسیار کمتر از کفش لوکسمان میتوانستیم جانشان را نجات بدیم؟ اگر الان از طریق موسسات نیکوکاری به کسانی که گیر ۱ میلیون تومان پول هستند، کمک نکنیم در واقع انتخاب کردیم که کفشمون خراب نشه. یعنی بین کودکان نیازمند و کفش لوکس، دومی را انتخاب کرده ایم.
ما هر بار که پولمان را صرف امور تجملاتی (و نه کارکردی) می کنیم مانند لپ آپ آخرین سیستم، موبایل آخرین مدل، ماشین گران قیمت، خانه لوکس، بلیط صف اول کنسرت، بوت و نیم بوت مارک دار، پالتوی اشرافی، لوستر آنچنانی و مبلمان تشریفاتی و هر نوع هزینه تجملاتی در واقع انتخاب کرده ایم که آن کودکان بمیرند! به همین راحتی! چون با هزینه بسیار کمتر از آن ماشین لوکس می شد دهها بلکه صدها کودک را نجات داد.
◻️⭕️شش آموزه کلیدی
کتاب The Most Good You Can Do که در ایران نیز ترجمه شده نوشته همین پیتر سنگر است. شش آموزه جالب این کتاب را با هم مرور کنیم:
۱) اخلاقی زیستن صرف اجتناب از رفتارها و گفتارهای غیراخلاقی نیست (اخلاق منفی گریز) بلکه باید تا جای ممکن به دیگران خیر رساند (اخلاق مثبت گرا).
۲) دگردوستی سنجشگرانه و عقلایی بسی والاتر از دگردوستی هیجانی-احساسی است. اگر من به خاطر التیام خاطر یا همدردی به کسی کمک کنم خوب است اما پیترسنگر می گوید که کرامت و سخاوت باید با عقلانیت همراه باشد. خیر و خرد باید با هم باشند. بدان معنا که من همواره از خودم به بپرسم که اکنون این زمان و توان و امکان محدودم را به چه کسی و چه چیزی و در کجا باید تخصیص دهم که بیشترین بازده مثبت جمعی را داشته باشد؟ کمک به تامین آب آشامیدنی در کشور الف یا زلزله زدگان کشور ب. به گروهی که به پایان کارتن خوابی می اندیشند یا به گروهی که بر درس خواندن کودکان محروم متمرکزند؟
پیتر سنگر در ویدئویی که برای ترجمه کتابش در ایران داشت گفت در اسلام توصیه شده بخشی از ثروت را به فقرا انفاق کنیم. خیلی از اهل انفاق فکر می کنند مهم نیست که کمکشان چقدر موثر باشد. این درست نیست. برخی کمکها ۱۰ برابر، برخی ۱۰۰ برابر موثر است و برخی دیگر اینگونه نیستند. او تاکید دارد که انجام عمل خیر باید خردمندانه باشد.
۳) ما به مواردی که در مجاورت و در جلوی چشم ما رخ می دهد بیشتر واکنش نشان می دهیم. برای آنکه در دام دگردوستی هیجانی، احساسی، واکنشی و شخصی نیفتیم استفاده از نهادهای حرفه ای نیکوکاری روش مناسبی است. نباید فقط به مواردی که جلوی چشم مان است تمرکز کنیم.
۴) خیر رساندن فقط کار خیریه و صرف پول نیست. زمان، اعتبار، آبرو و ارتباطاتمان را می توانیم صرف بهبود اوضاع انسان و جهان کنیم. برای اینکار باید هزینه های زندگی مان را محدود به ضروریات و رفاهیات معمولی کنیم و از رفاهیات لوکس و تجملات چشم پوشی کنیم. برای اینکار باید رشته تحصیلی و شغلمان را گونه ای انتخاب کنیم که بیشترین خیر عمومی را تولید می کند. اصلا باید تلاش کرد که چندین برابر درآمد داشته باشیم تا بیشتر صرف امور نیکوکارانه کنیم.
۵) بر خیری که شخصاً میتوانیم برسانیم باید تمرکز کنیم، نه بر مسائلی که باقی میمانند یا حلشان دست ما نیست. کاهش دادن رنج و زشتی، چه در انسان و چه در جهان طبیعت، مطلوب است، حتی اگر از بین بردن برخی رنجها فعلا ممکن نباشد.
۶) با رساندن بیشترین خیر به دیگران، سبب تعالی خودم می شوم. من با کمک کردن هیچ منتی بر دیگری ندارم چرا که خودم تعالی یافته ام. به عبارت دیگر ما به نیازمندان محتاجیم نه برعکس.
☑️⭕️تجویز راهبردی
اگر به فکر توسعه ایران هستیم فرهنگ دگرگزینی عقلایی را ترویج کنیم. دگردوستی سنجش گرانه و عقلایی همان چیزی است که به آن محتاجیم. تا از خود محدود به «خود تعمیم یافته» برسیم. از «انتظار برای دستاوردهای بزرگ» به «اقدام برای نتایج کوچک» (نیلوفران آبی) مهاجرت کنیم و از کمک رسانی با سه ویژگی «هیجانی-مالی-شخصی» به خیررسانی «عقلایی-چندبعدی-نهادی» گذر کنیم. از کفش مان (کمیت زندگی) به خاطر کیفیت زندگی بگذریم.
☘❤️ @filsofak
👍15❤1👎1🔥1
Forwarded from معنای زندگی
(IQ یا EQ؟)
.
🔸️امروزه آنچه برای والدین اهمیت دارد این است که گوش فلک را کر کنند و به همه ثابت کنند که بچهمان نابغه است. دوست دارند بچهشان بهره هوشی(هوش بهر-IQ) بالا داشته باشد که دماغشان را بالا بگیرند که تیزهوش زاییدهاند. آنها فکر میکنند که فقط تیزهوشها در زندگی موفقاند. اما آیا واقعا اینطور است؟
🔸️از نگاه روانشناسان، IQ نقش بالایی در موفقیت آدمها ندارد. افراد وقتی شاخ میشوند کهEQشان از بقیه بالاتر است. EQ همان هوشِهیجانی است. نتایج پژوهشهای مختلفِ میدانی نشان میدهد که هوش هیجانی(EQ) بهتر از هوشبهر(IQ) میتواند ضامن موفقیت افراد باشد.
جالب است بدانید که هوش هیجانی یادگرفتنی است، ولی هوشبهر خیلی قابل تغییر نیست. هوشهیجانی یعنی اینکه فرد بتواند احساسات خودش و دیگران را خوب بشناسد و بر اساس این احساسات و هیجانات، واکنش مناسب نشان دهد. یکی از عوامل کلیدی هوشهیجانی مهارت برقراری ارتباط است. چیزی که این مراجع از نبودش رنج میبرد. کسی که با این همه آپشن بلد نیست از زندگیاش لذت ببرد!
#مصطفی_سلیمانی
#استوری
+با والدین به اشتراک بگذارید.
🍀❤️ @The_meaningoflife
.
🔸️امروزه آنچه برای والدین اهمیت دارد این است که گوش فلک را کر کنند و به همه ثابت کنند که بچهمان نابغه است. دوست دارند بچهشان بهره هوشی(هوش بهر-IQ) بالا داشته باشد که دماغشان را بالا بگیرند که تیزهوش زاییدهاند. آنها فکر میکنند که فقط تیزهوشها در زندگی موفقاند. اما آیا واقعا اینطور است؟
🔸️از نگاه روانشناسان، IQ نقش بالایی در موفقیت آدمها ندارد. افراد وقتی شاخ میشوند کهEQشان از بقیه بالاتر است. EQ همان هوشِهیجانی است. نتایج پژوهشهای مختلفِ میدانی نشان میدهد که هوش هیجانی(EQ) بهتر از هوشبهر(IQ) میتواند ضامن موفقیت افراد باشد.
جالب است بدانید که هوش هیجانی یادگرفتنی است، ولی هوشبهر خیلی قابل تغییر نیست. هوشهیجانی یعنی اینکه فرد بتواند احساسات خودش و دیگران را خوب بشناسد و بر اساس این احساسات و هیجانات، واکنش مناسب نشان دهد. یکی از عوامل کلیدی هوشهیجانی مهارت برقراری ارتباط است. چیزی که این مراجع از نبودش رنج میبرد. کسی که با این همه آپشن بلد نیست از زندگیاش لذت ببرد!
#مصطفی_سلیمانی
#استوری
+با والدین به اشتراک بگذارید.
🍀❤️ @The_meaningoflife
❤11👏6👍4🔥1
| چهار نکته از مارک منسن برای نشخوار فکری |
۱. ذهن ما تمایل به اغراق در هر چیزی را داراست. در زندگی به ندرت چیزها به آن بدی که ما فکر میکنیم اتفاق میافتد؛ همانطور که آنقدر که امیدواریم هم خوب نمیشود.
۲. اغلب تلاش ما برای جلوگیری از یک مشکل، مشکل بدتری به وجود میآورد.
۳. بعضی وقتها دردی که ترسناکه و سعی میکنیم از آن دوری کنیم، لازمه رشد و یادگیریست.
۴. نشخوار فکری بعضی موقعها برای ما بهانهای است برای حواسپرتی و فرار از مسئولیتهایمان.
#روانشناسی
❤️☘ @filsofak
۱. ذهن ما تمایل به اغراق در هر چیزی را داراست. در زندگی به ندرت چیزها به آن بدی که ما فکر میکنیم اتفاق میافتد؛ همانطور که آنقدر که امیدواریم هم خوب نمیشود.
۲. اغلب تلاش ما برای جلوگیری از یک مشکل، مشکل بدتری به وجود میآورد.
۳. بعضی وقتها دردی که ترسناکه و سعی میکنیم از آن دوری کنیم، لازمه رشد و یادگیریست.
۴. نشخوار فکری بعضی موقعها برای ما بهانهای است برای حواسپرتی و فرار از مسئولیتهایمان.
#روانشناسی
❤️☘ @filsofak
👍12👏1
خودخواهی خاموش!
بعضی آدمها هستند که عطشِ کمک کردن به این و آن را دارند.
دلشان میخواهد خادم و خدمتکار مردم باشند و وقتی از آرزوهاشان حرف میزنند، خدمت به بشریّت، کلامِ اول و آخرشان است.
اینجور آدمها، توی اعماق وجودشان، خیال میکنند انسانهای خوشقلب و رئوفیاند و انسانیت، بهقدری در دلشان گسترده شده که مایل نیستند خار کوچکی هم به پای هیچ بنیبشری فرو برود.
باورشان شده که ذاتاً مهربانند و اگر یک نفر جرأت کند و مستقیم توی روشان بگوید که «بهرهکشاند» ممکن است جابهجا سکته کنند یا با یارو دست به یقه شوند.
آنهایی که عطش کمک کردن به خلایق را دارند، بیشتر از هر انسانِ دیگری روی کره زمین جاهطلباند.
اگر از آنها سؤال کنند که جنسِ این خواستهشان چیست، میگویند «معنوی»!
اینجور آدمها حتی کلمات را هم برای خودشان وارونه معنا میکنند و کافیست یک نفر جرأت کند و مستقیم توی روشان بگوید که خواستهشان نفسانی است و دارند فقط برای خودشان دستوپا میزنند و کارهاشان هم جز شر، نتیجهای ندارد تا آنوقت چهره دیگرشان را هم رو کنند.
آدمهایی که عطشِ کمک خفهشان کرده، جان میدهند برای اینکه از دیگران مقدّستر باشند.
دلشان میخواهد وقتی توی خیالشان به خودشان فکر میکنند، لبخند رضایتی گوشه لبشان بنشیند و لذت ببرند از اینکه از همه خردمندترند.
دوست دارند فکر کنند که فقط خودشان میدانند و دیگران هیچچیز نمیدانند.
میخواهند سرمست باشند از اینکه خودشان رسیدهاند و دیگران دارند توی لجنزار جهالتشان دستوپا میزنند.
کیف میکنند از اینکه ببینند بقیه دارند توی تاریکیها وول میخورند و خودشان منبع و منشأ نور شدهاند.
اینجور آدمها در اعماق قلبشان دوست دارند رهبر همه عالم باشند و ریز و درشت، در سایه عنایت آنها شاگردی کنند.
شاید حواسشان نیست که خورشید، وقتی طلوع میکند، خواستهای برای بیدار کردنِ مردم ندارد و گل، بدون آنکه اصراری داشته باشد، عطر خودش را به اینطرف و آنطرف پخش میکند.
اینجور آدمها شاید نمیدانند که تبوتابشان برای کمک به دیگران، یک خودخواهیِ محض است.
و اگر میدانستند، شاید پیشتر از همه عالم، اول به خودشان کمک میکردند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۶۹
🍀❤️ @filsofak
بعضی آدمها هستند که عطشِ کمک کردن به این و آن را دارند.
دلشان میخواهد خادم و خدمتکار مردم باشند و وقتی از آرزوهاشان حرف میزنند، خدمت به بشریّت، کلامِ اول و آخرشان است.
اینجور آدمها، توی اعماق وجودشان، خیال میکنند انسانهای خوشقلب و رئوفیاند و انسانیت، بهقدری در دلشان گسترده شده که مایل نیستند خار کوچکی هم به پای هیچ بنیبشری فرو برود.
باورشان شده که ذاتاً مهربانند و اگر یک نفر جرأت کند و مستقیم توی روشان بگوید که «بهرهکشاند» ممکن است جابهجا سکته کنند یا با یارو دست به یقه شوند.
آنهایی که عطش کمک کردن به خلایق را دارند، بیشتر از هر انسانِ دیگری روی کره زمین جاهطلباند.
اگر از آنها سؤال کنند که جنسِ این خواستهشان چیست، میگویند «معنوی»!
اینجور آدمها حتی کلمات را هم برای خودشان وارونه معنا میکنند و کافیست یک نفر جرأت کند و مستقیم توی روشان بگوید که خواستهشان نفسانی است و دارند فقط برای خودشان دستوپا میزنند و کارهاشان هم جز شر، نتیجهای ندارد تا آنوقت چهره دیگرشان را هم رو کنند.
آدمهایی که عطشِ کمک خفهشان کرده، جان میدهند برای اینکه از دیگران مقدّستر باشند.
دلشان میخواهد وقتی توی خیالشان به خودشان فکر میکنند، لبخند رضایتی گوشه لبشان بنشیند و لذت ببرند از اینکه از همه خردمندترند.
دوست دارند فکر کنند که فقط خودشان میدانند و دیگران هیچچیز نمیدانند.
میخواهند سرمست باشند از اینکه خودشان رسیدهاند و دیگران دارند توی لجنزار جهالتشان دستوپا میزنند.
کیف میکنند از اینکه ببینند بقیه دارند توی تاریکیها وول میخورند و خودشان منبع و منشأ نور شدهاند.
اینجور آدمها در اعماق قلبشان دوست دارند رهبر همه عالم باشند و ریز و درشت، در سایه عنایت آنها شاگردی کنند.
شاید حواسشان نیست که خورشید، وقتی طلوع میکند، خواستهای برای بیدار کردنِ مردم ندارد و گل، بدون آنکه اصراری داشته باشد، عطر خودش را به اینطرف و آنطرف پخش میکند.
اینجور آدمها شاید نمیدانند که تبوتابشان برای کمک به دیگران، یک خودخواهیِ محض است.
و اگر میدانستند، شاید پیشتر از همه عالم، اول به خودشان کمک میکردند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۶۹
🍀❤️ @filsofak
❤9👍4👎4👌4👏3
| در باب حکمت زندگی - آرتور شوپنهاور |
من برای دُم جُنباندن صادقانهی سگان ارزش بیشتری قائلم تا برای تظاهر به دوستی.
❤️☘ @filsofak
من برای دُم جُنباندن صادقانهی سگان ارزش بیشتری قائلم تا برای تظاهر به دوستی.
❤️☘ @filsofak
❤9👍7👏3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
| آزار روانی |
جنبهای از سوءاستفاده که کمتر به آن توجه میشود، سوءاستفاده و آزار روانی است؛ که باهدف کاهش عزتنفس و کنترل شما، و در نهایت ایجاد احساس انزواست. اگر دنبال اطلاعات بیشتر از انواع و ریشهی آزار روانی هستید، این ویدیو برای شماست.
#انیمیشن
❤️☘ @filsofak
جنبهای از سوءاستفاده که کمتر به آن توجه میشود، سوءاستفاده و آزار روانی است؛ که باهدف کاهش عزتنفس و کنترل شما، و در نهایت ایجاد احساس انزواست. اگر دنبال اطلاعات بیشتر از انواع و ریشهی آزار روانی هستید، این ویدیو برای شماست.
#انیمیشن
❤️☘ @filsofak
🙏3❤1👍1
Forwarded from معنای زندگی
کورِ مادرزاد
آدمها خطاهای دور و بریهاشان را با تیر توی هوا میزنند، اما برای دیدن عیب و ایرادهای خودشان کور مادرزادند.
خطاهای دور و بریهاشان را مثل نقل و نبات، اینور و آنور پخش میکنند، اما داستان به خودشان که میرسد، هزار جور لاپوشانی میکنند.
شاید نمیدانند ترمز کردن روی کجوکلگیهای بقیه، چالهچولههای خودشان را هزار برابر میکند و درِ قلبشان را قفل میکند و راه آسمان را به روشان میبندد.
شاید خیال میکنند اگر یک ذرهبین دستشان بگیرند و و روی زشتیهای بقیه زوم کنند، بدشکلیهای خودشان کوچکتر میشود و زیباتر به نظر میرسند.
شاید ملتفت نیستند که دارند چطور با یک نقشه موذیانه و حسابشده، به بقیه زل میزنند تا کمتر چشمشان به خودشان بیفتد.
شاید نمیخواهند زنجیرهایی که به دست و پای خودشان بسته شده است را ببینند.
شاید هم عاشق کجوکلگیهای خودشان هستند و فقط کجوکلگیهای بقیه را عیب و عار میبینند.
البته بعید هم نیست که دو دستی خودشان را سفت چسبیده باشند، مبادا با دیدن چهره واقعی خودشان، لرزه به تن و جانشان بیفتد و درد بپیچد توی تنشان.
اما دلیلش هرچه باشد، اصلِ حرف این است که اینجور آدمها باور ندارند که انسان، یک خطاکارِ طبیعی است.
توی مغزشان جا نیفتاده که آدمیزاد نمیتواند کامل باشد و آدمِ کامل یعنی آدمِ مرده.
به اینخاطر هی به اینیکی و آنیکی پیله میکنند و اشتباهاتشان را جلوی چشمهاشان میآورند و عین خیالشان هم نیست که چطور به همشان میریزند و عصبیشان میکنند.
اینجور آدمها شاید بیشتر از هر چیزی، مثل سگِ پلیسی باشند که همهجا را بو میکشد و دنبال مجرم میگردد، اما مایل نیست هیچکس به گردن خودش قلاده بیندازد.
آنهایی که خطا و خطاکار را توبیخ میکنند، کار و بارشان فقط دیوانه کردن بقیه است.
خودشان جنونِ کمالگرایی دارند و به بقیه نسبتِ روانپریشی میدهند.
شاید لازم است بفهمند، آدم اگر خطاکار نبود، یک مرده متحرک میشد.
شاید لازم است بفهمند که هر آدمی با خطاهای خاصِ خودش است که آدم است و میشود اسمش را گذاشت «یک انسانِ منحصر به فرد».
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
آدمها خطاهای دور و بریهاشان را با تیر توی هوا میزنند، اما برای دیدن عیب و ایرادهای خودشان کور مادرزادند.
خطاهای دور و بریهاشان را مثل نقل و نبات، اینور و آنور پخش میکنند، اما داستان به خودشان که میرسد، هزار جور لاپوشانی میکنند.
شاید نمیدانند ترمز کردن روی کجوکلگیهای بقیه، چالهچولههای خودشان را هزار برابر میکند و درِ قلبشان را قفل میکند و راه آسمان را به روشان میبندد.
شاید خیال میکنند اگر یک ذرهبین دستشان بگیرند و و روی زشتیهای بقیه زوم کنند، بدشکلیهای خودشان کوچکتر میشود و زیباتر به نظر میرسند.
شاید ملتفت نیستند که دارند چطور با یک نقشه موذیانه و حسابشده، به بقیه زل میزنند تا کمتر چشمشان به خودشان بیفتد.
شاید نمیخواهند زنجیرهایی که به دست و پای خودشان بسته شده است را ببینند.
شاید هم عاشق کجوکلگیهای خودشان هستند و فقط کجوکلگیهای بقیه را عیب و عار میبینند.
البته بعید هم نیست که دو دستی خودشان را سفت چسبیده باشند، مبادا با دیدن چهره واقعی خودشان، لرزه به تن و جانشان بیفتد و درد بپیچد توی تنشان.
اما دلیلش هرچه باشد، اصلِ حرف این است که اینجور آدمها باور ندارند که انسان، یک خطاکارِ طبیعی است.
توی مغزشان جا نیفتاده که آدمیزاد نمیتواند کامل باشد و آدمِ کامل یعنی آدمِ مرده.
به اینخاطر هی به اینیکی و آنیکی پیله میکنند و اشتباهاتشان را جلوی چشمهاشان میآورند و عین خیالشان هم نیست که چطور به همشان میریزند و عصبیشان میکنند.
اینجور آدمها شاید بیشتر از هر چیزی، مثل سگِ پلیسی باشند که همهجا را بو میکشد و دنبال مجرم میگردد، اما مایل نیست هیچکس به گردن خودش قلاده بیندازد.
آنهایی که خطا و خطاکار را توبیخ میکنند، کار و بارشان فقط دیوانه کردن بقیه است.
خودشان جنونِ کمالگرایی دارند و به بقیه نسبتِ روانپریشی میدهند.
شاید لازم است بفهمند، آدم اگر خطاکار نبود، یک مرده متحرک میشد.
شاید لازم است بفهمند که هر آدمی با خطاهای خاصِ خودش است که آدم است و میشود اسمش را گذاشت «یک انسانِ منحصر به فرد».
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍12❤3👏2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
به نظر شما هرچیزی که بیشتر هیاهو داره، بهتر و باکیفیتتره؟ بهنظرتون هرچیزی که جدید به زندگیهامون وارد میشه، الزاما میتونه ما رو متحول و خوشحالتر کنه؟ پس شاید بهتر باشه این انیمیشن کوتاه و آموزنده رو ببینید؛ شاید نظرتون کمی تغییر کرد
#انیمیشن
☘❤️ @filsofak
#انیمیشن
☘❤️ @filsofak
👍2❤1👏1
| اوریانا فالاچی - نامهای به کودکی که هرگز زاده نشد |
هرچه انسانتر باشیم، زخمها عمیقتر خواهند بود. هرچه بیشتر دوست بداریم بیشتر غصه خواهیم داشت. بیشتر فراق خواهیم کشید و تنهایییمان بیشتر خواهد شد. شادیها لحظهای و گذرا هستند. شاید خاطرات بعضی از آنها تا ابد در یاد بماند اما رنجها داستانش فرق میکند؛ تا عمق وجود آدم رخنه میکند و ما هر روز با آنها زندگی میکنیم. انگار این خاصیت انسان بودن است!
☘❤️ @filsofak
هرچه انسانتر باشیم، زخمها عمیقتر خواهند بود. هرچه بیشتر دوست بداریم بیشتر غصه خواهیم داشت. بیشتر فراق خواهیم کشید و تنهایییمان بیشتر خواهد شد. شادیها لحظهای و گذرا هستند. شاید خاطرات بعضی از آنها تا ابد در یاد بماند اما رنجها داستانش فرق میکند؛ تا عمق وجود آدم رخنه میکند و ما هر روز با آنها زندگی میکنیم. انگار این خاصیت انسان بودن است!
☘❤️ @filsofak
❤8👏2👍1
Ghafeleh
Mohammad Motamedi
#موسیقی
.
چطور میشود که یک صدا آرامش دارد و صدایی دیگر نه؟ من فکر میکنم همهچیز برمیگردد به اینکه تو چقدر در میزان صدای جهان، سهیم شده باشی. تو اگر صدای خودت را نشنوی، تو اگر صدای دیگران را نشنوی، هیچ سهمی از جهان نمیبری. برای همین است که وقتی صدای کسی را میشنویم که سهمی در آوای این جهان دارد، به ما آرامش میدهد.
☘❤️ @filsofak
.
چطور میشود که یک صدا آرامش دارد و صدایی دیگر نه؟ من فکر میکنم همهچیز برمیگردد به اینکه تو چقدر در میزان صدای جهان، سهیم شده باشی. تو اگر صدای خودت را نشنوی، تو اگر صدای دیگران را نشنوی، هیچ سهمی از جهان نمیبری. برای همین است که وقتی صدای کسی را میشنویم که سهمی در آوای این جهان دارد، به ما آرامش میدهد.
☘❤️ @filsofak
❤5🥰1👏1
ماشینِ زمان
آدمها حواسشان باشد یا نه، مدام با یک ماشینِ زمان به اسمِ ذهن، در حال سفرند؛ گاهی دستمال دستشان میگیرند و غبار از چهره گذشتهها پاک میکنند و گاه، چمدانشان را میبندند و به سوی آینده میجهند؛ بعضیوقتها با چشمهای بسته و بعضیوقتها حتی با چشمهای باز.
ذهنِ آدمها، خدای ساختنِ دنیاهای ناموجود است و در سفرهاش، آدمها را به منزلگاههایی میبرد که ویرانهاند، و غذاهایی از خیالاتِ غیر قابل هضم به خوردشان میدهد که گاه گریه و خندهشان را درمیآورد و همین است که آدمها بعد از اینطور سفرها، گاهی چنان خستهاند، که انگار با تیشه کوه کندهاند، و گاهی چنان سرمستند که انگار شرابِ هزار ساله نوشیدهاند.
بعضیها میگویند خوب است که آدمها ذهن دارند، چون سفرلازماند و اگر اینور و آنور نروند، عینِ مرداب، سرِ جای خودشان میگندند، اما بعضیها هم میگویند ذهن، مایه بدبختی آدمهاست، چون آنهایی که در سفرند، هيچوقتِ خدا چیزی از یکجانشینی حالیشان نخواهد شد.
حرفِ درست، این باشد یا آن، ذهن و سیر و سفرهاش، همزاد آدمیزاد است و جوری با گوشت و پوست و استخوانشان آمیخته شده، که هیچ راه گریزی از قلمروأش ندارند.
آدمهایی که وقت و بیوقت، سوار ماشینِ زمانِ توی کلهشان میشوند، برای سفرهاشان اسمهای قشنگ هم انتخاب کردهاند و گاهی «خاطرهبازی» صداشان میکنند و بعضیوقتها هم بهشان میگویند «خالقهای آینده»، اما آنهایی که از سفر بیزارند و حالشان از هر چه ویرانه است به هم میخورد، اسم یکجانشینیِ ماشینِ توی سرشان را گذاشتهاند «زیستن در زمان حال»، و بعضیوقتها هم که حسابی سرخوشاند، صداش میزنند «جاودانگی».
آنهایی که مدام هوس سفر میکنند، به غوطهور شدن در عالم خیالشان خو میگیرند و دستِ آخر، چنان غرق میشوند که در بیداری هم رؤیا میبینند، اما آنهایی که قدمهاشان را استوار و سفت، روی زمینِ زیرِ پاشان فشار میدهند و از سفر میگریزند، به ماری شبیه میشوند که بینِ پوستِ کهنه و نوی خودش گیر افتاده و نمیخواهد به هیچکدامشان تن بدهد و دستِ آخر، آنقدر خودش را محکم میگیرد که از هم متلاشی میشود.
آدمها دلشان بخواهد یا نه، توی کله یکونیم کیلوییشان، چیزی دارند به اسم ذهن، که بیشتر از هر چیزی اسمش ماشینِ زمان است، که مثل هر ماشینِ دیگری، هم دلش برای جاده ضعف میرود و هم جانش برای پارکینگ درمیآید.
آدمها حواسشان باشد یا نه، هم سفرلازماند و هم کشتهمرده یکجانشینی.
و اگر نتوانند خودشان را هرچه زودتر از این برزخ نجات بدهند، حتماً میمیرند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۱
🍀❤️ @filsofak
آدمها حواسشان باشد یا نه، مدام با یک ماشینِ زمان به اسمِ ذهن، در حال سفرند؛ گاهی دستمال دستشان میگیرند و غبار از چهره گذشتهها پاک میکنند و گاه، چمدانشان را میبندند و به سوی آینده میجهند؛ بعضیوقتها با چشمهای بسته و بعضیوقتها حتی با چشمهای باز.
ذهنِ آدمها، خدای ساختنِ دنیاهای ناموجود است و در سفرهاش، آدمها را به منزلگاههایی میبرد که ویرانهاند، و غذاهایی از خیالاتِ غیر قابل هضم به خوردشان میدهد که گاه گریه و خندهشان را درمیآورد و همین است که آدمها بعد از اینطور سفرها، گاهی چنان خستهاند، که انگار با تیشه کوه کندهاند، و گاهی چنان سرمستند که انگار شرابِ هزار ساله نوشیدهاند.
بعضیها میگویند خوب است که آدمها ذهن دارند، چون سفرلازماند و اگر اینور و آنور نروند، عینِ مرداب، سرِ جای خودشان میگندند، اما بعضیها هم میگویند ذهن، مایه بدبختی آدمهاست، چون آنهایی که در سفرند، هيچوقتِ خدا چیزی از یکجانشینی حالیشان نخواهد شد.
حرفِ درست، این باشد یا آن، ذهن و سیر و سفرهاش، همزاد آدمیزاد است و جوری با گوشت و پوست و استخوانشان آمیخته شده، که هیچ راه گریزی از قلمروأش ندارند.
آدمهایی که وقت و بیوقت، سوار ماشینِ زمانِ توی کلهشان میشوند، برای سفرهاشان اسمهای قشنگ هم انتخاب کردهاند و گاهی «خاطرهبازی» صداشان میکنند و بعضیوقتها هم بهشان میگویند «خالقهای آینده»، اما آنهایی که از سفر بیزارند و حالشان از هر چه ویرانه است به هم میخورد، اسم یکجانشینیِ ماشینِ توی سرشان را گذاشتهاند «زیستن در زمان حال»، و بعضیوقتها هم که حسابی سرخوشاند، صداش میزنند «جاودانگی».
آنهایی که مدام هوس سفر میکنند، به غوطهور شدن در عالم خیالشان خو میگیرند و دستِ آخر، چنان غرق میشوند که در بیداری هم رؤیا میبینند، اما آنهایی که قدمهاشان را استوار و سفت، روی زمینِ زیرِ پاشان فشار میدهند و از سفر میگریزند، به ماری شبیه میشوند که بینِ پوستِ کهنه و نوی خودش گیر افتاده و نمیخواهد به هیچکدامشان تن بدهد و دستِ آخر، آنقدر خودش را محکم میگیرد که از هم متلاشی میشود.
آدمها دلشان بخواهد یا نه، توی کله یکونیم کیلوییشان، چیزی دارند به اسم ذهن، که بیشتر از هر چیزی اسمش ماشینِ زمان است، که مثل هر ماشینِ دیگری، هم دلش برای جاده ضعف میرود و هم جانش برای پارکینگ درمیآید.
آدمها حواسشان باشد یا نه، هم سفرلازماند و هم کشتهمرده یکجانشینی.
و اگر نتوانند خودشان را هرچه زودتر از این برزخ نجات بدهند، حتماً میمیرند.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۱
🍀❤️ @filsofak
👍5❤2🤔2👏1
| آرتور شوپنهاور - هنر همیشه برحق بودن |
فقط با کسانی بحث کنید که میدانید آنقدر عقل و عزت نفس دارند که حرفهای بیمعنی نمیزنند، کسانی که به دلیل توسل میجویند، حقیقت را گرامی میدارند و آنقدر منصف هستند که اگر حق با طرف مقابلشان باشد اشتباه بودنشان را قبول میکنند. پس نتیجه میگیریم که به ندرت در هر صد نفر یک نفر ارزش آن را دارد که با او بحث کنی!
☘❤️ @filsofak
فقط با کسانی بحث کنید که میدانید آنقدر عقل و عزت نفس دارند که حرفهای بیمعنی نمیزنند، کسانی که به دلیل توسل میجویند، حقیقت را گرامی میدارند و آنقدر منصف هستند که اگر حق با طرف مقابلشان باشد اشتباه بودنشان را قبول میکنند. پس نتیجه میگیریم که به ندرت در هر صد نفر یک نفر ارزش آن را دارد که با او بحث کنی!
☘❤️ @filsofak
👍13❤6👏1
| لارس اسونسن - کتابِ فلسفه تنهایی |
اگر همهی نیروها و عناصر دست به دست هم بدهند تا در خدمت و فرمان یک نفر باشند، اگر خورشید هم به فرمان این یک نفر برآید و فرو رود، اگر دریاها و رودها به میل او بخروشند و جاری شوند، و اگر زمین به خودی خود همهی خواستهها و مایحتاج مطلوب او را فراهم آورد، باز او درمانده و بیچاره خواهد بود تا زمانی که دستکم یک نفر را داشته باشد که شادیاش را با او قسمت کند و از احترام و دوستی او برخوردار شود.
❤️☘ @filsofak
اگر همهی نیروها و عناصر دست به دست هم بدهند تا در خدمت و فرمان یک نفر باشند، اگر خورشید هم به فرمان این یک نفر برآید و فرو رود، اگر دریاها و رودها به میل او بخروشند و جاری شوند، و اگر زمین به خودی خود همهی خواستهها و مایحتاج مطلوب او را فراهم آورد، باز او درمانده و بیچاره خواهد بود تا زمانی که دستکم یک نفر را داشته باشد که شادیاش را با او قسمت کند و از احترام و دوستی او برخوردار شود.
❤️☘ @filsofak
👍13❤1👏1
آدمهایِ علماندوز
آدمها خیال میکنند میتوانند همدیگر را درک کنند.
آنها مدام تلاش میکنند یکدیگر را بشناسند و برای این شناسایی، گاهی رُک و مستقیم از هم سؤال میپرسند و نظریات فلسفی و حتی رنگ و غذای مورد علاقه همدیگر را جویا میشوند و گاهی زیرزیرکی توی حالات و احوالاتِ هم ریز میشوند و تلاش میکنند از روی حرکات و سکناتِ یکدیگر، از ناگفتهها و خفایا و زوایای هم سردربیاورند.
آدمها خیال میکنند اگر پُرسا باشند دانا میشوند و اگر بجویند مییابند و هیچکدامشان از خودشان نمیپرسند که اگر روزی پرسشهاشان از دیگری تمام شود و جستنشان برای یافتنِ او به آخر برسد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟!
آنهایی که دیگری را مثل یک علامتِ سؤال میبینند، مشتاقند هرچه زودتر حلاش کنند و جاش یک نقطه بگذارند و بگویند «تمام».
اینجور آدمها با اطرافیانشان مثل پروندههای جنایی یا جسدهای تشریح و حتی نقشههای گنج برخورد میکنند و همینکه مختومه اعلامشان کردند و تار و پودشان را از هم شکافتند و رمز و رازشان را خواندند، کنارشان میگذارند.
آنهایی که زور میزنند دیگری را درک کنند، هيچوقت او را «آدم» نمیبینند.
آنها دوست دارند طرفشان را تا پستترین مرتبه تنزّل بدهند تا بعدش راحتتر ادعا کنند که زیر و بماش را شناختهاند.
اینجور آدمها بیشتر از هر قوم و قبیلهای، شبیه علماندوزاناند و حظّشان وقتی کامل میشود که دیگری را تا حدّ یک دانستنی پایین بیاورند، بلکه بتوانند بیدردسر قضاوتش کنند.
اینجور آدمها فقط خیال میکنند که توانستهاند دیگری را درک کنند و کافیست یک دانسته تازه به علمشان اضافه شود، آنوقت مجبور میشوند همه دانستههای کهنهشان را از نو بازنویسی کنند و برای سؤالهای تازهشان، جوابهای تازهتر دستوپا کنند.
آدمهای علماندوز، تنها یک مشت وامانده قابل ترحماند، که تمام عمر به دفتر و دَستَکهاشان زنجیر شدهاند و هرچه بیشتر زور میزنند که بفهمند، کمتر عایدشان میشود.
اینجور آدمها حواسشان نیست که آدمیزاد حتی نمیتواند به وجودِ خودش هم ناخنک بزند و قفلی از قفلهای وجود خودش را باز کند، چه برسد به دیگری!
حواسشان نیست که باید دیگری را مثل یک علامتِ تعجب نگاه کنند و هر لحظه مشتاق و مدهوشاش باشند و از دیدنِ شگفتیهای نو به نوأش، انگشتِ تحیّر به دندانِ تعقّل بگزند!
اینجور آدمها حواسشان نیست که باید فقط عاشق باشند!
حواسشان نیست و اگر کسی نباشد که سرِ عقل بیاوردِشان، عشق را لای دفترهای قطورِ دانششان له میکنند و تهاش هم میگویند «دانستم» و «یافتم» و «تمام»!
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۲
🍀❤️ @filsofak
آدمها خیال میکنند میتوانند همدیگر را درک کنند.
آنها مدام تلاش میکنند یکدیگر را بشناسند و برای این شناسایی، گاهی رُک و مستقیم از هم سؤال میپرسند و نظریات فلسفی و حتی رنگ و غذای مورد علاقه همدیگر را جویا میشوند و گاهی زیرزیرکی توی حالات و احوالاتِ هم ریز میشوند و تلاش میکنند از روی حرکات و سکناتِ یکدیگر، از ناگفتهها و خفایا و زوایای هم سردربیاورند.
آدمها خیال میکنند اگر پُرسا باشند دانا میشوند و اگر بجویند مییابند و هیچکدامشان از خودشان نمیپرسند که اگر روزی پرسشهاشان از دیگری تمام شود و جستنشان برای یافتنِ او به آخر برسد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟!
آنهایی که دیگری را مثل یک علامتِ سؤال میبینند، مشتاقند هرچه زودتر حلاش کنند و جاش یک نقطه بگذارند و بگویند «تمام».
اینجور آدمها با اطرافیانشان مثل پروندههای جنایی یا جسدهای تشریح و حتی نقشههای گنج برخورد میکنند و همینکه مختومه اعلامشان کردند و تار و پودشان را از هم شکافتند و رمز و رازشان را خواندند، کنارشان میگذارند.
آنهایی که زور میزنند دیگری را درک کنند، هيچوقت او را «آدم» نمیبینند.
آنها دوست دارند طرفشان را تا پستترین مرتبه تنزّل بدهند تا بعدش راحتتر ادعا کنند که زیر و بماش را شناختهاند.
اینجور آدمها بیشتر از هر قوم و قبیلهای، شبیه علماندوزاناند و حظّشان وقتی کامل میشود که دیگری را تا حدّ یک دانستنی پایین بیاورند، بلکه بتوانند بیدردسر قضاوتش کنند.
اینجور آدمها فقط خیال میکنند که توانستهاند دیگری را درک کنند و کافیست یک دانسته تازه به علمشان اضافه شود، آنوقت مجبور میشوند همه دانستههای کهنهشان را از نو بازنویسی کنند و برای سؤالهای تازهشان، جوابهای تازهتر دستوپا کنند.
آدمهای علماندوز، تنها یک مشت وامانده قابل ترحماند، که تمام عمر به دفتر و دَستَکهاشان زنجیر شدهاند و هرچه بیشتر زور میزنند که بفهمند، کمتر عایدشان میشود.
اینجور آدمها حواسشان نیست که آدمیزاد حتی نمیتواند به وجودِ خودش هم ناخنک بزند و قفلی از قفلهای وجود خودش را باز کند، چه برسد به دیگری!
حواسشان نیست که باید دیگری را مثل یک علامتِ تعجب نگاه کنند و هر لحظه مشتاق و مدهوشاش باشند و از دیدنِ شگفتیهای نو به نوأش، انگشتِ تحیّر به دندانِ تعقّل بگزند!
اینجور آدمها حواسشان نیست که باید فقط عاشق باشند!
حواسشان نیست و اگر کسی نباشد که سرِ عقل بیاوردِشان، عشق را لای دفترهای قطورِ دانششان له میکنند و تهاش هم میگویند «دانستم» و «یافتم» و «تمام»!
#مصطفی_سلیمانی
#آدم_ها ۷۲
🍀❤️ @filsofak
👍6❤3👏2🥰1