АММО МАЪНОСИ ДУРУСТ
Қариялар кўп ривоятларни айтиб туришади. Улар санад ва матн жиҳатидан саҳиҳ бўлмасада, аммо маънан дурустдир.
Мана ўша ривоятлардан бири:
"Сулаймон алайҳис саломнинг даврларида бир қуш сув ичгани борибди. Аммо у ерда болалар ўйнаб туришган экан. Қуш: "Болалар тарқалгунча кутиб турай, яна улардан менга бирор захмат етмасин. Улар кетса мазза қилиб сув ичиб чанқоғимни қондираман", деб кутиб турибди.
Бироздан сўнг болалар тарқала бошлашибди. Уларнинг охиргиси кетиши билан сувнинг олдига бир узун соқолли, виқорли бир чол келибди. Қуш ўзича дебди: "Бу шайхдан менга ҳеч қанақа зарар етмаса керак. Бунақа соқол фақат шайхларда, обид ва зоҳидларда бўлади".
Қуш шундай деб сув ичгани тушган экан, ҳали чол унга қараб тош отибди. Тош унинг бир кўзини кўр қилибди. Қуш чолдан шикоят қилгани Сулаймон алайҳис саломнинг ҳузурларига келибди. Сулаймон алайҳис салом дарров чолни чақиртирибдилар. Икки хусумадгўйнинг гапини эшитиб кўрган Сулаймон алайҳис салом қасос учун чолнинг кўзини ўйиб олишга ҳукм қилибдилар. Шунда қуш Сулаймон алайҳис саломни тўхтатиб шундай дебди:
"Эй Аллоҳнинг пайғамбари! Унинг кўзига тегманг. Кўзларининг айби йўқ. Унинг соқолини қириб ташланг. Аллоҳга қасамки, унга ишонишимга, бемалол бўлишимга унинг соқоли сабабчи!".
Ҳақиқатдан ҳам дин ташқи кўриниш бўлишдан аввал гавҳардир, мағздир. Шаксиз иккаласи ҳам муҳим. Аммо қалби фожир одамнинг ташқи кўриниши дин бўлиши қанчалар қабиҳ! Аксинча, ташқи кўринишида дин кўринмасада Аллоҳдан қўрқадиган покиза қалб қандай гўзал!
Соқолимизни узун қилишдан олдинроқ инсонлар молидан, уларнинг ҳақларидан қўлимизни тортишимиз лозим.
Тишларимизни мисвок билан тозалашдан олдин уларни инсонларни гўштини ейишдан тозалашимиз керак.
Луқмони ҳаким ўғлига айтган экан:
"Ўғлим! Битта бўлса ҳам эҳтиёт бўлиш лозим бўлган кишидан эҳтиёт бўлавер. Қалбинг фожир бўла туриб ўзингни инсонларга Аллоҳдан қўрқадиган киши қилиб кўрсатма!".
#Ибрат
Қариялар кўп ривоятларни айтиб туришади. Улар санад ва матн жиҳатидан саҳиҳ бўлмасада, аммо маънан дурустдир.
Мана ўша ривоятлардан бири:
"Сулаймон алайҳис саломнинг даврларида бир қуш сув ичгани борибди. Аммо у ерда болалар ўйнаб туришган экан. Қуш: "Болалар тарқалгунча кутиб турай, яна улардан менга бирор захмат етмасин. Улар кетса мазза қилиб сув ичиб чанқоғимни қондираман", деб кутиб турибди.
Бироздан сўнг болалар тарқала бошлашибди. Уларнинг охиргиси кетиши билан сувнинг олдига бир узун соқолли, виқорли бир чол келибди. Қуш ўзича дебди: "Бу шайхдан менга ҳеч қанақа зарар етмаса керак. Бунақа соқол фақат шайхларда, обид ва зоҳидларда бўлади".
Қуш шундай деб сув ичгани тушган экан, ҳали чол унга қараб тош отибди. Тош унинг бир кўзини кўр қилибди. Қуш чолдан шикоят қилгани Сулаймон алайҳис саломнинг ҳузурларига келибди. Сулаймон алайҳис салом дарров чолни чақиртирибдилар. Икки хусумадгўйнинг гапини эшитиб кўрган Сулаймон алайҳис салом қасос учун чолнинг кўзини ўйиб олишга ҳукм қилибдилар. Шунда қуш Сулаймон алайҳис саломни тўхтатиб шундай дебди:
"Эй Аллоҳнинг пайғамбари! Унинг кўзига тегманг. Кўзларининг айби йўқ. Унинг соқолини қириб ташланг. Аллоҳга қасамки, унга ишонишимга, бемалол бўлишимга унинг соқоли сабабчи!".
Ҳақиқатдан ҳам дин ташқи кўриниш бўлишдан аввал гавҳардир, мағздир. Шаксиз иккаласи ҳам муҳим. Аммо қалби фожир одамнинг ташқи кўриниши дин бўлиши қанчалар қабиҳ! Аксинча, ташқи кўринишида дин кўринмасада Аллоҳдан қўрқадиган покиза қалб қандай гўзал!
Соқолимизни узун қилишдан олдинроқ инсонлар молидан, уларнинг ҳақларидан қўлимизни тортишимиз лозим.
Тишларимизни мисвок билан тозалашдан олдин уларни инсонларни гўштини ейишдан тозалашимиз керак.
Луқмони ҳаким ўғлига айтган экан:
"Ўғлим! Битта бўлса ҳам эҳтиёт бўлиш лозим бўлган кишидан эҳтиёт бўлавер. Қалбинг фожир бўла туриб ўзингни инсонларга Аллоҳдан қўрқадиган киши қилиб кўрсатма!".
#Ибрат
👍45🔥8👏2
Тафаккур
Ривоятларда келадики, бир куни шайх Абдулқодир Жийлоний шогирдлари билан Боғдоднинг қадимги кўчаларидан ўтиб кетаётган эди. Йўл четидаги ариқда кийимлари абгор ҳолда бир маст одамнинг ётганини кўрдилар. Маст уларни тўхтатиб шайхга қараб "Эй Абдулқодир! Аллоҳ қодирми ёки қодир эмасми?" деди. Шайх табассум қилиб "Албатта, Аллоҳ қодир" деди. У иккинчи марта "Эй Абдулқодир! Аллоҳ қодирми ёки қодир эмасми?" деди. Шайх яна табассум қилиб "Албатта, Аллоҳ қодир" деди. У учинчи марта "Эй Абдулқодир! Аллоҳ қодирми ёки қодир эмасми?" деди. Шунда шайх Абдулқодир йиғлаб саждага бош урди. "Албатта, Аллоҳ қодир... Аллоҳ қодир... Аллоҳ қодир..." деди. Сўнг шогирдларига уни олиб бориб ювиб-тараб ҳурмат кўрсатишни буюрди. Шогирдлар шайхнинг ушбу ишидан таажжубга тушдилар ва маст кишининг сўзидаги маъноларни сўрадилар. Шайх " У биринчи саволида "Аллоҳ мени тавбамни қабул қилишга қодирми" деб сўради. Мен албатта, деб жавоб бердим. У иккинчи саволида "Аллоҳ мени сенинг мақомингга кўтаришга қодирми?" деб сўради. Мен албатта, деб жавоб бердим. У учинчи саволида "Аллоҳ таоло сени менинг ўрнимга тушириб юборишга қодирми?" деб сўради. Мен қалбимда қўрқинч пайдо бўлиб йиғладим ва албатта, албатта, албатта.., деб жавоб бердим. Сўнг Аллоҳга ўзининг макри (синови)дан хотиржам қилиб қўймаслигини сўраб дуо қилдим ва саждага йиқилдим" деди.
Ибрат..
Эй инсон! Мартабанг, амалинг, ибодатинг, илминг, соғлигинг, мол-давлатинг, болаларинг, насабинг ва кучингга мағрурланиб қолма!
Ўзгартирадиган, лекин ўзгармайдиган Зот ҳар қандай нуқсондан пок зотдир.
"Аллоҳнинг "макри"дан хотиржам бўлдиларми? Аллоҳнинг "макри"дан фақат зиён кўрувчи қавмларгина хотиржам бўлурлар."
(Аъроф сураси 99-оят)
Куфр ва гуноҳга тушиб қолишдан қўрқиб яшанг. Ўзингизга ишониб қолманг. Чунки сиздаги барча яхшиликлар Аллоҳнинг тавфиқидан. Ўзингизга ташлаб қўйиши бу унинг "макри" дир.
Ривоятларда келадики, бир куни шайх Абдулқодир Жийлоний шогирдлари билан Боғдоднинг қадимги кўчаларидан ўтиб кетаётган эди. Йўл четидаги ариқда кийимлари абгор ҳолда бир маст одамнинг ётганини кўрдилар. Маст уларни тўхтатиб шайхга қараб "Эй Абдулқодир! Аллоҳ қодирми ёки қодир эмасми?" деди. Шайх табассум қилиб "Албатта, Аллоҳ қодир" деди. У иккинчи марта "Эй Абдулқодир! Аллоҳ қодирми ёки қодир эмасми?" деди. Шайх яна табассум қилиб "Албатта, Аллоҳ қодир" деди. У учинчи марта "Эй Абдулқодир! Аллоҳ қодирми ёки қодир эмасми?" деди. Шунда шайх Абдулқодир йиғлаб саждага бош урди. "Албатта, Аллоҳ қодир... Аллоҳ қодир... Аллоҳ қодир..." деди. Сўнг шогирдларига уни олиб бориб ювиб-тараб ҳурмат кўрсатишни буюрди. Шогирдлар шайхнинг ушбу ишидан таажжубга тушдилар ва маст кишининг сўзидаги маъноларни сўрадилар. Шайх " У биринчи саволида "Аллоҳ мени тавбамни қабул қилишга қодирми" деб сўради. Мен албатта, деб жавоб бердим. У иккинчи саволида "Аллоҳ мени сенинг мақомингга кўтаришга қодирми?" деб сўради. Мен албатта, деб жавоб бердим. У учинчи саволида "Аллоҳ таоло сени менинг ўрнимга тушириб юборишга қодирми?" деб сўради. Мен қалбимда қўрқинч пайдо бўлиб йиғладим ва албатта, албатта, албатта.., деб жавоб бердим. Сўнг Аллоҳга ўзининг макри (синови)дан хотиржам қилиб қўймаслигини сўраб дуо қилдим ва саждага йиқилдим" деди.
Ибрат..
Эй инсон! Мартабанг, амалинг, ибодатинг, илминг, соғлигинг, мол-давлатинг, болаларинг, насабинг ва кучингга мағрурланиб қолма!
Ўзгартирадиган, лекин ўзгармайдиган Зот ҳар қандай нуқсондан пок зотдир.
"Аллоҳнинг "макри"дан хотиржам бўлдиларми? Аллоҳнинг "макри"дан фақат зиён кўрувчи қавмларгина хотиржам бўлурлар."
(Аъроф сураси 99-оят)
Куфр ва гуноҳга тушиб қолишдан қўрқиб яшанг. Ўзингизга ишониб қолманг. Чунки сиздаги барча яхшиликлар Аллоҳнинг тавфиқидан. Ўзингизга ташлаб қўйиши бу унинг "макри" дир.
👍39❤3💔1
Tayyormisiz!!! Men boshladimmi oxirgacha beraman. Meni gʻoyibona taniysiz!!! Siz bilgan oʻsha Moychechakman. Xudo xohlasa endi shu kanalda ham birgamiz!!!
Layk va reaksiya bosing!!! Oʻqishni istayotganingizni bilay!!!
Layk va reaksiya bosing!!! Oʻqishni istayotganingizni bilay!!!
❤72👍42🥰14👏7🤔6
Бахтли инсонларнинг 7️ та махфий сири!
1️. Атрофдагилар сиз ҳақингизда нима деб ўйлашлари ҳақида бош қотирманг, атрофингиздагилар барибир сиздан рози бўлишмайди.
Эркинлик сири
2️. Бизнинг ҳар қандай фикру хаёлимиз, қалбимиздаги орзулар, албатта, ҳаётга кўчади, шу ҳақида унутмасдан фақат яхши нарсаларни фикр қилиб, яхши нарсаларни орзу қилинг.
Воқелик сири
3️. Ўзингиздан юқоридагиларга қараб ўзингизни асло кам ҳис қилманг, ўзингизни борингизча қабул қилинг ва яхши кўринг.
Гўзаллик сири
4️. Ўзингизни ҳам, бошқаларни ҳам танқид қилаверманг, чунки танқид ўртадаги муҳаббатни йўқотиб, муносабатларни совуқлаштиради.
Аҳиллик сири
5️. Ўзингизда камчиликлар бўлганидек, бошқаларда ҳам камчиликлар бор. Яқинларингизга меҳр-муҳаббат ҳадя этинг, яқинларингизни камчилиги сабаб ёмон кўрманг.
Севги сири
6️. Аввало беришни, сахийликни, кейин эса олишни, қабул қилишни ўрганинг, чунки Аллоҳ берувчиларга хайрли мулк бериб баракали қилади, шуни унутманг!
Бадавлатлик сири
7️. Келажакда бахтли ҳаёт кечиришингиз учун ҳозирги ҳаётингизни қийинлаштирманг, у ҳақда камроқ ўйланг, кўпроқ ҳозирги ҳаётингизда бахтли, шодликлардан баҳра олган ҳолатда яшанг!
Бахт сири
1️. Атрофдагилар сиз ҳақингизда нима деб ўйлашлари ҳақида бош қотирманг, атрофингиздагилар барибир сиздан рози бўлишмайди.
Эркинлик сири
2️. Бизнинг ҳар қандай фикру хаёлимиз, қалбимиздаги орзулар, албатта, ҳаётга кўчади, шу ҳақида унутмасдан фақат яхши нарсаларни фикр қилиб, яхши нарсаларни орзу қилинг.
Воқелик сири
3️. Ўзингиздан юқоридагиларга қараб ўзингизни асло кам ҳис қилманг, ўзингизни борингизча қабул қилинг ва яхши кўринг.
Гўзаллик сири
4️. Ўзингизни ҳам, бошқаларни ҳам танқид қилаверманг, чунки танқид ўртадаги муҳаббатни йўқотиб, муносабатларни совуқлаштиради.
Аҳиллик сири
5️. Ўзингизда камчиликлар бўлганидек, бошқаларда ҳам камчиликлар бор. Яқинларингизга меҳр-муҳаббат ҳадя этинг, яқинларингизни камчилиги сабаб ёмон кўрманг.
Севги сири
6️. Аввало беришни, сахийликни, кейин эса олишни, қабул қилишни ўрганинг, чунки Аллоҳ берувчиларга хайрли мулк бериб баракали қилади, шуни унутманг!
Бадавлатлик сири
7️. Келажакда бахтли ҳаёт кечиришингиз учун ҳозирги ҳаётингизни қийинлаштирманг, у ҳақда камроқ ўйланг, кўпроқ ҳозирги ҳаётингизда бахтли, шодликлардан баҳра олган ҳолатда яшанг!
Бахт сири
👍29❤3⚡2🔥2
Шокир инсон...
Бир куни кўпчилик ичида бир одам бошқа бир танишининг қизиқ феъли ҳақида гапириб қолди.
У одам ўзининг "Запарожец" машинасини нуқул мақтайвераркан. Вақти келиб "Москвич"га алмаштирибди. Энди эса ушбу машинасини мақтай бошлабди. Гўёки дунёда бундан яхши машина йўқдек. Кўп ўтмай машинаси "Жигули"га айланибди.
-- "Шу пайтгача "Москвич"ни машина деб юрганаканман. Бу "Жигули" деганлари жонни роҳати экан-ку", деб энди бу машинасини мақташга ўтибди.
Кундан-кун ишлари юришиб, "иномарка" олибди. Ана энди унинг машиналар ҳақидаги тасаввури бутунлай ўзгарибди. Машина мана бунақа бўларкан-ку, деб навбатдаги машинасини кўкларга кўтара бошлабди. Одамлар:
-- «Доим сиз минган машина энг зўри бўлавераркан-да, яқиндагина эски "запарожизни" мақтаб юрган эдингиз-ку,» деб устидан кулишар экан.
Ишонсангиз, яқинда ишга "Merсedes" ҳайдаб келибди. Энди оғзидан бол томишини кўринг:
-- «Машина ясашни немисларга чиқарган экан, кемадек сузади-я бу тойчоқ,» деяверармиш....
Даврадагилар ҳалиги одамнинг соддалигидан роса кулишди...
Мен эса бу воқеада Аллоҳнинг: "ЛАИН ШАКАРТУМ ЛААЗИЙДАННАКУМ..." ояти каримасининг тажаллийсини завқ билан тамошо қилардим...
Бандаси қўлидаги неъматга том маънода шукр қиларди, Аллоҳ ҳам ўз ваъдасига мувофиқ, неъматини зиёда қилаверарди...
Shoolim Shomansur
Бир куни кўпчилик ичида бир одам бошқа бир танишининг қизиқ феъли ҳақида гапириб қолди.
У одам ўзининг "Запарожец" машинасини нуқул мақтайвераркан. Вақти келиб "Москвич"га алмаштирибди. Энди эса ушбу машинасини мақтай бошлабди. Гўёки дунёда бундан яхши машина йўқдек. Кўп ўтмай машинаси "Жигули"га айланибди.
-- "Шу пайтгача "Москвич"ни машина деб юрганаканман. Бу "Жигули" деганлари жонни роҳати экан-ку", деб энди бу машинасини мақташга ўтибди.
Кундан-кун ишлари юришиб, "иномарка" олибди. Ана энди унинг машиналар ҳақидаги тасаввури бутунлай ўзгарибди. Машина мана бунақа бўларкан-ку, деб навбатдаги машинасини кўкларга кўтара бошлабди. Одамлар:
-- «Доим сиз минган машина энг зўри бўлавераркан-да, яқиндагина эски "запарожизни" мақтаб юрган эдингиз-ку,» деб устидан кулишар экан.
Ишонсангиз, яқинда ишга "Merсedes" ҳайдаб келибди. Энди оғзидан бол томишини кўринг:
-- «Машина ясашни немисларга чиқарган экан, кемадек сузади-я бу тойчоқ,» деяверармиш....
Даврадагилар ҳалиги одамнинг соддалигидан роса кулишди...
Мен эса бу воқеада Аллоҳнинг: "ЛАИН ШАКАРТУМ ЛААЗИЙДАННАКУМ..." ояти каримасининг тажаллийсини завқ билан тамошо қилардим...
Бандаси қўлидаги неъматга том маънода шукр қиларди, Аллоҳ ҳам ўз ваъдасига мувофиқ, неъматини зиёда қилаверарди...
Shoolim Shomansur
👍53❤🔥6👏5❤2
Ибрат
ЎҚИБ ЙИҒЛАДИМ...
Севимли пайғамбаримиз Муҳаммад (саллоллоҳу алайҳи васаллам) оламдан ўтганларига 3 кун бўлди Абубакр р.а. Ойша онамиз р.а олдиларига келдилар, ҳол аҳвол сўраб, "Эй қизим Ойша, Росулуллох (саллоллоҳу алайҳи васаллам)нинг барча суннатларини менчалик мукаммал адо қилган инсон борми"- дедилар?
Хазрати Ойша онамиз "Йўқ отажон, Сиз хамма суннатларини тўлиқ тўкис адо қилдинггиз"- дедилар.
Хазрати Абу Бакр яна қайтариб " Қизим Аллоҳ хаққи айтгин, барча суннатларини адо қилдимми"- деган эдилар Ойша онамиз розияллоху анҳо йиғлаб юбордиларда ва "Отажон, Аллоҳ хаққи деганингиз учун айтаман. Росулуллоҳ (саллоллоҳу алайҳи васаллам) нинг бир суннати бор эди "Хеч кимга айтманг ё Ойша"- дер эдилар. Араб бозорининг олдида бир уй бор. У ерда бир 80 ёшга кирган туғма кўр ногирон, хеч кими йўқ яхудий қария яшарди. Пайғамбаримиз Муҳаммад (саллоллоҳу алайҳи васаллам) ҳар куни ярим тунда таҳажжуд намозларини ўқиб бўлгач ҳамма уйқуга кетган пайтида ўша яхудийни уйга бориб уни ювинтириб кийимларини ювиб овқатлантириб келардилар"- дедилар.
Буни эшитган ҳазрати Абу Бакр р.а таҳажжуд намозини ўқидиларда яхудийнинг уйига йўл олди.
Бордилар, уйга кирар эканлар 3-4 кундан бери хеч ким хабар олмаган. Қариянинг аҳволи жудаям ачинарли ҳолатда эди.
Абу Бакр р.а дарров ишга киришдилар. Супурди, сидирди, қарияни ювинтирди, кийимларини алмаштирди, овқатлантириб бўлгач, қарияга "Майли мен борай"- деб кетмокчи бўлган эдилар, Қария Абу Бакр р.а ни қўлларидан ушлади ва "Сен кимсан"- деб сўради. Абу Бакр эса "Мен бир қулман ота. Ҳар доим келиб сизни ҳолингиздан хабар олиб турган қулман"- дедилар. Шунда қария "Сен ёлғон гапиряпсан"-деди. Абу Бакр "Нега ундай дейсиз?"- дедилар. Қария "Чунки, Сен менга қаттиқ муомалада бўлдинг, ювинтирганда ҳам кийинтирганда ҳам, хатто овқатланирганингда ҳам, 3 кун аввалги келган инсон менга жуда эхтиёткорлик билан қарарди чўмилтирганда ҳам, кийинтирганда ҳам, энг асосийси овқатимни чайнаб чайнаб берарди. Унинг шунақанги ҳиди бор эдики у ҳидни бутун араб диёридан ҳам топа олмайсан"- дедилар. Абу Бакр р.а тинмай йиғлар эдилар. Қария яна сўзида давом этиб "Агар ўша одам сен бўлсанг, нимага шунча кун йўқ бўлиб кетдинг ёки сен ҳам "- жодугарни тўрига илиндингми?"-деди.
Абу Бакр р.а эса "қанақа жодугарни айтяпсиз ота"- дедилар. Қария "Эшитмаганмисан, бир Муҳаммад(алайҳиссалом) деганини, у қанақадур Китобни ўзига келганини ва ўзини пайғамбарман деб ҳаммани сеҳрлаяптию"-деди.
Шунда Абу Бакр р.а дод девордилар ва "Эй ота тўхтанг"- дедилар.
"Ўша сиз айтаётган инсонларнинг энг буюги Мухаммад (саллоллоҳу алайҳи васаллам) нинг ўлганларига 3 кун бўлди. Аслида сиз жодугар деган ўша инсон шунча йиллар давомида сизнинг ҳолингиздан хабар олиб турдилар. Қаранг 3 кунда қанақа ҳолга тушибсиз"- дедилар .
Қария қотиб қолди ва "Унда сен кимсан"- деди. Мен Абу Бакрман дедилар.
Қария ҳам дод деб йиғлашни бошладилар ва "Эй Худо мени кўзимни кўр, оёғларимни чўлоқ, ногирон қилиб яратганинг етмасдан қалбимни ҳам кўр қилган экансан"-деб йиғларди ва "эй Абу Бакр сен гувоҳ бўл Аллоҳни ягоналигига ва Муҳаммад (саллоллоҳу алайҳи васаллам) унинг пайғамбарлигига гувоҳлик бераман"- дедида Абу Бакр р.а нинг қўлида жон берди!
(Ҳадис ва ҳаёт китобидан)
Қаранг Азизлар! Бизлар қандай улуғ умматларимиз!
Аллоҳумма солли аъла саййидина Мухаммадин ва али аъло саййидина Муҳаммад...
ЎҚИБ ЙИҒЛАДИМ...
Севимли пайғамбаримиз Муҳаммад (саллоллоҳу алайҳи васаллам) оламдан ўтганларига 3 кун бўлди Абубакр р.а. Ойша онамиз р.а олдиларига келдилар, ҳол аҳвол сўраб, "Эй қизим Ойша, Росулуллох (саллоллоҳу алайҳи васаллам)нинг барча суннатларини менчалик мукаммал адо қилган инсон борми"- дедилар?
Хазрати Ойша онамиз "Йўқ отажон, Сиз хамма суннатларини тўлиқ тўкис адо қилдинггиз"- дедилар.
Хазрати Абу Бакр яна қайтариб " Қизим Аллоҳ хаққи айтгин, барча суннатларини адо қилдимми"- деган эдилар Ойша онамиз розияллоху анҳо йиғлаб юбордиларда ва "Отажон, Аллоҳ хаққи деганингиз учун айтаман. Росулуллоҳ (саллоллоҳу алайҳи васаллам) нинг бир суннати бор эди "Хеч кимга айтманг ё Ойша"- дер эдилар. Араб бозорининг олдида бир уй бор. У ерда бир 80 ёшга кирган туғма кўр ногирон, хеч кими йўқ яхудий қария яшарди. Пайғамбаримиз Муҳаммад (саллоллоҳу алайҳи васаллам) ҳар куни ярим тунда таҳажжуд намозларини ўқиб бўлгач ҳамма уйқуга кетган пайтида ўша яхудийни уйга бориб уни ювинтириб кийимларини ювиб овқатлантириб келардилар"- дедилар.
Буни эшитган ҳазрати Абу Бакр р.а таҳажжуд намозини ўқидиларда яхудийнинг уйига йўл олди.
Бордилар, уйга кирар эканлар 3-4 кундан бери хеч ким хабар олмаган. Қариянинг аҳволи жудаям ачинарли ҳолатда эди.
Абу Бакр р.а дарров ишга киришдилар. Супурди, сидирди, қарияни ювинтирди, кийимларини алмаштирди, овқатлантириб бўлгач, қарияга "Майли мен борай"- деб кетмокчи бўлган эдилар, Қария Абу Бакр р.а ни қўлларидан ушлади ва "Сен кимсан"- деб сўради. Абу Бакр эса "Мен бир қулман ота. Ҳар доим келиб сизни ҳолингиздан хабар олиб турган қулман"- дедилар. Шунда қария "Сен ёлғон гапиряпсан"-деди. Абу Бакр "Нега ундай дейсиз?"- дедилар. Қария "Чунки, Сен менга қаттиқ муомалада бўлдинг, ювинтирганда ҳам кийинтирганда ҳам, хатто овқатланирганингда ҳам, 3 кун аввалги келган инсон менга жуда эхтиёткорлик билан қарарди чўмилтирганда ҳам, кийинтирганда ҳам, энг асосийси овқатимни чайнаб чайнаб берарди. Унинг шунақанги ҳиди бор эдики у ҳидни бутун араб диёридан ҳам топа олмайсан"- дедилар. Абу Бакр р.а тинмай йиғлар эдилар. Қария яна сўзида давом этиб "Агар ўша одам сен бўлсанг, нимага шунча кун йўқ бўлиб кетдинг ёки сен ҳам "- жодугарни тўрига илиндингми?"-деди.
Абу Бакр р.а эса "қанақа жодугарни айтяпсиз ота"- дедилар. Қария "Эшитмаганмисан, бир Муҳаммад(алайҳиссалом) деганини, у қанақадур Китобни ўзига келганини ва ўзини пайғамбарман деб ҳаммани сеҳрлаяптию"-деди.
Шунда Абу Бакр р.а дод девордилар ва "Эй ота тўхтанг"- дедилар.
"Ўша сиз айтаётган инсонларнинг энг буюги Мухаммад (саллоллоҳу алайҳи васаллам) нинг ўлганларига 3 кун бўлди. Аслида сиз жодугар деган ўша инсон шунча йиллар давомида сизнинг ҳолингиздан хабар олиб турдилар. Қаранг 3 кунда қанақа ҳолга тушибсиз"- дедилар .
Қария қотиб қолди ва "Унда сен кимсан"- деди. Мен Абу Бакрман дедилар.
Қария ҳам дод деб йиғлашни бошладилар ва "Эй Худо мени кўзимни кўр, оёғларимни чўлоқ, ногирон қилиб яратганинг етмасдан қалбимни ҳам кўр қилган экансан"-деб йиғларди ва "эй Абу Бакр сен гувоҳ бўл Аллоҳни ягоналигига ва Муҳаммад (саллоллоҳу алайҳи васаллам) унинг пайғамбарлигига гувоҳлик бераман"- дедида Абу Бакр р.а нинг қўлида жон берди!
(Ҳадис ва ҳаёт китобидан)
Қаранг Азизлар! Бизлар қандай улуғ умматларимиз!
Аллоҳумма солли аъла саййидина Мухаммадин ва али аъло саййидина Муҳаммад...
👍74😢17❤5🔥3
Романтика...
Беш-олти йилча олдин жиянимнинг аёли билан гаплашиб қолдик. Тўйларига уч йил бўлган кунни чиройли нишонлаш мақсадида икки болани онасиникига ташлаб келибди.
Эрининг пули турадиган ердан етарлича пул олиб, ресторанга борибди; Икки кишилик жой, торт шамлар, ичимлик, гул барглари ва мусиқа, хуллас бир кичик кечани чиройли ташкиллаштириб, ўтказиб беришларига буюртма берибди. Эр ишдан қайтгач, юринг, бир айланиб келамиз дея сайрга таклиф қилибди. Манимча соатини ҳам келишилган вақтга тўғирлаган. Одатий кийимларини кияётган ёрига қўймай костюм шим кийдирибди. Ўзи ҳам кундузи салонга борган экан, ясан-тусан қилиб, биргалашиб кўчага чиқишибди. Буюртма берилган ресторан ёнидан ўтиб кетишаётган экан, хотин луқма ташлабди. Вой қаранг, мана бу ерга енги янги ресторан тушибди, юринг кирамиз. Э жиннимисан, нима қиламиз? Юринг, юринг, шундоқ кириб ичи қанақалигини кўриб чиқамиз. Эшик очиб киришлари билан ўз-ўзидан Селин Дион куйлашни бошлаган. Титаник саундтреки Йўлларга гул барглари ва шамлар ёқилган, эр ҳайрон. Пардалар билан тўсилган хона томонга юришган, эр эса ҳалиям юр, бу ерда қанақадир бировнинг туғилган куними, нимасидир бўляпти экан деб гапираётган эмиш. Пардани очиб киришса, стол устида торт, тўйларида тушилган келин ва куёв образидаги суратлари, шамлар, гуллар барги...
Эр ҳайратда...
Ўшанда келинимиз бу хикояни тўлиб тошиб каминага сўзлаб берганди, ўзим ҳам ҳайратга тушганман рости!
Кейин савол бериб қолдилар:
- Сизларда ҳам шунақа романтикалар бўлиб турадими?!
Балки бу саволни бериб, келинимиз мендан ҳам теша тегмаган янги-янги ғоялар эшитмоқчи бўлгандир, қайдам.
Нима дейишни билмай қолдим. Ўн йилдирки, ресторанларга бормаганман. Айнан жуфтим билан бориб, ўтирганимни эслолмадим. Аммо, кўнгил тусаса ресторан таомлари тез-тез уйга ташилишини яқинларим билишади. Каминанинг романтикаси қанақа бўлиши мумкин?! Агар шу келиндай иш тутмоқчи бўлсам, жуда кўп ҳадларни бузиб ўтишимга тўғри келаркан...
Эрнинг пулини сўроқсиз олиш?!
Йўқ йўқ...
Шимимни чўнтагини қарангчи, калит бормикин?! десалар ҳам шимни пойчасидан ушлаб туриб силкийман, чўнтакка қўл солиш қаёғда?! Ресторанга сўроқсиз, бир ўзим бориб, сюрприз гаплашиб келиш?! Бунисиниям қилолмасам керак. Биринчидан болаларимни ташлаб кетишга ишончли кишим йўқ. Иккинчидан бегона эркаклар билан музокара қилишимни турмуш ўртоғим ҳазм қилолмайдилар. Нима қолди?! Гул барглари?! Сал деогенсифатман. Гулнинг баргини юлиб, уни йўлларга сепиб чиқиш қанақадир мантиқсиз ишдек туюлади. Негадир жуфтим ойда бир кўтариб келадиган гуллар аста секин сўлишини билсам, ичим ачишади. Болаларимнинг шу зар қоғозларга ўралган турфа китоблари бор.
Шам қолди. Келинлигимда роса чироқ ўчиб, шамни ҳам роса розию ризо қилганмиз. Бармоғимни ҳўллаб ўчиришни ҳам ўшанда ўрганиб олгандим.
Бизнинг романтикамиз ҳозирча "совқотиб қолманг, намозни сиз печка олдида ўқий қолинг, мен ана бу ерда ўқийман дейишлар...
Бугун тушимда сиз билан Ҳажга борибман, иншааллоҳ насиб қилсин каби орзулар...
Ғам ташвишли кунларда ҳали ҳаммаси яхши бўлади, сизлар ёнимда бўлсангизлар ҳаммасини енгиб ўтамиз деган таскинлар бўлиб турибди. Ана шунақа бизнинг романтикалар...
Ummu Zaynab Ummu.
Беш-олти йилча олдин жиянимнинг аёли билан гаплашиб қолдик. Тўйларига уч йил бўлган кунни чиройли нишонлаш мақсадида икки болани онасиникига ташлаб келибди.
Эрининг пули турадиган ердан етарлича пул олиб, ресторанга борибди; Икки кишилик жой, торт шамлар, ичимлик, гул барглари ва мусиқа, хуллас бир кичик кечани чиройли ташкиллаштириб, ўтказиб беришларига буюртма берибди. Эр ишдан қайтгач, юринг, бир айланиб келамиз дея сайрга таклиф қилибди. Манимча соатини ҳам келишилган вақтга тўғирлаган. Одатий кийимларини кияётган ёрига қўймай костюм шим кийдирибди. Ўзи ҳам кундузи салонга борган экан, ясан-тусан қилиб, биргалашиб кўчага чиқишибди. Буюртма берилган ресторан ёнидан ўтиб кетишаётган экан, хотин луқма ташлабди. Вой қаранг, мана бу ерга енги янги ресторан тушибди, юринг кирамиз. Э жиннимисан, нима қиламиз? Юринг, юринг, шундоқ кириб ичи қанақалигини кўриб чиқамиз. Эшик очиб киришлари билан ўз-ўзидан Селин Дион куйлашни бошлаган. Титаник саундтреки Йўлларга гул барглари ва шамлар ёқилган, эр ҳайрон. Пардалар билан тўсилган хона томонга юришган, эр эса ҳалиям юр, бу ерда қанақадир бировнинг туғилган куними, нимасидир бўляпти экан деб гапираётган эмиш. Пардани очиб киришса, стол устида торт, тўйларида тушилган келин ва куёв образидаги суратлари, шамлар, гуллар барги...
Эр ҳайратда...
Ўшанда келинимиз бу хикояни тўлиб тошиб каминага сўзлаб берганди, ўзим ҳам ҳайратга тушганман рости!
Кейин савол бериб қолдилар:
- Сизларда ҳам шунақа романтикалар бўлиб турадими?!
Балки бу саволни бериб, келинимиз мендан ҳам теша тегмаган янги-янги ғоялар эшитмоқчи бўлгандир, қайдам.
Нима дейишни билмай қолдим. Ўн йилдирки, ресторанларга бормаганман. Айнан жуфтим билан бориб, ўтирганимни эслолмадим. Аммо, кўнгил тусаса ресторан таомлари тез-тез уйга ташилишини яқинларим билишади. Каминанинг романтикаси қанақа бўлиши мумкин?! Агар шу келиндай иш тутмоқчи бўлсам, жуда кўп ҳадларни бузиб ўтишимга тўғри келаркан...
Эрнинг пулини сўроқсиз олиш?!
Йўқ йўқ...
Шимимни чўнтагини қарангчи, калит бормикин?! десалар ҳам шимни пойчасидан ушлаб туриб силкийман, чўнтакка қўл солиш қаёғда?! Ресторанга сўроқсиз, бир ўзим бориб, сюрприз гаплашиб келиш?! Бунисиниям қилолмасам керак. Биринчидан болаларимни ташлаб кетишга ишончли кишим йўқ. Иккинчидан бегона эркаклар билан музокара қилишимни турмуш ўртоғим ҳазм қилолмайдилар. Нима қолди?! Гул барглари?! Сал деогенсифатман. Гулнинг баргини юлиб, уни йўлларга сепиб чиқиш қанақадир мантиқсиз ишдек туюлади. Негадир жуфтим ойда бир кўтариб келадиган гуллар аста секин сўлишини билсам, ичим ачишади. Болаларимнинг шу зар қоғозларга ўралган турфа китоблари бор.
Шам қолди. Келинлигимда роса чироқ ўчиб, шамни ҳам роса розию ризо қилганмиз. Бармоғимни ҳўллаб ўчиришни ҳам ўшанда ўрганиб олгандим.
Бизнинг романтикамиз ҳозирча "совқотиб қолманг, намозни сиз печка олдида ўқий қолинг, мен ана бу ерда ўқийман дейишлар...
Бугун тушимда сиз билан Ҳажга борибман, иншааллоҳ насиб қилсин каби орзулар...
Ғам ташвишли кунларда ҳали ҳаммаси яхши бўлади, сизлар ёнимда бўлсангизлар ҳаммасини енгиб ўтамиз деган таскинлар бўлиб турибди. Ана шунақа бизнинг романтикалар...
Ummu Zaynab Ummu.
👍104🔥7👏5❤3🤔1
📝КЕКСАЛАР СЕВГИСИ...
Бугун трамвайга чикиб уйим томон йул олдим..
Кейинги бекатда бир кекса ёшли рус миллатига мансуб кампир чикди..
Куриниши оддий:бошида ок шапка,кулранг куртка ва кулида халтани кутариб юрувчи аравачаси хам бор...
Аравачасини чикаришга ёрдам бериб урнимни унга бушатдим..
Трамвай йулда давом этди..
Шу пайт кимгадир смс келди..
Кампир ички чунтагидан телефон олди..яна озрок ковлаб кутича..кутичанинг ичидан кузойнагини олиб бир муддат тикилиб колди...
Мен томонга юзландида русчалаб:
Углим шуни укиб бер деганча ялингансимон каради...
Жон дилим билан розилигимни айтдим..Siemens номли эски телефон.
Кичик сарик экранида иккита чандикчаси хам бор телефонни кулимга олдим.
Унда "Любимый"(Севгилим) деган абонентдан смс келганди.
Тугриси кулвордим.
"Кариларга нима борикин бунака ёзиб, Бачкана" деб уйладим.
Смсни укидим.(таржимаси)
"Азизам мен яшарканман. Доктордаман хозир. Бу смсни сенга мени номимдан доктор ёзяпти. Мен боргунимча севимли овкатимни таёрлаб тур. Мендан хавотир олма. Сени севаман".
Кулаётган чехрамдан асар колмади.
Кампир укиётиб узим хам маъносини тушуниб укидим.
Кампирни кузидан бир томчи ёш думалади...
Ха бир томчи...
У менга жавоб ёзишимни илтимос килди...
Жавоб шундай булди:
"Келишингни интизорлик билан кутаман.
Докторни мехмонга таклиф кил.
Йулда эхтиёт бул.Сени севаман Азизим..."
Ким кандай хаёлга борса борсин..
Мен хакикий севги гувохи булдим.
Кампир уйчан ширин табассум ва энтикиш билан йулда давом этди..
Мени бекатим келди.. Хайрлашиб тушдим..Узимга хам шундай севги насиб этишини чин юракдан истадим..
Укиганларга хам, укимаганларга хам шундай севги насиб этсин илохим
Музроб Рахматов
🌸🌼🌺
Яхшилик учун яқинларингиз билан баҳам кўринг!
Бугун трамвайга чикиб уйим томон йул олдим..
Кейинги бекатда бир кекса ёшли рус миллатига мансуб кампир чикди..
Куриниши оддий:бошида ок шапка,кулранг куртка ва кулида халтани кутариб юрувчи аравачаси хам бор...
Аравачасини чикаришга ёрдам бериб урнимни унга бушатдим..
Трамвай йулда давом этди..
Шу пайт кимгадир смс келди..
Кампир ички чунтагидан телефон олди..яна озрок ковлаб кутича..кутичанинг ичидан кузойнагини олиб бир муддат тикилиб колди...
Мен томонга юзландида русчалаб:
Углим шуни укиб бер деганча ялингансимон каради...
Жон дилим билан розилигимни айтдим..Siemens номли эски телефон.
Кичик сарик экранида иккита чандикчаси хам бор телефонни кулимга олдим.
Унда "Любимый"(Севгилим) деган абонентдан смс келганди.
Тугриси кулвордим.
"Кариларга нима борикин бунака ёзиб, Бачкана" деб уйладим.
Смсни укидим.(таржимаси)
"Азизам мен яшарканман. Доктордаман хозир. Бу смсни сенга мени номимдан доктор ёзяпти. Мен боргунимча севимли овкатимни таёрлаб тур. Мендан хавотир олма. Сени севаман".
Кулаётган чехрамдан асар колмади.
Кампир укиётиб узим хам маъносини тушуниб укидим.
Кампирни кузидан бир томчи ёш думалади...
Ха бир томчи...
У менга жавоб ёзишимни илтимос килди...
Жавоб шундай булди:
"Келишингни интизорлик билан кутаман.
Докторни мехмонга таклиф кил.
Йулда эхтиёт бул.Сени севаман Азизим..."
Ким кандай хаёлга борса борсин..
Мен хакикий севги гувохи булдим.
Кампир уйчан ширин табассум ва энтикиш билан йулда давом этди..
Мени бекатим келди.. Хайрлашиб тушдим..Узимга хам шундай севги насиб этишини чин юракдан истадим..
Укиганларга хам, укимаганларга хам шундай севги насиб этсин илохим
Музроб Рахматов
🌸🌼🌺
Яхшилик учун яқинларингиз билан баҳам кўринг!
👍52🔥10❤7
📖 Бир куни тушимда ўзимни фаришталар маконида кўрдим. Бир фаришта мени айлантириб юрарди. Биз фаришталар билан тўла хоналар олдидан бирма-бир ўтиб борардик.
Мени бошлаб бораётган фаришта биринчи бўлим олдида тўхтади ва деди: «Бу – Қабул бўлими. Бу ерда Аллоҳга қилинган барча илтижолар ва дуолар қабул қилинади». Мен у хонага қараганимда, хона жуда ҳам кўп фаришталар билан тўла эди. Улар бутун дунё бўйлаб инсонлар томонидан қилинган дуо ва илтижолар ёзилган кўп жилдли саҳифаларни саралаётган эди.
Сўнг биз узун йўлак бўйлаб йўлимизда давом этдик ва иккинчи бўлимга етдик. Фаришта менга айтди: «Бу – Ижобат бўлими. Бу ерда инсонлар сўраган дуо ва илтижолардан сараланганлари ижобат қилинади». Мен у хонага қараганимда, бу хона ҳам кўплаб фаришталар билан тўла эди. Улар ижобат қилинган дуоларни ўраб, Ерга – тегишли инсонларга жўнатиш ишлари билан банд эди.
Ниҳоят биз узун йўлакнинг энг охирига етдик ва кичкина бир хона олдида тўхтадик. Ажабланарлиси шундаки, у хонада бор йўғи биттагина фаришта ўтирарди ва деярли ҳеч иш қилмай, бекор ўтирарди.
Мен билан келган фаришта айтди:
– Бу – Шукр бўлими.
– Қанақасига? Ахир бу ерда деярли ҳеч қандай иш қилинмаяпти-ку!, – сўрадим мен.
Фаришта ниҳоятда хўрсинди ва хафалик билан деди:
– Дуолари ижобат қилинганидан сўнг, инсонлардан жуда ҳам озчилиги шукр айтади.
– Инсон Аллоҳга қандай қилиб шукр айтиши керак?, – сўрадим мен.
– Шунчаки, «Алҳамдулиллаҳи Роббил Аламин» деб айтса кифоя.
Инглиз тилидан Иброҳим Муҳаммад таржимаси.
Мени бошлаб бораётган фаришта биринчи бўлим олдида тўхтади ва деди: «Бу – Қабул бўлими. Бу ерда Аллоҳга қилинган барча илтижолар ва дуолар қабул қилинади». Мен у хонага қараганимда, хона жуда ҳам кўп фаришталар билан тўла эди. Улар бутун дунё бўйлаб инсонлар томонидан қилинган дуо ва илтижолар ёзилган кўп жилдли саҳифаларни саралаётган эди.
Сўнг биз узун йўлак бўйлаб йўлимизда давом этдик ва иккинчи бўлимга етдик. Фаришта менга айтди: «Бу – Ижобат бўлими. Бу ерда инсонлар сўраган дуо ва илтижолардан сараланганлари ижобат қилинади». Мен у хонага қараганимда, бу хона ҳам кўплаб фаришталар билан тўла эди. Улар ижобат қилинган дуоларни ўраб, Ерга – тегишли инсонларга жўнатиш ишлари билан банд эди.
Ниҳоят биз узун йўлакнинг энг охирига етдик ва кичкина бир хона олдида тўхтадик. Ажабланарлиси шундаки, у хонада бор йўғи биттагина фаришта ўтирарди ва деярли ҳеч иш қилмай, бекор ўтирарди.
Мен билан келган фаришта айтди:
– Бу – Шукр бўлими.
– Қанақасига? Ахир бу ерда деярли ҳеч қандай иш қилинмаяпти-ку!, – сўрадим мен.
Фаришта ниҳоятда хўрсинди ва хафалик билан деди:
– Дуолари ижобат қилинганидан сўнг, инсонлардан жуда ҳам озчилиги шукр айтади.
– Инсон Аллоҳга қандай қилиб шукр айтиши керак?, – сўрадим мен.
– Шунчаки, «Алҳамдулиллаҳи Роббил Аламин» деб айтса кифоя.
Инглиз тилидан Иброҳим Муҳаммад таржимаси.
👍51❤7🐳3😁1💔1
#акси_дунё
3-қисм
Менинг дадам, у давлат ходимининг шахсий ҳайдовчиси ва тансоқчилар учун жавобгар югурдаги бўлса, Меҳрининг дадаси, давлат ходимининг оиласи, уларнинг бозор учаридан тортиб, ким қаерга борса уларни ташкил қиладиган, ҳатто улар учун махсус бир ер олиб, сабзавот ва мева етиштириб ташқаридан бўладиган ҳар қандай суиқасд ҳолатларни олдини олишга ҳаракат қиларди.
Оналаримиз эса давлат ходимининг уйидаги барча юмушларни, ҳатто турмушга чиққан икки қизининг уй ишларигача бажариб саранжом саришталик, ош овқати ҳаммасига қарашар эди. Ва бу ишдан топган пул, нафақат оилавий бюджетимиз балки атрофимиздаги инсонларга, муҳтожларга ёрдам беришга етарди.
Давлат ходимининг назоратида барча иш ва молия, ҳатто юқоридаги раҳбаргача ҳеч бир нарса унинг хабарисиз етиб бормас эди. Келажакда давлат раҳбари бўлиши кутилаётган бу қариндошимизнинг икки қизи ва бир ўғли бор. Икки қизи турмушга чиққан, мамлакатдаги давлат ходимилар билан қуда бўлган қариндошимиз, ўз кучига янада куч қўшган эди.
Ўғли бундан 5 йил аввал, дунёнинг энг машхур олийгоҳларидан бирида таҳсил олиш учун кетганди.
Менга қолса, Низомнинг асло қайтгиси йўқ, аммо отаси унга махсус тайёрлаб, сақлаб келаётган бир лавозими борлигидан юртига қайтаяпти. Бир ҳафтадан бери унинг келишига тайёргарлик кўраётган эдик. Ҳовлидаги энг катта бўлимлардан бири, ўзинг шахсий ювиниш хонаси кичкина дейишга уялганим мехмонхонасини энг майда қисмигача тозаллаб тайёрланди. У севган овқатлар бугун уйда пишиши шарт.
Чунки у учун ҳам отаси ва бошқа оила аъзолари каби ташқарида заҳарланиш хафи мавжуд эди. Улар анқонинг гўштидан кабоб исташсада, ҳаммаси у уйда пиширилиши шарт бўларди.
Кўча куйдан эса назоратсиз бир шиша сув ҳам ичиш мумкин эмас.
Бўлса отанг давлат ходими бўлсин экан. Гарчи бизнинг катталар ходим бўлмасада, биз ҳам улар қаторида еб ичар эдик.
Низомни болалигидан, яхши танир эдим.
Нимжон, инжиқ бола бўлиб ўсди. Шунчалик нимжон эдик-ки, бир марта жаҳлимни чиқаргани учун сув ичиб турган пиёламни унга улоқтирганимда, бир пиёла зарбасидан ерга қулаб бошини ёрган эди.
Заифлиги сабаб қиз болага бас кела олмагани учун, отасидан ўлгидек дакки эшитган.
Шунда онаси мени кўрсатиб, “бу қиз эмас бало-ку “,-деб мени ўғли билан бошқа ўйламаслигимни айтиб, танбеҳ берган эди. Меҳри билан Низом эса жуда яхши келишиб, овозлари чиқмай ўйнашарди.
Чунки яна гапга қулоқ осган, тартибли Меҳри эди.
Мен эса осий ҳаққини ҳеч кимга едирмайдиган қиз эдим.
3-қисм
Менинг дадам, у давлат ходимининг шахсий ҳайдовчиси ва тансоқчилар учун жавобгар югурдаги бўлса, Меҳрининг дадаси, давлат ходимининг оиласи, уларнинг бозор учаридан тортиб, ким қаерга борса уларни ташкил қиладиган, ҳатто улар учун махсус бир ер олиб, сабзавот ва мева етиштириб ташқаридан бўладиган ҳар қандай суиқасд ҳолатларни олдини олишга ҳаракат қиларди.
Оналаримиз эса давлат ходимининг уйидаги барча юмушларни, ҳатто турмушга чиққан икки қизининг уй ишларигача бажариб саранжом саришталик, ош овқати ҳаммасига қарашар эди. Ва бу ишдан топган пул, нафақат оилавий бюджетимиз балки атрофимиздаги инсонларга, муҳтожларга ёрдам беришга етарди.
Давлат ходимининг назоратида барча иш ва молия, ҳатто юқоридаги раҳбаргача ҳеч бир нарса унинг хабарисиз етиб бормас эди. Келажакда давлат раҳбари бўлиши кутилаётган бу қариндошимизнинг икки қизи ва бир ўғли бор. Икки қизи турмушга чиққан, мамлакатдаги давлат ходимилар билан қуда бўлган қариндошимиз, ўз кучига янада куч қўшган эди.
Ўғли бундан 5 йил аввал, дунёнинг энг машхур олийгоҳларидан бирида таҳсил олиш учун кетганди.
Менга қолса, Низомнинг асло қайтгиси йўқ, аммо отаси унга махсус тайёрлаб, сақлаб келаётган бир лавозими борлигидан юртига қайтаяпти. Бир ҳафтадан бери унинг келишига тайёргарлик кўраётган эдик. Ҳовлидаги энг катта бўлимлардан бири, ўзинг шахсий ювиниш хонаси кичкина дейишга уялганим мехмонхонасини энг майда қисмигача тозаллаб тайёрланди. У севган овқатлар бугун уйда пишиши шарт.
Чунки у учун ҳам отаси ва бошқа оила аъзолари каби ташқарида заҳарланиш хафи мавжуд эди. Улар анқонинг гўштидан кабоб исташсада, ҳаммаси у уйда пиширилиши шарт бўларди.
Кўча куйдан эса назоратсиз бир шиша сув ҳам ичиш мумкин эмас.
Бўлса отанг давлат ходими бўлсин экан. Гарчи бизнинг катталар ходим бўлмасада, биз ҳам улар қаторида еб ичар эдик.
Низомни болалигидан, яхши танир эдим.
Нимжон, инжиқ бола бўлиб ўсди. Шунчалик нимжон эдик-ки, бир марта жаҳлимни чиқаргани учун сув ичиб турган пиёламни унга улоқтирганимда, бир пиёла зарбасидан ерга қулаб бошини ёрган эди.
Заифлиги сабаб қиз болага бас кела олмагани учун, отасидан ўлгидек дакки эшитган.
Шунда онаси мени кўрсатиб, “бу қиз эмас бало-ку “,-деб мени ўғли билан бошқа ўйламаслигимни айтиб, танбеҳ берган эди. Меҳри билан Низом эса жуда яхши келишиб, овозлари чиқмай ўйнашарди.
Чунки яна гапга қулоқ осган, тартибли Меҳри эди.
Мен эса осий ҳаққини ҳеч кимга едирмайдиган қиз эдим.
👍80🔥11❤8😁5
Дақиқа қадри
Ҳаво анча исиб кетди. Мўмина эрталаб ҳаво булутлигини кўриб сал қалинроқ кийинган экан, энди шу кийимини кўтариш ҳам оғирлик қилаётганди. Ҳафтанинг охири бўлгани учунми, дарс ўтаётганида руҳиятида ҳам, жисмонан ҳам қаттиқ чарчоқни ҳис қилди, ёки баҳор ҳавосининг таъсиримикан, ўз-ўзидан ҳаво етишмай юраги яна пала -партиш ура бошлади. Анча бўлганди эски дарди -юрак аритмияси қўзғамай қўйганди. У уйига етиб келгунча қора терга тушди.Болаларининг саломига ҳам бош ирғаб алик олди-ю, юзини муздек сувда ювиб, меҳмонхонадаги диванга ястаниб, сал тин олмоқчи бўлди. Бироз ётсам ўтиб кетар, деб ўйлаганди, лекин юраги худди сувда сузиб юргандек нотекис ва оғир урарди, бирдан ваҳима босиб ҳовлига чиқди. Шу пайт бахтига катта ўғли ўқишдан келиб қолди. Гап нимадалигини тушунди-ю, дарҳол отасига қўнғироқ қилди. Унга боласининг овози ҳам олисдан эшитилаётгандек туюлди. Ўғли шошилиб Яндекс иловасидан такси чақирди. Ишдан келиб ҳали кийимларини алмаштирмаган Мўмина ўғлининг етовида машинага ўтирди. Кордиология бўлимига кириб борганларида ишдан рухсат теккан чоғи, таниш йўлакда турмуш ўртоғи уларни кутиб олди ва ховлиқиб:
--Хайрият, докторинг кетиб қолмапти, бироз кутиб туринг дегандим, бирйўла ЭКГ қилдириб киринглар деди, қани қўлингни бер, юрақол, ҳозир ўтиб кетади, -деб, бир оғиз ҳам гапирмаётган аёлига қараб--сув ичасанми бор ўғлим, сув олиб кел, -дея чўнтак кавлаётганди, ўғли пулга қарамай югуриб кетди.
ЭКГ хонасининг ёнида доим навбат кутувчилар бўлар эди, негадир ҳеч ким йўқ. Ичкарида оқ халат кийган аёллар қизғин суҳбатга берилган. Бирдан кўтарилган гуррос кулгу анча давомли бўлди. Ҳаво етишмаётганидан Мўминага уларнинг овози момоқалдироқдай таъсир қилди. Чуқур -чуқур нафас олиб кўзларини юмди. Юраги нотекис ураётган шу паллада хаёлидан нималар кечгани ўзига аён...
Турмуш ўртоғи эшикни тақиллатиши билан кула -кула сумкаларига нималардир жойлаб, шиппакларини алмаштираётган аёллардан бири :
--Иш вақти тугади, соат иккидан ошди, -деди.
--Биламан, аммо аёлимнинг юрагини мазаси йўқ, илтимос, ёрдам қилинг... --дея гапини тугатмаган ҳам эди, афтидан, каттаси шекилли, қора қош аёл жеркиб:
--Бу ерда ҳамманинг юраги касал, бўлди вақтимизни олманг, шундоқ ҳам шанба куни бўлсаям соат 3 гача қолиб кетамиз, бизда ҳам тирикчилик бор, --деб хонани шарақ -шуруқ қулфлаб, йўл- йўлакай шеригига қараб жавраб кетарди --тавба, одамларгаям ҳайронсан, сал воҳлироқ келсин эди.
Хўжайини табиатан оғир -босиқ инсон, аммо бугунги вазиятда қони қайнаб кетди, шунда ҳам ўзини тезгина қўлга олиб, доктордан шу яқин атрофда хусусий шифохона бор йўқлигини сўради ва бор кучини тўплаб нафас олаётган аёлига яна битта волидол таблеткасини очиб бериб, ўғлига қараб:
--Машинани шу ерга олиб келаман, сен онангга ёрдамлаш, -деди-ю, отилиб чиқиб кетди.
Доктор берган манзил йўлнинг шундоқ нариги бетида экан. Клиника эшигининг тагигача машинада кириш мумкин, зиналари ҳам юраги хаста одам учун мўлжаллангандек қулай экан.
Ичкарида ҳар қадамда куллерда сув, Мўминани аҳволини пайқаб, иккита ҳамшира югуриб ёрдамга ошиқди. Рўйхатга олиб тўлов қилишга ҳам бир неча дақиқагина кетди. Бу ердаги муҳитми, ёки ёруғлик ва шинамликми, балки эътибор сабабми Мўмина ҳам сал ўзига келгандек бўлди.
Ҳаворанг ихчам халат кийган очиқчеҳра қиз Мўминани етаклаб, ЭКГ хонасига бошлади ва кушеткага ётишига ёрдамлаша туриб, орқа ўгириб халат ёқаларини тўғирлаётган шифокорга қараб :
--Дилором опа, чарчамай етиб келдингизми, деб, сўрашган бўлди.
--Раҳмат, келдик. Қани, опажон, аҳволингиз яхшими, нима бўлди сизга, ҳозир бир зумда кўриб қўяман--деб, аппаратларни улаётган хушмуомала шифокорга қараб, Мўмина анграйиб қолди.
Унинг қаршисида салгина олдин важоҳатидан чўчигани, ўша қора қош аёл киприкларини пирпиратиб жилмайиб турарди.
Маҳбуба Баҳодир қизи
Ҳаво анча исиб кетди. Мўмина эрталаб ҳаво булутлигини кўриб сал қалинроқ кийинган экан, энди шу кийимини кўтариш ҳам оғирлик қилаётганди. Ҳафтанинг охири бўлгани учунми, дарс ўтаётганида руҳиятида ҳам, жисмонан ҳам қаттиқ чарчоқни ҳис қилди, ёки баҳор ҳавосининг таъсиримикан, ўз-ўзидан ҳаво етишмай юраги яна пала -партиш ура бошлади. Анча бўлганди эски дарди -юрак аритмияси қўзғамай қўйганди. У уйига етиб келгунча қора терга тушди.Болаларининг саломига ҳам бош ирғаб алик олди-ю, юзини муздек сувда ювиб, меҳмонхонадаги диванга ястаниб, сал тин олмоқчи бўлди. Бироз ётсам ўтиб кетар, деб ўйлаганди, лекин юраги худди сувда сузиб юргандек нотекис ва оғир урарди, бирдан ваҳима босиб ҳовлига чиқди. Шу пайт бахтига катта ўғли ўқишдан келиб қолди. Гап нимадалигини тушунди-ю, дарҳол отасига қўнғироқ қилди. Унга боласининг овози ҳам олисдан эшитилаётгандек туюлди. Ўғли шошилиб Яндекс иловасидан такси чақирди. Ишдан келиб ҳали кийимларини алмаштирмаган Мўмина ўғлининг етовида машинага ўтирди. Кордиология бўлимига кириб борганларида ишдан рухсат теккан чоғи, таниш йўлакда турмуш ўртоғи уларни кутиб олди ва ховлиқиб:
--Хайрият, докторинг кетиб қолмапти, бироз кутиб туринг дегандим, бирйўла ЭКГ қилдириб киринглар деди, қани қўлингни бер, юрақол, ҳозир ўтиб кетади, -деб, бир оғиз ҳам гапирмаётган аёлига қараб--сув ичасанми бор ўғлим, сув олиб кел, -дея чўнтак кавлаётганди, ўғли пулга қарамай югуриб кетди.
ЭКГ хонасининг ёнида доим навбат кутувчилар бўлар эди, негадир ҳеч ким йўқ. Ичкарида оқ халат кийган аёллар қизғин суҳбатга берилган. Бирдан кўтарилган гуррос кулгу анча давомли бўлди. Ҳаво етишмаётганидан Мўминага уларнинг овози момоқалдироқдай таъсир қилди. Чуқур -чуқур нафас олиб кўзларини юмди. Юраги нотекис ураётган шу паллада хаёлидан нималар кечгани ўзига аён...
Турмуш ўртоғи эшикни тақиллатиши билан кула -кула сумкаларига нималардир жойлаб, шиппакларини алмаштираётган аёллардан бири :
--Иш вақти тугади, соат иккидан ошди, -деди.
--Биламан, аммо аёлимнинг юрагини мазаси йўқ, илтимос, ёрдам қилинг... --дея гапини тугатмаган ҳам эди, афтидан, каттаси шекилли, қора қош аёл жеркиб:
--Бу ерда ҳамманинг юраги касал, бўлди вақтимизни олманг, шундоқ ҳам шанба куни бўлсаям соат 3 гача қолиб кетамиз, бизда ҳам тирикчилик бор, --деб хонани шарақ -шуруқ қулфлаб, йўл- йўлакай шеригига қараб жавраб кетарди --тавба, одамларгаям ҳайронсан, сал воҳлироқ келсин эди.
Хўжайини табиатан оғир -босиқ инсон, аммо бугунги вазиятда қони қайнаб кетди, шунда ҳам ўзини тезгина қўлга олиб, доктордан шу яқин атрофда хусусий шифохона бор йўқлигини сўради ва бор кучини тўплаб нафас олаётган аёлига яна битта волидол таблеткасини очиб бериб, ўғлига қараб:
--Машинани шу ерга олиб келаман, сен онангга ёрдамлаш, -деди-ю, отилиб чиқиб кетди.
Доктор берган манзил йўлнинг шундоқ нариги бетида экан. Клиника эшигининг тагигача машинада кириш мумкин, зиналари ҳам юраги хаста одам учун мўлжаллангандек қулай экан.
Ичкарида ҳар қадамда куллерда сув, Мўминани аҳволини пайқаб, иккита ҳамшира югуриб ёрдамга ошиқди. Рўйхатга олиб тўлов қилишга ҳам бир неча дақиқагина кетди. Бу ердаги муҳитми, ёки ёруғлик ва шинамликми, балки эътибор сабабми Мўмина ҳам сал ўзига келгандек бўлди.
Ҳаворанг ихчам халат кийган очиқчеҳра қиз Мўминани етаклаб, ЭКГ хонасига бошлади ва кушеткага ётишига ёрдамлаша туриб, орқа ўгириб халат ёқаларини тўғирлаётган шифокорга қараб :
--Дилором опа, чарчамай етиб келдингизми, деб, сўрашган бўлди.
--Раҳмат, келдик. Қани, опажон, аҳволингиз яхшими, нима бўлди сизга, ҳозир бир зумда кўриб қўяман--деб, аппаратларни улаётган хушмуомала шифокорга қараб, Мўмина анграйиб қолди.
Унинг қаршисида салгина олдин важоҳатидан чўчигани, ўша қора қош аёл киприкларини пирпиратиб жилмайиб турарди.
Маҳбуба Баҳодир қизи
👍59❤11🔥5🤔1💯1
УЗАТИЛГАН ҚИЗ
Назира тез-тез соатига қараб қўяр, юраги ховлиқарди. Кичкинтойлар эса боғча опасининг юз-кўзларидаги шошқинликни тушунмас, маза қилиб ўйнашар эди. Ота-оналар ҳам болаларининг кўнглига қараб:
– Бўлди, энди чарчадиларинг, байрам тугади, уйга кета қолайлик, – демасди.
Боғча ҳовлисида шарлар учади, мусиқа жаранглайди, болакайлар қийқиришади…
"Ҳозир диплом ёқлаб чиқса… ҳамма дугоналарининг ота-оналари гулдасталар кўтариб кутиб туришган бўлса… Мадинам ўксиб қолармикан? Ахир, авваллари оддий имтиҳонларда ҳам гул кўтариб борардим… "Турмушга берди-ю, онам шундай шодиёна куним – диплом ёқлаганимда ҳам келмади”, деб кўнгли қабаради-да энди”…
Бу хаёл Назирага тинчлик бермаётган бўлса-да, ишини ташлаб кета олмасди. Эрталаб эри:
– Мадинага бора олармикансан? – деб сўраганида:
– Албатта, болалар билан бирпас даранг-дурунг қилсак бас-да, кейин бўшман, – деганди.
Бу гапидан сўнг эри ҳам бир дунё ишни режалаштиргандир.
…Хуллас, болаларни тарқатгунча Назиранинг бир хаёли қизида бўлди. Ишини якунлагач, минг истиҳола билан қизига қўнғироқ қилди. Назарида, Мадина университет хиёбонининг бир бурчагида йиғлаб ўтиргандек эди.
– Қизим…
– Ойижон… – Мадинанинг овозидаги жаранг Назиранинг гурсиллаб ураётган юрагига сал таскин берди. – Мени табрикланг, дипломимни "аъло”га ҳимоя қилдим. Устозимиз:
– Ота-онангга раҳмат, қизим, – деди. Адажонимга етказиб қўйинг.
– Ҳозир қаердасан? Бормоқчи эдим..
– Йўқ, йўқ, овора бўлманг, ойижон. Ойижоним, дадажоним, куёвингиз ҳаммаси шу ерда… Сиз чарчагансиз… Ўзингизга қаранг.
– Ҳа, шунақами? Қудаларимга салом де! Раҳмат айт уларга… Назира телефон тугмасини босди. "Улар боришибди…”, дея шивирлади, лекин кўзига "дув-дув” ёш келди.
Ишдан қайтар экан, ичидаги ҳиссиётларни ўзи тушунмасди. "Хурсанд бўлишим керак, ёлғиз қолмабди. Тўйдан атиги бир ой ўтди. Бир ойда қадр топибди”, дерди-ю, ичида бир ўксиниш кезинар, азиз бир нарсасидан айрилгандек бўшашиб, дармонсизланар эди. Уйига келиб, Мадинанинг хонасига кирди. Диванига ўтириб, суянчиқларини силади. Яқиндагина қизини эрталаб уйғотгани кирарди:
– Тур, қизим, ўқишга кеч қоласан, – дерди. Мадина юзига китобни ёпиб, сочлари тўзғиб ухлаб ётарди.
– Яна… беш дақиқа, ойи, атиги беш дақиқа, – деб кўзини очолмасди.
– Э, худойим, эрта-индин бировнинг эшигига борасан. Саҳар туриб, ҳовли супуришнинг, нонушта таёрлашинг керак. Бу ётишинг бўлса, икки ҳафтада олиб келиб ташлашади, – дея жиғибийрон бўлар, Мадина:
– Ҳозир ухлаб олаверай-чи, ўшанда бир гап бўлар, – дея эркаланарди. Энди шу эркатой қизи.. бегоналарга қиз бўлдими?
– Ҳа, ойи, бунча бўшашиб ўтирибсиз?
Қанча йиғлади, овунди, ўғли Умиджон ўқишдан қайтгач, унинг овозидан хаёл тўрлари узилди.
– Опанг…
– Ҳа, "аъло”га ёқлабди, табрикладим.
– Бирров бориб келсакмикин, ҳар ҳолда, ҳаётида катта воқеа рўй берди. Атаганимиз бор эди, – деди Назира.
– Э, нима қиласиз, ўз ҳолига қўйинг! Яқинда поччамнинг туғилган куни экан, борармиз, – деди Умиджон.
"Йўқ, Мадина кутади. Шундай кунида онасини кутмаслиги мумкинми?” Назира ўғлининг "ҳай-ҳай”лашига қарамай, ошхонага кириб пишир-куйдирни бошлаб юборди. Ҳафсала билан қилинаётган тайёргарлик ниҳоясига етгач:
– Умиджон, мени таксига кузатиб қўй! – деди.
– Ойи , аввал қўнғироқ қилинг!
– Нима, ўз қизимни йўқлашга ҳам рухсат сўрайманми? Сен бола роса дангаса бўлибсан, ўзим кетавераман бўлмаса!
Назира шундай деди-ю, яна… қўнғироқ қилди. Мусиқа, шовқин…
– Мадина, уйдамисизлар?
– Йўқ, ойи, куёвингиз билан ҳимоямни ювяпмиз. Ойижон, дадажонларим "Роса чарчадингиз, болам, аввал тўй, сўнг имтиҳонлар, ҳимоя, бир яйраб ўтиринглар”, дейишди… Мадина бақириб гапирар эди.
– Майли, болам… яхши ўтиринглар!
Назиранинг томоғига нимадир тиқилгандек бўлди. Ошхонанинг иссиғини энди сезгандек эди. Деразаларни очиб ташлади.
– Ҳа, ойи , юринг, кийиниб чиқдим, – деди Умиджон.
– Бормас эканмиз… – Зўрға ўзини босиб гапирди Назира. – Кафеда экан поччанг билан…..
Назира тез-тез соатига қараб қўяр, юраги ховлиқарди. Кичкинтойлар эса боғча опасининг юз-кўзларидаги шошқинликни тушунмас, маза қилиб ўйнашар эди. Ота-оналар ҳам болаларининг кўнглига қараб:
– Бўлди, энди чарчадиларинг, байрам тугади, уйга кета қолайлик, – демасди.
Боғча ҳовлисида шарлар учади, мусиқа жаранглайди, болакайлар қийқиришади…
"Ҳозир диплом ёқлаб чиқса… ҳамма дугоналарининг ота-оналари гулдасталар кўтариб кутиб туришган бўлса… Мадинам ўксиб қолармикан? Ахир, авваллари оддий имтиҳонларда ҳам гул кўтариб борардим… "Турмушга берди-ю, онам шундай шодиёна куним – диплом ёқлаганимда ҳам келмади”, деб кўнгли қабаради-да энди”…
Бу хаёл Назирага тинчлик бермаётган бўлса-да, ишини ташлаб кета олмасди. Эрталаб эри:
– Мадинага бора олармикансан? – деб сўраганида:
– Албатта, болалар билан бирпас даранг-дурунг қилсак бас-да, кейин бўшман, – деганди.
Бу гапидан сўнг эри ҳам бир дунё ишни режалаштиргандир.
…Хуллас, болаларни тарқатгунча Назиранинг бир хаёли қизида бўлди. Ишини якунлагач, минг истиҳола билан қизига қўнғироқ қилди. Назарида, Мадина университет хиёбонининг бир бурчагида йиғлаб ўтиргандек эди.
– Қизим…
– Ойижон… – Мадинанинг овозидаги жаранг Назиранинг гурсиллаб ураётган юрагига сал таскин берди. – Мени табрикланг, дипломимни "аъло”га ҳимоя қилдим. Устозимиз:
– Ота-онангга раҳмат, қизим, – деди. Адажонимга етказиб қўйинг.
– Ҳозир қаердасан? Бормоқчи эдим..
– Йўқ, йўқ, овора бўлманг, ойижон. Ойижоним, дадажоним, куёвингиз ҳаммаси шу ерда… Сиз чарчагансиз… Ўзингизга қаранг.
– Ҳа, шунақами? Қудаларимга салом де! Раҳмат айт уларга… Назира телефон тугмасини босди. "Улар боришибди…”, дея шивирлади, лекин кўзига "дув-дув” ёш келди.
Ишдан қайтар экан, ичидаги ҳиссиётларни ўзи тушунмасди. "Хурсанд бўлишим керак, ёлғиз қолмабди. Тўйдан атиги бир ой ўтди. Бир ойда қадр топибди”, дерди-ю, ичида бир ўксиниш кезинар, азиз бир нарсасидан айрилгандек бўшашиб, дармонсизланар эди. Уйига келиб, Мадинанинг хонасига кирди. Диванига ўтириб, суянчиқларини силади. Яқиндагина қизини эрталаб уйғотгани кирарди:
– Тур, қизим, ўқишга кеч қоласан, – дерди. Мадина юзига китобни ёпиб, сочлари тўзғиб ухлаб ётарди.
– Яна… беш дақиқа, ойи, атиги беш дақиқа, – деб кўзини очолмасди.
– Э, худойим, эрта-индин бировнинг эшигига борасан. Саҳар туриб, ҳовли супуришнинг, нонушта таёрлашинг керак. Бу ётишинг бўлса, икки ҳафтада олиб келиб ташлашади, – дея жиғибийрон бўлар, Мадина:
– Ҳозир ухлаб олаверай-чи, ўшанда бир гап бўлар, – дея эркаланарди. Энди шу эркатой қизи.. бегоналарга қиз бўлдими?
– Ҳа, ойи, бунча бўшашиб ўтирибсиз?
Қанча йиғлади, овунди, ўғли Умиджон ўқишдан қайтгач, унинг овозидан хаёл тўрлари узилди.
– Опанг…
– Ҳа, "аъло”га ёқлабди, табрикладим.
– Бирров бориб келсакмикин, ҳар ҳолда, ҳаётида катта воқеа рўй берди. Атаганимиз бор эди, – деди Назира.
– Э, нима қиласиз, ўз ҳолига қўйинг! Яқинда поччамнинг туғилган куни экан, борармиз, – деди Умиджон.
"Йўқ, Мадина кутади. Шундай кунида онасини кутмаслиги мумкинми?” Назира ўғлининг "ҳай-ҳай”лашига қарамай, ошхонага кириб пишир-куйдирни бошлаб юборди. Ҳафсала билан қилинаётган тайёргарлик ниҳоясига етгач:
– Умиджон, мени таксига кузатиб қўй! – деди.
– Ойи , аввал қўнғироқ қилинг!
– Нима, ўз қизимни йўқлашга ҳам рухсат сўрайманми? Сен бола роса дангаса бўлибсан, ўзим кетавераман бўлмаса!
Назира шундай деди-ю, яна… қўнғироқ қилди. Мусиқа, шовқин…
– Мадина, уйдамисизлар?
– Йўқ, ойи, куёвингиз билан ҳимоямни ювяпмиз. Ойижон, дадажонларим "Роса чарчадингиз, болам, аввал тўй, сўнг имтиҳонлар, ҳимоя, бир яйраб ўтиринглар”, дейишди… Мадина бақириб гапирар эди.
– Майли, болам… яхши ўтиринглар!
Назиранинг томоғига нимадир тиқилгандек бўлди. Ошхонанинг иссиғини энди сезгандек эди. Деразаларни очиб ташлади.
– Ҳа, ойи , юринг, кийиниб чиқдим, – деди Умиджон.
– Бормас эканмиз… – Зўрға ўзини босиб гапирди Назира. – Кафеда экан поччанг билан…..
👍57❤14🔥3
– Айтдим-ку сизга… Ёшларга шон-шарафлар… Ия, ойи, сизга нима бўлди? Йиғлаяпсизми? Аразладингизми? Юринг, ўзим айлантириб келаман…
Назира ўғлига суяниб баралла йиғлаб юборди.
– Ана холос, ўзингиз "Тезроқ шу қизимни эгасига топшириб, тинсам эди”, дердингиз-ку. Энди эгасида тинса… қизғаняпсизми?
Назира нима дейишини билмасди. Ўқитди, шу қиз учун елиб-югурди, ўзини унутди, энди шу экан-да…
– Йўқ, борган жойида тинсин, ўшаларга юлдузини иссиқ кўрсатсин Худойим… Мен… шунчаки…
Назира "ҳиқ-ҳиқ”лаб зўрға гапирди.
– Бу – бошқа гап, ойи! Келинг, икковимиз маза қилиб овқатланамиз. "Бировнинг насибасини биров ея олмайди”, деган машойихлар. Пиширганингиз – ўзимизнинг насиба экан!
Умиджоннинг овози уйни тўлдирди. Назира кўзида ёш билан жилмайди.
Тамом
@ibratli_sozlar
Назира ўғлига суяниб баралла йиғлаб юборди.
– Ана холос, ўзингиз "Тезроқ шу қизимни эгасига топшириб, тинсам эди”, дердингиз-ку. Энди эгасида тинса… қизғаняпсизми?
Назира нима дейишини билмасди. Ўқитди, шу қиз учун елиб-югурди, ўзини унутди, энди шу экан-да…
– Йўқ, борган жойида тинсин, ўшаларга юлдузини иссиқ кўрсатсин Худойим… Мен… шунчаки…
Назира "ҳиқ-ҳиқ”лаб зўрға гапирди.
– Бу – бошқа гап, ойи! Келинг, икковимиз маза қилиб овқатланамиз. "Бировнинг насибасини биров ея олмайди”, деган машойихлар. Пиширганингиз – ўзимизнинг насиба экан!
Умиджоннинг овози уйни тўлдирди. Назира кўзида ёш билан жилмайди.
Тамом
@ibratli_sozlar
👍33🔥7🌚2❤1
КАМБАҒАЛЛИК ЭШИГИ
🕊
Абдурраҳмон ибн Авфдан ривоят қилинади:
«Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:
«Садақадан мол камаймайди. Қай бир киши ўзи учун тиланчилик эшигини очса, Аллоҳ таоло унинг тепасидан фақирлик эшигини очиб қўяди», дедилар».
Шарҳ: Бу ҳадиси шарифда зикр қилинган маъно улкан ҳикматдир. Зоҳирда, одамларнинг кўзида садақа берган одамнинг моли шу садақа миқдорича камайгандек бўлади. Бироқ аслида унинг моли камаймайди. Чунки Аллоҳ таоло бирнинг ўрнига етти, ўн, етмиш, етти юз ҳисса беришни ваъда қилиб қўйган.
Зоҳирий, моддий кўриниш ҳисоб эмас, асосий ҳисоб Аллоҳ таолонинг ҳисобидир.
Банданинг садақаси қабул бўлса, Иншааллоҳ, бу нарса унга жуда катта миқдорда қайтади. Садақа қилаётган киши шу ниятда қилса, садақасининг фойдасини албатта кўради, мол-мулк ҳеч қачон садақа туфайли камаймайди.
Худди шунингдек, ким ўзига тиланчиликни раво кўрса, умр бўйи тиланчи бўлиб ўтиб кетади, чунки Аллоҳ таоло унга камбағаллик эшигини очиб қўяди. Ўзига тиланчиликни эп кўрган одам бир умр бой бўлмайди, ўзи тўйса ҳам, кўзи тўймай, хорликда ўтиб кетади.
Шунинг учун мўмин-мусулмонлар бу нарсани ўзларига эп кўрмасликлари керак, касб қилиб олмасликлари, бу нарсалардан ўзларини устин қўйишлари лозим.
Мўмин-мусулмон киши Аллоҳдан сўраб, тинмай ҳаракат қилиши, садақа сўраш эмас, балки садақа қилиш пайидан бўлиши керак.
"Яхшилик ва силаи раҳм" китобидан.
@ibratli_sozlar
🕊
Абдурраҳмон ибн Авфдан ривоят қилинади:
«Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:
«Садақадан мол камаймайди. Қай бир киши ўзи учун тиланчилик эшигини очса, Аллоҳ таоло унинг тепасидан фақирлик эшигини очиб қўяди», дедилар».
Шарҳ: Бу ҳадиси шарифда зикр қилинган маъно улкан ҳикматдир. Зоҳирда, одамларнинг кўзида садақа берган одамнинг моли шу садақа миқдорича камайгандек бўлади. Бироқ аслида унинг моли камаймайди. Чунки Аллоҳ таоло бирнинг ўрнига етти, ўн, етмиш, етти юз ҳисса беришни ваъда қилиб қўйган.
Зоҳирий, моддий кўриниш ҳисоб эмас, асосий ҳисоб Аллоҳ таолонинг ҳисобидир.
Банданинг садақаси қабул бўлса, Иншааллоҳ, бу нарса унга жуда катта миқдорда қайтади. Садақа қилаётган киши шу ниятда қилса, садақасининг фойдасини албатта кўради, мол-мулк ҳеч қачон садақа туфайли камаймайди.
Худди шунингдек, ким ўзига тиланчиликни раво кўрса, умр бўйи тиланчи бўлиб ўтиб кетади, чунки Аллоҳ таоло унга камбағаллик эшигини очиб қўяди. Ўзига тиланчиликни эп кўрган одам бир умр бой бўлмайди, ўзи тўйса ҳам, кўзи тўймай, хорликда ўтиб кетади.
Шунинг учун мўмин-мусулмонлар бу нарсани ўзларига эп кўрмасликлари керак, касб қилиб олмасликлари, бу нарсалардан ўзларини устин қўйишлари лозим.
Мўмин-мусулмон киши Аллоҳдан сўраб, тинмай ҳаракат қилиши, садақа сўраш эмас, балки садақа қилиш пайидан бўлиши керак.
"Яхшилик ва силаи раҳм" китобидан.
@ibratli_sozlar
👍20❤2👏1
📖 Бир куни тушимда ўзимни фаришталар маконида кўрдим. Бир фаришта мени айлантириб юрарди. Биз фаришталар билан тўла хоналар олдидан бирма-бир ўтиб борардик.
Мени бошлаб бораётган фаришта биринчи бўлим олдида тўхтади ва деди: «Бу – Қабул бўлими. Бу ерда Аллоҳга қилинган барча илтижолар ва дуолар қабул қилинади». Мен у хонага қараганимда, хона жуда ҳам кўп фаришталар билан тўла эди. Улар бутун дунё бўйлаб инсонлар томонидан қилинган дуо ва илтижолар ёзилган кўп жилдли саҳифаларни саралаётган эди.
Сўнг биз узун йўлак бўйлаб йўлимизда давом этдик ва иккинчи бўлимга етдик. Фаришта менга айтди: «Бу – Ижобат бўлими. Бу ерда инсонлар сўраган дуо ва илтижолардан сараланганлари ижобат қилинади». Мен у хонага қараганимда, бу хона ҳам кўплаб фаришталар билан тўла эди. Улар ижобат қилинган дуоларни ўраб, Ерга – тегишли инсонларга жўнатиш ишлари билан банд эди.
Ниҳоят биз узун йўлакнинг энг охирига етдик ва кичкина бир хона олдида тўхтадик. Ажабланарлиси шундаки, у хонада бор йўғи биттагина фаришта ўтирарди ва деярли ҳеч иш қилмай, бекор ўтирарди.
Мен билан келган фаришта айтди:
– Бу – Шукр бўлими.
– Қанақасига? Ахир бу ерда деярли ҳеч қандай иш қилинмаяпти-ку!, – сўрадим мен.
Фаришта ниҳоятда хўрсинди ва хафалик билан деди:
– Дуолари ижобат қилинганидан сўнг, инсонлардан жуда ҳам озчилиги шукр айтади.
– Инсон Аллоҳга қандай қилиб шукр айтиши керак?, – сўрадим мен.
– Шунчаки, «Алҳамдулиллаҳи Роббил Аламин» деб айтса кифоя.
Инглиз тилидан Иброҳим Муҳаммад таржимаси.
Мени бошлаб бораётган фаришта биринчи бўлим олдида тўхтади ва деди: «Бу – Қабул бўлими. Бу ерда Аллоҳга қилинган барча илтижолар ва дуолар қабул қилинади». Мен у хонага қараганимда, хона жуда ҳам кўп фаришталар билан тўла эди. Улар бутун дунё бўйлаб инсонлар томонидан қилинган дуо ва илтижолар ёзилган кўп жилдли саҳифаларни саралаётган эди.
Сўнг биз узун йўлак бўйлаб йўлимизда давом этдик ва иккинчи бўлимга етдик. Фаришта менга айтди: «Бу – Ижобат бўлими. Бу ерда инсонлар сўраган дуо ва илтижолардан сараланганлари ижобат қилинади». Мен у хонага қараганимда, бу хона ҳам кўплаб фаришталар билан тўла эди. Улар ижобат қилинган дуоларни ўраб, Ерга – тегишли инсонларга жўнатиш ишлари билан банд эди.
Ниҳоят биз узун йўлакнинг энг охирига етдик ва кичкина бир хона олдида тўхтадик. Ажабланарлиси шундаки, у хонада бор йўғи биттагина фаришта ўтирарди ва деярли ҳеч иш қилмай, бекор ўтирарди.
Мен билан келган фаришта айтди:
– Бу – Шукр бўлими.
– Қанақасига? Ахир бу ерда деярли ҳеч қандай иш қилинмаяпти-ку!, – сўрадим мен.
Фаришта ниҳоятда хўрсинди ва хафалик билан деди:
– Дуолари ижобат қилинганидан сўнг, инсонлардан жуда ҳам озчилиги шукр айтади.
– Инсон Аллоҳга қандай қилиб шукр айтиши керак?, – сўрадим мен.
– Шунчаки, «Алҳамдулиллаҳи Роббил Аламин» деб айтса кифоя.
Инглиз тилидан Иброҳим Муҳаммад таржимаси.
👍23❤8
Ӯриндиқда қолдирилган тиллолар...
Тошкентдан оиламиз билан қишлоққа сафарга отланаётган эдик. Уловимизда бўш жой борлиги боис синглимизни ҳам бирга олиб кетадиган бўлдик. Мен ишдан чиқадиган, оиламиз эса ишхонамиз яқинидаги метро бекатига тушиш жойга келиб турадиган бўлди. Келишилган пайтда борсам, ҳамма келган, аммо синглимиз йўқ эди. Мен яна бир жойга учраб ўтишим кераклиги сабабли шошаётган эдим. Буни билган аёлим хижолат бўлиб, синглимга қўнғироқ қилиш учун уловдан тушиб кетди. Чунки синглимиз билан учрашиладиган жой ва вақтни у келишган эди...
Хуллас, бироздан кейин синглим ҳам етиб келди. Шошилганча йўлга отландик. Аммо... шаҳардан 10-15-чақирим узоқлашганимизда бирдан аёлим вой деганча ён-верини титкилай бошлади. Тинчликми, яна ҳамишаги гапми дедим одатдагидай яна бирон нарса уйда қолиб кетган деб ўйлаб. Сумкачам метронинг олдидаги ўриндиқда қолиб кетибди... Аёлимнинг овози йиғлагандан бери бўлиб зўрға чиқди. Ҳамма тилла тақинчоқларимни оволгандим уйда қолдиргим келмай. Илтимос, қайтайлик. Юқори тезликда кетаётган рулдаги одамга орқага қайтиш малол келадида. Қолаверса, одам тинимсиз ўтиб-қайтиб турган жойда бунинг устига деярли ярим тунда қолдирилган сумкача шунча пайтдан бери эгасини топиб кетмаслигига ҳам ишониш қийин. Шу боис ҳатто тезликни ҳам пасайтиргим келмади: Бўптида энди қайтгандан фойда йуқку
Маълум бўлишича, синглимни метродан чиқиш жойдаги ўриндиқда кутиб турган аёлим синглим кўриниши билан хурсанд бўлиб кетиб унинг қўлидаги юкни кўтаришга ёрдамга шошилган ва сумкачаси ўриндиқда қолиб кетаверган. Шу боис синглим ҳам хижолат бўла бошлади: Ака, илтимос, чиқмаган жондан умид, бир бориб кўрайлик Табиийки, кайфиятим бузилди. Янга-қайинсингил ялингани сари уларнинг мени бекорга овора қилмоқчи эканлигидан баттар жаҳлим чиқа бошлади. Аммо шу пайтда аёлимнинг тилла тақинчоқлар учун ҳар йили закот чиқариши эсимга тушиб қолди. Закоти берилган мол йўқолмаслиги керак эдику! Беихтиёр оёғим тормозга борди. Шу пайтда эса худди қайтишим кераклигига ишора бўлаётгани каби олдинда орқага қайтиш белгиси кўринди. Секинлаб бориб, ортга қайтдим. Ҳамроҳлар мум тишлагандай жим. Менинг ичимда эса ҳам умид, ҳам хавотир…Эътиқодимизга кўра бу тақинчоқлар йўқолмаслиги керак. Аммо йўқолган бўлсачи? Унда аёлимнинг эътиқодига таъсир қилмайдими? Ахир ҳар йили уни закот чиқаришга мен ундаганман бу молингни ҳимоя қилади деганман. Шу хавотир туфайли шерикларимга закот берилгани туфайли қайтганимни айтолмаётган эдим. Метро бекатидан нарироқдаги тўхташ мумкин бўлган жойга уловни тўхтатдим. Аёлим шошилганча тушиб кетди. Ҳаммамизнинг нафасимиз ичимизда. Ҳамма у кетган томонга тикилган. Мен ҳам сир бой бермаётган бўлсамда, орқани кўрсатувчи ойнадан кузатиб турибман. Шу пайт аёлим кўринди, уловга ҳавола бўлиши билан сумкачасини баланд кўтариб кўрсатди, хурсандлиги кўриниб турарди, демак, ичидагилари ҳам йўқолмаган. Алҳамдулиллаҳ! Кўзимга беихтиёр ёш келди… Йўқ тиллалар йўқолмагани учун эмас, асло! Аллоҳнинг ваъдаси ҳақ эканлигига яна бир бор гувоҳ бўлиб турганимдан Яратган эгам аёлимнинг олдида тилимни қисиқ қилиб қўймаганидан севинч ёшлари эди бу! Аёлим уловга чиқасолиб сумкачасини топиб олган болаларни мақтай кетди. Ўриндиқдаги мен сумкачамни қолдирган жойда икки йигит бемалол ўтирганини орқадан кўриб умидим деярли сўниб, оёғим дармонсиз бўлиб қолди,- дейди аёлим. Шундай бўлсада, яқин боришим билан йигитлар баравар ортларига ўгирилишиб, улардан бири: Опа, мободо мана бу сумкани изламаяпсизми? деди. Ҳа-ҳа шуни излаяпман десам, - Узр опа келсак бу шу ерда турган экан анча ўтирдик, ҳеч ким сўрамади. Шунинг учун унутиб қолдирилганини тушуниб, сумкада эгасининг бирон ҳужжати ё манзили бормикан деган мақсадда энди очиб қараб тургандик дея қўлимга тутқазди. Қарасам ичида тиллалар ҳам пуллар ҳам турибди. Хурсанд бўлганимдан раҳмат айтиб пулдан қўлимга илашганини олиб Мана бу суюнчи пули деб узатдим аммо шуни ҳам олишмади. Барака топишсиней. У гапиряпти мен эса уловни катта йўл томон бошқарар эканман, кўз ёшларимни яширишга уринаман...
Тошкентдан оиламиз билан қишлоққа сафарга отланаётган эдик. Уловимизда бўш жой борлиги боис синглимизни ҳам бирга олиб кетадиган бўлдик. Мен ишдан чиқадиган, оиламиз эса ишхонамиз яқинидаги метро бекатига тушиш жойга келиб турадиган бўлди. Келишилган пайтда борсам, ҳамма келган, аммо синглимиз йўқ эди. Мен яна бир жойга учраб ўтишим кераклиги сабабли шошаётган эдим. Буни билган аёлим хижолат бўлиб, синглимга қўнғироқ қилиш учун уловдан тушиб кетди. Чунки синглимиз билан учрашиладиган жой ва вақтни у келишган эди...
Хуллас, бироздан кейин синглим ҳам етиб келди. Шошилганча йўлга отландик. Аммо... шаҳардан 10-15-чақирим узоқлашганимизда бирдан аёлим вой деганча ён-верини титкилай бошлади. Тинчликми, яна ҳамишаги гапми дедим одатдагидай яна бирон нарса уйда қолиб кетган деб ўйлаб. Сумкачам метронинг олдидаги ўриндиқда қолиб кетибди... Аёлимнинг овози йиғлагандан бери бўлиб зўрға чиқди. Ҳамма тилла тақинчоқларимни оволгандим уйда қолдиргим келмай. Илтимос, қайтайлик. Юқори тезликда кетаётган рулдаги одамга орқага қайтиш малол келадида. Қолаверса, одам тинимсиз ўтиб-қайтиб турган жойда бунинг устига деярли ярим тунда қолдирилган сумкача шунча пайтдан бери эгасини топиб кетмаслигига ҳам ишониш қийин. Шу боис ҳатто тезликни ҳам пасайтиргим келмади: Бўптида энди қайтгандан фойда йуқку
Маълум бўлишича, синглимни метродан чиқиш жойдаги ўриндиқда кутиб турган аёлим синглим кўриниши билан хурсанд бўлиб кетиб унинг қўлидаги юкни кўтаришга ёрдамга шошилган ва сумкачаси ўриндиқда қолиб кетаверган. Шу боис синглим ҳам хижолат бўла бошлади: Ака, илтимос, чиқмаган жондан умид, бир бориб кўрайлик Табиийки, кайфиятим бузилди. Янга-қайинсингил ялингани сари уларнинг мени бекорга овора қилмоқчи эканлигидан баттар жаҳлим чиқа бошлади. Аммо шу пайтда аёлимнинг тилла тақинчоқлар учун ҳар йили закот чиқариши эсимга тушиб қолди. Закоти берилган мол йўқолмаслиги керак эдику! Беихтиёр оёғим тормозга борди. Шу пайтда эса худди қайтишим кераклигига ишора бўлаётгани каби олдинда орқага қайтиш белгиси кўринди. Секинлаб бориб, ортга қайтдим. Ҳамроҳлар мум тишлагандай жим. Менинг ичимда эса ҳам умид, ҳам хавотир…Эътиқодимизга кўра бу тақинчоқлар йўқолмаслиги керак. Аммо йўқолган бўлсачи? Унда аёлимнинг эътиқодига таъсир қилмайдими? Ахир ҳар йили уни закот чиқаришга мен ундаганман бу молингни ҳимоя қилади деганман. Шу хавотир туфайли шерикларимга закот берилгани туфайли қайтганимни айтолмаётган эдим. Метро бекатидан нарироқдаги тўхташ мумкин бўлган жойга уловни тўхтатдим. Аёлим шошилганча тушиб кетди. Ҳаммамизнинг нафасимиз ичимизда. Ҳамма у кетган томонга тикилган. Мен ҳам сир бой бермаётган бўлсамда, орқани кўрсатувчи ойнадан кузатиб турибман. Шу пайт аёлим кўринди, уловга ҳавола бўлиши билан сумкачасини баланд кўтариб кўрсатди, хурсандлиги кўриниб турарди, демак, ичидагилари ҳам йўқолмаган. Алҳамдулиллаҳ! Кўзимга беихтиёр ёш келди… Йўқ тиллалар йўқолмагани учун эмас, асло! Аллоҳнинг ваъдаси ҳақ эканлигига яна бир бор гувоҳ бўлиб турганимдан Яратган эгам аёлимнинг олдида тилимни қисиқ қилиб қўймаганидан севинч ёшлари эди бу! Аёлим уловга чиқасолиб сумкачасини топиб олган болаларни мақтай кетди. Ўриндиқдаги мен сумкачамни қолдирган жойда икки йигит бемалол ўтирганини орқадан кўриб умидим деярли сўниб, оёғим дармонсиз бўлиб қолди,- дейди аёлим. Шундай бўлсада, яқин боришим билан йигитлар баравар ортларига ўгирилишиб, улардан бири: Опа, мободо мана бу сумкани изламаяпсизми? деди. Ҳа-ҳа шуни излаяпман десам, - Узр опа келсак бу шу ерда турган экан анча ўтирдик, ҳеч ким сўрамади. Шунинг учун унутиб қолдирилганини тушуниб, сумкада эгасининг бирон ҳужжати ё манзили бормикан деган мақсадда энди очиб қараб тургандик дея қўлимга тутқазди. Қарасам ичида тиллалар ҳам пуллар ҳам турибди. Хурсанд бўлганимдан раҳмат айтиб пулдан қўлимга илашганини олиб Мана бу суюнчи пули деб узатдим аммо шуни ҳам олишмади. Барака топишсиней. У гапиряпти мен эса уловни катта йўл томон бошқарар эканман, кўз ёшларимни яширишга уринаман...
👍51👏14❤8
Аёл бўлганим учун ҳар хил сабаблар туфайли кўплаб аёллар билан мулоқотда бўламан.
Аёлларнинг кўпчилиги қизини ўқитиш истагида эканини айтади. Бундан хурсанд бўламан, албатта.
Бироқ улар ҳамиша сўзини қуйидагича давом эттиради:
— Қиз бола ўқиса яхши-да. Замонни кўряпсиз-ку. Эртага эрининг қўлига қараб қолмасин, дейман. Ўзини уддаласин, харажатларни бемалол ўзи қоплай оладиган бўлсин, деб ният қиламан.
Шунингдек, келин олиш режасидаги аёллар ҳам ўқимишли қиз қидираётганини айтишади. Уларнинг сўзи ҳам худди юқоридаги алфозда давом этади:
— Пайпоққаям, памперсгаям ўғлимдан пул сўрайвермайди, дейман-да. Ўқимишли қиз ўзини ўзи уддалайди-да...
Бу сўзлар ва жамиятимиз аҳволи "Амаллар ниятга боғлиқ" эканлигини яна бир бор тасдиқ этаётгандек...
Қаерга қарама, "ўзини уддалаётган" аёлга кўзинг тушади. Бири ҳамшира, бириси ўқитувчи, бири бозорда савдо қилса, наригиси мардикорликка чиқади.
Эҳҳҳ, дейсан, наҳотки одамлар ўз жигарбанди-қизига шундай юкни раво кўрса. Ахир аёл учун ўзини ўзи уддалаш қандай оғир эканини наҳотки билмайсиз?!
Ўзини ўзи уддалаётган аёллар билан яқинроқдан танишиб, дардига қулоқ тутиб кўринг. Юзи кулса-да, кўзлари кулмайди. Лаби табассум қилса-да, чеҳраси ғамгин.
Қизингизни ўқитманг, демайман. Ўқитинг, албатта, ўқитинг!
Лекин зинҳор ўзини ўзи уддалаши учун эмас!
Қизингизни дунёга теран назар сола олиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Қизингизни турмушдаги ҳар хил ҳолатларда тўғри қарорлар қабул қилишни ўрганиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Фарзандларига тўғри тарбия бера олиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Ҳар хил ҳолатларда турмуш ўртоғига яхши маслаҳатчи бўла олиши учун, ҳалол-ҳаромни фарқига бора олиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Ваниҳоят, илми ўсиб, юқоридаги ишлардан ҳам ортиб қолгудек бўлса, жамият ривожига ҳам ҳисса қўша олиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Ўзини уддалаб яшашни ҳеч бир аёлнинг бошига солмасин. Уни отаси уддаласин, эри таъминотини қилсин, кексайганида болалари ардоғида бўлсин.
Асло ўзини ўзи уддаламасин аёл...
Аёлларнинг кўпчилиги қизини ўқитиш истагида эканини айтади. Бундан хурсанд бўламан, албатта.
Бироқ улар ҳамиша сўзини қуйидагича давом эттиради:
— Қиз бола ўқиса яхши-да. Замонни кўряпсиз-ку. Эртага эрининг қўлига қараб қолмасин, дейман. Ўзини уддаласин, харажатларни бемалол ўзи қоплай оладиган бўлсин, деб ният қиламан.
Шунингдек, келин олиш режасидаги аёллар ҳам ўқимишли қиз қидираётганини айтишади. Уларнинг сўзи ҳам худди юқоридаги алфозда давом этади:
— Пайпоққаям, памперсгаям ўғлимдан пул сўрайвермайди, дейман-да. Ўқимишли қиз ўзини ўзи уддалайди-да...
Бу сўзлар ва жамиятимиз аҳволи "Амаллар ниятга боғлиқ" эканлигини яна бир бор тасдиқ этаётгандек...
Қаерга қарама, "ўзини уддалаётган" аёлга кўзинг тушади. Бири ҳамшира, бириси ўқитувчи, бири бозорда савдо қилса, наригиси мардикорликка чиқади.
Эҳҳҳ, дейсан, наҳотки одамлар ўз жигарбанди-қизига шундай юкни раво кўрса. Ахир аёл учун ўзини ўзи уддалаш қандай оғир эканини наҳотки билмайсиз?!
Ўзини ўзи уддалаётган аёллар билан яқинроқдан танишиб, дардига қулоқ тутиб кўринг. Юзи кулса-да, кўзлари кулмайди. Лаби табассум қилса-да, чеҳраси ғамгин.
Қизингизни ўқитманг, демайман. Ўқитинг, албатта, ўқитинг!
Лекин зинҳор ўзини ўзи уддалаши учун эмас!
Қизингизни дунёга теран назар сола олиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Қизингизни турмушдаги ҳар хил ҳолатларда тўғри қарорлар қабул қилишни ўрганиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Фарзандларига тўғри тарбия бера олиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Ҳар хил ҳолатларда турмуш ўртоғига яхши маслаҳатчи бўла олиши учун, ҳалол-ҳаромни фарқига бора олиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Ваниҳоят, илми ўсиб, юқоридаги ишлардан ҳам ортиб қолгудек бўлса, жамият ривожига ҳам ҳисса қўша олиши учун ўқитинг, ўзини уддалаши учун эмас!
Ўзини уддалаб яшашни ҳеч бир аёлнинг бошига солмасин. Уни отаси уддаласин, эри таъминотини қилсин, кексайганида болалари ардоғида бўлсин.
Асло ўзини ўзи уддаламасин аёл...
👍44❤7🔥6👏3
ЛАТТА.
Чеховдан ажойиб ҳикоя.
Яқинда мен болаларимнинг мураббийси Юлия Васильевнага ҳақини бериш учун кабинетимга чақирдим.
— Ўтиринг, Юлия Васильевна! дедим. — Сизга пул керак бўлса ҳам, соддадиллигингиздан ўзингиз сўрагани уяласиз… қани, ўзаро ҳисоблашиб чиқайликчи. Маошингизни ҳар ойга ўттиз сўмдан гаплашган эдик…
— Қирқ сўмдан…
— Йўқ, ўттиз сўмдан… Менда ёзилган… Мен мураббияларга ҳамма вақт ўттиз сўмдан тўлаб келганман. Хў-ўш, сиз бизда икки ой турдингиз…
— Икки ойу беш кун…
— Менда ёзилган. Роса икки ой… Демак, сизга олтмиш сўм тегади… Сиз Коля билан якшанба кунлари машғулот ўтказганингиз йўқ, ўша кунлари дам олдингиз, шунинг учун тўққиз якшанбани чиқариб ташлаймиз… Уч кун байрам…
Юлия Васильевна бирданига қизаринди, куйлак бурмасини ғижимлади-ю, лекин ҳеч нима демади!..
— Уч байрам куни… Демак, ўн икки сўм… Коля касал бўлиб қолиб, тўрт марта дарс бўлмади, ўша кунлари сиз машғулотни фақат Варя билангина ўтказдингиз… Уч кун тишингиз оғриди, хотиним пешиндан кейин уйга қайтишингизга ижозат берди… Ўн икки сўм ва етти сўм, демак, яна ўн тўққиз сўмни чиқариб ташлаймиз… Қолади қирқ бир сўм. Тўғрими?
Юлия Васильевнанинг чап кўзи қизариб, ёшга тўлди. Ияги титради, асабийлашиб йўталди, бурнини қоқди, лекин ғинг демади.
— Янги йил олдидан бир тарелка билан чашкани синдирдингиз. Бу икки сўм дейлик, идишга фамилия ёзилган эди, қимматроқ бўлса ҳам, майли, розиман! Бизнинг ҳақимиз кимларда кетмаган дейсиз! Сўнгра сизнинг бепарволигингиз натижасида Коля дарахтга чиқиб, камзулини йиртиб тушди, бу ҳам ўн сўм… Яна сизнинг яхши қарамаганлигингиз натижасида уй хизматчиси Варянинг ботинкаси ўғирланган. Ахир, сиз маош оласиз, шуларнинг устидан назорат қилиб туришингиз керак. Демак, яна беш сўм… Ўнинчи январда мендан ўн сўм қарз олдингиз…
— Мен олганим йўқ, деди Юлия Васильевна, секингина.
— Менда ҳаммаси ёзилган.
— Хўп, майли… яхши.
— Қирқ бир сўмдан йигирма етти сўмни чиқариб ташласак, ўн тўрт сўм қолади…
Мураббийнинг икки кўзи жиққа ёшга тўлди… Узун, чиройли бурни терлаб кетди. Бечора қиз!
— Мен фақат бир мартагина олувдим, деди у, қалтироқ товуш билан.
— Бекачингиздан фақат бир марта уч сўм олганман, холос… Шундан бошқа пул олганим йўқ…
— Ҳали шундайми? Мен буни ёзиб қўймаган эканман! Ўн тўрт сўмдан уч сўмни чиқарсак ўн бир сўм қолади… Олинг пулингизни, жоним! Мана, уч… уч… уч… бир, тағин бир сўм… олинг!
Мен унга ўн бир сўмни бердим… Пулни титроқ қўллари билан олиб, чўнтагига солди.
— Мерси! деди пичирлаб.
Мен ўрнимдан сакраб туриб кетиб, уй ичида юра бошладим. Жуда жаҳлим чиқиб кетган эди.
— Нега менга «мерси» дейсиз? дедим.
— Пулингиз учун…
— Ахир, пулингизни ўғирлаб ўтирибман-ку, мен сизни таладим-ку! Пулингизни ўғирладим! Нега тағин менга «мерси» дейсиз?
— Бошқа жойларда менга шуни ҳам беришмас эди…
— Беришмас эди? Ажаб эмас! Мен сизга ҳазиллашдим, сизга унутилмас сабоқ бердим. Сизнинг саксон сўм пулингизни бераман, ана, конвертга солиб тайёрлаб қўйганман. Одам ҳам шундай латта бўладими? Нега ҳақингизни талаб қилмайсиз? Нега тек турасиз? Бу замонда одам ўткир тишли бўлиши керак!
Одам шундай бўшанг бўладими?
У бўшашиб кулди. Унинг юзидан: «бўлиши мумкин!» деган маънони уқдим.
Унутилмас сабоқ учун ундан кечирим сўрадим-да, қўлига саксон сўмини бердим. У қўрқа-писа чиқиб кетди… Унинг кетидан қараб туриб: бу дунёда кучли бўлиш осон... - деб ўйладим...
Чеховдан ажойиб ҳикоя.
Яқинда мен болаларимнинг мураббийси Юлия Васильевнага ҳақини бериш учун кабинетимга чақирдим.
— Ўтиринг, Юлия Васильевна! дедим. — Сизга пул керак бўлса ҳам, соддадиллигингиздан ўзингиз сўрагани уяласиз… қани, ўзаро ҳисоблашиб чиқайликчи. Маошингизни ҳар ойга ўттиз сўмдан гаплашган эдик…
— Қирқ сўмдан…
— Йўқ, ўттиз сўмдан… Менда ёзилган… Мен мураббияларга ҳамма вақт ўттиз сўмдан тўлаб келганман. Хў-ўш, сиз бизда икки ой турдингиз…
— Икки ойу беш кун…
— Менда ёзилган. Роса икки ой… Демак, сизга олтмиш сўм тегади… Сиз Коля билан якшанба кунлари машғулот ўтказганингиз йўқ, ўша кунлари дам олдингиз, шунинг учун тўққиз якшанбани чиқариб ташлаймиз… Уч кун байрам…
Юлия Васильевна бирданига қизаринди, куйлак бурмасини ғижимлади-ю, лекин ҳеч нима демади!..
— Уч байрам куни… Демак, ўн икки сўм… Коля касал бўлиб қолиб, тўрт марта дарс бўлмади, ўша кунлари сиз машғулотни фақат Варя билангина ўтказдингиз… Уч кун тишингиз оғриди, хотиним пешиндан кейин уйга қайтишингизга ижозат берди… Ўн икки сўм ва етти сўм, демак, яна ўн тўққиз сўмни чиқариб ташлаймиз… Қолади қирқ бир сўм. Тўғрими?
Юлия Васильевнанинг чап кўзи қизариб, ёшга тўлди. Ияги титради, асабийлашиб йўталди, бурнини қоқди, лекин ғинг демади.
— Янги йил олдидан бир тарелка билан чашкани синдирдингиз. Бу икки сўм дейлик, идишга фамилия ёзилган эди, қимматроқ бўлса ҳам, майли, розиман! Бизнинг ҳақимиз кимларда кетмаган дейсиз! Сўнгра сизнинг бепарволигингиз натижасида Коля дарахтга чиқиб, камзулини йиртиб тушди, бу ҳам ўн сўм… Яна сизнинг яхши қарамаганлигингиз натижасида уй хизматчиси Варянинг ботинкаси ўғирланган. Ахир, сиз маош оласиз, шуларнинг устидан назорат қилиб туришингиз керак. Демак, яна беш сўм… Ўнинчи январда мендан ўн сўм қарз олдингиз…
— Мен олганим йўқ, деди Юлия Васильевна, секингина.
— Менда ҳаммаси ёзилган.
— Хўп, майли… яхши.
— Қирқ бир сўмдан йигирма етти сўмни чиқариб ташласак, ўн тўрт сўм қолади…
Мураббийнинг икки кўзи жиққа ёшга тўлди… Узун, чиройли бурни терлаб кетди. Бечора қиз!
— Мен фақат бир мартагина олувдим, деди у, қалтироқ товуш билан.
— Бекачингиздан фақат бир марта уч сўм олганман, холос… Шундан бошқа пул олганим йўқ…
— Ҳали шундайми? Мен буни ёзиб қўймаган эканман! Ўн тўрт сўмдан уч сўмни чиқарсак ўн бир сўм қолади… Олинг пулингизни, жоним! Мана, уч… уч… уч… бир, тағин бир сўм… олинг!
Мен унга ўн бир сўмни бердим… Пулни титроқ қўллари билан олиб, чўнтагига солди.
— Мерси! деди пичирлаб.
Мен ўрнимдан сакраб туриб кетиб, уй ичида юра бошладим. Жуда жаҳлим чиқиб кетган эди.
— Нега менга «мерси» дейсиз? дедим.
— Пулингиз учун…
— Ахир, пулингизни ўғирлаб ўтирибман-ку, мен сизни таладим-ку! Пулингизни ўғирладим! Нега тағин менга «мерси» дейсиз?
— Бошқа жойларда менга шуни ҳам беришмас эди…
— Беришмас эди? Ажаб эмас! Мен сизга ҳазиллашдим, сизга унутилмас сабоқ бердим. Сизнинг саксон сўм пулингизни бераман, ана, конвертга солиб тайёрлаб қўйганман. Одам ҳам шундай латта бўладими? Нега ҳақингизни талаб қилмайсиз? Нега тек турасиз? Бу замонда одам ўткир тишли бўлиши керак!
Одам шундай бўшанг бўладими?
У бўшашиб кулди. Унинг юзидан: «бўлиши мумкин!» деган маънони уқдим.
Унутилмас сабоқ учун ундан кечирим сўрадим-да, қўлига саксон сўмини бердим. У қўрқа-писа чиқиб кетди… Унинг кетидан қараб туриб: бу дунёда кучли бўлиш осон... - деб ўйладим...
👍41❤8