🔻بوی کافور عطر چای

📝 حامد عسکری، شاعر و نویسنده در یادداشتی برای فرهیختگان نوشت:

🔻 همین که می‌توانستی بگویی خوش آمدید و وزن یک گلاب‌پاش نقره‌ای حدوداً دویست گرمی را دست‌هایت جان داشته باشد که تحمل کنی و یک ساعت سر پا بایستی می‌شدی نوکر، یعنی آغازگر مسیری بودی که تهش را می‌دیدی... ما چهارده تا نوه این‌جوری بودیم. همه با گلاب دادن در ورودی خونه‌ میزمحمد شروع کردیم. پدربزرگمان بود خدابیامرز و سالی ده شب روضه‌ خانگی داشت، ما دم در می‌ایستادیم، گلاب‌پاش به دست می‌گرفتیم. نوه‌ بعدی که بزرگتر بود کفش جفت می‌کرد، توی جاکفشی می‌گذاشت و نفر بعدی آب و نفر بعدی چای و نان قندی یا کلوچه‌ کشمشی...

🔻 حالا کی می‌فهمیدیم روضه نزدیک است؟ تقویم جلالی که حالیمان نبود، هجری و شمسی هم هیچ، از روی تعطیلی مدرسه، از روی فصل گیلاس و زردآلو و فالوده‌ کرمانی، زمستان و تابستان را آمار می‌گرفتیم. فصل روضه هم خاص بود، اتوبوس آقای جمالزهی می‌پیچید توی کوچه یک بوق کشدار می‌زد. جمالزهی راننده اتوبوس بود، همان اتوبوسی که میزمحمد سوارش شد برود مشهد و توی راه به بغل غلتید و چندتایی کشته داد و همان شب سرد میزمحمد نذر کرد از لای این آهن‌های مچاله زنده بیرون بیاید، ده شب روضه بخواند هر سال. صندلی دوم بود و جمالزهی راننده اهل سنت هم نمی‌دانم از کجا این قرارداد را با حسین علیه‌السلام شنیده و همان‌جا گفته قند و چایش هم با من...

🔻 جمالزهی یک گونی قند و سه کیلو چایی شکسته‌ مارک چکش سبز را می‌گذاشت وسط خانه و می‌رفت. می‌گفت بهترین چای بنگلادشه. بعد یک کاسه فالوده کرمانی یخمال سر می‌کشید و بعد بیب صدیقه از زیر قرآن ردش می‌کرد، بعد جمالزهی یک چیزهایی به بلوچی می‌گفت چشم‌هایش خیس می‌شد می‌رفت. میزمحمد آلزایمر گرفت، تقریباً هیچ‌چیزی یادش نبود، هیچ‌کس را نمی‌شناخت، با همه مهربان بود و لبخند به لب داشت، موسم روضه‌اش شد، سیاهی‌ها را که زدیم، نشست روی صندلی، یک چایی دادیم دستش. بعد اشاره کرد به من گفت اسم شما چیه؟ گفتم حامدم آقا جان... گفت این خونه کیه؟ گفتم خونه میزمحمد متقی... گفت من به گمونم جوون بودم توی این خونه روضه اومدم... روضه خوبی دارن... چندتا بچه هم دم در وایمیستادن و گلاب می‌دادن...کجان؟ خودم بودم. من همان بچه بودم... سجاد همان بچه بود... احسان، مهدی، صدرا، محمد... ما بزرگ شده بودیم... میزمحمد ما را نمی‌شناخت... فقط خانه را می‌شناخت آن‌هم فقط خانه سیاهی‌زده... میزمحمد آن‌قدر فراموشی گرفت که یک روز صبح یادش رفت نفس بکشد و خاطره شد.شد یک قاب عکس کنار قفس مرغ عشق‌های بیب صدیقه، یک قاب عکس توی خانه ما در بم. یک بک‌گراند روی گوشی محسن توی ونکوور و یک نقاشی سیاه‌قلم توی کالیفرنیا... حانیه هفت هشت سال بعد وسط یک برف متواتر خواب میزمحمد را دید.می‌گفت خواب دیدم یک تابلوی یک‌ونیم در دو را چسبانده روی دیوار. روی تابلوی سفید یک عالمه چراغ ریز قرمز و سبز کار شده. حانیه می‌گفت توی خوابم تابلو توی اتاق میزمحمد بود، میرزا داشت نماز می‌خواند که من رسیدم. می‌گفت توی خواب از میرزا پرسیدم این تابلو چیه؟ می‌گفت میرزا به گریه گفته این چراغ‌ها همه تعداد سلام‌هایی که به حسین علیه‌السلام دادم.

🔻 حانیه می‌گفت پرسیدم چرا بعضیش سبزه بعضیش قرمز و میرزا جواب داده سبزهاشو حسین جواب داده و علیک‌السلام...جنگ شد، درست وسط چهل و چهارسالگی‌ام.زیر موشک و بمب و حمله همه آرزویم این بود، من از مرگ نمی‌ترسم شهادت هم باشد چه بهتر ولی امسال مشکی عزای حسین را بپوشم، امسال شب تاسوعا بساط آش شله‌قلمکارم چراغش خاموش نشود، من روزه قضا کم ندارم... هزار برابرش روضه‌ قضا دارم، در میان مخلوقات خدا ما آدم‌ها کمترین گریه را بر عزای حسین علیه‌السلام کرده‌ایم و وای به حال آنکه حسین(ع) را ندارد. هر کسی یک آرزوی کاری دارد، فوتبالیست دلش می‌خواهد در جام جهانی توپ بزند، کشتی‌گیر آرزویش المپیک است، خواننده آرزوی گرمی دارد و نویسنده نوبل... من دلم نوبل و نیویورکر نمی‌خواهد.

🔻 من دلم می‌خواهد چیزی بنویسم که ترجمه شود که به جهان بفهمانم ما حسینی داریم که هزار و چهارصد سال پیش کشتندش، زن و بچه‌اش اسارت رفت و ما هزار و چهارصد سال بعد این‌سوی تاریخ در عزایش مشکی می‌پوشیم، دو ماه کنسرت نمی‌رویم، سلمانی نمی‌کنیم، عطر نمی‌زنیم و تخمه نمی‌خوریم، دوست دارم دنیا بفهمد یک‌جور گریه‌کردن هست که دهانت را ترش نمی‌کند، سردرد نمی‌گیری و اتفاقاً بعدش بهجت و سروری قلبت را می‌گیرد که توی هیچ لپ‌تاپی نمی‌شود نوشتش... این سیاهه بی‌پایان‌بندی کلاسیک تمام شد.
چون من باید بروم توی روضه، این سیاهه در اتاق چایی روضه قلمی شد درست وقتی که مداح جوان داشت می‌گفت: «والوتر الموتور...» و این خیلی غم‌انگیز است. می‌شود برای همین عبارت عاشورا مرد، «والوتر الموتور» یعنی تک‌وتنها مانده.

#از_کودکی_عاشقت_بوده‌ام ❤️

🔻 @FarhikhteganOnline