— Nega odatdagidek ularga tanbeh bermayapsan?
— Oldin ular bilan qolishni istaganim uchun ham tanbeh berardim.
Ammo bu gal o'zimni tiydim va ketishni istadim...
Agar ketishni istasam eshikni jimgina qulflaymanda, ketaman.
Kishi alangalanib yongandan so'ng sovuq kul bo'ladi!

Do'stim, tanbeh bu - jarohatni tozalashdir,
Jarohatni tozalamay turib tikib bo'lmasdi.
Lekin bu gal ish boshqacha,
Hamma jarohatni ham davolab bo'lmas ekan.
Ba'zan doktorlar qolgan tana sog'lom qolsin deb, kasal a'zoni kesib tashlashadi.
Men qilayotgan ish ham aynan shudir, menda qolganlarni yig'ib olamanda, yo'lda davom etaman!

Hislarni rioya qilishga qarshi emasman, ammo bu mening hislarim evaziga bo'lmasligi kerak!
Ko'ngil olishga ham qarshiligim yo'q, lekin uning to'lovi qalbim sinishi bo'lmasligi kerak!

Do'stim,
Menda 360 ta suyak, 1 ta qalb bor,
Suyaklarim qolib, qalbimni sindirishdi!
Barcha suyaklarimni sindirib, qalbimni qoldirishganda edi, ularni sevishda davom etaverardim..!

Кеча ва бугун

Кеча олимларнинг илмига ҳавас қилар эдим.
Бугун тақводорларнинг амалига мафтунман.

Кеча Аллоҳдан сўрайверардим.
Бугун Аллоҳнинг олдида сўралишим борлигини биламан.

Кеча яшашим кераклигини билардим.
Бугун ўлим муқаррар эканини англаганман.