به بهانه‌ی روز خبرنگار
عکاسی خبری یا فتوژورنالیسم به عکس‌هایی گفته می‌شود که پیام و هدف اصلی آنها خبررسانی است. و آنگونه که کارشناسان رسانه تعریف می‌کنند؛ عکاسان خبری، همان نویسندگان مقاله و مخبران خبر به وسیله تصویر یا همان عکس هستند.
سه تعریف رایج دربارهٔ عکاسی خبری وجود دارد:
🔹هنری است که برای قصه‌گویی عکاسانه به کارگرفته می‌شود تا زندگی را مستند کند. پدیده‌ای جهانی است و به همه مربوط است و از محدودیت‌های زبانی و فرهنگی عبور می‌کند. فتوژورنالیسم ما را به عکس‌هایی ارجاع می‌دهد که یک داستان را بیان می‌کند؛ مثل عکس‌هایی که در رسانه‌های خبری می‌بینیم یا مجلات، گاهنامه‌ها یا هفته‌نامه‌ها. این عکس‌ها می‌تواند دربرگیرنده‌ی عکاسی مستند، عکاسی تبلیغاتی، عکاسی در صحنه، عکاسی ورزشی، زندگی جاری، علایق انسانی و به تصویر کشیدن شیوه معاصر و رایج زندگی باشد. اما نکتهٔ مهم در این بخش این است که در فتوژورنالیسم روایت عکس مقدم بر قضاوت است، یعنی باید عکس، دیگران را به قضاوت بکشد، پس لازم است به عکاسان خبری گفته شود: سعی نکنید قضاوت خود را به عکس القا کنید. در فتوژورنالیسم، عنوان یا مضمون مقدم بر عکس است و باید به مخاطبان و بینندگان و کسانی که داوری می‌کنند کمک کند تا خودشان داستان یا ماجرا را کشف کنند.
🔹ژورنالیسمی است که داستانی را از طریق تصاویر بیان می‌کند. می‌توان اینطور برداشت کرد که در ذهن غربی‌ها، فتوژورنالیسم تک فریم نیست؛ به همین علت است که همیشه یک فیچر یا گزارش تصویری جداگانه دارند و یک تک فریم؛ که تک فریم در واقع اوج گزارش تصویری است.
🔹تعریف آخری که از فتوژورنالیسم می‌توان عنوان کرد این است که گفته شود:
شکلی ویژه از ژورنالیسم است که تصاویری را خلق می‌کند تا داستانی خبری را بازگو کند؛ هرچند معمولاً اینطور فهم می‌کنند که اصل بر تک فریم است، در حالی که اینطور نیست. در حالت عام‌تر هم به مطالب بسیار مهم و جدی که عکاسی شده‌است گفته می‌شود.
♦️یادداشتی بود به بهانه روز خبرنگار و اشاره ای به بار سنگین عکاسان خبری در این عرصه که همواره پیش قراول تیمهای خبری در سخت ترین شرایط هستند، گروهی که دنیای خبر با عکسهای آنها متحول شده و خود همیشه در پس پرده هستند و دیده نمی‌شود.
جدای از عکاسان خبری رسمی، همواره آثار عکاسان دیگر هم مرجع و مورد استفاده خبرگزاریها, صفحات مختلف اطلاع‌رسانی فرهنگی ادبی و هنری مختلف بوده که متاسفانه بسیار هم شاهد بودیم که حتی حق کپی‌رایت که حداقل حق ممکن یک صاحب اثر هست هم رعایت نمی‌شود و بدون اجازه و بدون ذکر نام عکاس از آن بهره‌برداری شده چه برسد به پرداخت حق‌التالیف!!! امید که روزها و شرایط بهتری را برای صاحبان اصلی رسانه شاهد باشیم.
🔸🔹در نهایت روز خبرنگار را به تمامی خبرنگاران و عکاسان خبری و فعالین عرصه رسانه تبریک عرض نموده و برای همگی آرزوی موفقیت دارم.
ادریس خسروی زاده
مدرس عکاس
۱۷ مرداد ۱۴۰۰
Instagram.com/edris.photoes
عکاسی خبری یا فتوژورنالیسم به عکس‌هایی گفته می‌شود که پیام و هدف اصلی آنها خبررسانی است. و آنگونه که کارشناسان رسانه تعریف می‌کنند؛ عکاسان خبری، همان نویسندگان مقاله و مخبران خبر به وسیله تصویر یا همان عکس هستند.
سه تعریف رایج دربارهٔ عکاسی خبری وجود دارد:
🔹هنری است که برای قصه‌گویی عکاسانه به کارگرفته می‌شود تا زندگی را مستند کند. پدیده‌ای جهانی است و به همه مربوط است و از محدودیت‌های زبانی و فرهنگی عبور می‌کند. فتوژورنالیسم ما را به عکس‌هایی ارجاع می‌دهد که یک داستان را بیان می‌کند؛ مثل عکس‌هایی که در رسانه‌های خبری می‌بینیم یا مجلات، گاهنامه‌ها یا هفته‌نامه‌ها. این عکس‌ها می‌تواند دربرگیرنده‌ی عکاسی مستند، عکاسی تبلیغاتی، عکاسی در صحنه، عکاسی ورزشی، زندگی جاری، علایق انسانی و به تصویر کشیدن شیوه معاصر و رایج زندگی باشد. اما نکتهٔ مهم در این بخش این است که در فتوژورنالیسم روایت عکس مقدم بر قضاوت است، یعنی باید عکس، دیگران را به قضاوت بکشد، پس لازم است به عکاسان خبری گفته شود: سعی نکنید قضاوت خود را به عکس القا کنید. در فتوژورنالیسم، عنوان یا مضمون مقدم بر عکس است و باید به مخاطبان و بینندگان و کسانی که داوری می‌کنند کمک کند تا خودشان داستان یا ماجرا را کشف کنند.
🔹ژورنالیسمی است که داستانی را از طریق تصاویر بیان می‌کند. می‌توان اینطور برداشت کرد که در ذهن غربی‌ها، فتوژورنالیسم تک فریم نیست؛ به همین علت است که همیشه یک فیچر یا گزارش تصویری جداگانه دارند و یک تک فریم؛ که تک فریم در واقع اوج گزارش تصویری است.
🔹تعریف آخری که از فتوژورنالیسم می‌توان عنوان کرد این است که گفته شود:
شکلی ویژه از ژورنالیسم است که تصاویری را خلق می‌کند تا داستانی خبری را بازگو کند؛ هرچند معمولاً اینطور فهم می‌کنند که اصل بر تک فریم است، در حالی که اینطور نیست. در حالت عام‌تر هم به مطالب بسیار مهم و جدی که عکاسی شده‌است گفته می‌شود.
♦️یادداشتی بود به بهانه روز خبرنگار و اشاره ای به بار سنگین عکاسان خبری در این عرصه که همواره پیش قراول تیمهای خبری در سخت ترین شرایط هستند، گروهی که دنیای خبر با عکسهای آنها متحول شده و خود همیشه در پس پرده هستند و دیده نمی‌شود.
جدای از عکاسان خبری رسمی، همواره آثار عکاسان دیگر هم مرجع و مورد استفاده خبرگزاریها, صفحات مختلف اطلاع‌رسانی فرهنگی ادبی و هنری مختلف بوده که متاسفانه بسیار هم شاهد بودیم که حتی حق کپی‌رایت که حداقل حق ممکن یک صاحب اثر هست هم رعایت نمی‌شود و بدون اجازه و بدون ذکر نام عکاس از آن بهره‌برداری شده چه برسد به پرداخت حق‌التالیف!!! امید که روزها و شرایط بهتری را برای صاحبان اصلی رسانه شاهد باشیم.
🔸🔹در نهایت روز خبرنگار را به تمامی خبرنگاران و عکاسان خبری و فعالین عرصه رسانه تبریک عرض نموده و برای همگی آرزوی موفقیت دارم.
ادریس خسروی زاده
مدرس عکاس
۱۷ مرداد ۱۴۰۰
Instagram.com/edris.photoes
اگر دردم یکی بودی چه بودی | جبار رحمتی و ذوالفقار عسگریان
Dootari | دوتاری
اگر دردم یکی بودی چه بودی
غمانم اندکی بودی چه بودی
▫️آواز:جبار رحمتی
▫️دوتار:زنده یاد ذوالفقار عسگریان
@hawraman
غمانم اندکی بودی چه بودی
▫️آواز:جبار رحمتی
▫️دوتار:زنده یاد ذوالفقار عسگریان
@hawraman
به بهانه‌ی روز جهانی عکاسی
سال ۱۸۲۶ نییپس فرانسوی با ثبت اولین عکس تحولی در جهان تصویر, هنر و رسانه ایجاد کرد و در سال ۱۸۳۹ هنر عکاسی وارد مسیر تکاملی خود شد, درست ۳ سال بعد یعنی در سال ۱۸۴۲(آذر ۱۲۲۱هـ.ش) عکاسی در ایران رسما شروع شد و ایران در مسیر همراهی با جهان آغازگر خوبی بوده است.
هنر عکاسی در ایران رشد خوبی داشته از تربیت عکاسان تراز اول جهان گرفته تا مجامع و محافل بزرگ عکاسی, موجب شده ایرانیان در عرصه هنر عکاسی حرفی برای گفتن داشته است.
هنر عکاسی در دوره ناصرالدین شاه(۱۲۲۷ - ۱۲۷۵) به شکوفایی رسید و شاه البته با رندی تمام آقارضا عکاسباشی را ابتدا به مشهد فرستاد و مامور عکاسی از ملاهادی سبزواری( مهم‌ترین روحانی اسلامی زمان خودش) کرد تا مقبولیت هنر را از محفل روحانیت بگیرد, تاسیس عکاسخانه همایونی در کاخ گلستان و راه‌اندازی رشته عکاسی در مدرسه دارالفنون نقطه عطف هنر عکاسی دوره ناصری بود.
در دوره‌ی جدید, از تاسیس انجمن عکاسی صنعت نفت آبادان توسط ابراهیم هاشمی در سال ۱۳۳۷ و تلاشش برای تشکیل انجمن عکاسان ایران در سال ۱۳۶۰ تا حرکت‌های جدی در دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ و نهایتا در اسفند ۱۳۸۴ که انجمن ملی عکاسان ایران شکل گرفت.
عکاسان بزرگ ایرانی از هادی شفائیه (۱۳۰۲–۱۳۹۷) طراح و پایه‌گذار رشته عکاسی در دانشگاه‌های ایران گرفته تا عباس عطار (۱۳۲۳-۱۳۹۷) رییس دوره‌ای آژانس مگنوم (۱۹۹۸_۲۰۰۱) و لیست بلندبالای هنرمندانی که در این حوزه درخشیده‌اند را می‌توان نام برد.
هنر عکاسی با آنکه در میان ایرانیان همپای دیگر کشورهای دنیا رشد کرد اما هرگز نتوانسته مانند سایر کشور به عنوان هنر جایگاه و امنیت لازم را به لحاظ حقوقی و اقتصادی بدست بیاورد, چه در میان عامه مردم که عکاسی را مانند سایر رشته‌های هنری دارای جایگاه نمی‌بینند و چه از نگاه حاکمیتی بها و ارزش آنچنانی نیافته و همواره هنرمندان عکاس در تنگنای موجود (حقوقی-اقتصادی) دچار رنج بوده‌اند.
اما ایده‌ی روز جهانی عکاسی با هر هدفی و از هر زمانی که شکل گرفته توانست در میان عکاسان ایرانی بیش از سایر کشورها جا باز کند و امروز این مناسبت در ایران رسمیت بیشتری دارد, شاید بتوان دلیل اصلی این موضوع را وجود همان تنگناها دانست که در میان عکاسان ایرانی بیشتر احساس می‌شود و برهمین اساس وجود روزی که بتوانند به همدیگر تبریک بگو‌یند و با برپایی محافل و مجامع جایگاه این هنر گسترده را به جامعه بیشتر نشان دهند موجب شده شاهد مقبولیت بیشتر چنین مناسبتی در ایران باشیم.
درحالیکه این موضوع کاملا منطقی به نظر می‌رسد چیزی که جای تعجب دارد حمله برخی از عکاسان ایرانی به این مناسبت و زیر سوال بردن اعتبار آن است!
وجود چنین مناسبتی با هر اعتبار و پیشینه‌ای, نه تنها آسیبی به هنر عکاسی نمی‌زند بلکه اگر به عنوان یک فرصت به درستی توسط هم هنرمندان عکاس و هم مجامع و انجمن‌های عکاسی دیده شود می‌تواند قدمی در مسیر مقبولیت بیشتر این هنر و دستیابی به جایگاه شایسته هنرمندانش در ایران شود.
ادریس خسروی زاده
۲۸ مرداد ۱۴۰۰
@hawraman
سال ۱۸۲۶ نییپس فرانسوی با ثبت اولین عکس تحولی در جهان تصویر, هنر و رسانه ایجاد کرد و در سال ۱۸۳۹ هنر عکاسی وارد مسیر تکاملی خود شد, درست ۳ سال بعد یعنی در سال ۱۸۴۲(آذر ۱۲۲۱هـ.ش) عکاسی در ایران رسما شروع شد و ایران در مسیر همراهی با جهان آغازگر خوبی بوده است.
هنر عکاسی در ایران رشد خوبی داشته از تربیت عکاسان تراز اول جهان گرفته تا مجامع و محافل بزرگ عکاسی, موجب شده ایرانیان در عرصه هنر عکاسی حرفی برای گفتن داشته است.
هنر عکاسی در دوره ناصرالدین شاه(۱۲۲۷ - ۱۲۷۵) به شکوفایی رسید و شاه البته با رندی تمام آقارضا عکاسباشی را ابتدا به مشهد فرستاد و مامور عکاسی از ملاهادی سبزواری( مهم‌ترین روحانی اسلامی زمان خودش) کرد تا مقبولیت هنر را از محفل روحانیت بگیرد, تاسیس عکاسخانه همایونی در کاخ گلستان و راه‌اندازی رشته عکاسی در مدرسه دارالفنون نقطه عطف هنر عکاسی دوره ناصری بود.
در دوره‌ی جدید, از تاسیس انجمن عکاسی صنعت نفت آبادان توسط ابراهیم هاشمی در سال ۱۳۳۷ و تلاشش برای تشکیل انجمن عکاسان ایران در سال ۱۳۶۰ تا حرکت‌های جدی در دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ و نهایتا در اسفند ۱۳۸۴ که انجمن ملی عکاسان ایران شکل گرفت.
عکاسان بزرگ ایرانی از هادی شفائیه (۱۳۰۲–۱۳۹۷) طراح و پایه‌گذار رشته عکاسی در دانشگاه‌های ایران گرفته تا عباس عطار (۱۳۲۳-۱۳۹۷) رییس دوره‌ای آژانس مگنوم (۱۹۹۸_۲۰۰۱) و لیست بلندبالای هنرمندانی که در این حوزه درخشیده‌اند را می‌توان نام برد.
هنر عکاسی با آنکه در میان ایرانیان همپای دیگر کشورهای دنیا رشد کرد اما هرگز نتوانسته مانند سایر کشور به عنوان هنر جایگاه و امنیت لازم را به لحاظ حقوقی و اقتصادی بدست بیاورد, چه در میان عامه مردم که عکاسی را مانند سایر رشته‌های هنری دارای جایگاه نمی‌بینند و چه از نگاه حاکمیتی بها و ارزش آنچنانی نیافته و همواره هنرمندان عکاس در تنگنای موجود (حقوقی-اقتصادی) دچار رنج بوده‌اند.
اما ایده‌ی روز جهانی عکاسی با هر هدفی و از هر زمانی که شکل گرفته توانست در میان عکاسان ایرانی بیش از سایر کشورها جا باز کند و امروز این مناسبت در ایران رسمیت بیشتری دارد, شاید بتوان دلیل اصلی این موضوع را وجود همان تنگناها دانست که در میان عکاسان ایرانی بیشتر احساس می‌شود و برهمین اساس وجود روزی که بتوانند به همدیگر تبریک بگو‌یند و با برپایی محافل و مجامع جایگاه این هنر گسترده را به جامعه بیشتر نشان دهند موجب شده شاهد مقبولیت بیشتر چنین مناسبتی در ایران باشیم.
درحالیکه این موضوع کاملا منطقی به نظر می‌رسد چیزی که جای تعجب دارد حمله برخی از عکاسان ایرانی به این مناسبت و زیر سوال بردن اعتبار آن است!
وجود چنین مناسبتی با هر اعتبار و پیشینه‌ای, نه تنها آسیبی به هنر عکاسی نمی‌زند بلکه اگر به عنوان یک فرصت به درستی توسط هم هنرمندان عکاس و هم مجامع و انجمن‌های عکاسی دیده شود می‌تواند قدمی در مسیر مقبولیت بیشتر این هنر و دستیابی به جایگاه شایسته هنرمندانش در ایران شود.
ادریس خسروی زاده
۲۸ مرداد ۱۴۰۰
@hawraman
Telegram
attach 📎
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دوستان عزیز سلام
یک صحبت کوتاه داشته باشیم, تقریبا هر روز, از طرق مختلف مراجعینی(مجازی) دارم که درمورد عکاسی سوالاتی دارند.
هرچند ادب مکالمه حکم می‌کند در ابتدای هر گفتگو بعد از سلام خود را معرفی کنیم اما خوب بعضی سوالات پاسخ کوتاه دارند و به هرشکل میشه گذشت و پاسخ داد اما برخی سوالات هرچند در ذهن شما خیلی ساده هستند اما پاسخ‌شان گاهی چند جلسه آموزشی را می‌طلبد و برای هر آموزش دانستن نام یادگیرنده, سن و تحصیلات یک موضوع ساده و طبیعی است و نباید پرسیده شود بلکه در ابتدای مکالمه توسط خود یادگیرنده عنوان شود.
یا برای خرید تجهیزات و گرفتن قیمت فروشگاههای بسیاری هستند و مشاورین فروش توانمند دارند, من نه فروشگاه دارم و نه مشاور فروش هستم که می‌پرسید و می‌روید.
برای من آموزش دادن و راهنمایی کردن افتخارست و در این سالها افراد بسیاری را حتی بصورت کاملا رایگان آموزش داده‌ام, اما حفظ حرمت معلم و رعایت ادب مکالمه لازم و ضروری است.
برقرار باشید.
یک صحبت کوتاه داشته باشیم, تقریبا هر روز, از طرق مختلف مراجعینی(مجازی) دارم که درمورد عکاسی سوالاتی دارند.
هرچند ادب مکالمه حکم می‌کند در ابتدای هر گفتگو بعد از سلام خود را معرفی کنیم اما خوب بعضی سوالات پاسخ کوتاه دارند و به هرشکل میشه گذشت و پاسخ داد اما برخی سوالات هرچند در ذهن شما خیلی ساده هستند اما پاسخ‌شان گاهی چند جلسه آموزشی را می‌طلبد و برای هر آموزش دانستن نام یادگیرنده, سن و تحصیلات یک موضوع ساده و طبیعی است و نباید پرسیده شود بلکه در ابتدای مکالمه توسط خود یادگیرنده عنوان شود.
یا برای خرید تجهیزات و گرفتن قیمت فروشگاههای بسیاری هستند و مشاورین فروش توانمند دارند, من نه فروشگاه دارم و نه مشاور فروش هستم که می‌پرسید و می‌روید.
برای من آموزش دادن و راهنمایی کردن افتخارست و در این سالها افراد بسیاری را حتی بصورت کاملا رایگان آموزش داده‌ام, اما حفظ حرمت معلم و رعایت ادب مکالمه لازم و ضروری است.
برقرار باشید.
دهم-تصویرسازی و تایپوگرافی.pdf
8.3 MB
کتاب‌های تخصصی پایه دهم رشته‌ی فوتوگرافیک
photoshop-1.pdf
5.9 MB
آموزش فوتوشاپ برای رشتەهای گرافیک و فوتوگرافیک