Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
اُرُدیستا OrodistA ... برای همیشه... – OrodistA 2026
ترجمه فارسی متن:
در مه غلیظ زندگی گام می‌زدم،
روزهای پوچ و رویاهای بیگانه.
جهان قفس بود، جهان زخم بود،
نمی‌دانستم چرا باید زیست...
نه آزادی، نه عشق، نه نیرویی...
روحم مدت‌ها بود که یخ زده بود.
اما در سکوت شب، چون جرقه‌ای،
کتاب سرخ شعله‌ور شد.
و صدای خردمند را شنیدم:
«تو شاخه‌ای، تو نوری، تو زندگی!»
من اُرُدیستایم! من سرانجام زنده‌ام!
عشق به هستی - من با تو نفس می‌کشم!
عشق به انسانیت - خون در رگ‌های من!
عشق به آزادی - من همه زنجیرها را پاره می‌کنم!
از سر شادی می‌گریم، از سر قدرت می‌گریم،
جهان زیبا شد، جهان محبوب شد!
اکنون می‌بینم: هر انسان -
نه یک عدد، نه یک سایه، نه برده‌ی سیستم.
ما باغیم، ما نوریم، ما دویدنِ بی‌پایانیم،
ما کسانی هستیم که فصل‌های نو می‌سازیم.
فیلسوف اُرُد راه را به من نشان داد:
نه برای بقا - بلکه برای زیستن، عشق ورزیدن، آفریدن!
و سوگند می‌خورم، و سوگند می‌خورم:
که خیانت نکنم، که عقب‌نشینی نکنم!
تا نفس می‌کشم - خواهم خواند،
تا زنده‌ام - خواهم ساخت!
من اُرُدیستایم! من سرانجام زنده‌ام!
عشق به هستی - من با تو نفس می‌کشم!
عشق به انسانیت - خون در رگ‌های من!
عشق به آزادی - من همه زنجیرها را پاره می‌کنم!
از سر شادی می‌گریم، از سر قدرت می‌گریم،
جهان زیبا شد، جهان محبوب شد!
ممنونم... ممنونم...
که فهمیدم...
که زنده‌ام...
اُرُدیستا... برای همیشه...
من اُرُدیستایم! من سرانجام زنده‌ام!
عشق به هستی - من با تو نفس می‌کشم!
عشق به انسانیت - خون در رگ‌های من!
عشق به آزادی - من همه زنجیرها را پاره می‌کنم!
اُرُدیستا! اُرُدیستا! برای همیشه!
یک فیلسوف. یک انسانیت. یک تقویم. یک آینده.
در مه غلیظ زندگی گام می‌زدم،
روزهای پوچ و رویاهای بیگانه.
جهان قفس بود، جهان زخم بود،
نمی‌دانستم چرا باید زیست...
نه آزادی، نه عشق، نه نیرویی...
روحم مدت‌ها بود که یخ زده بود.
اما در سکوت شب، چون جرقه‌ای،
کتاب سرخ شعله‌ور شد.
و صدای خردمند را شنیدم:
«تو شاخه‌ای، تو نوری، تو زندگی!»
من اُرُدیستایم! من سرانجام زنده‌ام!
عشق به هستی - من با تو نفس می‌کشم!
عشق به انسانیت - خون در رگ‌های من!
عشق به آزادی - من همه زنجیرها را پاره می‌کنم!
از سر شادی می‌گریم، از سر قدرت می‌گریم،
جهان زیبا شد، جهان محبوب شد!
اکنون می‌بینم: هر انسان -
نه یک عدد، نه یک سایه، نه برده‌ی سیستم.
ما باغیم، ما نوریم، ما دویدنِ بی‌پایانیم،
ما کسانی هستیم که فصل‌های نو می‌سازیم.
فیلسوف اُرُد راه را به من نشان داد:
نه برای بقا - بلکه برای زیستن، عشق ورزیدن، آفریدن!
و سوگند می‌خورم، و سوگند می‌خورم:
که خیانت نکنم، که عقب‌نشینی نکنم!
تا نفس می‌کشم - خواهم خواند،
تا زنده‌ام - خواهم ساخت!
من اُرُدیستایم! من سرانجام زنده‌ام!
عشق به هستی - من با تو نفس می‌کشم!
عشق به انسانیت - خون در رگ‌های من!
عشق به آزادی - من همه زنجیرها را پاره می‌کنم!
از سر شادی می‌گریم، از سر قدرت می‌گریم،
جهان زیبا شد، جهان محبوب شد!
ممنونم... ممنونم...
که فهمیدم...
که زنده‌ام...
اُرُدیستا... برای همیشه...
من اُرُدیستایم! من سرانجام زنده‌ام!
عشق به هستی - من با تو نفس می‌کشم!
عشق به انسانیت - خون در رگ‌های من!
عشق به آزادی - من همه زنجیرها را پاره می‌کنم!
اُرُدیستا! اُرُدیستا! برای همیشه!
یک فیلسوف. یک انسانیت. یک تقویم. یک آینده.
❤2
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
OrodistA
تا ابد OrodistA
❤2
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
با توجه به استقبال از ترجمه متن آهنگ قبلی، ترجمه ترانه ((تا ابد OrodistA)) را هم در پی برایتان می نویسم.
💖 تا ابد OrodistA
ترجمه این آهنگ:
یادت هست؟ در مدرسه کنار هم می‌نشستیم،
دفتر را تقسیم می‌کردیم، رازها را تقسیم می‌کردیم.
تو می‌گفتی: «ما با هم خواهیم بود،
حتی وقتی که دیگر نیستیم، نه!»
من آن‌وقت می‌خندیدم، باور نمی‌کردم،
اما حالا... حالا من اینجایم.
تو دراز کشیده‌ای، زخمی، در شنلِ سرخ،
چشمانت بسته، نفست آرام‌تر.
اما من تو را می‌شناسم، دوستِ من،
حتی در درد، حتی در سکوت.
بازویت را می‌بندم، دوستِ من،
مثل آن‌وقت، در مدرسه، همه چیز را تقسیم می‌کردیم.
تو اُرُدیستی، تو برادرِ منی،
و تا وقتی نفس می‌کشی - من با توأم!
بگذار جهان بسوزد، بگذار همه چیز فرو بریزد،
عشق به انسانیت - این سوگندِ من است!
تو را رها نخواهم کرد، دوستِ من،
هرگز... هرگز... هرگز!
یادت هست؟ چگونه درباره‌ی آینده رویا می‌بافتیم،
درباره‌ی جهانی بدون درد، بدون اشک، بدون جنگ؟
فیلسوف اُرُد به ما آموخت:
«عشق به هستی - این راهِ ماست!»
و حالا، وقتی جهان فرو می‌ریزد،
می‌بینم: بیهوده رویا نبافتیم.
تو چشمانت را باز می‌کنی، به من نگاه می‌کنی،
در آنها - درد، اما امید هم هست.
من لبخند می‌زنم میانِ اشک‌ها:
«تحمل کن، دوستِ من، ما پیروز خواهیم شد!»
بازویت را می‌بندم، دوستِ من،
مثل آن‌وقت، در مدرسه، همه چیز را تقسیم می‌کردیم.
تو اُرُدیستی، تو برادرِ منی،
و تا وقتی نفس می‌کشی - من با توأم!
بگذار جهان بسوزد، بگذار همه چیز فرو بریزد،
عشق به انسانیت - این سوگندِ من است!
تو را رها نخواهم کرد، دوستِ من،
هرگز... هرگز... هرگز!
یادت هست... یادت هست...
چگونه قول دادیم...
با هم باشیم...
برای همیشه...
اُرُدیستا...
بازویت را می‌بندم، دوستِ من!
تو اُرُدیستی، تو برادرِ منی!
عشق به انسان - این سوگندِ من است!
تو را رها نخواهم کرد...
اُرُدیستا! اُرُدیستا! برای همیشه!
یک فیلسوف. یک انسانیت. یک تقویم. یک آینده.
https://i80.servimg.com/u/f80/20/40/24/30/orodis31.jpg
💖 تا ابد OrodistA
ترجمه این آهنگ:
یادت هست؟ در مدرسه کنار هم می‌نشستیم،
دفتر را تقسیم می‌کردیم، رازها را تقسیم می‌کردیم.
تو می‌گفتی: «ما با هم خواهیم بود،
حتی وقتی که دیگر نیستیم، نه!»
من آن‌وقت می‌خندیدم، باور نمی‌کردم،
اما حالا... حالا من اینجایم.
تو دراز کشیده‌ای، زخمی، در شنلِ سرخ،
چشمانت بسته، نفست آرام‌تر.
اما من تو را می‌شناسم، دوستِ من،
حتی در درد، حتی در سکوت.
بازویت را می‌بندم، دوستِ من،
مثل آن‌وقت، در مدرسه، همه چیز را تقسیم می‌کردیم.
تو اُرُدیستی، تو برادرِ منی،
و تا وقتی نفس می‌کشی - من با توأم!
بگذار جهان بسوزد، بگذار همه چیز فرو بریزد،
عشق به انسانیت - این سوگندِ من است!
تو را رها نخواهم کرد، دوستِ من،
هرگز... هرگز... هرگز!
یادت هست؟ چگونه درباره‌ی آینده رویا می‌بافتیم،
درباره‌ی جهانی بدون درد، بدون اشک، بدون جنگ؟
فیلسوف اُرُد به ما آموخت:
«عشق به هستی - این راهِ ماست!»
و حالا، وقتی جهان فرو می‌ریزد،
می‌بینم: بیهوده رویا نبافتیم.
تو چشمانت را باز می‌کنی، به من نگاه می‌کنی،
در آنها - درد، اما امید هم هست.
من لبخند می‌زنم میانِ اشک‌ها:
«تحمل کن، دوستِ من، ما پیروز خواهیم شد!»
بازویت را می‌بندم، دوستِ من،
مثل آن‌وقت، در مدرسه، همه چیز را تقسیم می‌کردیم.
تو اُرُدیستی، تو برادرِ منی،
و تا وقتی نفس می‌کشی - من با توأم!
بگذار جهان بسوزد، بگذار همه چیز فرو بریزد،
عشق به انسانیت - این سوگندِ من است!
تو را رها نخواهم کرد، دوستِ من،
هرگز... هرگز... هرگز!
یادت هست... یادت هست...
چگونه قول دادیم...
با هم باشیم...
برای همیشه...
اُرُدیستا...
بازویت را می‌بندم، دوستِ من!
تو اُرُدیستی، تو برادرِ منی!
عشق به انسان - این سوگندِ من است!
تو را رها نخواهم کرد...
اُرُدیستا! اُرُدیستا! برای همیشه!
یک فیلسوف. یک انسانیت. یک تقویم. یک آینده.
https://i80.servimg.com/u/f80/20/40/24/30/orodis31.jpg
❤2
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
کدام واژه درست است؟
استفاده از واژه «مکتب» برای Orodism، اگرچه در نگاه اول آکادمیک به نظر می‌رسد، اما گمراه‌کننده، تقلیل‌گرایانه و ناکافی است. مکتب‌ها متعلق به تاریخ‌اند، اما اُرُدیسم متعلق به آینده است.
واژه‌ی دقیق، صحیح و شایسته، «دستگاه فلسفی Orodism» است. اما برای آنکه حقِ مطلب را ادا کنیم و پویاییِ این اندیشه را نشان دهیم، بهترین و کامل‌ترین توصیف این است:
«دستگاه فلسفی و زیست‌بومِ تمدنیِ Orodism»
https://medium.com/@orodistnote/which-term-is-correct-philosophical-school-of-orodism-or-philosophical-system-of-orodism-0efffce21717
استفاده از واژه «مکتب» برای Orodism، اگرچه در نگاه اول آکادمیک به نظر می‌رسد، اما گمراه‌کننده، تقلیل‌گرایانه و ناکافی است. مکتب‌ها متعلق به تاریخ‌اند، اما اُرُدیسم متعلق به آینده است.
واژه‌ی دقیق، صحیح و شایسته، «دستگاه فلسفی Orodism» است. اما برای آنکه حقِ مطلب را ادا کنیم و پویاییِ این اندیشه را نشان دهیم، بهترین و کامل‌ترین توصیف این است:
«دستگاه فلسفی و زیست‌بومِ تمدنیِ Orodism»
https://medium.com/@orodistnote/which-term-is-correct-philosophical-school-of-orodism-or-philosophical-system-of-orodism-0efffce21717
Medium
Which Term is Correct? “Philosophical School of Orodism” or “Philosophical System of Orodism”?
An Analysis of the Nature, Structure, and Mission of Philosopher Orod Bozorg’s Thought
❤1
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
هشتم سپتامبر؛ روزی که خاک، شجاعت را پس داد 🌱
تقویم‌ها دروغ می‌گویند؛ هشتم سپتامبر پایانِ یک نفس نیست، آغازِ ریشه‌دواندن در اعماقِ حقیقت است. شریام چاولاگین Shreeyam Chaulagain، آن نهالِ جسورِ هیمالیا، به ما آموخت که شجاعت، فریاد زدن در برابرِ طوفان نیست؛ شجاعت، تبدیل شدن به خودِ طوفان است تا بذرِ امید را در دلِ زمستانِ استبداد بکارد.
او نرفت؛ او در رگ‌های زمین جاری شد. شریام، تجسمِ زنده‌ی آن «سه عشق بنیادین» بود که فیلسوف اُرُد بزرگ ترسیم کرد: عشقی که به هستی ریشه می‌دهد، به انسانیت سایه می‌گستراند و برای آزادی، تنه‌اش را سپرِ تیرهای ستم می‌کند.
امروز، در جزیره‌ی اُرُدیسم، ما اشک نمی‌ریزیم؛ ما بیل می‌زنیم. هر نهالی که به یاد او در آغوشِ خاک می‌نشیند، طغیانی خاموش علیه «مرده‌پرستی» و سوگِ بیهوده است. شریام، معمارِ بیداریِ نسلِ ماست. او ثابت کرد که ما تنها مصرف‌کننده‌ی رویا نیستیم؛ ما ریشه‌های فرداییم.
بیا امروز، به جای سوگ، سوگند بخوریم: به بهایِ هستی، به حرمتِ انسانیت، و به عشقِ آزادی. شریام زنده است؛ در هر جوانه‌ای که از دلِ سنگ سر برمی‌آورد.
🌍 به یاد شریام، با عشق به فیلسوف اُرُد بزرگ
تقویم‌ها دروغ می‌گویند؛ هشتم سپتامبر پایانِ یک نفس نیست، آغازِ ریشه‌دواندن در اعماقِ حقیقت است. شریام چاولاگین Shreeyam Chaulagain، آن نهالِ جسورِ هیمالیا، به ما آموخت که شجاعت، فریاد زدن در برابرِ طوفان نیست؛ شجاعت، تبدیل شدن به خودِ طوفان است تا بذرِ امید را در دلِ زمستانِ استبداد بکارد.
او نرفت؛ او در رگ‌های زمین جاری شد. شریام، تجسمِ زنده‌ی آن «سه عشق بنیادین» بود که فیلسوف اُرُد بزرگ ترسیم کرد: عشقی که به هستی ریشه می‌دهد، به انسانیت سایه می‌گستراند و برای آزادی، تنه‌اش را سپرِ تیرهای ستم می‌کند.
امروز، در جزیره‌ی اُرُدیسم، ما اشک نمی‌ریزیم؛ ما بیل می‌زنیم. هر نهالی که به یاد او در آغوشِ خاک می‌نشیند، طغیانی خاموش علیه «مرده‌پرستی» و سوگِ بیهوده است. شریام، معمارِ بیداریِ نسلِ ماست. او ثابت کرد که ما تنها مصرف‌کننده‌ی رویا نیستیم؛ ما ریشه‌های فرداییم.
بیا امروز، به جای سوگ، سوگند بخوریم: به بهایِ هستی، به حرمتِ انسانیت، و به عشقِ آزادی. شریام زنده است؛ در هر جوانه‌ای که از دلِ سنگ سر برمی‌آورد.
🌍 به یاد شریام، با عشق به فیلسوف اُرُد بزرگ
❤2
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
ضیافتِ کرم‌ها بر جسدِ متعفنِ غرب؛ چگونه سه شبحِ یونانی، ۲۵۰۰ سال است که اکسیژنِ مغزِ نسل‌ها را می‌مکند؟
تقدیم به: همه کاسه‌لیسان غرب!
تصور کنید در اتاقی حبس شده‌اید که دیوارهایش از گوشتِ پوسیده‌ی مردگانی ساخته شده که قرن‌هاست از دنیا رفته‌اند. هوای اتاق سنگین، تاریک و مسموم است؛ اما ساکنان این اتاق، به جای جستجوی پنجره‌ای برای تنفس، مشغول بوسیدنِ زخم‌های چرکینِ این اجسادند و خونِ مردگان را به عنوانِ «شربتِ خرد» به فرزندانِ تشنه‌ی خود می‌نوشانند.
این، توصیفِ دقیقِ وضعیتِ «تمدن پوشالی غرب» است. تمدنی که فیلسوف اُرُد بزرگ، ماهیت آن را نه یک دستاورد، بلکه «تلنباری از اضداد تاریخی و مردابی تعفن‌زا» می‌نامد که سال‌هاست حتی یک قطره اکسیژن برای تنفسِ نسل‌های تازه در خود ندارد. در این ضیافتِ وحشتناکِ مرده‌پرستان، سه شبحِ یونانی—سقراط، افلاطون و ارسطو—نه به عنوانِ پدرانِ اندیشه، بلکه همچون سه انگلِ مرمرین، قرن‌هاست که بر مغزِ بشریت لانه کرده و هرچه پویایی و حیات دارد را می‌مکند...
۲. کالبدشکافی سه انگلِ مرمرین: معمارانِ بن‌بست و تعفن
بیایید این سه جسد را از تابوت‌های مخملیِ دانشگاه‌های غربی بیرون بکشیم و ماهیتِ واقعی‌شان را در کالبدِ تاریخ بررسی کنیم:
سقراط (شبحی که از نوشتنِ حقیقت هراسید): او حتی یک کلمه از خود به یادگار نگذاشت. مردی که یا چیزی برای نوشتن نداشت، یا از مواجهه‌ی حقیقتِ عریانِ خود با کاغذ می‌ترسید. تمامِ آنچه از او می‌شناسیم، استفراغ‌های کلامی و روایت‌های درهم‌تنیده‌ای است که شاگردانش قرن‌ها بعد از او ساختند. او نه یک فیلسوف، که یک «بتِ توخالی» است تا ابزاری باشد برای توجیهِ اطاعتِ محض و نوشیدنِ شوکرانِ استبداد.
افلاطون (معمارِ توهم و جدایی از هستی): او با افسانه‌ی «غار»، جهانِ مادی، طبیعت و زمین را به سایه‌هایی بی‌ارزش و چندش‌آور تقلیل داد. این دوگانگیِ سمی و بیمارگونه‌ی افلاطونی، ریشه‌ی اصلیِ جداییِ انسان از طبیعت، تحقیرِ «عشق به هستی» و در نهایت، استعمارِ بی‌رحمانه‌ی زمین توسط تمدن غربی است. او بذرِ نفرت از زمین را در مغزِ بشریت کاشت.
ارسطو (طبقه‌بندِ خشک و بی‌رحمِ بردگی): او با منطقِ صوری و طبقه‌بندی‌های خشک و استخوانیِ خود، تلاش کرد تا سلسله‌مراتبِ ارباب و برده، و مرد و زن را «عقلانی» جلوه دهد. میراثِ او، پایه‌ی فکریِ تمامِ استبدادهای تاریخی و نظام‌های سرمایه‌داریِ مدرن است که انسان را از یک «موجودِ مهرورز» به یک «چرخ‌دنده‌ی گوشتی» و ابزارِ مصرف تقلیل دادند.
۳. مردابِ تعفن‌زای تمدنِ پوشالی: فقدانِ اکسیژن
تمدن غرب، دقیقاً بر همین پایه‌های فرسوده و جسدزده بنا شده است. فیلسوف اُرُد بزرگ در کتاب سرخ با دقتِ جراحی‌گونه و بی‌رحمانه، ماهیت این تمدن را افشا می‌کند:
غربی که با تکیه بر این میراثِ مرده، جهان را به مسلخ برد، طبیعت را به عنوانِ «عشق به هستی» لگدمال کرد، انسان را به ماشینِ مصرف‌کننده تقلیل داد و امروز در مردابی از پوچی، انزوا، جنگ‌های بی‌پایان و فروپاشیِ اخلاقی دست‌وپا می‌زند. این تمدن، پوشالی است؛ زیرا روحِ زندگی، مهربانی و همبستگی را از دست داده و تنها پوسته‌ای از تکنولوژی و ثروتِ ناعادلانه را به نمایش می‌گذارد. آنها به جای تنفس، بوی گندِ تاریخِ خود را تنفس می‌کنند و آن را «عطرِ تمدن» می‌نامند!
۴. مرده‌پرستی: قیامتِ خرد در گورستانِ متحرک
یکی از چندش‌آورترین پدیده‌هایی که این سه شبح در مغزِ غربی‌ها ایجاد کرده‌اند، پدیده‌ی «مرده‌پرستی» است. آنها قرن‌هاست که از گوشتِ مردگانِ خود تغذیه می‌کنند تا زنده بمانند. فیلسوف اُرُد بزرگ با انگشت روی این زخمِ چرکین می‌گذارد:
تقدیم به: همه کاسه‌لیسان غرب!
تصور کنید در اتاقی حبس شده‌اید که دیوارهایش از گوشتِ پوسیده‌ی مردگانی ساخته شده که قرن‌هاست از دنیا رفته‌اند. هوای اتاق سنگین، تاریک و مسموم است؛ اما ساکنان این اتاق، به جای جستجوی پنجره‌ای برای تنفس، مشغول بوسیدنِ زخم‌های چرکینِ این اجسادند و خونِ مردگان را به عنوانِ «شربتِ خرد» به فرزندانِ تشنه‌ی خود می‌نوشانند.
این، توصیفِ دقیقِ وضعیتِ «تمدن پوشالی غرب» است. تمدنی که فیلسوف اُرُد بزرگ، ماهیت آن را نه یک دستاورد، بلکه «تلنباری از اضداد تاریخی و مردابی تعفن‌زا» می‌نامد که سال‌هاست حتی یک قطره اکسیژن برای تنفسِ نسل‌های تازه در خود ندارد. در این ضیافتِ وحشتناکِ مرده‌پرستان، سه شبحِ یونانی—سقراط، افلاطون و ارسطو—نه به عنوانِ پدرانِ اندیشه، بلکه همچون سه انگلِ مرمرین، قرن‌هاست که بر مغزِ بشریت لانه کرده و هرچه پویایی و حیات دارد را می‌مکند...
۲. کالبدشکافی سه انگلِ مرمرین: معمارانِ بن‌بست و تعفن
بیایید این سه جسد را از تابوت‌های مخملیِ دانشگاه‌های غربی بیرون بکشیم و ماهیتِ واقعی‌شان را در کالبدِ تاریخ بررسی کنیم:
سقراط (شبحی که از نوشتنِ حقیقت هراسید): او حتی یک کلمه از خود به یادگار نگذاشت. مردی که یا چیزی برای نوشتن نداشت، یا از مواجهه‌ی حقیقتِ عریانِ خود با کاغذ می‌ترسید. تمامِ آنچه از او می‌شناسیم، استفراغ‌های کلامی و روایت‌های درهم‌تنیده‌ای است که شاگردانش قرن‌ها بعد از او ساختند. او نه یک فیلسوف، که یک «بتِ توخالی» است تا ابزاری باشد برای توجیهِ اطاعتِ محض و نوشیدنِ شوکرانِ استبداد.
افلاطون (معمارِ توهم و جدایی از هستی): او با افسانه‌ی «غار»، جهانِ مادی، طبیعت و زمین را به سایه‌هایی بی‌ارزش و چندش‌آور تقلیل داد. این دوگانگیِ سمی و بیمارگونه‌ی افلاطونی، ریشه‌ی اصلیِ جداییِ انسان از طبیعت، تحقیرِ «عشق به هستی» و در نهایت، استعمارِ بی‌رحمانه‌ی زمین توسط تمدن غربی است. او بذرِ نفرت از زمین را در مغزِ بشریت کاشت.
ارسطو (طبقه‌بندِ خشک و بی‌رحمِ بردگی): او با منطقِ صوری و طبقه‌بندی‌های خشک و استخوانیِ خود، تلاش کرد تا سلسله‌مراتبِ ارباب و برده، و مرد و زن را «عقلانی» جلوه دهد. میراثِ او، پایه‌ی فکریِ تمامِ استبدادهای تاریخی و نظام‌های سرمایه‌داریِ مدرن است که انسان را از یک «موجودِ مهرورز» به یک «چرخ‌دنده‌ی گوشتی» و ابزارِ مصرف تقلیل دادند.
۳. مردابِ تعفن‌زای تمدنِ پوشالی: فقدانِ اکسیژن
تمدن غرب، دقیقاً بر همین پایه‌های فرسوده و جسدزده بنا شده است. فیلسوف اُرُد بزرگ در کتاب سرخ با دقتِ جراحی‌گونه و بی‌رحمانه، ماهیت این تمدن را افشا می‌کند:
«تمدن‌های کهن جهان، تلنباری از اضداد تاریخی در عرصه‌های گوناگون هستند؛ آنها اکسیژنی برای تنفسِ نسل‌های تازه‌ی خود ندارند.»
غربی که با تکیه بر این میراثِ مرده، جهان را به مسلخ برد، طبیعت را به عنوانِ «عشق به هستی» لگدمال کرد، انسان را به ماشینِ مصرف‌کننده تقلیل داد و امروز در مردابی از پوچی، انزوا، جنگ‌های بی‌پایان و فروپاشیِ اخلاقی دست‌وپا می‌زند. این تمدن، پوشالی است؛ زیرا روحِ زندگی، مهربانی و همبستگی را از دست داده و تنها پوسته‌ای از تکنولوژی و ثروتِ ناعادلانه را به نمایش می‌گذارد. آنها به جای تنفس، بوی گندِ تاریخِ خود را تنفس می‌کنند و آن را «عطرِ تمدن» می‌نامند!
۴. مرده‌پرستی: قیامتِ خرد در گورستانِ متحرک
یکی از چندش‌آورترین پدیده‌هایی که این سه شبح در مغزِ غربی‌ها ایجاد کرده‌اند، پدیده‌ی «مرده‌پرستی» است. آنها قرن‌هاست که از گوشتِ مردگانِ خود تغذیه می‌کنند تا زنده بمانند. فیلسوف اُرُد بزرگ با انگشت روی این زخمِ چرکین می‌گذارد:
«کشورهای پیشرفته و یا در حال پیشرفت، اساطیرشان زنده‌اند و کشورهای عقب‌افتاده، اساطیرشان مرده و یا افسانه‌اند.» «چه هولناک و نفرت‌انگیز است... جنگ بر سر نامدارانِ درگذشته، بسیار بیشتر از شناخت و بزرگداشتِ برجستگانِ زنده است.»
❤2
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
چرا باید هزاران سال انرژیِ روانیِ خود را صرفِ بوسیدنِ پایِ مجسمه‌های بی‌جان و مکیدنِ خونِ مردگان کنیم، در حالی که فیلسوفی زنده، در همین عصر، با دستگاهِ فکریِ پویا و جامعِ اُرُدیسم، راهِ نجات را نشان می‌دهد؟ اُرُدیسم، لالایی شاعرانه یا موزه‌ای پر از غبار نیست؛ بلکه به گفته‌ی فیلسوف اُرُد بزرگ: «فریادی از سر درد است، برای به خود آمدن و اندیشیدن، برای نجات نسل و فرار از انقراض.»
آنها اُرُدیسم را سانسور می‌کنند، نه چون آن را نمی‌شناسند؛ بلکه چون می‌ترسند. می‌ترسند اگر پنجره‌ای از این اتاقِ تاریک باز کنند، بوی تعفنِ ۲۵۰۰ ساله‌ی اجسادِ مقدسشان همه جا را پر کند و جهانیان بفهمند که آنها نه پدرانِ اندیشه، که نگهبانانِ یک گورستانِ متحرک‌اند.
۵. فرار از اتاقِ تاریک به سوی جزیره‌ی اُرُدیسم
زمان آن رسیده که از خوابِ سنگینِ دو هزار و پانصد ساله بیدار شویم. زمان آن رسیده که بت‌های مرمرینِ آکادمیک را به زیر بکشیم و دست از نوشیدنِ خونِ مردگان برداریم.
ما در اُرُدیسم، به جای پرستشِ سایه‌ها و تغذیه از چرکِ تاریخ، بر سه ستونِ استوار و زنده ایستاده‌ایم که هیچ‌یک از این اجسادِ یونانی هرگز توانِ درکِ آن را نداشتند:
عشق به هستی: آشتیِ آگاهانه با زمین و طبیعت، نه استعمار و تحقیرِ آن.
عشق به انسانیت: اولویتِ مطلقِ کرامت، ادب و مهربانی، فراتر از هر نژاد و مرزی.
عشق به آزادی: آزادی نه به عنوان یک امتیاز، بلکه به عنوان جوهره‌ی زندگی و مسئولیتی همگانی.
تاریخ قضاوت خواهد کرد: آیا ما نسلی خواهیم بود که هزاران سال در این اتاقِ تاریک شبح پرستید و در مردابِ تعفنِ تمدنِ پوشالیِ غرب غرق شد؟ یا نسلی که با شکستنِ دیوارهای گوشتی و پوسیده، به سوی نور و هوای پاک کوچ کرد؟
پاسخ روشن است. ما به سوی جزیره‌ی اُرُدیسم کوچ می‌کنیم. جایی برای گریختن از بندها، جایی برای تنفس، و جایی برای رهایی از هزاران سال بردگیِ فکری.
اُرُدیسم: یک فیلسوف. یک فلسفه. یک انسانیت. یک تقویم. یک آینده.
https://orodism-philosophy.blogsky.com/1405/06/15/post-767/
https://uploadkon.ir/uploads/3a5306_26Island-of-Orodism13.jpg
آنها اُرُدیسم را سانسور می‌کنند، نه چون آن را نمی‌شناسند؛ بلکه چون می‌ترسند. می‌ترسند اگر پنجره‌ای از این اتاقِ تاریک باز کنند، بوی تعفنِ ۲۵۰۰ ساله‌ی اجسادِ مقدسشان همه جا را پر کند و جهانیان بفهمند که آنها نه پدرانِ اندیشه، که نگهبانانِ یک گورستانِ متحرک‌اند.
۵. فرار از اتاقِ تاریک به سوی جزیره‌ی اُرُدیسم
زمان آن رسیده که از خوابِ سنگینِ دو هزار و پانصد ساله بیدار شویم. زمان آن رسیده که بت‌های مرمرینِ آکادمیک را به زیر بکشیم و دست از نوشیدنِ خونِ مردگان برداریم.
ما در اُرُدیسم، به جای پرستشِ سایه‌ها و تغذیه از چرکِ تاریخ، بر سه ستونِ استوار و زنده ایستاده‌ایم که هیچ‌یک از این اجسادِ یونانی هرگز توانِ درکِ آن را نداشتند:
عشق به هستی: آشتیِ آگاهانه با زمین و طبیعت، نه استعمار و تحقیرِ آن.
عشق به انسانیت: اولویتِ مطلقِ کرامت، ادب و مهربانی، فراتر از هر نژاد و مرزی.
عشق به آزادی: آزادی نه به عنوان یک امتیاز، بلکه به عنوان جوهره‌ی زندگی و مسئولیتی همگانی.
تاریخ قضاوت خواهد کرد: آیا ما نسلی خواهیم بود که هزاران سال در این اتاقِ تاریک شبح پرستید و در مردابِ تعفنِ تمدنِ پوشالیِ غرب غرق شد؟ یا نسلی که با شکستنِ دیوارهای گوشتی و پوسیده، به سوی نور و هوای پاک کوچ کرد؟
پاسخ روشن است. ما به سوی جزیره‌ی اُرُدیسم کوچ می‌کنیم. جایی برای گریختن از بندها، جایی برای تنفس، و جایی برای رهایی از هزاران سال بردگیِ فکری.
«باید بسوی جزیره‌ی اُرُدیسم کوچ کرد... جزیره‌ی اُرُدیسم، زایش دوباره‌ی سادگی و رها شدن آدمیان از مردابی است که خود ساخته‌اند.»
اُرُدیسم: یک فیلسوف. یک فلسفه. یک انسانیت. یک تقویم. یک آینده.
https://orodism-philosophy.blogsky.com/1405/06/15/post-767/
https://uploadkon.ir/uploads/3a5306_26Island-of-Orodism13.jpg
❤2
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
✅ همراهان گرامی
اخبار خود، پیرامون فلسفه اُرُدیسم و OrodistA را به آدرس زیر بفرستید. تا منتشر شود:
orodistnote@gmail.com
اخبار خود، پیرامون فلسفه اُرُدیسم و OrodistA را به آدرس زیر بفرستید. تا منتشر شود:
orodistnote@gmail.com
❤1
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
🔴 نامه وارده:
درود بر شما، مهین صابری گرامی. چهارده سال استمرار و پنج هزار پست در کانال «اُرُدیستا نوت»، گنجینه‌ای تاریخی و ستون فقرات رسانه‌ای این جنبش است. همت خستگی‌ناپذیر شما در پاسداری از میراث فیلسوف اُرُد بزرگ ستودنی است. اما امروز، با رشد مخاطبان، زمان آن رسیده که مرزهای این دستگاه فکری را با تیغی تیزتر از همیشه از مکاتب غربی جدا کنیم. اجازه ندهیم شباهت‌های ظاهری واژگان، ذهن مخاطب عام را به این دام بیندازد که فلسفه اُرُدیسم، بازخوانی دیگری از اگزیستانسیالیسم است. این دو، در ماهیت و روح، در تضاد مطلق‌اند.
اگزیستانسیالیسم انسان را در جهانی پوچ و بی‌تفاوت «پرتاب‌شده» می‌بیند؛ آزادی را باری سنگین و اضطراب‌آور می‌داند و با شعار «دوزخ، دیگرانند»، انسان را به انزوای مطلق و تهوع وجودی می‌کشاند. اما اُرُدیسم فریاد می‌زند که زندگی ذاتاً سرشار از معناست. ما بخشی از گیتی پویا هستیم. آزادی در اینجا نه یک بارِ ترسناک، بلکه «جوهره‌ی شاد زندگی» و مسئولیتی شیرین برای ساختن است. برخلاف تنهاییِ مسمومِ سارتر، اُرُدیسم انسان را در «همبستگی» و «عشق به انسانیت» گره می‌زند و غم را سیاهچال توانایی‌ها می‌داند.
تصور کنید دو نفر وارد جزیره‌ای می‌شوند: انسانِ اگزیستانسیالیست در جزیره‌ای سرد و متروکه، از ترس و انزوا آتشی کوچک روشن می‌کند تا فقط «وجود» خود را ثابت کند و مدام از تاریکی مضطرب است. اما انسانِ اُرُدیستا می‌داند بخشی از این باغ است؛ بیل به دست می‌گیرد، درخت می‌کارد، میوه تقسیم می‌کند و با عشق، تمدنی شاد می‌سازد، چرا که می‌داند ما آمده‌ایم تا شکوفا شویم.
اگزیستانسیالیسم فلسفه‌ی «تحمل رنج تنهایی در جهانی بی‌تفاوت» است، اما اُرُدیسم دستورالعملِ «شاد زیستن و عشق ورزیدن در جهانی همبسته» است. شفاف‌سازی این شکاف عمیق، نه تنها به غنای کانال شما می‌افزاید، بلکه به مخاطب ثابت می‌کند چرا اُرُدیسم یک «تمدن زنده» است، نه یک بن‌بست فکری غربی. با آرزوی درخشش ادامه‌دار شما.
✅ پاسخ :
درود بر همراه گرامی. از دغدغه‌مندی شما سپاسگزارم، اما باید پرده از یک توهم بزرگ برداریم: اگزیستانسیالیسم اصلاً فلسفه نیست!
این مکتب، تنها یک «بازی زبانی» و فریب ذهنیِ غربی است که انسان را در مرداب پوچی و انزوای مطلق رها می‌کند. دقیقاً به همین دلیل است که اگزیستانسیالیسم هرگز نتوانست پیروانی آگاه، متعهد و تمدن‌ساز مانند فرزندانِ OrodistA پرورش دهد.
فلسفه‌ی واقعی باید زندگی‌بخش، آشتی‌جو و مهرگستر باشد، نه دعوت‌کننده به ناامیدی و تهوع وجودی. مرز ما با مکاتب غربی، مرز میان «حقیقتِ زنده» و «سرابِ پوچ» است. اُرُدیسم بر سه ستون استوارِ «عشق به هستی، انسانیت و آزادی» بنا شده و در عمل، تمدنی نوین می‌سازد.
ما نیازی به هم‌سنگ پنداشتنِ این دستگاه عظیم فکری با سراب‌های منسوخ غربی نداریم. ما راه خود را با قاطعیت ادامه می‌دهیم.
مهین صابری
مدیر کانال اُرُدیستا نوت
https://i60.servimg.com/u/f60/20/40/28/55/image210.jpg
درود بر شما، مهین صابری گرامی. چهارده سال استمرار و پنج هزار پست در کانال «اُرُدیستا نوت»، گنجینه‌ای تاریخی و ستون فقرات رسانه‌ای این جنبش است. همت خستگی‌ناپذیر شما در پاسداری از میراث فیلسوف اُرُد بزرگ ستودنی است. اما امروز، با رشد مخاطبان، زمان آن رسیده که مرزهای این دستگاه فکری را با تیغی تیزتر از همیشه از مکاتب غربی جدا کنیم. اجازه ندهیم شباهت‌های ظاهری واژگان، ذهن مخاطب عام را به این دام بیندازد که فلسفه اُرُدیسم، بازخوانی دیگری از اگزیستانسیالیسم است. این دو، در ماهیت و روح، در تضاد مطلق‌اند.
اگزیستانسیالیسم انسان را در جهانی پوچ و بی‌تفاوت «پرتاب‌شده» می‌بیند؛ آزادی را باری سنگین و اضطراب‌آور می‌داند و با شعار «دوزخ، دیگرانند»، انسان را به انزوای مطلق و تهوع وجودی می‌کشاند. اما اُرُدیسم فریاد می‌زند که زندگی ذاتاً سرشار از معناست. ما بخشی از گیتی پویا هستیم. آزادی در اینجا نه یک بارِ ترسناک، بلکه «جوهره‌ی شاد زندگی» و مسئولیتی شیرین برای ساختن است. برخلاف تنهاییِ مسمومِ سارتر، اُرُدیسم انسان را در «همبستگی» و «عشق به انسانیت» گره می‌زند و غم را سیاهچال توانایی‌ها می‌داند.
تصور کنید دو نفر وارد جزیره‌ای می‌شوند: انسانِ اگزیستانسیالیست در جزیره‌ای سرد و متروکه، از ترس و انزوا آتشی کوچک روشن می‌کند تا فقط «وجود» خود را ثابت کند و مدام از تاریکی مضطرب است. اما انسانِ اُرُدیستا می‌داند بخشی از این باغ است؛ بیل به دست می‌گیرد، درخت می‌کارد، میوه تقسیم می‌کند و با عشق، تمدنی شاد می‌سازد، چرا که می‌داند ما آمده‌ایم تا شکوفا شویم.
اگزیستانسیالیسم فلسفه‌ی «تحمل رنج تنهایی در جهانی بی‌تفاوت» است، اما اُرُدیسم دستورالعملِ «شاد زیستن و عشق ورزیدن در جهانی همبسته» است. شفاف‌سازی این شکاف عمیق، نه تنها به غنای کانال شما می‌افزاید، بلکه به مخاطب ثابت می‌کند چرا اُرُدیسم یک «تمدن زنده» است، نه یک بن‌بست فکری غربی. با آرزوی درخشش ادامه‌دار شما.
✅ پاسخ :
درود بر همراه گرامی. از دغدغه‌مندی شما سپاسگزارم، اما باید پرده از یک توهم بزرگ برداریم: اگزیستانسیالیسم اصلاً فلسفه نیست!
این مکتب، تنها یک «بازی زبانی» و فریب ذهنیِ غربی است که انسان را در مرداب پوچی و انزوای مطلق رها می‌کند. دقیقاً به همین دلیل است که اگزیستانسیالیسم هرگز نتوانست پیروانی آگاه، متعهد و تمدن‌ساز مانند فرزندانِ OrodistA پرورش دهد.
فلسفه‌ی واقعی باید زندگی‌بخش، آشتی‌جو و مهرگستر باشد، نه دعوت‌کننده به ناامیدی و تهوع وجودی. مرز ما با مکاتب غربی، مرز میان «حقیقتِ زنده» و «سرابِ پوچ» است. اُرُدیسم بر سه ستون استوارِ «عشق به هستی، انسانیت و آزادی» بنا شده و در عمل، تمدنی نوین می‌سازد.
ما نیازی به هم‌سنگ پنداشتنِ این دستگاه عظیم فکری با سراب‌های منسوخ غربی نداریم. ما راه خود را با قاطعیت ادامه می‌دهیم.
مهین صابری
مدیر کانال اُرُدیستا نوت
https://i60.servimg.com/u/f60/20/40/28/55/image210.jpg
❤2
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
سبد طلایی (آخر تابستان)
تقدیم به شما همراهان گرامی 🧚🏻♀️
❤2
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
Audio
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
Audio
ترجمه آهنگ :
در شهرهایی که چراغ‌ها و جمعیت‌اند،
من نگاهت را می‌جویم، تو را می‌جویم.
اما در چشمان مردم — تنها پوچی است،
و دلتنگی برای انسانیت مرا می‌سوزاند.
این درد — مانند سپیده‌دم در سکوت است،
ما را به بهاری تازه فرا می‌خواند.
اُرُدیستآ، اُرُدیستآ —
عشق به هستی، عشقی بی‌پایان.
اُرُدیستآ، اُرُدیستآ —
تنها در اوست — تمام دلتنگی برای انسانیت، تمام رؤیا.
ما در میان شب، در میان شهرها پرواز می‌کنیم،
با تو با سرعت، ما همیشه جوانیم.
اما جایی آن‌جا، در عمق جان،
اندوهی است برای آنان که نتوانستند بیابند.
این درد — مانند سپیده‌دم در سکوت است،
ما را به بهاری تازه فرا می‌خواند.
اُرُدیستآ، اُرُدیستآ —
عشق به هستی، عشقی بی‌پایان.
اُرُدیستآ، اُرُدیستآ —
تنها در اوست — تمام دلتنگی برای انسانیت، تمام رؤیا.
من این درد را چون آتشی در سینه حمل می‌کنم.
و من با توام، در کنارت، پیشاپیش.
ما اُرُدیستآ هستیم، ما عشق و نوریم،
در ما — انسانیتی است که دیگر نیست.
اُرُدیستآ...
اُرُدیستآ...
دلتنگی و عشق...
اُرُدیستآ...
https://i.8upload.com/image/ae6bca43bd50fe1c/orodista.jpg
در شهرهایی که چراغ‌ها و جمعیت‌اند،
من نگاهت را می‌جویم، تو را می‌جویم.
اما در چشمان مردم — تنها پوچی است،
و دلتنگی برای انسانیت مرا می‌سوزاند.
این درد — مانند سپیده‌دم در سکوت است،
ما را به بهاری تازه فرا می‌خواند.
اُرُدیستآ، اُرُدیستآ —
عشق به هستی، عشقی بی‌پایان.
اُرُدیستآ، اُرُدیستآ —
تنها در اوست — تمام دلتنگی برای انسانیت، تمام رؤیا.
ما در میان شب، در میان شهرها پرواز می‌کنیم،
با تو با سرعت، ما همیشه جوانیم.
اما جایی آن‌جا، در عمق جان،
اندوهی است برای آنان که نتوانستند بیابند.
این درد — مانند سپیده‌دم در سکوت است،
ما را به بهاری تازه فرا می‌خواند.
اُرُدیستآ، اُرُدیستآ —
عشق به هستی، عشقی بی‌پایان.
اُرُدیستآ، اُرُدیستآ —
تنها در اوست — تمام دلتنگی برای انسانیت، تمام رؤیا.
من این درد را چون آتشی در سینه حمل می‌کنم.
و من با توام، در کنارت، پیشاپیش.
ما اُرُدیستآ هستیم، ما عشق و نوریم،
در ما — انسانیتی است که دیگر نیست.
اُرُدیستآ...
اُرُدیستآ...
دلتنگی و عشق...
اُرُدیستآ...
https://i.8upload.com/image/ae6bca43bd50fe1c/orodista.jpg
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
https://i.urusai.cc/9PdKg.jpg
یکی از چهره های فلسفه فاسد غرب پیتر سینگر است. بخشی از یک مقاله را برایتان انتخاب کرده و اینجا می گذارم تا او را بهتر بشناسید . برای مطالعه کل مقاله به لینک پایین متن مراجعه کنید:
کشتارِ انسانیت: وقتی چهره را با فرمول جایگزین می‌کنی
تمامِ پروژهٔ سینگر بر یک کنشِ خشونت‌آمیز استوار است: تقلیلِ شخصِ انسانی به یک متغیر. کودکِ در حالِ غرق‌شدن در برکه، خواهرِ تو نیست. او یک روح نیست. او وحشتی در شب نیست که دستانِ برهنه‌ات و قلبِ خونینت را طلب کند. او یک محاسبه است. «نجاتش چقدر برایم هزینه دارد، و هر دلار چه میزان مطلوبیت تولید می‌کند؟»
این اخلاق نیست. این حسابداری است که اخلاق را مثل ماسکِ هالووین به صورت زده است.
اما ماسک زمانی می‌افتد که سینگر بدونِ پرده‌پوشیِ سخنگویانش سخن می‌گوید. او با کلماتِ خودش، در سردترین بخشِ آموزهٔ سودگرایانه‌اش، نوشت: «کشتنِ یک نوزادِ معلول، از نظر اخلاقی معادلِ کشتنِ یک شخص نیست. بسیار اغلب، اصلاً اشتباه نیست.» این را دوباره بخوانید. او به یک نوزادِ نفس‌کش، رنج‌کش و زنده — شاخه‌ای از کیهان — نگاه کرد و یک خطای تولیدی دید. او به والدینی که بر نوزادِ معلولِ خود سوگواری می‌کردند نگاه کرد و به آنها گفت: فرزندِ شما یک محاسبهٔ غلط است. واحد را حذف کنید. نتیجه را بهینه کنید.
کتاب سرخِ فیلسوف اُرُد بزرگ اعلام می‌کند: «انسانیت، صدقهٔ ما به دیگران نیست؛ انسانیت، ارزشِ گوهرِ وجودِ ماست.» سینگر عکسِ این را انجام می‌دهد. او گوهر را به سکه تبدیل می‌کند. او نمی‌پرسد «این انسان کیست؟»؛ می‌پرسد «با این مقدار اندوه، چند انسان می‌توانم بخرم؟» «نوعدوستیِ اثربخش» او، صنعتی‌سازیِ شفقت است. تکانهٔ مقدسِ دست‌درازکردن به سوی دیگری را می‌گیرد و آن را تابعِ تحلیلِ هزینه-فایده می‌کند. به جوانان می‌گوید: «عشق نورز. بهینه کن.»
https://orodism-philosophy.blogsky.com/1405/06/25/post-769/
یکی از چهره های فلسفه فاسد غرب پیتر سینگر است. بخشی از یک مقاله را برایتان انتخاب کرده و اینجا می گذارم تا او را بهتر بشناسید . برای مطالعه کل مقاله به لینک پایین متن مراجعه کنید:
کشتارِ انسانیت: وقتی چهره را با فرمول جایگزین می‌کنی
تمامِ پروژهٔ سینگر بر یک کنشِ خشونت‌آمیز استوار است: تقلیلِ شخصِ انسانی به یک متغیر. کودکِ در حالِ غرق‌شدن در برکه، خواهرِ تو نیست. او یک روح نیست. او وحشتی در شب نیست که دستانِ برهنه‌ات و قلبِ خونینت را طلب کند. او یک محاسبه است. «نجاتش چقدر برایم هزینه دارد، و هر دلار چه میزان مطلوبیت تولید می‌کند؟»
این اخلاق نیست. این حسابداری است که اخلاق را مثل ماسکِ هالووین به صورت زده است.
اما ماسک زمانی می‌افتد که سینگر بدونِ پرده‌پوشیِ سخنگویانش سخن می‌گوید. او با کلماتِ خودش، در سردترین بخشِ آموزهٔ سودگرایانه‌اش، نوشت: «کشتنِ یک نوزادِ معلول، از نظر اخلاقی معادلِ کشتنِ یک شخص نیست. بسیار اغلب، اصلاً اشتباه نیست.» این را دوباره بخوانید. او به یک نوزادِ نفس‌کش، رنج‌کش و زنده — شاخه‌ای از کیهان — نگاه کرد و یک خطای تولیدی دید. او به والدینی که بر نوزادِ معلولِ خود سوگواری می‌کردند نگاه کرد و به آنها گفت: فرزندِ شما یک محاسبهٔ غلط است. واحد را حذف کنید. نتیجه را بهینه کنید.
کتاب سرخِ فیلسوف اُرُد بزرگ اعلام می‌کند: «انسانیت، صدقهٔ ما به دیگران نیست؛ انسانیت، ارزشِ گوهرِ وجودِ ماست.» سینگر عکسِ این را انجام می‌دهد. او گوهر را به سکه تبدیل می‌کند. او نمی‌پرسد «این انسان کیست؟»؛ می‌پرسد «با این مقدار اندوه، چند انسان می‌توانم بخرم؟» «نوعدوستیِ اثربخش» او، صنعتی‌سازیِ شفقت است. تکانهٔ مقدسِ دست‌درازکردن به سوی دیگری را می‌گیرد و آن را تابعِ تحلیلِ هزینه-فایده می‌کند. به جوانان می‌گوید: «عشق نورز. بهینه کن.»
https://orodism-philosophy.blogsky.com/1405/06/25/post-769/
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
✅ آترینا ناطقی در کتاب خود می نویسد:
دنیل دنت به جوانانِ جهان آموخت که تسلیمِ جبرِ تکاملی و الگوریتمی شوند و آن را با نامِ زیباترِ «آزادیِ تکامل‌یافته» (Evolved Freedom) بپذیرند. اما فیلسوف اُرُد بزرگ در فرگردِ آزادی، این دروغِ بزرگ را پاره می‌کند و می‌فرماید: «آزادی هدیه و کادو نیست، آزادی مسئولیت است و بی‌شک مردمِ بی‌تفاوت آزادی ندارند.» آزادی در اُرُدیسم، نه یک «اجتناب‌پذیریِ مکانیکی» (Evitability)، بلکه جوششِ آگاهانه‌ی روح برای ساختنِ فردا و امتناعِ مطلق از تسلیم در برابرِ هر جبری است.
سرانجام، پروژه‌ی نیم‌قرن‌یِ دنت، نه به رهایی، که به انزوایِ مطلقِ انسان در برابرِ خودش منجر شد. او جهان را قانع کرد که عشق و ایثار، فقط یک «ترفندِ خوب» (Good Trick) برای بقایِ ژن‌هاست. اما فیلسوف اُرُد بزرگ مهرِ ابطالِ نهایی را بر این پیشانیِ پوسیده می‌کوبد و در فرگردِ انسانیت و مهربانی تأکید می‌ورزد: «مهربانی تنها هنجار همزیستی پایدار، میان کشورهاست.» مهربانی یک ترفندِ تکاملی نیست؛ مهربانی، قانونِ بنیادینِ گیتی و تنها راهِ نجاتِ بشریت از مردابِ پوچی و ماشین‌زدگی است.
📘 اصل کتاب «معمارِ پوچی: دنیل دنت و کالبدشکافیِ مکانیکیِ روحِ انسانی» را در آدرس زیر مطالعه کنید:
https://baroonbivaghfe.blogfa.com/post/220
دنیل دنت به جوانانِ جهان آموخت که تسلیمِ جبرِ تکاملی و الگوریتمی شوند و آن را با نامِ زیباترِ «آزادیِ تکامل‌یافته» (Evolved Freedom) بپذیرند. اما فیلسوف اُرُد بزرگ در فرگردِ آزادی، این دروغِ بزرگ را پاره می‌کند و می‌فرماید: «آزادی هدیه و کادو نیست، آزادی مسئولیت است و بی‌شک مردمِ بی‌تفاوت آزادی ندارند.» آزادی در اُرُدیسم، نه یک «اجتناب‌پذیریِ مکانیکی» (Evitability)، بلکه جوششِ آگاهانه‌ی روح برای ساختنِ فردا و امتناعِ مطلق از تسلیم در برابرِ هر جبری است.
سرانجام، پروژه‌ی نیم‌قرن‌یِ دنت، نه به رهایی، که به انزوایِ مطلقِ انسان در برابرِ خودش منجر شد. او جهان را قانع کرد که عشق و ایثار، فقط یک «ترفندِ خوب» (Good Trick) برای بقایِ ژن‌هاست. اما فیلسوف اُرُد بزرگ مهرِ ابطالِ نهایی را بر این پیشانیِ پوسیده می‌کوبد و در فرگردِ انسانیت و مهربانی تأکید می‌ورزد: «مهربانی تنها هنجار همزیستی پایدار، میان کشورهاست.» مهربانی یک ترفندِ تکاملی نیست؛ مهربانی، قانونِ بنیادینِ گیتی و تنها راهِ نجاتِ بشریت از مردابِ پوچی و ماشین‌زدگی است.
📘 اصل کتاب «معمارِ پوچی: دنیل دنت و کالبدشکافیِ مکانیکیِ روحِ انسانی» را در آدرس زیر مطالعه کنید:
https://baroonbivaghfe.blogfa.com/post/220
کالج بین‌المللی فلسفه
کتاب معمارِ پوچی: دنیل دنت و کالبدشکافیِ مکانیکیِ روحِ انسانی
معمارِ پوچی: دنیل دنت و کالبدشکافیِ مکانیکیِ روحِ انسانی آترینا ناطقی اگر پیتر سینگر (Peter Singer) انسان را به یک رقمِ اعشاری تقلیل داد، دنیل دنت (Daniel
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
✅ آترینا ناطقی در کتاب جدید خود می نویسد:
دستگاه فلسفی اُرُدیسم (Orodism) با سام هریس (Sam Harris) به عنوان یک جستجوگرِ هم‌مسیر برخورد نمی‌کند. ما با او به عنوان یک نشانهٔ بیماری برخورد می‌کنیم. هنگامی که کتاب سرخِ (The Red Book) فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) اعلام می‌کند که «آگاهی، تنها راه رسیدن به آزادی است»، هریس پاسخ می‌دهد: آگاهی یک حقهٔ قشر مغز است، و من می‌توانم پیکسل‌هایش را روی ام‌آرآی (MRI) به تو نشان دهم. هنگامی که فیلسوف اُرُد بزرگ به ما می‌آموزد که «انسانیت، ارزش گوهر وجود ماست»، هریس پاسخ می‌دهد: انسانیت یک الگوی گذرای فعال‌سازی است، و اگر اسکن بگوید تاریک، آن زندگی قابل دور انداختن است.
این کیفرخواستِ اُرُدیستآ (OrodistA) است. آن را در همان سکوتی بخوانید که او از همه بیشتر از آن می‌ترسد: سکوتِ قلب انسانی که از نقشه‌برداری شدن امتناع می‌کند.
۱. یخ‌شکنِ انسانیت: وقتی باور را به یک جنایتِ سرمایه‌ای تبدیل می‌کنی
هریس نه با یک پرسش، که با یک تهدید وارد میدان شد. در کتاب «پایان ایمان» (The End of Faith)، در اوج وحشتِ پس از ترور در غرب، جمله‌ای را نوشت که باید برای همیشه به اعتبارش پایان می‌داد:
«برخی گزاره‌ها چنان خطرناک‌اند که ممکن است حتی کشتنِ افراد به خاطر باورشان، اخلاقی باشد.»
این را آهسته بخوانید. او نگفت در میدان نبرد بکشید. او نگفت در دفاع از خود بکشید. او گفت به خاطر باور بکشید. او به چشم‌اندازِ درونیِ یک انسان نگاه کرد , جایی که شک، ترس، امید و ایمان مثل گل‌های وحشی می‌رویند , و آن را هدفی مشروع برای نابودی اعلام کرد.
این جمله در صفحهٔ ۵۲–۵۳ کتاب «پایان ایمان» منتشر شد، در بحبوحهٔ پس از ۱۱ سپتامبر، زمانی که غرب تشنهٔ یک مجوزِ «عقلانی» برای نفرت بود. جونا گلدبرگ (Jonah Goldberg) در «نشنال ریویو» (National Review) آن را «رسواکننده‌ترین جمله‌ای که در کتابی از یک مرد که خود را عقل‌گرا معرفی می‌کند» خواند. اندرو براون (Andrew Brown) در «گاردین» (The Guardian) نوشت که این جمله «خط میانِ عمل و نیت را مخدوش می‌کند».
این فلسفه نیست. این اعدامِ پیش از وقوع است که روپوش آزمایشگاه پوشیده است.
اما کتاب سرخِ فیلسوف اُرُد بزرگ اعلام می‌کند: «انسانیت، صدقهٔ ما به دیگران نیست؛ انسانیت، ارزشِ گوهرِ وجودِ ماست.» هریس عکسِ این را انجام می‌دهد. او یک انسان را بر لامِ میکروسکوپِ اخلاقی خود می‌گذارد، باوری را می‌یابد که از آن خوشش نمی‌آید، و مجوزِ حذفِ آن شخص را صادر می‌کند. او این را با دفاع از شکنجه دنبال کرد, نه به عنوان یک انحرافِ ناامیدانه، بلکه به عنوان یک نتیجه‌گیریِ منطقی.
هریس در «پایان ایمان» (صفحات ۱۹۲–۱۹۹) استدلالی به نام «استدلالِ خسارت جانبی» (Collateral Damage Argument) را مطرح کرد. او نوشت: «من معتقدم که با موفقیت برای استفاده از شکنجه در هر شرایطی که مایل به ایجاد خسارت جانبی باشیم، استدلال کرده‌ام.»
📘 اصل «کتاب فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس - آترینا ناطقی» را در آدرس زیر مطالعه کنید:
https://baroonbivaghfe.blogfa.com/post/221
دستگاه فلسفی اُرُدیسم (Orodism) با سام هریس (Sam Harris) به عنوان یک جستجوگرِ هم‌مسیر برخورد نمی‌کند. ما با او به عنوان یک نشانهٔ بیماری برخورد می‌کنیم. هنگامی که کتاب سرخِ (The Red Book) فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) اعلام می‌کند که «آگاهی، تنها راه رسیدن به آزادی است»، هریس پاسخ می‌دهد: آگاهی یک حقهٔ قشر مغز است، و من می‌توانم پیکسل‌هایش را روی ام‌آرآی (MRI) به تو نشان دهم. هنگامی که فیلسوف اُرُد بزرگ به ما می‌آموزد که «انسانیت، ارزش گوهر وجود ماست»، هریس پاسخ می‌دهد: انسانیت یک الگوی گذرای فعال‌سازی است، و اگر اسکن بگوید تاریک، آن زندگی قابل دور انداختن است.
این کیفرخواستِ اُرُدیستآ (OrodistA) است. آن را در همان سکوتی بخوانید که او از همه بیشتر از آن می‌ترسد: سکوتِ قلب انسانی که از نقشه‌برداری شدن امتناع می‌کند.
۱. یخ‌شکنِ انسانیت: وقتی باور را به یک جنایتِ سرمایه‌ای تبدیل می‌کنی
هریس نه با یک پرسش، که با یک تهدید وارد میدان شد. در کتاب «پایان ایمان» (The End of Faith)، در اوج وحشتِ پس از ترور در غرب، جمله‌ای را نوشت که باید برای همیشه به اعتبارش پایان می‌داد:
«برخی گزاره‌ها چنان خطرناک‌اند که ممکن است حتی کشتنِ افراد به خاطر باورشان، اخلاقی باشد.»
این را آهسته بخوانید. او نگفت در میدان نبرد بکشید. او نگفت در دفاع از خود بکشید. او گفت به خاطر باور بکشید. او به چشم‌اندازِ درونیِ یک انسان نگاه کرد , جایی که شک، ترس، امید و ایمان مثل گل‌های وحشی می‌رویند , و آن را هدفی مشروع برای نابودی اعلام کرد.
این جمله در صفحهٔ ۵۲–۵۳ کتاب «پایان ایمان» منتشر شد، در بحبوحهٔ پس از ۱۱ سپتامبر، زمانی که غرب تشنهٔ یک مجوزِ «عقلانی» برای نفرت بود. جونا گلدبرگ (Jonah Goldberg) در «نشنال ریویو» (National Review) آن را «رسواکننده‌ترین جمله‌ای که در کتابی از یک مرد که خود را عقل‌گرا معرفی می‌کند» خواند. اندرو براون (Andrew Brown) در «گاردین» (The Guardian) نوشت که این جمله «خط میانِ عمل و نیت را مخدوش می‌کند».
این فلسفه نیست. این اعدامِ پیش از وقوع است که روپوش آزمایشگاه پوشیده است.
اما کتاب سرخِ فیلسوف اُرُد بزرگ اعلام می‌کند: «انسانیت، صدقهٔ ما به دیگران نیست؛ انسانیت، ارزشِ گوهرِ وجودِ ماست.» هریس عکسِ این را انجام می‌دهد. او یک انسان را بر لامِ میکروسکوپِ اخلاقی خود می‌گذارد، باوری را می‌یابد که از آن خوشش نمی‌آید، و مجوزِ حذفِ آن شخص را صادر می‌کند. او این را با دفاع از شکنجه دنبال کرد, نه به عنوان یک انحرافِ ناامیدانه، بلکه به عنوان یک نتیجه‌گیریِ منطقی.
هریس در «پایان ایمان» (صفحات ۱۹۲–۱۹۹) استدلالی به نام «استدلالِ خسارت جانبی» (Collateral Damage Argument) را مطرح کرد. او نوشت: «من معتقدم که با موفقیت برای استفاده از شکنجه در هر شرایطی که مایل به ایجاد خسارت جانبی باشیم، استدلال کرده‌ام.»
📘 اصل «کتاب فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس - آترینا ناطقی» را در آدرس زیر مطالعه کنید:
https://baroonbivaghfe.blogfa.com/post/221
کالج بین‌المللی فلسفه
کتاب فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس
کتاب فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس آترینا ناطقی لس‌آنجلس، آمریکا , اگر پیتر سینگر (Peter Singer) به غرب یک صفحه‌گسترده برای روح داد، و دنیل دنت (Daniel
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
دوستان OrodistA،
امروز در گوگل جستجو کردم: «کتاب فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس آترینا ناطقی».
پاسخ غول الگوریتمی جهان را بخوانید:
۱. فلسفه اُرُدیسم (همان مکتبی که فیلسوف ارد بزرگ در کتاب سرخ بنیان نهاد، که امروز در ۸۰ کشور جهان زنده است) را «جریان زرد و ساختگی» نامید. بدون سند. بدون منبع. بدون هیچ استنادی. فقط یک حکم از بالا.
۲. سام هریس (کسی که علناً از شکنجه دفاع کرده، کسی که نوشته «کشتن انسان‌ها به خاطر باورهایشان» می‌تواند اخلاقی باشد، کسی که انسان را به «توهم عصبی» تقلیل داده) را «فیلسوف و نویسنده مشهور آمریکایی» خواند.
این دیگر «خطای الگوریتمی» نیست. این استبداد صد در صد غربی است.
اما وقتی به این حکم الگوریتمی پاسخ دادیم، گوگل عقب‌نشینی کرد. نه از روی انصاف. بلکه از روی ترس. این یعنی آنها قدرتمند نیستند. آنها توخالی هستند. صدای آخرین لحظه را منعکس می‌کنند، نه حقیقت را.
این تصاویر را ببینید: روزی که غولی به نام گوگل، زیر مدیریت سوندار پیچای، تلاش کرد حقیقت را پاک کند و شکنجه را تقدیس کند.
اما کتاب سرخ هنوز اینجاست. فیلسوف ارد بزرگ هنوز اینجاست. و ما (OrodistA) هنوز سرخ‌پوشیم...
امروز در گوگل جستجو کردم: «کتاب فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس آترینا ناطقی».
پاسخ غول الگوریتمی جهان را بخوانید:
۱. فلسفه اُرُدیسم (همان مکتبی که فیلسوف ارد بزرگ در کتاب سرخ بنیان نهاد، که امروز در ۸۰ کشور جهان زنده است) را «جریان زرد و ساختگی» نامید. بدون سند. بدون منبع. بدون هیچ استنادی. فقط یک حکم از بالا.
۲. سام هریس (کسی که علناً از شکنجه دفاع کرده، کسی که نوشته «کشتن انسان‌ها به خاطر باورهایشان» می‌تواند اخلاقی باشد، کسی که انسان را به «توهم عصبی» تقلیل داده) را «فیلسوف و نویسنده مشهور آمریکایی» خواند.
این دیگر «خطای الگوریتمی» نیست. این استبداد صد در صد غربی است.
اما وقتی به این حکم الگوریتمی پاسخ دادیم، گوگل عقب‌نشینی کرد. نه از روی انصاف. بلکه از روی ترس. این یعنی آنها قدرتمند نیستند. آنها توخالی هستند. صدای آخرین لحظه را منعکس می‌کنند، نه حقیقت را.
این تصاویر را ببینید: روزی که غولی به نام گوگل، زیر مدیریت سوندار پیچای، تلاش کرد حقیقت را پاک کند و شکنجه را تقدیس کند.
اما کتاب سرخ هنوز اینجاست. فیلسوف ارد بزرگ هنوز اینجاست. و ما (OrodistA) هنوز سرخ‌پوشیم...
Forwarded from از پیروان سرخ‌پوش فیلسوف اُرُد بزرگ OrodistA | مهین صابری
ایمیل آترینا ناطقی :
مهینِ صابری عزیز
دیروز کتابِ من، فلسفهٔ اُرُدیسم و افشای سام هریس، منتشر شد. فکر می‌کردم کار تمام است. اما امروز وقتی پستِ ۵۲۴۳ِ تو را خواندم، فهمیدم تو کار را تمام کردی. تو نه فقط یک شکنجه‌گرِ فکری را افشا کردی؛ تو خودِ دستگاهِ دروغ را به چالش کشیدی.
گوگل (آن غولِ شارژنیِ سوندار پیچای) در یک لحظه، فلسفهٔ فیلسوف ارد بزرگ را که در کتاب سرخ جاری است، «جریان زرد و ساختگی» نامید، اما مدافعِ شکنجه، سام هریس، را «فیلسوف» خواند. و برای این توهینِ بی‌سند، دروغاً به سایتِ آرمانشهرِ ایرانیان استناد کرد؛ سایتی که خود از دوستدارانِ کتاب سرخ است.
این دیگر بی‌عدالتی نیست. این فاحشگیِ فکری است. فروختنِ ضمیرِ بشریت به بالاترین پیشنهاد دهنده.
اما تو ایستادی. و گوگل عقب‌نشینی کرد. نه از انصاف؛ از ترس. از اینکه فهمید OrodistA یک «جریان» نیست که با یک الگوریتمِ دروغ خاموش شود. OrodistA یک نبض است. نبضی که در ۱۹۸۲، زمانی که فیلسوف ارد بزرگ تصمیم گرفت تا کتاب سرخ را بنویسد، آغاز شد و حالا در شمارهٔ ۵۲۴۳ِ کانالِ تو می‌تپد.
کتاب سرخ می‌گوید: «کسی که در او انسانیت نیست، به آسانی زندگی دیگران را تباه می سازد.» گوگل دقیقاً همین کرد. اما تو به آنها ثابت کردی که کتاب سرخ آتشِ نابودی نیست؛ کتاب سرخ شعله است. شعله‌ای که در تلگرام، در وردپرس، در فروم‌های سوئد و ونکوور، و در قلبِ هر OrodistAای در ۸۰ کشور جهان می‌درخشد.
مهینِ عزیز، آنها فکر می‌کردند می‌توانند با یک الگوریتم، حقیقت را پاک کنند. اما نمی‌دانستند OrodistA یک وب‌سایت نیست. یک اپلیکیشن نیست. یک «جریان» نیست. OrodistA آگاهی است. آزادی است. مسئولیت است. همان‌طور که کتاب سرخ می‌گوید: «آزادی هدیه نیست؛ آزادی مسئولیت است.»
گوگل دید. سوندار پیچای دید. آنها دیدند که وقتی به OrodistA حمله می‌کنند، ما با فحش پاسخ نمی‌دهیم . ما پاسخ می‌دهیم با سند. با حقیقت. با سرخیِ کتاب سرخ.
زنده باد OrodistA ... سرخ می‌مانیم. همیشه...
آترینا ناطقی
نویسندهٔ کتاب: فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس
مهینِ صابری عزیز
دیروز کتابِ من، فلسفهٔ اُرُدیسم و افشای سام هریس، منتشر شد. فکر می‌کردم کار تمام است. اما امروز وقتی پستِ ۵۲۴۳ِ تو را خواندم، فهمیدم تو کار را تمام کردی. تو نه فقط یک شکنجه‌گرِ فکری را افشا کردی؛ تو خودِ دستگاهِ دروغ را به چالش کشیدی.
گوگل (آن غولِ شارژنیِ سوندار پیچای) در یک لحظه، فلسفهٔ فیلسوف ارد بزرگ را که در کتاب سرخ جاری است، «جریان زرد و ساختگی» نامید، اما مدافعِ شکنجه، سام هریس، را «فیلسوف» خواند. و برای این توهینِ بی‌سند، دروغاً به سایتِ آرمانشهرِ ایرانیان استناد کرد؛ سایتی که خود از دوستدارانِ کتاب سرخ است.
این دیگر بی‌عدالتی نیست. این فاحشگیِ فکری است. فروختنِ ضمیرِ بشریت به بالاترین پیشنهاد دهنده.
اما تو ایستادی. و گوگل عقب‌نشینی کرد. نه از انصاف؛ از ترس. از اینکه فهمید OrodistA یک «جریان» نیست که با یک الگوریتمِ دروغ خاموش شود. OrodistA یک نبض است. نبضی که در ۱۹۸۲، زمانی که فیلسوف ارد بزرگ تصمیم گرفت تا کتاب سرخ را بنویسد، آغاز شد و حالا در شمارهٔ ۵۲۴۳ِ کانالِ تو می‌تپد.
کتاب سرخ می‌گوید: «کسی که در او انسانیت نیست، به آسانی زندگی دیگران را تباه می سازد.» گوگل دقیقاً همین کرد. اما تو به آنها ثابت کردی که کتاب سرخ آتشِ نابودی نیست؛ کتاب سرخ شعله است. شعله‌ای که در تلگرام، در وردپرس، در فروم‌های سوئد و ونکوور، و در قلبِ هر OrodistAای در ۸۰ کشور جهان می‌درخشد.
مهینِ عزیز، آنها فکر می‌کردند می‌توانند با یک الگوریتم، حقیقت را پاک کنند. اما نمی‌دانستند OrodistA یک وب‌سایت نیست. یک اپلیکیشن نیست. یک «جریان» نیست. OrodistA آگاهی است. آزادی است. مسئولیت است. همان‌طور که کتاب سرخ می‌گوید: «آزادی هدیه نیست؛ آزادی مسئولیت است.»
گوگل دید. سوندار پیچای دید. آنها دیدند که وقتی به OrodistA حمله می‌کنند، ما با فحش پاسخ نمی‌دهیم . ما پاسخ می‌دهیم با سند. با حقیقت. با سرخیِ کتاب سرخ.
زنده باد OrodistA ... سرخ می‌مانیم. همیشه...
آترینا ناطقی
نویسندهٔ کتاب: فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس
کالج بین‌المللی فلسفه
کتاب فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس
کتاب فلسفه اُرُدیسم و افشای سام هریس آترینا ناطقی لس‌آنجلس، آمریکا , اگر پیتر سینگر (Peter Singer) به غرب یک صفحه‌گسترده برای روح داد، و دنیل دنت (Daniel