неьматларингга шукр!" дейишса Саодат нима дейишини билмай хайрон колди! Ичида:" Тавба тавба олти кунда болаларим шунча тарбияланишибди-я?! Отам сехргармикин?! Канча асабларим толикиб болаларимни ахил инок кила олмаган эдим?! Угилларига караб янада хайрон колди. Сузлари хам мазмунли таом тановул килишлари хам узгача Тавба тавба бу кандай мужиза?! Аввалрок Отамга ташлаб кетсам булмасмидиаа?!" Уйига кетишдан олдин Саодат Отасидан суради.~ Отажон рахмат сизга! Умриз узун болсин!Бахтимизга доим сог юринг!Отажон мени хайратда колдирдингиз!Отажон бир нарса сурайман! Мени угилларимни канака килиб олти кунни ичида бу даражада узгартирдингиз?Нима килдингиз Отажон?~ Кизим мен болаларингни тарбиясига 3йул билан ёндошдим.
1) Невараларим аввал Олтита калимани яна Олтита сурани ёд олишди.Курьон тиловат килишни ургатдим.Дуо килишларни ургатдим!
2) Кейин Кабристонга олиб бордим.Барча утган авлодларимизни кабрлари билан таништирдим! Невараларимга Борадиган жойимиз каер эканлигини курсатдим! Кабристонда Невараларим навбатдан Курьон Тиловат килишди.
3) Етимлик хакидаги, Ота Она хакидаги,Мехр Окибат хакидаги, хуллас факат ибратли Узбек киноларидан куйиб бердим.Кеча Невараларимни" Шахар Болалар Уйига олиб бордим!"Килган ишим шу Болам!!!Саодат Отасининг мужизакор тарбиясига койил колди! Энди хар дам олиш куни Угилларини Отажонисини ёнига жонатади." Кари билганни пари билмас"."Ота Оналаримиз бизни,фарзандларимизнибахтига Сог саломат юришсин!Уларни тарбиясига тенг келадиган музижа йукдир!Йиллар утиб буни тушуниб борар эканмиз! Отажон доим сог булинг.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
1) Невараларим аввал Олтита калимани яна Олтита сурани ёд олишди.Курьон тиловат килишни ургатдим.Дуо килишларни ургатдим!
2) Кейин Кабристонга олиб бордим.Барча утган авлодларимизни кабрлари билан таништирдим! Невараларимга Борадиган жойимиз каер эканлигини курсатдим! Кабристонда Невараларим навбатдан Курьон Тиловат килишди.
3) Етимлик хакидаги, Ота Она хакидаги,Мехр Окибат хакидаги, хуллас факат ибратли Узбек киноларидан куйиб бердим.Кеча Невараларимни" Шахар Болалар Уйига олиб бордим!"Килган ишим шу Болам!!!Саодат Отасининг мужизакор тарбиясига койил колди! Энди хар дам олиш куни Угилларини Отажонисини ёнига жонатади." Кари билганни пари билмас"."Ота Оналаримиз бизни,фарзандларимизнибахтига Сог саломат юришсин!Уларни тарбиясига тенг келадиган музижа йукдир!Йиллар утиб буни тушуниб борар эканмиз! Отажон доим сог булинг.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤26👍6
ОНА ЙИҒЛАМАСИН ДУНЁДА.
Фарзандидан Айрилган Она Хакида Вокеяий Хикоя.
Шерзод кулида пакетлар билан уйга кириб келди. Ота-онаси
сурида чой ичиб утиришибди.
-Вой болам келдингми?-деб онаси йулига пешвоз чикди.
Ассалому-алайкум дадажон! Ассалому -алайкум ойижон! Яхши утирибсизларми?
-Ва алайкум ассалом! Буйларингдан айланай, буйларингга буйтумор булай. Нега хаялладинг болам. Кечадан бери йулларингга куз тикаман-а,-деб кузларига ёш олди онаси.
-Эээ булди кил онаси. Келиб-келмай дийдиёнгни бошладингми? Углим, онангга эътибор килма. Хар доимги ахволи шу. Ишларинг яхшими ишкилиб углим.
-Ха яхши дада. Ишларим ха деганда битмади. Шунга бир-икки кун ушланиб колдимда.
-Онаси, ана эшитдингми, ишлари битмагани учун ушланиб колган. Сен булса вахима килганинг килган.
-Ойи, бу келинингиз куринмаябдилар.
-Ха, энди болани ухлатаман деб уйга кирувди.Узиям бола бахона ухлаб колгандир.
-Онаси углинг йулдан чарчаб келди. Яхшиси келинни чакир. Бугун бир ош килсин. Паловхонтуралик килайлик.
Сожида ая: -Келин Шерзодбек келдилар, буёкка каранг.
-Узим чакираман ойижон ,деб пакетларни ошхонага куйиб, Шерзодбек уйга кирди. Насиба бешикда болани эмизиб утирган ерида кузи илинган эканми, Шерзодни хонага кирганини сезмади. Шерзод аста оёк учида юриб келди-да, Насибани пешонасидан упаман деганида, бирдан уйгониб кетди
Ассалому-алайкум дадаси. Узр сал кузим илинибди. Качон келдингиз?,-деб бошидаги румолини тугрилади.
-Боя келдим. Углим калай?Кийнамаябдими ота угил ойисини. Дадасини роса согингандир. Сенчи, Наси согиндингми?-дея Насибани узига тортди.
-Эээ дадаси, куйинг, уялмайсизми?
- Эээ кимдан уяламан. Хотиним булсанг.
-Куппа-кундузи. Биров куриб колаверадими?
-Согиндим Наси. Биласану сени. канчалар яхши куришимни. Сен уша-уша багри тошсан. Сенга уйланиш учун неча йил кутдима? Турт йиллаб ортингда Мажнундай юридима!
-Ха кутганингизга ,юриганингизга пушаймононмисиз дейман,-деди,кошларини чимириб.
-Жиннивойим,нега пушаймонман дейман. Шу аччикинг чикса,кузимга янада чиройли куриниб кетасанда.
-Шунака денг. Унда хар доим аччик килишимиз керак эканда сизга чиройли куриниш учун,-деб лабини буриб,куз олтидан эрига куз ташлади.
Шерзод Насибага севиб уйланган. Сожида аяни ,узок кариндошлардан куз олтига олиб куйган кизи бор эди келин килиш учун. Аммо Шерзод онаси айтган кизга уйланмайман деб туриб олди. Сожида ая куз ёш килди,йиглади сиктади.
Эри уртага тушиб Сожида аяни зурга кундирди.
-Углинг билан,нима сен яшайсанми?Углингни кунглига карасанг бумийдими. Нима киласан углингниям узингниям кийнаб?Канака онасан. Севмаган кизига уйланса углинг бахтли булади деб уйлайсанми. Хит килвордингу одамни. Сен айтган кизга уйланди хам дейлик. Углингни бахтли булишига ишонасанми. Яхшиси углинг айтган кизга совчиликка бор.
-Дадаси ман хам углингизни бахтли яшаши учун ,бахтли булишини назарда тутиб киз топдимда. Узимиз билган таниган оила. Яккаю ёлгизимиз булса.
-Шунинг учун аятаябманда. Углингни кузларидан укиб олдим. Углинг у кизни севади. Севган кизини олиб берайлик.
-Дадаси,у кизни танимасак билмасак. Оиласи ,ота-онаси кандай инсонлар.
-Онаси углингга ишон. Углинг умр йулдоши танлашда адашмийди. Узокни кузлайдиган,ишни кузини биладиган акилли бола.
Сожида ая ноилож Насибани келин килди. Насиба акилли, кул -оёки чаккон,хушмуомила,пазанда,тилидан бол томиб турган киз булгани учун ,янги оилага куникиши кийин булмади. Сожида ая бошида Насибани хушламади. Насибани икки кули доим куксида,ойижон.дадажон деб кайнона-кайнотасини хурматини жойига куяр,Елиб югуриб хизматини киларди.
Кейин угли келин танлашда адашмаганини тушуниб етди. Болаларини бахтини тилаб,дастурхон бошида узундан-узун дуолар киладиган булди.
Сожида ая турмуш кургандан кейин,етти йилгача фарзанди булмади. Эр -хотин докторга боришса,бефарзандлик аломатлари куринадиган хеч кандай сабаб йук. Факат сабр килинг дейишди. Бу йиллар ичида Сожида ая факат сабр билан,фарзандли булишини кутди. Утган хар бир йил Сожида ая учун асрга тенг булар эди. Хар куни яратганга "Оллохим бизга фарзанд бер деб",-дуо киларди,намозларида боши саждага эгилганда зор-зор йиглаб,фарзанд тиларди......
Давоми 14:30 да
Фарзандидан Айрилган Она Хакида Вокеяий Хикоя.
Шерзод кулида пакетлар билан уйга кириб келди. Ота-онаси
сурида чой ичиб утиришибди.
-Вой болам келдингми?-деб онаси йулига пешвоз чикди.
Ассалому-алайкум дадажон! Ассалому -алайкум ойижон! Яхши утирибсизларми?
-Ва алайкум ассалом! Буйларингдан айланай, буйларингга буйтумор булай. Нега хаялладинг болам. Кечадан бери йулларингга куз тикаман-а,-деб кузларига ёш олди онаси.
-Эээ булди кил онаси. Келиб-келмай дийдиёнгни бошладингми? Углим, онангга эътибор килма. Хар доимги ахволи шу. Ишларинг яхшими ишкилиб углим.
-Ха яхши дада. Ишларим ха деганда битмади. Шунга бир-икки кун ушланиб колдимда.
-Онаси, ана эшитдингми, ишлари битмагани учун ушланиб колган. Сен булса вахима килганинг килган.
-Ойи, бу келинингиз куринмаябдилар.
-Ха, энди болани ухлатаман деб уйга кирувди.Узиям бола бахона ухлаб колгандир.
-Онаси углинг йулдан чарчаб келди. Яхшиси келинни чакир. Бугун бир ош килсин. Паловхонтуралик килайлик.
Сожида ая: -Келин Шерзодбек келдилар, буёкка каранг.
-Узим чакираман ойижон ,деб пакетларни ошхонага куйиб, Шерзодбек уйга кирди. Насиба бешикда болани эмизиб утирган ерида кузи илинган эканми, Шерзодни хонага кирганини сезмади. Шерзод аста оёк учида юриб келди-да, Насибани пешонасидан упаман деганида, бирдан уйгониб кетди
Ассалому-алайкум дадаси. Узр сал кузим илинибди. Качон келдингиз?,-деб бошидаги румолини тугрилади.
-Боя келдим. Углим калай?Кийнамаябдими ота угил ойисини. Дадасини роса согингандир. Сенчи, Наси согиндингми?-дея Насибани узига тортди.
-Эээ дадаси, куйинг, уялмайсизми?
- Эээ кимдан уяламан. Хотиним булсанг.
-Куппа-кундузи. Биров куриб колаверадими?
-Согиндим Наси. Биласану сени. канчалар яхши куришимни. Сен уша-уша багри тошсан. Сенга уйланиш учун неча йил кутдима? Турт йиллаб ортингда Мажнундай юридима!
-Ха кутганингизга ,юриганингизга пушаймононмисиз дейман,-деди,кошларини чимириб.
-Жиннивойим,нега пушаймонман дейман. Шу аччикинг чикса,кузимга янада чиройли куриниб кетасанда.
-Шунака денг. Унда хар доим аччик килишимиз керак эканда сизга чиройли куриниш учун,-деб лабини буриб,куз олтидан эрига куз ташлади.
Шерзод Насибага севиб уйланган. Сожида аяни ,узок кариндошлардан куз олтига олиб куйган кизи бор эди келин килиш учун. Аммо Шерзод онаси айтган кизга уйланмайман деб туриб олди. Сожида ая куз ёш килди,йиглади сиктади.
Эри уртага тушиб Сожида аяни зурга кундирди.
-Углинг билан,нима сен яшайсанми?Углингни кунглига карасанг бумийдими. Нима киласан углингниям узингниям кийнаб?Канака онасан. Севмаган кизига уйланса углинг бахтли булади деб уйлайсанми. Хит килвордингу одамни. Сен айтган кизга уйланди хам дейлик. Углингни бахтли булишига ишонасанми. Яхшиси углинг айтган кизга совчиликка бор.
-Дадаси ман хам углингизни бахтли яшаши учун ,бахтли булишини назарда тутиб киз топдимда. Узимиз билган таниган оила. Яккаю ёлгизимиз булса.
-Шунинг учун аятаябманда. Углингни кузларидан укиб олдим. Углинг у кизни севади. Севган кизини олиб берайлик.
-Дадаси,у кизни танимасак билмасак. Оиласи ,ота-онаси кандай инсонлар.
-Онаси углингга ишон. Углинг умр йулдоши танлашда адашмийди. Узокни кузлайдиган,ишни кузини биладиган акилли бола.
Сожида ая ноилож Насибани келин килди. Насиба акилли, кул -оёки чаккон,хушмуомила,пазанда,тилидан бол томиб турган киз булгани учун ,янги оилага куникиши кийин булмади. Сожида ая бошида Насибани хушламади. Насибани икки кули доим куксида,ойижон.дадажон деб кайнона-кайнотасини хурматини жойига куяр,Елиб югуриб хизматини киларди.
Кейин угли келин танлашда адашмаганини тушуниб етди. Болаларини бахтини тилаб,дастурхон бошида узундан-узун дуолар киладиган булди.
Сожида ая турмуш кургандан кейин,етти йилгача фарзанди булмади. Эр -хотин докторга боришса,бефарзандлик аломатлари куринадиган хеч кандай сабаб йук. Факат сабр килинг дейишди. Бу йиллар ичида Сожида ая факат сабр билан,фарзандли булишини кутди. Утган хар бир йил Сожида ая учун асрга тенг булар эди. Хар куни яратганга "Оллохим бизга фарзанд бер деб",-дуо киларди,намозларида боши саждага эгилганда зор-зор йиглаб,фарзанд тиларди......
Давоми 14:30 да
❤29
Сожида аянинг тоат-ибодатлари,килган нолалари яратган эгамнинг даргохида кабул булди. Сожида ая кучкордай пахловон угилли булди. Эй Оллохим яратганинга шукур!Узингга шукур. Оналик мехрини менга бахшида килганингга шукур,-деб фарзандига мехр билан карарди.
Сожида аяни бошка фарзанди булмади.
Эр-хотин Шерзодбекни еру-кукка ишонишмас, ёлгиз фарзанд булгани учун куз корачигидай асраб авайлаб вояга етказишди. Шерзодбек ёшлигиданок зехни уткир,тиришкок,акилли бола эди.
Шерзодбек хар бир ота-она хавас килгудай фарзанд булиб етишди. Ота-онасини каттик хурмат киларди. Мактабни тугатгач иктисод буйича укиди. Кейинчалик савдо -сотик ишларини йулга куйди. Тижорат билан шугулланди.
Кушни республикаларга кетиб мол олиб келар,кейин савдо дуконларига таксимлаб чикарди.
Шерзодбек хар сафарга кетганиида,Сожида ая узундан-узун дуо киларди. Ой бориб,омон келгин болам. Сафаринг бехатар булсин. Тупрок олсанг ,олтин булсин болам. Парвардигорим бало-казолардан узи асрасин сани болажоним. Йулинг ок булсин,йулдошинг хак булсин. Оллохга омонатим,- деб кузатарди.
Сожида ая Шерзодбек сафардан келгунича Оллохим болажонимни узинг панохингда асра деб дуо киларди.
Мана бугун Шерзодбек атиги икки кунгина сафардан кеч кайтди. Сожида ая шу икки кун ичида углини кутиб кузлари турт булди. Эшик тик этган сари эшикка карайди. Эри эса Сожида аяга караб юрак багри эзиларди. Нима килсин ёлгизи,кузининг оку-кораси.
-Онаси, куп зик булавермагин. Углинг ёш болами ,бунча хавотир оласан. Унинг иши хам осон эмас.Олди-сотдидан ниманиям тушунардинг. Келса яна йиглаб дийдиё кимагин. Йул азоби,гур азоби. Чарчаб келадия онаси ,-деб чой ичиб Сожида аяга гапирувди Шерзодбек кириб келди...
Насибахон кечга ош дамлади. Дастурхон тузади.
Шерзодбек угли Ботиржонни уйнатиб кулдириб утирди.
Ботиржон хали бир ёшга тулмаган10-11ойлик. Шерзодга да да да да деб сочларини юлар,кикир кикир куларди.
Шерзодбек хам Ботиржон билан уйнаб худди ёш болалардай бегубор эди. Ботиржонга кушилиб у хам куларди. Угли билан неварасига Сожида ая завк билан караб,миягида кулиб куйди.
Кечкурун оила жаму жам булиб хушкайфиятда ош ейишди. Насиба идиш-тавокларни ювиб,ишларини тугатиб хонасига кирди.
-Шерзод ака! Сизга бизнинг хушхабаримиз бор.
-Хушхабар. Яхшику хушхабар булса. Канака хушхабар экан. Хуш!
-Сиз яна ота буласиз. Ботиржон укали булади,-деди уялиб ерга бокиб.
-Наси,бу ажойиб хушхабар булди,-дея Насибани кутариб хонада айлантирди.
-Дадаси куйиб юборинг,бошим айланди.
-Наси жоним мани. Сени жонимдан ортик кураман.Энди сен узингни эхтиёт килгин,-деб яногидан упди.
-Илохим фарзандимиз сог-саломат тугилсин Наси. Соглом онадан соглом фарзанд тугилади. Бунинг учун сен икки баробар куп ейишинг керак. Хамда узингни уринтириб толиктириб куйма. Хупми. Ойижонимга бу хушхабарни етказай. Жуда хурсанд булсалар керак.
Сожида ая роса хурсанд булди бу хабардан. Илохим сог-саломат тугилсин набирам,-деди. Уша кундан Насибага уй ишларига ёрдам килар. Кизим сиз узингизни куп уринтирманг,-деб турарди
Шерзодбек икки хафтадан кейин яна сафарга кетди. Ишларини тугатиб келаётганда йулда афтохалокатга учради.
Тез ёрдамда дарров касалхонага олиб кетишди.
Уйидагиларга Шерзод касалхонада деб хабар беришди.
Сожида аяни бу хабарни эшитиб хуши бошидан учди.Хаммалари бир зумда касалхонага етиб келишди.
Аммо улар келганида Шерзод омонатини топширганди. Сожида ая углини улигини кучоклаб шундай нола килиб йигладики,
Бу нолани тинглаган инсонни юраги бардош беролмасди. Елгизгинам нуридийдам. Сени улигингни курган кузларим кур булса булмасмиди болама.
Етти йиллаб тилаб олган болама. Сен улгунча мен улсам булмасмиди. Энди сенсиз бу дунёда кандай яшайман болам.
Углим ортимда колсин ,ёлгизгинам тобутимни кутарсин дердим.Оллохим углимни сенга омонат килгандим. Юрак багрим ёниб кетаяди. Бу айрикга кандай чидайман. Углим оч кузларингни. Мени кузимда ёш курсанг чидолмасдинг. Кандай ётибсан бу куз ёшларимни куриб углим. Тур болажоним буйларингни бир курай,йигламанг онажоним ман тирикман дегин.
Оч болам кузларингни деб йигларди .......
Давоми 15:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Сожида аяни бошка фарзанди булмади.
Эр-хотин Шерзодбекни еру-кукка ишонишмас, ёлгиз фарзанд булгани учун куз корачигидай асраб авайлаб вояга етказишди. Шерзодбек ёшлигиданок зехни уткир,тиришкок,акилли бола эди.
Шерзодбек хар бир ота-она хавас килгудай фарзанд булиб етишди. Ота-онасини каттик хурмат киларди. Мактабни тугатгач иктисод буйича укиди. Кейинчалик савдо -сотик ишларини йулга куйди. Тижорат билан шугулланди.
Кушни республикаларга кетиб мол олиб келар,кейин савдо дуконларига таксимлаб чикарди.
Шерзодбек хар сафарга кетганиида,Сожида ая узундан-узун дуо киларди. Ой бориб,омон келгин болам. Сафаринг бехатар булсин. Тупрок олсанг ,олтин булсин болам. Парвардигорим бало-казолардан узи асрасин сани болажоним. Йулинг ок булсин,йулдошинг хак булсин. Оллохга омонатим,- деб кузатарди.
Сожида ая Шерзодбек сафардан келгунича Оллохим болажонимни узинг панохингда асра деб дуо киларди.
Мана бугун Шерзодбек атиги икки кунгина сафардан кеч кайтди. Сожида ая шу икки кун ичида углини кутиб кузлари турт булди. Эшик тик этган сари эшикка карайди. Эри эса Сожида аяга караб юрак багри эзиларди. Нима килсин ёлгизи,кузининг оку-кораси.
-Онаси, куп зик булавермагин. Углинг ёш болами ,бунча хавотир оласан. Унинг иши хам осон эмас.Олди-сотдидан ниманиям тушунардинг. Келса яна йиглаб дийдиё кимагин. Йул азоби,гур азоби. Чарчаб келадия онаси ,-деб чой ичиб Сожида аяга гапирувди Шерзодбек кириб келди...
Насибахон кечга ош дамлади. Дастурхон тузади.
Шерзодбек угли Ботиржонни уйнатиб кулдириб утирди.
Ботиржон хали бир ёшга тулмаган10-11ойлик. Шерзодга да да да да деб сочларини юлар,кикир кикир куларди.
Шерзодбек хам Ботиржон билан уйнаб худди ёш болалардай бегубор эди. Ботиржонга кушилиб у хам куларди. Угли билан неварасига Сожида ая завк билан караб,миягида кулиб куйди.
Кечкурун оила жаму жам булиб хушкайфиятда ош ейишди. Насиба идиш-тавокларни ювиб,ишларини тугатиб хонасига кирди.
-Шерзод ака! Сизга бизнинг хушхабаримиз бор.
-Хушхабар. Яхшику хушхабар булса. Канака хушхабар экан. Хуш!
-Сиз яна ота буласиз. Ботиржон укали булади,-деди уялиб ерга бокиб.
-Наси,бу ажойиб хушхабар булди,-дея Насибани кутариб хонада айлантирди.
-Дадаси куйиб юборинг,бошим айланди.
-Наси жоним мани. Сени жонимдан ортик кураман.Энди сен узингни эхтиёт килгин,-деб яногидан упди.
-Илохим фарзандимиз сог-саломат тугилсин Наси. Соглом онадан соглом фарзанд тугилади. Бунинг учун сен икки баробар куп ейишинг керак. Хамда узингни уринтириб толиктириб куйма. Хупми. Ойижонимга бу хушхабарни етказай. Жуда хурсанд булсалар керак.
Сожида ая роса хурсанд булди бу хабардан. Илохим сог-саломат тугилсин набирам,-деди. Уша кундан Насибага уй ишларига ёрдам килар. Кизим сиз узингизни куп уринтирманг,-деб турарди
Шерзодбек икки хафтадан кейин яна сафарга кетди. Ишларини тугатиб келаётганда йулда афтохалокатга учради.
Тез ёрдамда дарров касалхонага олиб кетишди.
Уйидагиларга Шерзод касалхонада деб хабар беришди.
Сожида аяни бу хабарни эшитиб хуши бошидан учди.Хаммалари бир зумда касалхонага етиб келишди.
Аммо улар келганида Шерзод омонатини топширганди. Сожида ая углини улигини кучоклаб шундай нола килиб йигладики,
Бу нолани тинглаган инсонни юраги бардош беролмасди. Елгизгинам нуридийдам. Сени улигингни курган кузларим кур булса булмасмиди болама.
Етти йиллаб тилаб олган болама. Сен улгунча мен улсам булмасмиди. Энди сенсиз бу дунёда кандай яшайман болам.
Углим ортимда колсин ,ёлгизгинам тобутимни кутарсин дердим.Оллохим углимни сенга омонат килгандим. Юрак багрим ёниб кетаяди. Бу айрикга кандай чидайман. Углим оч кузларингни. Мени кузимда ёш курсанг чидолмасдинг. Кандай ётибсан бу куз ёшларимни куриб углим. Тур болажоним буйларингни бир курай,йигламанг онажоним ман тирикман дегин.
Оч болам кузларингни деб йигларди .......
Давоми 15:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30😢3💔1
Насиба хам кул оёги музлаб карахт холга тушганди. Бир паст караб турдида хушидан кетди. Дархол хамширалар На
сибани алохида хонага ёткизишиб хушига келтиришди. Хушига келган Насиба каерда эканлигига,нималар булаётганини фахмлай олмасди. Хамшира сизга асабланиш мумкин эмас деганидан кейин узига келиб Шерзод ака деб хамширанинг хай-хайлашигаям карамай ,югуриб хонадан чикди. Шерзод ака бизни ташлаб каерга кетябсиз. Фарзандларингизга нима дейман. Сизсиз кандай яшаймиз энди,-деб зор-зор йигларди.
Сожида ая Шерзодбекни бериб куйгандан кейин хеч ким билан гаплашмас. Факат углини суратига тикилиб унсиз йиглагани йиглаган эди. Эри хам фарзандини догида адойи тамом булди. Сожида аяга караган сари ,юрак багри эзилиб ,хотинига нимаа дейишини,кандай далда булишини билмасди.
Насиба хам такдирига битилган аччик кисматни захрини ютиб,кулида Ботиржон,корнида яна бир бола билан мана Шерзодбекни марака маросимларини утказиб гам кайгу билан юрибди.
Шерзодбекни йуклигига ханузга оиладагилар куника олмаётганди.
Ботиржон бу орада тил чикариб,юра бошлади. Яхшиямки Сожида ая учун Ботиржон бор эди. Ботиржон билан ёлгизгинамдан колган ёдгорим жонимга дармоним,-деб овунарди.
Вакти соати келиб Насиба кизли булди. Ёдгора деб исм куйишди.
Насибани ота-онаси олиб кетишмокчи булишди. Аммо Насиба кетишга кунмади. Бу уйда мени Шерзод акам билан бахтли кунларим утган. Фарзандларим тугилган. Мен бу уйдан кетолмиман. Ойижонимни,дадажонимни ташлаб хеч каерга кетмиман. Мени оилам шу ерда. Шерзод акамдан айрилгани етмагандай ,набираларидан хам айрилсинларми. Шерзод акамни рухи тинч булсин десангиз,Ойижон бошка бу гапингизни айтманг,- деди.
Сожида аяга,эрига ,келини Насибага тогдай сабр тилаймиз. Шерзодбекни жойлари жаннатда булсин. Хеч бир ота-она фарзанд догини курмасин.
Барчангизни оилангизга соглик омонлик тилаб Само юлдузи. (Дилфуза)
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
сибани алохида хонага ёткизишиб хушига келтиришди. Хушига келган Насиба каерда эканлигига,нималар булаётганини фахмлай олмасди. Хамшира сизга асабланиш мумкин эмас деганидан кейин узига келиб Шерзод ака деб хамширанинг хай-хайлашигаям карамай ,югуриб хонадан чикди. Шерзод ака бизни ташлаб каерга кетябсиз. Фарзандларингизга нима дейман. Сизсиз кандай яшаймиз энди,-деб зор-зор йигларди.
Сожида ая Шерзодбекни бериб куйгандан кейин хеч ким билан гаплашмас. Факат углини суратига тикилиб унсиз йиглагани йиглаган эди. Эри хам фарзандини догида адойи тамом булди. Сожида аяга караган сари ,юрак багри эзилиб ,хотинига нимаа дейишини,кандай далда булишини билмасди.
Насиба хам такдирига битилган аччик кисматни захрини ютиб,кулида Ботиржон,корнида яна бир бола билан мана Шерзодбекни марака маросимларини утказиб гам кайгу билан юрибди.
Шерзодбекни йуклигига ханузга оиладагилар куника олмаётганди.
Ботиржон бу орада тил чикариб,юра бошлади. Яхшиямки Сожида ая учун Ботиржон бор эди. Ботиржон билан ёлгизгинамдан колган ёдгорим жонимга дармоним,-деб овунарди.
Вакти соати келиб Насиба кизли булди. Ёдгора деб исм куйишди.
Насибани ота-онаси олиб кетишмокчи булишди. Аммо Насиба кетишга кунмади. Бу уйда мени Шерзод акам билан бахтли кунларим утган. Фарзандларим тугилган. Мен бу уйдан кетолмиман. Ойижонимни,дадажонимни ташлаб хеч каерга кетмиман. Мени оилам шу ерда. Шерзод акамдан айрилгани етмагандай ,набираларидан хам айрилсинларми. Шерзод акамни рухи тинч булсин десангиз,Ойижон бошка бу гапингизни айтманг,- деди.
Сожида аяга,эрига ,келини Насибага тогдай сабр тилаймиз. Шерзодбекни жойлари жаннатда булсин. Хеч бир ота-она фарзанд догини курмасин.
Барчангизни оилангизга соглик омонлик тилаб Само юлдузи. (Дилфуза)
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤25🔥9👍8😢6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ҳурматли қиз фарзандини еру кўкка ишонмайдиган эркаклар - унутманг аёлингиз ҳам кимнидир қизи!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍5❤2🔥1😢1
Асраб олган фарзандим
ногирон чиқди...
Негадир мен ҳам сизга мактуб ёзиб, юрагимни ўртаб турган дарддан сал бўлса-да халос бўлгим келди. Аслида буни айтишга ҳаққим борми-йўқми – билмайман, чунки пешонамда шу битилган экан, тақдиримдан нолиб юришим тўғримикан? Шундай бўлгани – менга берилган бир жазодир балки, гуноҳим учун тўлаётган товонимдир? Йўқ, менинг нолиш ниятим йўқ, ҳаммасига шукур қиламан, тақдир менга инъом этган ҳар кунги қувончларим, гарчи у қадар тўкин бўлмаса-да, бахтимни ҳеч нимага алиштиргим келмайди. Лекин баъзида хаёл мени узоқларга олиб кетади
Ўшанда мен узоқ Сурхондарёдан Тошкентга ўқийман деб, юрагимда минг бир орзуларни жам этиб келган, сочлари тақимини ўпиб, ойим уларни жамлаб битта қилиб ўриб қўйган содда ва беғубор қиз эдим. Онам мени узоқ йўлга кузатар эканлар, номусни сақлаш кераклиги, қариндош-уруғ, қишлоқдошларим юзини ерга қаратмаслигим, яхши ўқиб, бирон бир касб эгаси бўлиб қайтишимни қаттиқ тайинладилар. «Сочингни кесма, шаҳарда қизларнинг сочи калта бўлади, дейишади, лекин сен уларга тақлид қилиб бу ишни зинҳор қилма. Сенинг бошқалардан ажралиб турадиган ҳуснинг мана шу сочларинг», дедилар кўз ёшларини яширганча. Бекатдан автобусга чиқдим, онам ортимдан қўл силтаганча қолдилар…
Минг бир ҳаяжон билан илк дарсга кирдим. Буёғи ўқиш, югур-югур, кутубхонадаги китоб варақлаб, конспектлар тўлдиришим, сессия, вақт ёнгинамиздан шувиллаб ўтиб кетаётганини ўшанда сезмасдим ҳам. Дарсдан ётоқхонага келганимда, вақт алламаҳал бўлиб қоларди. Биздан икки курс юқорида ўқийдиган фарғоналик йигит Аброрнинг менга бошқача қараётганини сезардим.
Бир куни одатим бўйича кутубхонадан чиқиб, энди ётоқхона томон кетаман деб турганимда, кимдир менга сўз қотди. Қарасам – Аброр, у ҳам кутубхонадан чиққан экан, қаранга, уни мен шу пайтгача пайқамаган эканман. Йўлимиз бир бўлгани боис ҳам бирга кетдик. У мендан ўқишларим, устозларим, дарслар ҳақида суриштирди. Бу ҳолат эртаси, индини куни ҳам давом этди, энди биз кутубхонада ҳам «тўсатдан» учрашиб қолиб, бир столга ўтирардик. Ўшанда бу бир умрлик муҳаббат эканлигини билмаганман. Ўқишни якунлаётган йили Аброр менга дил ёрди, турмуш қуриш таклифини айтди. Мен бу масалани фақатгина онам ва яқинларимиз ҳал этишини (отам биз кичиклигимиздаёқ оламдан ўтиб кетганлар), уларнинг фикрига қарши боролмаслигимни айтдим.
Аброр ёзда уйимизга совчи юборди. Айтганимдек, онам қаттиқ қаршилик қилдилар, у йигит Фарғонадан бўлса, орадаги масофа қанча, бунинг устига, улар узоқроқ тоғамизнинг ўғлига мени ваъда қилиб қўйган эканлар. Мен ўқишни тугатиб келсам, тўй қилишмоқчи экан. «Якка-ю ягона қизимни узоқларга бериб юбориб, кейин ўзим соғинч гирдобида яшайми? Шундоғам отангнинг йўқлиги юрагимни ўртайди, сен кетсанг, эртага укаларинг ҳам катта бўлиб, мени ташлаб кетишса, менинг яшашимдан нима наф? Сени ўқишга юбориб хато қилмадимми, деб ўйлардим, афсуски, калтабинлик қилибман. Энди маломат остида қоладиган бўлдим. «Қизи шаҳардан ўзига эр топибди» деган таънага қандай чидайман?» Онам юм-юм йиғлардилар, уларга қўшилиб мен ҳам йиғладим. Шу паллада негадир илк дафъа онамни тушундим, бу қарорим билан уларнинг шундоғам ярим кўнгилларини ўртаб қўйганимга пушаймон бўлдим. «Бўлди, ойи, сиз айтгандек бўлади, мен ўша тоғамнинг ўғлига тегаман. Сиз хафа бўлмасангиз бўлди». Онам фикримдан қайтиб қолмаслигим учун унаштирувни шоширдилар. Мен Тошкентга келдим, Аброр бир неча бор олдимга келди, лекин уни кўрсам тескари ўгирилиб кетардим. «Мен унаштирилганман, одамлар бегона йигит билан кўришса, гап қилиб юборишади, энди мени тинч қўйинг, илтимос», дедим. Ишонсангиз, ўшанда Аброрнинг кўзидан оқаётган ёшларига қараб, ўзимни жуда ёмон ҳис қилдим. У сўнгги бор ғамгин нигоҳлари билан менга тикилди-да, кетди. Мен бошқа уни кўрганим йўқ.
Ўқишни тугатиб келган йилим тўй бўлди. Турмуш ўртоғим ёмон одам эмасди. Бир-икки йил яшагач, унинг ишлари туфайли Тошкентга кўчиб келдик. Йиллар бир-бирини қувиб ўтар, мен эса ҳеч ҳомиладор бўлмасдим. Шифокорларга кўриндим, эрим билан бирга касалхонада ётиб даволандик ҳам......
Давоми 18:20 мада
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
ногирон чиқди...
Негадир мен ҳам сизга мактуб ёзиб, юрагимни ўртаб турган дарддан сал бўлса-да халос бўлгим келди. Аслида буни айтишга ҳаққим борми-йўқми – билмайман, чунки пешонамда шу битилган экан, тақдиримдан нолиб юришим тўғримикан? Шундай бўлгани – менга берилган бир жазодир балки, гуноҳим учун тўлаётган товонимдир? Йўқ, менинг нолиш ниятим йўқ, ҳаммасига шукур қиламан, тақдир менга инъом этган ҳар кунги қувончларим, гарчи у қадар тўкин бўлмаса-да, бахтимни ҳеч нимага алиштиргим келмайди. Лекин баъзида хаёл мени узоқларга олиб кетади
Ўшанда мен узоқ Сурхондарёдан Тошкентга ўқийман деб, юрагимда минг бир орзуларни жам этиб келган, сочлари тақимини ўпиб, ойим уларни жамлаб битта қилиб ўриб қўйган содда ва беғубор қиз эдим. Онам мени узоқ йўлга кузатар эканлар, номусни сақлаш кераклиги, қариндош-уруғ, қишлоқдошларим юзини ерга қаратмаслигим, яхши ўқиб, бирон бир касб эгаси бўлиб қайтишимни қаттиқ тайинладилар. «Сочингни кесма, шаҳарда қизларнинг сочи калта бўлади, дейишади, лекин сен уларга тақлид қилиб бу ишни зинҳор қилма. Сенинг бошқалардан ажралиб турадиган ҳуснинг мана шу сочларинг», дедилар кўз ёшларини яширганча. Бекатдан автобусга чиқдим, онам ортимдан қўл силтаганча қолдилар…
Минг бир ҳаяжон билан илк дарсга кирдим. Буёғи ўқиш, югур-югур, кутубхонадаги китоб варақлаб, конспектлар тўлдиришим, сессия, вақт ёнгинамиздан шувиллаб ўтиб кетаётганини ўшанда сезмасдим ҳам. Дарсдан ётоқхонага келганимда, вақт алламаҳал бўлиб қоларди. Биздан икки курс юқорида ўқийдиган фарғоналик йигит Аброрнинг менга бошқача қараётганини сезардим.
Бир куни одатим бўйича кутубхонадан чиқиб, энди ётоқхона томон кетаман деб турганимда, кимдир менга сўз қотди. Қарасам – Аброр, у ҳам кутубхонадан чиққан экан, қаранга, уни мен шу пайтгача пайқамаган эканман. Йўлимиз бир бўлгани боис ҳам бирга кетдик. У мендан ўқишларим, устозларим, дарслар ҳақида суриштирди. Бу ҳолат эртаси, индини куни ҳам давом этди, энди биз кутубхонада ҳам «тўсатдан» учрашиб қолиб, бир столга ўтирардик. Ўшанда бу бир умрлик муҳаббат эканлигини билмаганман. Ўқишни якунлаётган йили Аброр менга дил ёрди, турмуш қуриш таклифини айтди. Мен бу масалани фақатгина онам ва яқинларимиз ҳал этишини (отам биз кичиклигимиздаёқ оламдан ўтиб кетганлар), уларнинг фикрига қарши боролмаслигимни айтдим.
Аброр ёзда уйимизга совчи юборди. Айтганимдек, онам қаттиқ қаршилик қилдилар, у йигит Фарғонадан бўлса, орадаги масофа қанча, бунинг устига, улар узоқроқ тоғамизнинг ўғлига мени ваъда қилиб қўйган эканлар. Мен ўқишни тугатиб келсам, тўй қилишмоқчи экан. «Якка-ю ягона қизимни узоқларга бериб юбориб, кейин ўзим соғинч гирдобида яшайми? Шундоғам отангнинг йўқлиги юрагимни ўртайди, сен кетсанг, эртага укаларинг ҳам катта бўлиб, мени ташлаб кетишса, менинг яшашимдан нима наф? Сени ўқишга юбориб хато қилмадимми, деб ўйлардим, афсуски, калтабинлик қилибман. Энди маломат остида қоладиган бўлдим. «Қизи шаҳардан ўзига эр топибди» деган таънага қандай чидайман?» Онам юм-юм йиғлардилар, уларга қўшилиб мен ҳам йиғладим. Шу паллада негадир илк дафъа онамни тушундим, бу қарорим билан уларнинг шундоғам ярим кўнгилларини ўртаб қўйганимга пушаймон бўлдим. «Бўлди, ойи, сиз айтгандек бўлади, мен ўша тоғамнинг ўғлига тегаман. Сиз хафа бўлмасангиз бўлди». Онам фикримдан қайтиб қолмаслигим учун унаштирувни шоширдилар. Мен Тошкентга келдим, Аброр бир неча бор олдимга келди, лекин уни кўрсам тескари ўгирилиб кетардим. «Мен унаштирилганман, одамлар бегона йигит билан кўришса, гап қилиб юборишади, энди мени тинч қўйинг, илтимос», дедим. Ишонсангиз, ўшанда Аброрнинг кўзидан оқаётган ёшларига қараб, ўзимни жуда ёмон ҳис қилдим. У сўнгги бор ғамгин нигоҳлари билан менга тикилди-да, кетди. Мен бошқа уни кўрганим йўқ.
Ўқишни тугатиб келган йилим тўй бўлди. Турмуш ўртоғим ёмон одам эмасди. Бир-икки йил яшагач, унинг ишлари туфайли Тошкентга кўчиб келдик. Йиллар бир-бирини қувиб ўтар, мен эса ҳеч ҳомиладор бўлмасдим. Шифокорларга кўриндим, эрим билан бирга касалхонада ётиб даволандик ҳам......
Давоми 18:20 мада
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤25👍5
Табиблар, азайимхонлар қолмади, ким нима деса қилиб, кимнинг дарагини берса шу ерга эринмай борардим, лекин Худо бизга фарзанд ато этмади. Пешонам шунақа шўр экан, эримга бир неча бор ажрашишни таклиф этдим. Лекин у кўнмади. «Бола асраб оламиз», деган сўзлари мени даҳшатга солди. «Ота-онангиз нима дейди, қариндош-уруғлар -чи? Маломатга қолиб кетасиз», дедим. «Бир йўлини қилармиз». Йўлини қилдик: Тошкентда яшайдиган бир оғайнилари хотини бешта қиздан кейин яна қиз фарзанд кутаётганини эшитиб, хўжайнимга нолиб қолган. «Олдиришга кеч бўлибди, шундоғам бешта қизим бор, буниси ўғил бўладими, деб ўйлагандим, афсуски уям қиз экан», деган. «Илтимос, дўстим, мен тирноққа зорман, шу болани менга бер, истаганингни бераман, нима десанг қиламан», деганлар.
«Ҳомиладорлигим» ни эшитган яқинларимиз хурсанд бўлишди. Хуллас, мен гўёки ҳомиладордек қорнимга ёстиқ қўйиб юрдим, бола туғилиш фурсати келганда, биз бошқа ердан ижарага уй олиб, ўша ерга кўчиб кетдик. Мен «қизли» бўлдим. Қизалоғимиз уч ёшга тўлгач, яна бир ўғил фарзанд асраб олдик. Шу тариқа ҳаётимизга қувонч, кўнглимизга нур киргандек бўлди. Лекин, ўғлим улғаяётган бўлса-да, негадир ўрнидан туришга ҳаракат қилмас, мудом йиғлагани-йиғлаг ан эди. Шифокорга кўрсатсак, унинг туғма ногирон эканлигини, мияси жароҳатлангани боис, бир умрга фалаж бўлиб қолганини эшитиб, ҳушим бошимдан учди. Лекин энди уни қайтариб беролмасдим, унга боғланиб, меҳр бериб қўйгандик. Болага ғамхўрлик қилиб, уни турли шифокорларга кўрсатдик, даволашга ҳаракат қилдик. Кўп йиллик саъй-ҳаракатлари миз туфайли у ўрнидан турди, қийналиб бўлса-да юради, ғўлдираб бўлса-да гапирадиган бўлди. Лекин бундан бошқасини орзу ҳам қилолмасдик. Опаси мудом укасига ғамхўрлик қилиб, уни кўчада ўйнатар, ҳеч кимга хафа қилдириб қўймасди.
Қизимиз бўй етиб, уйимизга бирин-кетин совчилар кела бошлади. Ахир қачонгача уни олиб ўтирамиз, қизимнинг кўнглига ёққан йигитга узатдик. У кетаётиб, укаси билан қучоқлашиб, хайрлашди, ўғлимиз эса энг яқин одами, ҳимоячиси, тушуниб, доим қўллаб турадиган опаси кетаётганидан ўксиб-ўксиб йиғларди. Бу манзарани бефарқ кузатиб турган одам қолмади. Гарчи ўғлимга қараб, юрагим олов бўлиб ёнаётган бўлса-да, унга далда бераман, ҳали соғайиб кетишини, бу кунларни кўрмагандек бўлишини айтиб, уни овутаман. У эса маҳалладаги болалар мудом калака қилишларини, нега у бошқалар каби мактабга бормаслиги, ҳеч ким у билан ўйнашни истамаслигини сўраб, кўзларимга мўлтираб қараганида, ўзимни қўярга жой тополмайман, нигоҳларимни яшираман.
Бугун ўғлим 17 га кириб қолди. Бу аҳволда уни мактабга жўнатолмасдик, у ўзини бошқаролмайди, бировнинг ёрдамисиз кийимини кийиб, овқатини еёлмайди. Инсон бу дунёда мангу қололмайди, биздан кейин ўғлимнинг ҳоли нима кечар экан? Ким унга қарайди, парваришлайди? Опасининг ўз оиласи, болалари, ташвишлари бор, у ўзидан ортмайди. Охирги пайтлар дадаси иккаламиз фақат шу ҳақда ўйлаймиз, бу қийин вазиятдан чиқиш йўлларини қидирамиз. Лекин олдинда ҳеч қандай нажот кўрмаяпман. Шу туфайли уйқумда ҳаловат йўқ, сочларим оппоқ оқариб кетган, йиғлайвериб кўзларимда ёш қолмади.
Ишонсангиз, баъзида кечалари Аброр кўз олдимга келади, уни ҳамон севишимни, у юрагимнинг бир бўлаги бўлиб қолганини ҳис қиламан. Назаримда, ўшанда унинг кўзидан оққан ёшлар, бирга бўлишимиз учун курашишга ўзимда куч топа олмаганим, журъатсизлигим учун жазоландим. Бундан ортиғи бўлмайди, бу юк билан гўримда ҳам тинч ётолмасам керак.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
«Ҳомиладорлигим» ни эшитган яқинларимиз хурсанд бўлишди. Хуллас, мен гўёки ҳомиладордек қорнимга ёстиқ қўйиб юрдим, бола туғилиш фурсати келганда, биз бошқа ердан ижарага уй олиб, ўша ерга кўчиб кетдик. Мен «қизли» бўлдим. Қизалоғимиз уч ёшга тўлгач, яна бир ўғил фарзанд асраб олдик. Шу тариқа ҳаётимизга қувонч, кўнглимизга нур киргандек бўлди. Лекин, ўғлим улғаяётган бўлса-да, негадир ўрнидан туришга ҳаракат қилмас, мудом йиғлагани-йиғлаг ан эди. Шифокорга кўрсатсак, унинг туғма ногирон эканлигини, мияси жароҳатлангани боис, бир умрга фалаж бўлиб қолганини эшитиб, ҳушим бошимдан учди. Лекин энди уни қайтариб беролмасдим, унга боғланиб, меҳр бериб қўйгандик. Болага ғамхўрлик қилиб, уни турли шифокорларга кўрсатдик, даволашга ҳаракат қилдик. Кўп йиллик саъй-ҳаракатлари миз туфайли у ўрнидан турди, қийналиб бўлса-да юради, ғўлдираб бўлса-да гапирадиган бўлди. Лекин бундан бошқасини орзу ҳам қилолмасдик. Опаси мудом укасига ғамхўрлик қилиб, уни кўчада ўйнатар, ҳеч кимга хафа қилдириб қўймасди.
Қизимиз бўй етиб, уйимизга бирин-кетин совчилар кела бошлади. Ахир қачонгача уни олиб ўтирамиз, қизимнинг кўнглига ёққан йигитга узатдик. У кетаётиб, укаси билан қучоқлашиб, хайрлашди, ўғлимиз эса энг яқин одами, ҳимоячиси, тушуниб, доим қўллаб турадиган опаси кетаётганидан ўксиб-ўксиб йиғларди. Бу манзарани бефарқ кузатиб турган одам қолмади. Гарчи ўғлимга қараб, юрагим олов бўлиб ёнаётган бўлса-да, унга далда бераман, ҳали соғайиб кетишини, бу кунларни кўрмагандек бўлишини айтиб, уни овутаман. У эса маҳалладаги болалар мудом калака қилишларини, нега у бошқалар каби мактабга бормаслиги, ҳеч ким у билан ўйнашни истамаслигини сўраб, кўзларимга мўлтираб қараганида, ўзимни қўярга жой тополмайман, нигоҳларимни яшираман.
Бугун ўғлим 17 га кириб қолди. Бу аҳволда уни мактабга жўнатолмасдик, у ўзини бошқаролмайди, бировнинг ёрдамисиз кийимини кийиб, овқатини еёлмайди. Инсон бу дунёда мангу қололмайди, биздан кейин ўғлимнинг ҳоли нима кечар экан? Ким унга қарайди, парваришлайди? Опасининг ўз оиласи, болалари, ташвишлари бор, у ўзидан ортмайди. Охирги пайтлар дадаси иккаламиз фақат шу ҳақда ўйлаймиз, бу қийин вазиятдан чиқиш йўлларини қидирамиз. Лекин олдинда ҳеч қандай нажот кўрмаяпман. Шу туфайли уйқумда ҳаловат йўқ, сочларим оппоқ оқариб кетган, йиғлайвериб кўзларимда ёш қолмади.
Ишонсангиз, баъзида кечалари Аброр кўз олдимга келади, уни ҳамон севишимни, у юрагимнинг бир бўлаги бўлиб қолганини ҳис қиламан. Назаримда, ўшанда унинг кўзидан оққан ёшлар, бирга бўлишимиз учун курашишга ўзимда куч топа олмаганим, журъатсизлигим учун жазоландим. Бундан ортиғи бўлмайди, бу юк билан гўримда ҳам тинч ётолмасам керак.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤31
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Жаннат йўлисан аёл
Ойнинг нурисан аёл
Нафис, нозик муаттар
Ҳаёт гулисан аёл.
Қизғалдоқ сайлига бор
Улар сенга интизор
Баҳорни бағринга бос
Юрагингда олиб қол,
АЁЛ🌷
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ойнинг нурисан аёл
Нафис, нозик муаттар
Ҳаёт гулисан аёл.
Қизғалдоқ сайлига бор
Улар сенга интизор
Баҳорни бағринга бос
Юрагингда олиб қол,
АЁЛ🌷
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🔥2❤1
БАРДОШ.
Қариндошлар ҳам ҳар кўрганда “Қачон турмушга чиқасан, энди. Ҳалиям ўз шаҳзодангни кутаяпсанми?”, деяверишларидан безор бўлиб анчадан бери холам айтаётган йигит билан учрашувга чиқишга розилик билдирдим. Холам айтганидек “у ўқиган, кейин карьера қилган, уй олиб, машиналик бўлгачгина оилалик бўлишни режалаштирган ҳисоб-китобли йигит” экан. Худди менга ўхшаган. Ундан олдин ҳеч бўлмаса бир суратини кўрай, дедим. Менга суратдан истарали, юзларида чуқур кулгичлари кўриниб турган, хушбичим бир йигит қараб турарди. Айниқса унинг кўзлари жуда чиройли эди. Мен уни кўришим билан ҳушдан кетиб қолай дедим. Оҳ, йигит кишиям шунақа дилбар бўладими? Лекин у ҳам мени ёқтирармикан? Хуллас учрашув куни белгиланди. Биз шаҳар марказидаги хиёбонлардан бирида учрашиб, кейин бирон ерда овқатланиб олишга келишдик.
Мен бир неча кун халоватимни йўқотдим, турсам ҳам, ўтирсам ҳам ўша нотаниш йигит ҳақида ўйлайман, у ҳақида хаёл сураман, ақли, фикрлари ҳам ўзидек чиройли бўлса, уни ўлақолсам ҳам қўлдан чиқармайман. Ишқилиб, мени ҳам ёқтирсинда.
Ишдан келаётиб, баланд пошнам йўлдаги чуқурликка кириб, оёғим қайилиб, йиқилиб тушдим. Одамлар келиб, туришимга ёрдам беришди. Оёғимни ерга қўёлмасдим, шифохонага кетдим. Рентген текширувидан кейин доктор тўпиғим дарз кетгани ҳақида менга хабар берди, “гипс қилиш керак, ҳозироқ”. Кўз олдим қоронғулашиб кетди. Гипс билан қанақа учрашув бўлади? То мен тузалиб, оёққа туриб кетгунимча у кутиб турармиди? Йўқ, мен нима бўлса ҳам учрашувга боришим керак. Докторга оёғимни қаттиқ қилиб боғлаб қўйишларини сўрадим, гипсга эса эртага келишимни айтдим.
Кечаси билан онам оёғимга тухум боғлаб, шўр пахта қилиб чиқдилар. Мен эса оғриқ қолдирадиган дорилардан бир дунёсини сумкамга солиб олганча, учрашувга отландим. Оқсоқланиб юрган одам, уни кўришим билан оёғим дарди ҳам эсимдан чиқиб, текис юриб кетдим. Биз хиёбонни бироз айландик, кейин шаҳримиздаги энг яхши ресторанлардан бирига йўл олдик. У хиёбондан унча узоқ бўлмагани учун, Анвар пиёда боришни сўради. Мен қанақа қилиб йўқ дея олардим. Сув келтириб беришини сўраб, беркитиб, оғриқ қолдирувчи доридан иккитасини ичиб олганча, йўлга тушдик. Кейин ресторандаги кечки овқат, мен дам-бадан шишиб, бутун танамга оғриқ бераётган оғриқни енгиш учун дорини паққос тушираману, яна жилмайишга тушаман. Хуллас, учрашувимиз кўнгилдагидек ўтди, назаримда. У менга ростанам ёқди, у мен шунча узоқ вақт кутган одамнинг ўзи бўлиб чиқди. Назаримда мен ҳам унга ёқдим. Учрашувдан у мени машинасида уйимизгача ташлаб кетди. Яхшиям, подъезд олдигача олиб келди, акс ҳолда кўча бошида йиқилиб қолишим ҳеч гап эмасди. Мен уйга келганимда рангим оқариб, ҳушдан кетиб қолгудек аҳволда эдим. Онам мени кўриб, қўрқиб кетдилар. Эртаси куни касалхонага бориб, оёғимга гипс қўйдирди. Яна орадан икки ой ўтиб тўйимиз бўлиб ўтди. Мен Анвар акамни ўша суратларидан кўриб севиб қолганман ва улар учун қаттиқ оғриқни ҳам енгганман. Кейинроқ бу воқеани уларга айтиб берганимда, роса кулганлар. “Ўшанда, нега бу қиз бунча рангпар, ранги ўчиб кетгандек экан деб роса ўйлаганман. Бунинг сабаби шунда эканда. Тоқатингизга қойил, мен бунақа қилолмаган бўлардим”, дедилар. “Мен бу оғриқларга чидамаганимда, бугун бирга бўлармидик-йўқми, буни худо билади”, дедим мен ҳам эримга энг гўзал табассумимни бахш этиб…
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қариндошлар ҳам ҳар кўрганда “Қачон турмушга чиқасан, энди. Ҳалиям ўз шаҳзодангни кутаяпсанми?”, деяверишларидан безор бўлиб анчадан бери холам айтаётган йигит билан учрашувга чиқишга розилик билдирдим. Холам айтганидек “у ўқиган, кейин карьера қилган, уй олиб, машиналик бўлгачгина оилалик бўлишни режалаштирган ҳисоб-китобли йигит” экан. Худди менга ўхшаган. Ундан олдин ҳеч бўлмаса бир суратини кўрай, дедим. Менга суратдан истарали, юзларида чуқур кулгичлари кўриниб турган, хушбичим бир йигит қараб турарди. Айниқса унинг кўзлари жуда чиройли эди. Мен уни кўришим билан ҳушдан кетиб қолай дедим. Оҳ, йигит кишиям шунақа дилбар бўладими? Лекин у ҳам мени ёқтирармикан? Хуллас учрашув куни белгиланди. Биз шаҳар марказидаги хиёбонлардан бирида учрашиб, кейин бирон ерда овқатланиб олишга келишдик.
Мен бир неча кун халоватимни йўқотдим, турсам ҳам, ўтирсам ҳам ўша нотаниш йигит ҳақида ўйлайман, у ҳақида хаёл сураман, ақли, фикрлари ҳам ўзидек чиройли бўлса, уни ўлақолсам ҳам қўлдан чиқармайман. Ишқилиб, мени ҳам ёқтирсинда.
Ишдан келаётиб, баланд пошнам йўлдаги чуқурликка кириб, оёғим қайилиб, йиқилиб тушдим. Одамлар келиб, туришимга ёрдам беришди. Оёғимни ерга қўёлмасдим, шифохонага кетдим. Рентген текширувидан кейин доктор тўпиғим дарз кетгани ҳақида менга хабар берди, “гипс қилиш керак, ҳозироқ”. Кўз олдим қоронғулашиб кетди. Гипс билан қанақа учрашув бўлади? То мен тузалиб, оёққа туриб кетгунимча у кутиб турармиди? Йўқ, мен нима бўлса ҳам учрашувга боришим керак. Докторга оёғимни қаттиқ қилиб боғлаб қўйишларини сўрадим, гипсга эса эртага келишимни айтдим.
Кечаси билан онам оёғимга тухум боғлаб, шўр пахта қилиб чиқдилар. Мен эса оғриқ қолдирадиган дорилардан бир дунёсини сумкамга солиб олганча, учрашувга отландим. Оқсоқланиб юрган одам, уни кўришим билан оёғим дарди ҳам эсимдан чиқиб, текис юриб кетдим. Биз хиёбонни бироз айландик, кейин шаҳримиздаги энг яхши ресторанлардан бирига йўл олдик. У хиёбондан унча узоқ бўлмагани учун, Анвар пиёда боришни сўради. Мен қанақа қилиб йўқ дея олардим. Сув келтириб беришини сўраб, беркитиб, оғриқ қолдирувчи доридан иккитасини ичиб олганча, йўлга тушдик. Кейин ресторандаги кечки овқат, мен дам-бадан шишиб, бутун танамга оғриқ бераётган оғриқни енгиш учун дорини паққос тушираману, яна жилмайишга тушаман. Хуллас, учрашувимиз кўнгилдагидек ўтди, назаримда. У менга ростанам ёқди, у мен шунча узоқ вақт кутган одамнинг ўзи бўлиб чиқди. Назаримда мен ҳам унга ёқдим. Учрашувдан у мени машинасида уйимизгача ташлаб кетди. Яхшиям, подъезд олдигача олиб келди, акс ҳолда кўча бошида йиқилиб қолишим ҳеч гап эмасди. Мен уйга келганимда рангим оқариб, ҳушдан кетиб қолгудек аҳволда эдим. Онам мени кўриб, қўрқиб кетдилар. Эртаси куни касалхонага бориб, оёғимга гипс қўйдирди. Яна орадан икки ой ўтиб тўйимиз бўлиб ўтди. Мен Анвар акамни ўша суратларидан кўриб севиб қолганман ва улар учун қаттиқ оғриқни ҳам енгганман. Кейинроқ бу воқеани уларга айтиб берганимда, роса кулганлар. “Ўшанда, нега бу қиз бунча рангпар, ранги ўчиб кетгандек экан деб роса ўйлаганман. Бунинг сабаби шунда эканда. Тоқатингизга қойил, мен бунақа қилолмаган бўлардим”, дедилар. “Мен бу оғриқларга чидамаганимда, бугун бирга бўлармидик-йўқми, буни худо билади”, дедим мен ҳам эримга энг гўзал табассумимни бахш этиб…
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42
✨🌙Ҳ А Й Р Л И Т У Н!🌙✨
🌙✨Чиройли сўзларни фақат
эшитиш эмас, уни кимларгадур
айтиш кераклигини ҳам
унутманг! Зеро ширин сўзга
арзийдигон қанча яқин
инсонларимиз бор.
🌙✨Бир-бирига керакли
инсонлар доим Бир-биридан
узоқда
яшаркан. Шундай
бўлса ҳам борига шукр!🤗🥰
✨🌙ҲАЙРЛИ ТУН УЗОКДАГИ
ЯҚИНЛАРИМ!🌙✨
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🌙✨Чиройли сўзларни фақат
эшитиш эмас, уни кимларгадур
айтиш кераклигини ҳам
унутманг! Зеро ширин сўзга
арзийдигон қанча яқин
инсонларимиз бор.
🌙✨Бир-бирига керакли
инсонлар доим Бир-биридан
узоқда
яшаркан. Шундай
бўлса ҳам борига шукр!🤗🥰
✨🌙ҲАЙРЛИ ТУН УЗОКДАГИ
ЯҚИНЛАРИМ!🌙✨
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙🎉 РАМАЗОННИНГ 18-КУНИ МУБОРАК!!!
🍃🌹АССАЛАМУ АЛАЙКУМ🍃🌹
🤲🏻Аллоҳ ҳар бир мўмин ва мўминани Ўзи фарз қилган Рамазон рўзасини мукаммал тутишга қодир қилсин!
ҲАЁТИНГИЗ ДАВОМИДА СИЗГА:
•🌺🌸• Каъба Зиёрати,
•🌸🌺• Қуръон Тиловати,
•🌺🌸• Дуо Ижобати,
•🌸🌺• Иймон Ҳаловати,
•🌺🌸• Тил Саловати,
•🌸🌺• Ақл шижоати,
•🌺🌸• Охират Фароғати,
•🌸🌺• Сабр Қаноати,
•🌺🌸• Бахт Саодати,
•🌸🌺• Тан Саломатлиги -
ДОИМО ҲАМРОҲИНГИЗ БЎЛСИН.
🤲Боши "Раҳмат", ўртаси "Мағфират", охири эса
🤲"Дўзaҳдан озод бўлиш" бўлган муборак Рамазон ойи биз учун хайрларга васила бўлсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🍃🌹АССАЛАМУ АЛАЙКУМ🍃🌹
🤲🏻Аллоҳ ҳар бир мўмин ва мўминани Ўзи фарз қилган Рамазон рўзасини мукаммал тутишга қодир қилсин!
ҲАЁТИНГИЗ ДАВОМИДА СИЗГА:
•🌺🌸• Каъба Зиёрати,
•🌸🌺• Қуръон Тиловати,
•🌺🌸• Дуо Ижобати,
•🌸🌺• Иймон Ҳаловати,
•🌺🌸• Тил Саловати,
•🌸🌺• Ақл шижоати,
•🌺🌸• Охират Фароғати,
•🌸🌺• Сабр Қаноати,
•🌺🌸• Бахт Саодати,
•🌸🌺• Тан Саломатлиги -
ДОИМО ҲАМРОҲИНГИЗ БЎЛСИН.
🤲Боши "Раҳмат", ўртаси "Мағфират", охири эса
🤲"Дўзaҳдан озод бўлиш" бўлган муборак Рамазон ойи биз учун хайрларга васила бўлсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3
РАШК.
Tурмуш ўртоғинг чиройли бўлса ҳам қийин экан.
Атрофдаги аёллар ундан кўз узмай туришига чидаш осонми? Бундай вазиятда рашк қилиш, кўз ёш тўкиш, кетаман деб қўрқитиш керакми ёки севган кишингга буткул ишонишни ўрганган маъқулмикан?.. Турмуш қурганимизга беш йил бўлди, уч яшар қизалоғимиз бор, яқинда яна янги меҳмон кутяпмиз. Оиламизга ҳамма ҳавас қилади, умуман олганда ҳаммаси яхши, лекин… Биттагина лекини борки, у ҳам бўлса… эримнинг чиройлилиги! Ҳали турмуш қурмаган пайтимиздаёқ атрофимиздагилар бизни кўз қирлари билан кузатишларини сезардим. Бу менга жуда ёқарди, албатта. Лекин эркакларда ҳусндан кўра ақл, фаросат, инсоф, ғамхўрлик хислатларини кўпроқ қадрлаганим учун бунга кўп ҳам аҳамият бермасдим. Шу сифатларнинг барчасини узида мужассам этган кишини учратганимдан хурсанд эдим. Дугоналарим ҳали ҳам шунақа йигитлар борлигига ишонишмасди. Ҳаммаси яхши эдию, лекин кўнглимнинг туб- тубида қўрқув яшарди... Йиллар ўтган сайин бу фикр миямга ўрнашиб, ҳаётимни заҳарлаб бораверди. Кўзгуга қараб, эримдек чиройли эмаслигимдан, кўзга ярқ этиб ташланадиган ҳусним йўқлигидан сиқилардим. Лекин бир томондан уйимиздан совчи аримагани, ўқиш даврида йигитлар ортимдан югурганини ўйласам, демак, мен ҳам чакки эмас эканман, деб қўяман. Эрим мени танлабдими, бундан чиқди, ҳақиқатан ҳам севади! Лекин барибир… Ақлим унинг мендан ортиқ жиҳатларини эслатиб туришдан чарчамайди. Айниқса, мактаб даврида, олтинчи синфдан бошлаб қизлар унга эътибор беришни бошлаганини айтганда, ичимни рашк емирган. У эса жуда тортинчоқ бўлган, қизларга эътибор бермаган. Агар бирортасига карадим дегудек бўлса, қизларнинг барчаси ўша қизга уруш эълон қилишган экан. Битирув синфида эрим Нодира деган қизга кўнгил қўйган, лекин кейинчалик у бошқа мактабга ўтиб кетган… Эримнинг синфдошлари жуда аҳил, ҳар йили мактабни битирганлари шарафига учрашув қилишади. Очиғи, айтишга ҳам уяламан, лекин шу учрашувлардан кейин мен ҳақиқий изқуварга айланаман, унинг кийимларини кўздан кечирман. Костюми ёқасидан бегона атир ҳидини, кўйлагидан эса лаб бўёғи изини қидираман. Куни кеча бўлиб ўтган учрашувдан кейин бутунлай ҳаловатимни йўқотдим. Чунки эримнинг ўша биринчи муҳаббати — Нодиранинг ҳаёти бузилганмиш. Эри ташлаб кетибди, ўғли касал, ўзи эса ишсиз қолган экан. Эрим эса ҳатто унга ёрдам беришга ваъда берибди. Олижанобликни қаранг!
Ўзимнинг дардим ўзимга етиб юрганда, дугонам Зебо оловга керосин сепди. Унинг турмуши икки марта бузилган, «мард эркаклар қолмади», деб нолигани нолиган. Яқинда Зебони учратганимда, бекор дарров ажрашибсан, сабр қилсанг, яхши бўларди, деб балога қолдим. «Сенга айтишга осон, ўзинг йигитнинг гулига тегиб олгансан! Лекин эҳтиёт бўлгин, киприк қоқишга улгурмасингдан бирортаси илиб кетмасин!» деб юрагимга олов ёқди.
Сабр косам бутунлай тошишига эримнинг туғилган куни сабабчи бўлди. Байрамни дўстлар даврасида ресторанда нишонлайдиган бўлдик. Унинг дўстлари кўплиги доим менга ёқарди.
Туғилган кун айни қизиган пайтда, ҳамма рақс тушиш билан овора, аланглаб, ўйнаётганлар орасидан эримни топа олмадим. Бир маҳал қарасам, стол чеккасида у ишхонасидаги Зилола билан гаплашиб ўтирибди. Зилола эримнинг қулоғига энгашиб олганча, шивирлаб нималарнидир гапирарди. Аввалига, шунчаки гаплашиб ўтиришибди, мусиқа баландлиги учун яхши эшитилмаётгандир, деб ўзимни тинчлантирдим. Лекин ҳамма рақс тушаётган бир пайтда бу иккаласининг мусичадек кукулашиб ўтириши ғашимга тегди. Аламимдан оёғимда жон қолмади, титраётган лабларимни тишлаб, йиғидан ўзимни зўрға тўхтатдим. Бошқа билан гаплашганда ҳам алам қилмасди… Эрим энди ишга кирган пайтлар шу Зилолага кўнгил қўйгани ҳақида эшитгандим. Лекин уларнинг муносабатлари чуқурлашмай туриб, Зилола турмушга чиқиб кетганди. Хозир Зилоланинг оиласи нотинч, балки у яна эримнинг бошини айлантиришни истаб қолгандир? Бўлмаса бир- бирига шунчалик тиқилиб ўтиришармиди… ....
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Tурмуш ўртоғинг чиройли бўлса ҳам қийин экан.
Атрофдаги аёллар ундан кўз узмай туришига чидаш осонми? Бундай вазиятда рашк қилиш, кўз ёш тўкиш, кетаман деб қўрқитиш керакми ёки севган кишингга буткул ишонишни ўрганган маъқулмикан?.. Турмуш қурганимизга беш йил бўлди, уч яшар қизалоғимиз бор, яқинда яна янги меҳмон кутяпмиз. Оиламизга ҳамма ҳавас қилади, умуман олганда ҳаммаси яхши, лекин… Биттагина лекини борки, у ҳам бўлса… эримнинг чиройлилиги! Ҳали турмуш қурмаган пайтимиздаёқ атрофимиздагилар бизни кўз қирлари билан кузатишларини сезардим. Бу менга жуда ёқарди, албатта. Лекин эркакларда ҳусндан кўра ақл, фаросат, инсоф, ғамхўрлик хислатларини кўпроқ қадрлаганим учун бунга кўп ҳам аҳамият бермасдим. Шу сифатларнинг барчасини узида мужассам этган кишини учратганимдан хурсанд эдим. Дугоналарим ҳали ҳам шунақа йигитлар борлигига ишонишмасди. Ҳаммаси яхши эдию, лекин кўнглимнинг туб- тубида қўрқув яшарди... Йиллар ўтган сайин бу фикр миямга ўрнашиб, ҳаётимни заҳарлаб бораверди. Кўзгуга қараб, эримдек чиройли эмаслигимдан, кўзга ярқ этиб ташланадиган ҳусним йўқлигидан сиқилардим. Лекин бир томондан уйимиздан совчи аримагани, ўқиш даврида йигитлар ортимдан югурганини ўйласам, демак, мен ҳам чакки эмас эканман, деб қўяман. Эрим мени танлабдими, бундан чиқди, ҳақиқатан ҳам севади! Лекин барибир… Ақлим унинг мендан ортиқ жиҳатларини эслатиб туришдан чарчамайди. Айниқса, мактаб даврида, олтинчи синфдан бошлаб қизлар унга эътибор беришни бошлаганини айтганда, ичимни рашк емирган. У эса жуда тортинчоқ бўлган, қизларга эътибор бермаган. Агар бирортасига карадим дегудек бўлса, қизларнинг барчаси ўша қизга уруш эълон қилишган экан. Битирув синфида эрим Нодира деган қизга кўнгил қўйган, лекин кейинчалик у бошқа мактабга ўтиб кетган… Эримнинг синфдошлари жуда аҳил, ҳар йили мактабни битирганлари шарафига учрашув қилишади. Очиғи, айтишга ҳам уяламан, лекин шу учрашувлардан кейин мен ҳақиқий изқуварга айланаман, унинг кийимларини кўздан кечирман. Костюми ёқасидан бегона атир ҳидини, кўйлагидан эса лаб бўёғи изини қидираман. Куни кеча бўлиб ўтган учрашувдан кейин бутунлай ҳаловатимни йўқотдим. Чунки эримнинг ўша биринчи муҳаббати — Нодиранинг ҳаёти бузилганмиш. Эри ташлаб кетибди, ўғли касал, ўзи эса ишсиз қолган экан. Эрим эса ҳатто унга ёрдам беришга ваъда берибди. Олижанобликни қаранг!
Ўзимнинг дардим ўзимга етиб юрганда, дугонам Зебо оловга керосин сепди. Унинг турмуши икки марта бузилган, «мард эркаклар қолмади», деб нолигани нолиган. Яқинда Зебони учратганимда, бекор дарров ажрашибсан, сабр қилсанг, яхши бўларди, деб балога қолдим. «Сенга айтишга осон, ўзинг йигитнинг гулига тегиб олгансан! Лекин эҳтиёт бўлгин, киприк қоқишга улгурмасингдан бирортаси илиб кетмасин!» деб юрагимга олов ёқди.
Сабр косам бутунлай тошишига эримнинг туғилган куни сабабчи бўлди. Байрамни дўстлар даврасида ресторанда нишонлайдиган бўлдик. Унинг дўстлари кўплиги доим менга ёқарди.
Туғилган кун айни қизиган пайтда, ҳамма рақс тушиш билан овора, аланглаб, ўйнаётганлар орасидан эримни топа олмадим. Бир маҳал қарасам, стол чеккасида у ишхонасидаги Зилола билан гаплашиб ўтирибди. Зилола эримнинг қулоғига энгашиб олганча, шивирлаб нималарнидир гапирарди. Аввалига, шунчаки гаплашиб ўтиришибди, мусиқа баландлиги учун яхши эшитилмаётгандир, деб ўзимни тинчлантирдим. Лекин ҳамма рақс тушаётган бир пайтда бу иккаласининг мусичадек кукулашиб ўтириши ғашимга тегди. Аламимдан оёғимда жон қолмади, титраётган лабларимни тишлаб, йиғидан ўзимни зўрға тўхтатдим. Бошқа билан гаплашганда ҳам алам қилмасди… Эрим энди ишга кирган пайтлар шу Зилолага кўнгил қўйгани ҳақида эшитгандим. Лекин уларнинг муносабатлари чуқурлашмай туриб, Зилола турмушга чиқиб кетганди. Хозир Зилоланинг оиласи нотинч, балки у яна эримнинг бошини айлантиришни истаб қолгандир? Бўлмаса бир- бирига шунчалик тиқилиб ўтиришармиди… ....
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30👍2
Ресторандан чиқиб кетганимни ҳеч ким сезмади. Алоҳида хонага кириб, роса йиғладим. Ярим соатча йиғлаб, юзимни ювиб, анча енгил торганимдан кейин қайтдим. Қайтганимда кўпчилик меҳмонлар, шу жумладан, Зилола ҳам тарқалиб бўлишган экан. Эрим қаерда эдинг, сени роса қидирдим, деди хавотирланиб. Гапирсам, йиғлаб юборишимни билиб, индамадим. Бироз ўтгач, барча меҳмонларни кузатиб, уйга қайтдик. Машинада зўрға ўзимни босиб келдим, лекин уйга кирганимиз заҳоти бомбадек портладим! Йиғи аралаш бақира кетдим: — Нима, эски муҳаббатингиз эсингизга тушиб қолдими?! Балки бу гал мухаббатларингиз анча давом этар? Келинг, яхшиси, очиқчасига келишиб олайлик, балки ажрашганимиз яхшидир?! Чунки сабр қилиш ва кечиришдан чарчадим! — Асабларим қақшаганидан сира ўзимни тўхтата олмасдим, эримнинг анқайиб қараб қолганини ҳам сезмадим. — Нималар деяпсан ўзи? Ким ҳақида гапираётганингни тушунтириб берарсан? — сўради у хотиржам.
Жаҳли чиқса шу оҳангда гапиришини билганим учун жим бўлдим. Назаримда, эрим ростдан ҳам нималар деб бақираётганимни тушунмаган кўринади. Ростдан ҳам менинг миямда қанақа аҳмоқона фикрлар ғужғон ўйнаётганини қаердан билсин? Ахир унга шубҳаларимни айтмаган бўлсам… Қолаверса, рашк қилишга важ бўлмаса?
— Зилолани айтяпман! — тўнғилладим мен кўз ёшларимни артарканман.
— Нима бўпти Зилолага?
— Нега у билан бурчакка тиқилиб олиб, ҳиринглашиб ўтиргандингиз?
Мени кўрмади деб ўйладингизми? — кўрганларимни ошириб айта бошладим.
— Ким бурчакка тиқилибди? Эсинг жойидами, шунчаки гаплашдик-ку! Қолаверса, у эри билан ярашаётганини, бир тушунмовчилик сабаб оиласини бузиш нияти йўқлигини айтди. Алоҳида яшаб кўриб бир-бирларисиз яшай олмасликларини тушунишибди. Шуларни гапириб бераётганди. Шунга шунча ваҳима қилдингми?!
Унинг самимий қараб турганини кўриб, гап тополмай қолдим:
— Нима қилай бўлмаса… Сиз чиройлисиз, аёллар сизга қараса, чидай олмайман…
— Уф, сенга неча марта айтганман, менга бу ҳақда гапирма деб!
Мен сенга чиройи билан мақтанадиган қиз боламанми?..
Шу жанжалдан кейин кўнглим хотиржам тортди.
Лекин бу ҳолат узоққа чўзилмади.
Бир кун иш юзасидан эримнинг ишхонасига қўнғироқ қилдим. Котиба эса унинг аллақачон кетганини айтди. Мен эса қаерга деб сўрашдан ўзимни тия олмадим. Котиба ҳам мени ичимни куйдириш учунми Зебо деган қиз телефон қилганини, кейин эрим ҳайдовчисини чақириб кафега кетганини батафсил гапириб берди. «Назаримда «Баҳор» кафесига кетишди шекилли…» Бутун аъзойи баданимдан совуқ тер чиқиб кетгандек бўлди. Қандай кийиниб уйдан отилиб чиқиб кетганимни билмайман.
Такси «Баҳор» кафеси ёнида тўхатганда ўйланиб қолдим.
«Нима қилмоқчиман ўзи? Ҳозир уларни хиёнат устида шахсан тутиб оламан, кейин тарсаки тортиб, мағрур чиқиб кетаман!..» Лекин худди шу пайт кафе остонасида асабийлашиб, сигарет тутатиб турган эримга кўзим тушди. Кутилмаганда эса у томон шошиб келаётган Зебони кўрдим… Ўша ўзимнинг дугонам Зебо! Худди тўйга кетаётгандек ясаниб олган… Мана гап қаерда экан! Доим сен чиройли эрга тегиб олгансан дейишининг сабаби бу ёқда экан-да! Баъзида газеталарда дугонасининг эрини тортиб олганлар ҳақида ўқиб қолардим, лекин буларнинг барчаси менга ёлғон ва бачканадек туюларди. Мана энди, ўзимнинг бошимга тушиб ўтирибди…
Лекин эрим мен кутгандек хурсанд бўлиб, унга пешвоз юрмади.
Такси ҳайдовчисига бироз яқинлашишни илтимос қилдим.
Машина ойнасини очиб, қулоқ сола бошладим.
— Кириб чой-пой ичамизми? — деди ял-ял ёниб Зебо.
— Йўқ, кирмаймиз, — деди эрим ўша мен билган хотиржам оҳангда.
— Мен барча гапга ойдинлик киритиш учун келдим. Сен хотинимнинг дугонасисан, шу сабаб турли миш-мишлар унинг қулоғига етишини истамайман. Оиламизга совуқчилик тушишини ҳам истамайман. Шунча йилдан буён фақат уни яхши кўришимни билишинг керак эди, қолаверса, хотиним фарзанд кутяпти, хозир унинг асабийлашишини сира хохламайман. Бу бизнинг охирги суҳбатмиз бўлади деб умид қиламан, бошқа мени безовта қилма! Шундай дея эрим сигаретни улоқтири ва машинаси томон кетди. Зебонинг эса рангида ранг қолмади.. .....
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Жаҳли чиқса шу оҳангда гапиришини билганим учун жим бўлдим. Назаримда, эрим ростдан ҳам нималар деб бақираётганимни тушунмаган кўринади. Ростдан ҳам менинг миямда қанақа аҳмоқона фикрлар ғужғон ўйнаётганини қаердан билсин? Ахир унга шубҳаларимни айтмаган бўлсам… Қолаверса, рашк қилишга важ бўлмаса?
— Зилолани айтяпман! — тўнғилладим мен кўз ёшларимни артарканман.
— Нима бўпти Зилолага?
— Нега у билан бурчакка тиқилиб олиб, ҳиринглашиб ўтиргандингиз?
Мени кўрмади деб ўйладингизми? — кўрганларимни ошириб айта бошладим.
— Ким бурчакка тиқилибди? Эсинг жойидами, шунчаки гаплашдик-ку! Қолаверса, у эри билан ярашаётганини, бир тушунмовчилик сабаб оиласини бузиш нияти йўқлигини айтди. Алоҳида яшаб кўриб бир-бирларисиз яшай олмасликларини тушунишибди. Шуларни гапириб бераётганди. Шунга шунча ваҳима қилдингми?!
Унинг самимий қараб турганини кўриб, гап тополмай қолдим:
— Нима қилай бўлмаса… Сиз чиройлисиз, аёллар сизга қараса, чидай олмайман…
— Уф, сенга неча марта айтганман, менга бу ҳақда гапирма деб!
Мен сенга чиройи билан мақтанадиган қиз боламанми?..
Шу жанжалдан кейин кўнглим хотиржам тортди.
Лекин бу ҳолат узоққа чўзилмади.
Бир кун иш юзасидан эримнинг ишхонасига қўнғироқ қилдим. Котиба эса унинг аллақачон кетганини айтди. Мен эса қаерга деб сўрашдан ўзимни тия олмадим. Котиба ҳам мени ичимни куйдириш учунми Зебо деган қиз телефон қилганини, кейин эрим ҳайдовчисини чақириб кафега кетганини батафсил гапириб берди. «Назаримда «Баҳор» кафесига кетишди шекилли…» Бутун аъзойи баданимдан совуқ тер чиқиб кетгандек бўлди. Қандай кийиниб уйдан отилиб чиқиб кетганимни билмайман.
Такси «Баҳор» кафеси ёнида тўхатганда ўйланиб қолдим.
«Нима қилмоқчиман ўзи? Ҳозир уларни хиёнат устида шахсан тутиб оламан, кейин тарсаки тортиб, мағрур чиқиб кетаман!..» Лекин худди шу пайт кафе остонасида асабийлашиб, сигарет тутатиб турган эримга кўзим тушди. Кутилмаганда эса у томон шошиб келаётган Зебони кўрдим… Ўша ўзимнинг дугонам Зебо! Худди тўйга кетаётгандек ясаниб олган… Мана гап қаерда экан! Доим сен чиройли эрга тегиб олгансан дейишининг сабаби бу ёқда экан-да! Баъзида газеталарда дугонасининг эрини тортиб олганлар ҳақида ўқиб қолардим, лекин буларнинг барчаси менга ёлғон ва бачканадек туюларди. Мана энди, ўзимнинг бошимга тушиб ўтирибди…
Лекин эрим мен кутгандек хурсанд бўлиб, унга пешвоз юрмади.
Такси ҳайдовчисига бироз яқинлашишни илтимос қилдим.
Машина ойнасини очиб, қулоқ сола бошладим.
— Кириб чой-пой ичамизми? — деди ял-ял ёниб Зебо.
— Йўқ, кирмаймиз, — деди эрим ўша мен билган хотиржам оҳангда.
— Мен барча гапга ойдинлик киритиш учун келдим. Сен хотинимнинг дугонасисан, шу сабаб турли миш-мишлар унинг қулоғига етишини истамайман. Оиламизга совуқчилик тушишини ҳам истамайман. Шунча йилдан буён фақат уни яхши кўришимни билишинг керак эди, қолаверса, хотиним фарзанд кутяпти, хозир унинг асабийлашишини сира хохламайман. Бу бизнинг охирги суҳбатмиз бўлади деб умид қиламан, бошқа мени безовта қилма! Шундай дея эрим сигаретни улоқтири ва машинаси томон кетди. Зебонинг эса рангида ранг қолмади.. .....
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28👍4
Мен эса… Таксида бекинганча йиғлардим. Ўзимнинг ишимдан ўзим уялиб кетдим. Шубҳаларим, бесабаб аразлашларим билан эримга қанчалик азоб берганимни тушундим. Аҳмоқона рашким туфайли сал бўлмаса, оиламни барбод этарканман.
Яқинда иккинчи фарзандимиз — ўғлимиз ҳам дунёга келди. Эрим эса ҳамон мени барча нохушликлар, ҳатто ёлғон маълумотлардан ҳам ҳимоя қилади. Ўша кунги учрашув ҳақида у менга оғиз очмади. Мендан дугонам Зебо билан буткул алоқани узишни талаб қилиши ҳам мумкин эди. Лекин ундай қилмади. Энди ўзимни анча хотиржам ҳис қиладиган бўлганман, фақат ишонч туйғусигина кишига шунақа хотиржамлик бағишлаши
мумкин экан.
Яқинда иккинчи фарзандимиз — ўғлимиз ҳам дунёга келди. Эрим эса ҳамон мени барча нохушликлар, ҳатто ёлғон маълумотлардан ҳам ҳимоя қилади. Ўша кунги учрашув ҳақида у менга оғиз очмади. Мендан дугонам Зебо билан буткул алоқани узишни талаб қилиши ҳам мумкин эди. Лекин ундай қилмади. Энди ўзимни анча хотиржам ҳис қиладиган бўлганман, фақат ишонч туйғусигина кишига шунақа хотиржамлик бағишлаши
мумкин экан.
❤25👍16
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Qayta-qayta kelar bahor,
Qayta oʻrik gullaydi.
Inson umri oʻtkinchidir,
U toʻxtashni bilmaydi…
Ra’no Yarashevadan insonni oʻyga toldiruvchi ta’sirli she’r🔥
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Qayta oʻrik gullaydi.
Inson umri oʻtkinchidir,
U toʻxtashni bilmaydi…
Ra’no Yarashevadan insonni oʻyga toldiruvchi ta’sirli she’r🔥
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤9
БЕВАФО АЁЛ ПУШАЙМОНИ...
ҲАР НЕ КЕЛСА БОШИНГГА...
Одатдагидай иш куни бошланди. Бугун анча барвақт келибман. Деразаларни очиб, энди хонадаги гулларга сув қуяётсам, эшикнинг бандини кимдир тутгандек туюлди. Бир зумдан сўнг ёшгина жувон ийманиб, ичкарига бош суқди:
— Кечирасиз. Бир дақиқага вақтингизни олсам майлими? — сўради у.
— Майли, бемалол, — дея ичкарига таклиф қилдим.
Шунда у:
— Мана шу ёзганларимни ўқиб чиқсангиз. Маъқул келса, газетада чиқарарсизлар, — деди-да қўлимга дафтарини тутқазиб, тезда чиқиб кетди.
Аввалига ҳайрон бўлдим. Иш столимга ўтириб, уни ўқий бошладим. Нома бундай бошланар эди:
«Ассалому алайкум, таҳририят ходимлари! Кимдан ёрдам сўрашни, кимдан маслаҳат олишни билмай бошим қотиб қолди. Ўйлаб-ўйлаб сизларга мурожаат қиляпман. Бошимдан ўтганларни бир бошдан сўзлаб берай. Токи қизларимиз буни ўқиб, хулоса чиқаришсин. Ҳаётнинг ўнқир-чўнқир сўқмоқларида мен каби адашиб, нима қилишни, дардини кимга айтишни билмай қолишмасин. Менинг ҳаётим уларга сабоқ бўлсин.
...Ўтган йили қўшни қишлоққа келин бўлиб тушдим. Куёв бўлмиш мени бир дугонамнинг тўйида ёқтириб қолиб, уйимизга совчи жўнатган, ота-онам эса суриштириб кўриб яхши оила эканлиги учун розилик беришган эди. Тўй ҳам бўлиб ўтди. Турмуш ўртоғим оиланинг тўнғич фарзанди, иккита укаси, иккита синглиси бор экан. Қайнонам эса уларга ўгай бўлиб, болалар ёшлигида оналари бу дунёдан ўтиб кетганлиги учун қайнотам унга уйланган экан. У бефарзанд бўлгани учунми, бу болаларни ўзгача меҳр билан, ўз боласидай кўриб тарбиялаган. Ҳатто уйнинг тўрига уларнинг оналарининг суратини осиб қўйган эди. Буни мен ҳам шундан билиб олдим. Уйда тартиб қатъий эди. Оила аъзолари ўқишга, ишга вақтида бориб, вақтида келиши қайнонам томонидан қаттиқ назорат қилинар эди. Болалари озгина кечикиб қолса, у хавотир ола бошлар, ҳатто кўча бошига чиқиб кутиб турарди. Мен ҳам бир куни ишдан анча кеч келдим. Қайнонам роса хавотир олган экан. У мени кўриб хавотирланиб сўради:
— Ҳа, қизим тинчликми?
— Домламиз оғриб қолиб, шаҳардаги касалхонада экан, шуни кўриб келяпмиз.
— Кимлар билан бордингиз?
— Лола опам, мен, яна эркаклардан уч киши, — санаб бердим мен.
Бу жавобни эшитган қайнонамнинг қаттиқ жаҳли чиқди:
— Сизнинг боришингиз шарт эмасди. Келиннинг вазифаси уйга вақтида келиб, эри келгунича овқатини пишириш.
У тарс-турс қадам босганча уйга кириб кетди. Овқатни ўзим қилмаганим учун зўр-базўр едим. Эрим қурилиш ташкилотларидан бирида ишлар, ҳафтада бир кун уйда бўлар эди.
Яна бир куни ошхонада домлам билан бирга овқатланаётган эдик. Домлам қизиқ-қизиқ нарсаларни гапирарди. Мен кулаверибман, кулаверибману ён-атрофимга қараб ҳам қўймабман. Бир маҳал қарасам, сал нарида қайнонам бизга ўқрайиб қараб турарди. Мен қилиб қўйган ишимдан хижолат бўлиб ҳар хил ўйлар гирдобида юриб, кунни зўрға кеч қилдим. Кечқурун овқатни еб бўлишгач, турмуш ўртоғим кўчага отланди, қайнотам эса телевизор кўргани ичкари уйга кириб кетди. Қайнонам бир ўзи гаплашиб олмоқчи бўлган шекилли:
— Ўтиринг, идишларни кейин йиғиштирарсиз, — деди.
Мен индамай ёнига келиб ўтирдим.
— Қизим, ишхонангизда аёллар ишламайдими? — сўради у.
Бундай саволни кутмаганим учун аввал ажабландим, кейин жавоб бердим:
— Бор, аяжон, нега сўраяпсиз?
— Ҳали ошхонада эркак киши билан овқатланаётгандингиз. Шунга сўраяпман-да.
— Ҳа, у-ми? Бўлим бошлиғимиз. «Бирга овқатланайлик», деган эди. Йўқ, дея олмадим, — деб қайнонамга ёлғон гапирдим.
— Қизим бугунги қилган ишингиз бизнинг урф-одатларимизга тўғри келмайди. Бошида эри бор аёл бундай юрмайди. Мен-ку тушундим. Аммо Аҳмаджон кўриб қолганда нима бўлар эди? Ўйлаб иш қилинг, — насиҳатомуз оҳангда деди қайнонам.
— Хўп бўлади, аяжон, — дедим осон қутулганимга хурсанд бўлиб. Мен уни эримга айтиб берса керак, кейин роса жанжал бўлади, деб ўйловдим.
— Энди менинг айтганимни қиласиз. Уйда ишламай ўтирасиз, уй юмушлари ҳам етарли... ...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
ҲАР НЕ КЕЛСА БОШИНГГА...
Одатдагидай иш куни бошланди. Бугун анча барвақт келибман. Деразаларни очиб, энди хонадаги гулларга сув қуяётсам, эшикнинг бандини кимдир тутгандек туюлди. Бир зумдан сўнг ёшгина жувон ийманиб, ичкарига бош суқди:
— Кечирасиз. Бир дақиқага вақтингизни олсам майлими? — сўради у.
— Майли, бемалол, — дея ичкарига таклиф қилдим.
Шунда у:
— Мана шу ёзганларимни ўқиб чиқсангиз. Маъқул келса, газетада чиқарарсизлар, — деди-да қўлимга дафтарини тутқазиб, тезда чиқиб кетди.
Аввалига ҳайрон бўлдим. Иш столимга ўтириб, уни ўқий бошладим. Нома бундай бошланар эди:
«Ассалому алайкум, таҳририят ходимлари! Кимдан ёрдам сўрашни, кимдан маслаҳат олишни билмай бошим қотиб қолди. Ўйлаб-ўйлаб сизларга мурожаат қиляпман. Бошимдан ўтганларни бир бошдан сўзлаб берай. Токи қизларимиз буни ўқиб, хулоса чиқаришсин. Ҳаётнинг ўнқир-чўнқир сўқмоқларида мен каби адашиб, нима қилишни, дардини кимга айтишни билмай қолишмасин. Менинг ҳаётим уларга сабоқ бўлсин.
...Ўтган йили қўшни қишлоққа келин бўлиб тушдим. Куёв бўлмиш мени бир дугонамнинг тўйида ёқтириб қолиб, уйимизга совчи жўнатган, ота-онам эса суриштириб кўриб яхши оила эканлиги учун розилик беришган эди. Тўй ҳам бўлиб ўтди. Турмуш ўртоғим оиланинг тўнғич фарзанди, иккита укаси, иккита синглиси бор экан. Қайнонам эса уларга ўгай бўлиб, болалар ёшлигида оналари бу дунёдан ўтиб кетганлиги учун қайнотам унга уйланган экан. У бефарзанд бўлгани учунми, бу болаларни ўзгача меҳр билан, ўз боласидай кўриб тарбиялаган. Ҳатто уйнинг тўрига уларнинг оналарининг суратини осиб қўйган эди. Буни мен ҳам шундан билиб олдим. Уйда тартиб қатъий эди. Оила аъзолари ўқишга, ишга вақтида бориб, вақтида келиши қайнонам томонидан қаттиқ назорат қилинар эди. Болалари озгина кечикиб қолса, у хавотир ола бошлар, ҳатто кўча бошига чиқиб кутиб турарди. Мен ҳам бир куни ишдан анча кеч келдим. Қайнонам роса хавотир олган экан. У мени кўриб хавотирланиб сўради:
— Ҳа, қизим тинчликми?
— Домламиз оғриб қолиб, шаҳардаги касалхонада экан, шуни кўриб келяпмиз.
— Кимлар билан бордингиз?
— Лола опам, мен, яна эркаклардан уч киши, — санаб бердим мен.
Бу жавобни эшитган қайнонамнинг қаттиқ жаҳли чиқди:
— Сизнинг боришингиз шарт эмасди. Келиннинг вазифаси уйга вақтида келиб, эри келгунича овқатини пишириш.
У тарс-турс қадам босганча уйга кириб кетди. Овқатни ўзим қилмаганим учун зўр-базўр едим. Эрим қурилиш ташкилотларидан бирида ишлар, ҳафтада бир кун уйда бўлар эди.
Яна бир куни ошхонада домлам билан бирга овқатланаётган эдик. Домлам қизиқ-қизиқ нарсаларни гапирарди. Мен кулаверибман, кулаверибману ён-атрофимга қараб ҳам қўймабман. Бир маҳал қарасам, сал нарида қайнонам бизга ўқрайиб қараб турарди. Мен қилиб қўйган ишимдан хижолат бўлиб ҳар хил ўйлар гирдобида юриб, кунни зўрға кеч қилдим. Кечқурун овқатни еб бўлишгач, турмуш ўртоғим кўчага отланди, қайнотам эса телевизор кўргани ичкари уйга кириб кетди. Қайнонам бир ўзи гаплашиб олмоқчи бўлган шекилли:
— Ўтиринг, идишларни кейин йиғиштирарсиз, — деди.
Мен индамай ёнига келиб ўтирдим.
— Қизим, ишхонангизда аёллар ишламайдими? — сўради у.
Бундай саволни кутмаганим учун аввал ажабландим, кейин жавоб бердим:
— Бор, аяжон, нега сўраяпсиз?
— Ҳали ошхонада эркак киши билан овқатланаётгандингиз. Шунга сўраяпман-да.
— Ҳа, у-ми? Бўлим бошлиғимиз. «Бирга овқатланайлик», деган эди. Йўқ, дея олмадим, — деб қайнонамга ёлғон гапирдим.
— Қизим бугунги қилган ишингиз бизнинг урф-одатларимизга тўғри келмайди. Бошида эри бор аёл бундай юрмайди. Мен-ку тушундим. Аммо Аҳмаджон кўриб қолганда нима бўлар эди? Ўйлаб иш қилинг, — насиҳатомуз оҳангда деди қайнонам.
— Хўп бўлади, аяжон, — дедим осон қутулганимга хурсанд бўлиб. Мен уни эримга айтиб берса керак, кейин роса жанжал бўлади, деб ўйловдим.
— Энди менинг айтганимни қиласиз. Уйда ишламай ўтирасиз, уй юмушлари ҳам етарли... ...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤21👍12
Қайнонамнинг бу гапидан менга муносабати ўзгарганини сездим.
Унга нима дейишни билмай қолдим, эримга айтай десам, айб ўзимда. Орадан бир ҳафта вақт ўтди. Ишга бормаганимга хавотир олиб, ойим келди. У нимага ишга бормай қўйганлигимни сўраган эди, йиғлаб юбордим. Ҳаммасини оқизмай-томизмай айтиб бердим. «Мени уйга олиб кетинг», дедим бўйнига осилганча. Бундан ойимнинг қаттиқ жаҳли чиқиб кетди. Қайнонам кирганида:
— Ўгай барибир ўгайлигини билдирарекан-да. Нима қиласиз тирноқ остидан кир қидириб. Куёвимнинг ўз онаси бўлганида бундай қилмаган бўларди. Ҳар сафар қайердаги йўқ баҳоналарни ўйлаб топаверасиз. Уйладингиз, жойладингиз. Энди нима қиласиз ёшларнинг ишларига аралашиб, — деб ойим уни заҳарханда гаплар билан узиб-узиб олди.
— Ўгай!
Бу сўз қайнонамнинг юрагига қаттиқ санчилди шекилли, ранги докадай оқариб кетди. Ҳайратдан кўзлари катта-катта очилиб, донг қотиб қолди.
Шу пайт кўчадан турмуш ўртоғим келиб қолди.
— Нима гап? — сўради у. — Тинчликми ўзи?
Ойим шунда:
— Қаранг, ўғлим. Аввал, бошлиғингни кўргани борибсан, дебди. Кейин эса, бошлиғинг билан бирга овқатланма, дебди. Ҳа, бунисигаям майли десам. Энди умуман ишга бормайсан, деб қизимга шарт қўйибди. Қизим бечора келсам йиІлаб «уйга олиб кетинг» деяпти, — деди.
Ўғли жаҳл билан ойисига ўгирилди ва овозини кўтариб деди:
— Ая, сиз менинг ишларимга аралашманг. Бу менинг хотиним. Мен жавоб бераман. Бугундан бошлаб ўз ишингизни билинг. Қайнонамга қудасининг гапи бир бўлди-ю, ўғлининг гапи бир бўлди. Йиғлаганча уйига кириб кетди. Биз эса ойимни тинчлантириб, уйга жўнатдик. Шу кундан бошлаб куёвимнинг онасига муомаласи бутунлай ўзгарди. Гаплашмай қўйди. Қайнотам орага тушса ҳам муносабатини ўзгартирмади. Биз энди оила аъзоларимиздан алоҳида овқатланар эдик. Қисқаси, «Ўзимиз хон, кўланкамиз майдон». Эртасидан мен ишга қайтдим. Ишга эрта кетиб, кеч қайтар эдим.
Аслида гап бошқа ёқда эди. Бу воқеаларнинг сабабчиси, гуноҳкори ҳам ўзим эдим. Мактабни битирган йилим ва ундан кейинги уч йил институтга кира олмадим. Тўртинчи йили нима қилиб бўлса-да, ўқишга киришга аҳд қилдим. Ҳар йили ҳужжат топширавериб, бир ёшроқ домла билан танишиб қолган эдим. Шунга арзимни айтдим. У менга ёрдам қилишга ваъда берди. Биров менга бекордан бекорга ёрдам бермаслигини билиб туриб, ундан илтимос қилдим. Ўшанда у мени институтнинг сиртқи бўлимига ўқишга жойлаб қўйди. Мен бундан роса хурсанд бўлдим. Ахир неча йиллик орзуларим ушалди. Ўқиш бошланди. Ҳар куни дарслар тугагандан сўнг, домлам мени уйга кузатиб қўяр, баъзида кинога ҳам бирга борардик. Унинг қишлоқда оиласи, битта фарзанди борлигини ўзидан эшитган эдим. Мен бунга парво қилиб ўтирмадим. Чунки, у менга ҳам ёқар эди. Шундай кунларнинг бирида уйга келсам, меҳмонлар бор экан. Мени унаштиришди. Мен ёқтирганим борлигини айтмоқчи бўлиб оғиз жуфтладиму лекин, унинг оиласи борлиги боис менга уйлана олмаслигини билганим учун бу ҳақда чурқ этолмадим. Тўй ҳам ўтди. Умр йўлдошим эсли-ҳушли йигит экан. Мен ҳаммасини унутишга қарор қилдим. Аммо, яна ўқиш бошландию қарорим бузилди. Домла тез-тез ёнимга келиб, ҳол-аҳвол сўрар, учрашишга таклиф қиларди.
Шунда мен унга:
— Энди мени тинч қўйинг. Эрим билиб қолса, сизга ҳам менга ҳам ёмон бўлади, — дедим ёлвориб. У бўлса, «Қизиқмисан, аввал билмаган эр энди қаёқданам сезсин», — деб кўнглимни хотиржам қилди. Ҳар қанча эримга содиқ бўлишга ҳаракат қилсам ҳам домла менга «қарздор»лигимни эслатиб қўяр, мен иложсиз эдим. Ва ниҳоят ўқиш тугаб, ишга қайтдим. Ҳаётим ўз изига тушгандай бўлди гўё. Орадан уч-тўрт ой ўтди. Бир куни ишда ўтирсам, кимдир телефонга чақираётганлигини айтишди. Гўшакни олсам, ҳалиги домла. У мени туғилган куним билан табриклаб, тезда етиб боришимни тайинлади. Келишилган жойга етиб бордим. Домла менга «сюрприз»и борлигини айтиб, заргарлик дўконига бошлади. У ерга кирганимизда бир-биридан чиройли зирак ва узукларни кўриб лол бўлиб қолдим. Хоҳлаганингни танла, деди у. Мен аввалига рад қилдим, аммо, домла қистайверганидан кейин, кичкина, лекин чиройли бир узукни танладим. Домла сотувчи билан тортишиб ўтирмай, нархини шартта тўлади, қўйди.....
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Унга нима дейишни билмай қолдим, эримга айтай десам, айб ўзимда. Орадан бир ҳафта вақт ўтди. Ишга бормаганимга хавотир олиб, ойим келди. У нимага ишга бормай қўйганлигимни сўраган эди, йиғлаб юбордим. Ҳаммасини оқизмай-томизмай айтиб бердим. «Мени уйга олиб кетинг», дедим бўйнига осилганча. Бундан ойимнинг қаттиқ жаҳли чиқиб кетди. Қайнонам кирганида:
— Ўгай барибир ўгайлигини билдирарекан-да. Нима қиласиз тирноқ остидан кир қидириб. Куёвимнинг ўз онаси бўлганида бундай қилмаган бўларди. Ҳар сафар қайердаги йўқ баҳоналарни ўйлаб топаверасиз. Уйладингиз, жойладингиз. Энди нима қиласиз ёшларнинг ишларига аралашиб, — деб ойим уни заҳарханда гаплар билан узиб-узиб олди.
— Ўгай!
Бу сўз қайнонамнинг юрагига қаттиқ санчилди шекилли, ранги докадай оқариб кетди. Ҳайратдан кўзлари катта-катта очилиб, донг қотиб қолди.
Шу пайт кўчадан турмуш ўртоғим келиб қолди.
— Нима гап? — сўради у. — Тинчликми ўзи?
Ойим шунда:
— Қаранг, ўғлим. Аввал, бошлиғингни кўргани борибсан, дебди. Кейин эса, бошлиғинг билан бирга овқатланма, дебди. Ҳа, бунисигаям майли десам. Энди умуман ишга бормайсан, деб қизимга шарт қўйибди. Қизим бечора келсам йиІлаб «уйга олиб кетинг» деяпти, — деди.
Ўғли жаҳл билан ойисига ўгирилди ва овозини кўтариб деди:
— Ая, сиз менинг ишларимга аралашманг. Бу менинг хотиним. Мен жавоб бераман. Бугундан бошлаб ўз ишингизни билинг. Қайнонамга қудасининг гапи бир бўлди-ю, ўғлининг гапи бир бўлди. Йиғлаганча уйига кириб кетди. Биз эса ойимни тинчлантириб, уйга жўнатдик. Шу кундан бошлаб куёвимнинг онасига муомаласи бутунлай ўзгарди. Гаплашмай қўйди. Қайнотам орага тушса ҳам муносабатини ўзгартирмади. Биз энди оила аъзоларимиздан алоҳида овқатланар эдик. Қисқаси, «Ўзимиз хон, кўланкамиз майдон». Эртасидан мен ишга қайтдим. Ишга эрта кетиб, кеч қайтар эдим.
Аслида гап бошқа ёқда эди. Бу воқеаларнинг сабабчиси, гуноҳкори ҳам ўзим эдим. Мактабни битирган йилим ва ундан кейинги уч йил институтга кира олмадим. Тўртинчи йили нима қилиб бўлса-да, ўқишга киришга аҳд қилдим. Ҳар йили ҳужжат топширавериб, бир ёшроқ домла билан танишиб қолган эдим. Шунга арзимни айтдим. У менга ёрдам қилишга ваъда берди. Биров менга бекордан бекорга ёрдам бермаслигини билиб туриб, ундан илтимос қилдим. Ўшанда у мени институтнинг сиртқи бўлимига ўқишга жойлаб қўйди. Мен бундан роса хурсанд бўлдим. Ахир неча йиллик орзуларим ушалди. Ўқиш бошланди. Ҳар куни дарслар тугагандан сўнг, домлам мени уйга кузатиб қўяр, баъзида кинога ҳам бирга борардик. Унинг қишлоқда оиласи, битта фарзанди борлигини ўзидан эшитган эдим. Мен бунга парво қилиб ўтирмадим. Чунки, у менга ҳам ёқар эди. Шундай кунларнинг бирида уйга келсам, меҳмонлар бор экан. Мени унаштиришди. Мен ёқтирганим борлигини айтмоқчи бўлиб оғиз жуфтладиму лекин, унинг оиласи борлиги боис менга уйлана олмаслигини билганим учун бу ҳақда чурқ этолмадим. Тўй ҳам ўтди. Умр йўлдошим эсли-ҳушли йигит экан. Мен ҳаммасини унутишга қарор қилдим. Аммо, яна ўқиш бошландию қарорим бузилди. Домла тез-тез ёнимга келиб, ҳол-аҳвол сўрар, учрашишга таклиф қиларди.
Шунда мен унга:
— Энди мени тинч қўйинг. Эрим билиб қолса, сизга ҳам менга ҳам ёмон бўлади, — дедим ёлвориб. У бўлса, «Қизиқмисан, аввал билмаган эр энди қаёқданам сезсин», — деб кўнглимни хотиржам қилди. Ҳар қанча эримга содиқ бўлишга ҳаракат қилсам ҳам домла менга «қарздор»лигимни эслатиб қўяр, мен иложсиз эдим. Ва ниҳоят ўқиш тугаб, ишга қайтдим. Ҳаётим ўз изига тушгандай бўлди гўё. Орадан уч-тўрт ой ўтди. Бир куни ишда ўтирсам, кимдир телефонга чақираётганлигини айтишди. Гўшакни олсам, ҳалиги домла. У мени туғилган куним билан табриклаб, тезда етиб боришимни тайинлади. Келишилган жойга етиб бордим. Домла менга «сюрприз»и борлигини айтиб, заргарлик дўконига бошлади. У ерга кирганимизда бир-биридан чиройли зирак ва узукларни кўриб лол бўлиб қолдим. Хоҳлаганингни танла, деди у. Мен аввалига рад қилдим, аммо, домла қистайверганидан кейин, кичкина, лекин чиройли бир узукни танладим. Домла сотувчи билан тортишиб ўтирмай, нархини шартта тўлади, қўйди.....
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27👍4😢2
Узукни энди қўлимга тақиб кўраётган эдим, қулоғим остига тушган шапалоқнинг зарбидан анча нарига учиб тушдим. Не кўз билан қарайки, эрим...
— Ифлос. Аям, дўстларим айтганда ишонмаган эдим. Сенинг гапингга кириб аямнинг дилини оғритдим. Расво хотин! Бугундан бошлаб менга хотин эмассан. Нима етмаяпти сенга? Пулми?! Мана пул! — У бетимга анчагина пулни ирғитди-да, югурганча чиқиб кетди.
Шарманда бўлдим. Домлам ҳам мулзам бир аҳволда туриб қолди. Уйга қандай етиб олганимни билмайман. Борганимда у бақириб-чақириб кўрпа-тўшакларни, жамики кўч-кўронимни ташқарига ирғитаётган эди. Кейин билсам, эрим ҳам менинг туғилган кунимга узук совға қилмоқчи бўлиб, ўша дўконга кирган экан.
...Уйимизга қайтиб келдим. Ота-онам, қўни-қўшниларнинг юзига қарай олмай қолдим. Ҳамма мени қўлини бигиз қилиб кўрсатаётгандай, ортимдан масхара қилиб гапираётгандай эди. Уйдан чиқмай қўйдим. Олам кўзимга қоронғу бўлди. «Ҳар не келса бошингга, бировданмас, ўзингдан кўр» деб тўғри айтишган экан. Бир куни шундай жазо олишим тайин эди. Шундай яхши эримни алдадим, юзига оёқ босдим. Ўзимнинг ҳаётимни абгор қилганим етмагандай, униям бахти қаро қилдим. Мен ҳомиладор эканман, бир неча ой ўтиб ўғлим дунёга келди. Эримга одам жўнатиб «Ҳеч бўлмаса туғилганлик гувоҳномасини олиб берсин», десам, у «менинг болам эмас, кимники бўлса ўша олиб берсин» дебди. Домлага телефон қилдим, у бошқа шаҳарга ишга ўтиб оиласи билан кўчиб кетган экан. Ноиложликдан боламга ўз фамилиямни бердим...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
— Ифлос. Аям, дўстларим айтганда ишонмаган эдим. Сенинг гапингга кириб аямнинг дилини оғритдим. Расво хотин! Бугундан бошлаб менга хотин эмассан. Нима етмаяпти сенга? Пулми?! Мана пул! — У бетимга анчагина пулни ирғитди-да, югурганча чиқиб кетди.
Шарманда бўлдим. Домлам ҳам мулзам бир аҳволда туриб қолди. Уйга қандай етиб олганимни билмайман. Борганимда у бақириб-чақириб кўрпа-тўшакларни, жамики кўч-кўронимни ташқарига ирғитаётган эди. Кейин билсам, эрим ҳам менинг туғилган кунимга узук совға қилмоқчи бўлиб, ўша дўконга кирган экан.
...Уйимизга қайтиб келдим. Ота-онам, қўни-қўшниларнинг юзига қарай олмай қолдим. Ҳамма мени қўлини бигиз қилиб кўрсатаётгандай, ортимдан масхара қилиб гапираётгандай эди. Уйдан чиқмай қўйдим. Олам кўзимга қоронғу бўлди. «Ҳар не келса бошингга, бировданмас, ўзингдан кўр» деб тўғри айтишган экан. Бир куни шундай жазо олишим тайин эди. Шундай яхши эримни алдадим, юзига оёқ босдим. Ўзимнинг ҳаётимни абгор қилганим етмагандай, униям бахти қаро қилдим. Мен ҳомиладор эканман, бир неча ой ўтиб ўғлим дунёга келди. Эримга одам жўнатиб «Ҳеч бўлмаса туғилганлик гувоҳномасини олиб берсин», десам, у «менинг болам эмас, кимники бўлса ўша олиб берсин» дебди. Домлага телефон қилдим, у бошқа шаҳарга ишга ўтиб оиласи билан кўчиб кетган экан. Ноиложликдан боламга ўз фамилиямни бердим...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤19😢3💯3
Фарзандим лўлининг боласи.
Бу сафар ҳаммаси бошқача бўлади. Сен ҳадеб сиқилаверма. Эсон-омон болангни қўлингга олсанг, Яратган умрини узоқ қилса, қолгани ҳеч гап эмас.Аёл аммасининг бу гапларидан кейин бироз ўзига келди. Туғруқхонага келганидан бери шу ҳақида ўйлайди. Унинг бу ўйларига ҳам асос бор, мана, турмушининг ўнинчи йили кетмоқда ҳамки, дунёга келган гўдаклари туғилганидан бир неча кун ўтар-ўтмас, кўз юмади. Бунинг сабабини ҳеч ким билмайди. Фолбин ва бошқалар ҳам худди шифокорлар каби аниқ бир гапни айта олишмади. Фақат онасигина унга сабр қилиши кераклигини, бу ҳам ҳаётнинг синови эканлигини
такрорлайверади. Аммо Муяссарга энди онасининг гаплари ҳам кор қилмасди. Бешинчи боласини 9 ой кўтариб, уни бир марта бағрига босибоқ йўқотиш азобидан юраги зада бўлиб кетди, ахир…
Бу сафар ҳам ҳали дийдорига тўймаган гўдагидан айрилишдан қўрқиб, йиғлаб ўтирганда аммасининг далдаси кор қилмасди. Аммаси шу туғруқхонада анчадан бери ишлайди. Ўзининг болалари катта бўлиб, ўқишларни ҳам тамомлашяпти. Шунинг учун ҳам, бошқаларнинг дардини англаши қийин. Буни фақат фарзандсизлик доғида куяётган аёлгина тушуна олади.
Аммо тақдир бахт туҳфа этаман деса, ҳеч гап эмас экан. Муяссар фарзандли ҳам бўлди, боласини қўлига олганида эса, ундан эрта-индин айрилиб қоладигандек қаттиқ бағрига босар, юз-кўзларидан тинимсиз ўпарди…
— Болангиз сизга ҳеч ҳам ўхшамас экан-а, — деди унинг ёнида турган ҳамшира қиз.
— Ҳа, у худди дадасига ўхшайди. Қош-кўзлари, айниқса, юзларининг қорачадан келганлиги худди дадасининг ўзгинаси.
— Умри билан берган бўлсин, — деди ҳамшира.
Бу гап Муяссарнинг ичини эзиб ётган қайғунинг яна қўзғалишига сабаб бўлди. Бироқ, мана, орадан бир ой вақт ўтди ҳамки, ичидаги бу қўрқув ҳали уни тарк этгани йўқ. Аслида, шу пайтгача бирорта боласи икки ҳафтадан ортиқ яшамаган эди. Бу боласининг ҳамон бағрида эканлигидан у ўзида йўқ хурсанд эди. Аммо аммасининг ўша куни айтган гапи ҳаммасини бирданига чил-чил қилиб юборди.
— Бу ёлғон, деб айтинг, илтимос, амма, нега бундай қилдингиз?
— Нима қилишим керак эди? Оилангнинг бузилишига йўл қўйиб беришим керакмиди? Ўша куни қайнонангнинг гапини эшитиб қолганимдан кейин, бу сен учун яхши бўлади, деб ўйладим. У агар шу боланг ҳам ўладиган бўлса, сени ўғлидан ажраштирмоқчи эди. Нима, сен турмушинг бузилиб кетишини хоҳлаганмидинг? Кейин сенга биров уйланармиди? Бир умр ёлғиз ва фарзандсиз ўтишингга тўғри келарди. Шунинг учун ҳам, ўша куни сен билан бир кунда кўзи ёриган лўли аёлнинг боласи билан алмаштириб қўйдим. Ҳали мендан миннатдор бўласан.
— Амма, ахир, у аёл бола ўзиники эмаслигини билиб қолса нима бўлади? Бу ҳам майли, эрим бундан хабар топсачи… барибир, шунда ҳам оилам бузилиб кетади-ку, у мени умуман кечирмайди.
— Ақлингни ишлатиб, эрингга ўзинг айтмасанг, қаёқдан биларди? Иккинчидан, лўли аёл ҳам бу сирнинг тагига етиши даргумон. Билмайман, сенга дуо кетганми, болаларинг туғилиб, ҳали бир ойлик бўлмасданоқ ўлаверади. Ким билсин, ҳозир ўша боланг ҳаётми? Балки, аллақачон…
— Амма, ундай деманг, ахир, нима бўлганда ҳам, у менинг болам эди. Ана шу вужудимда ўсган, юрагимнинг уришини эшитиб дунёга келган болам эди.
Муяссар кўз ёшларини тўхтата олмас, овозидаги титроқ қаттиққўл амманинг ҳам юрагини юмшатиб юбораёзди. Хонага кириб келган қайнона эса, амма-ю жияннинг суҳбатини шу ерда тугатиб қўя қолди. Аммо иши борлигини ва дарҳол кетиши кераклигини баҳона қилиб чиқиб кетишга чоғланди…
Кунлар шу зайлда ўтар, Муяссар эри бир кун ҳамма сирдан воқиф бўлишидан қўрқиб, юрак ҳовучлаб яшарди. Мана, ўзи ўстираётган ўғли ҳам катта бўлиб қолди. Муяссар бу бировнинг боласи демади, меҳри бўлинмади, худди ўз боласидек парвариш қилди, оналик қилди. Ҳаммаси кўнгилдагидек бораётганди…
— Ассалому алайкум, янго, садақа қилинг, — деди бир лўли аёл эшикни очган Муяссарга эътибор ҳам қилмасдан.
— Ҳозир, — деди Муяссар ва ичкарига кириб кетди. У бу лўли аёлни кўриб, ҳаммасини эслади. Аммаси унга айтган аёл мана шу эди. Унинг уйида ҳозир ана шу аёлнинг боласи яшайди, уни ўзиники қилиб олган.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бу сафар ҳаммаси бошқача бўлади. Сен ҳадеб сиқилаверма. Эсон-омон болангни қўлингга олсанг, Яратган умрини узоқ қилса, қолгани ҳеч гап эмас.Аёл аммасининг бу гапларидан кейин бироз ўзига келди. Туғруқхонага келганидан бери шу ҳақида ўйлайди. Унинг бу ўйларига ҳам асос бор, мана, турмушининг ўнинчи йили кетмоқда ҳамки, дунёга келган гўдаклари туғилганидан бир неча кун ўтар-ўтмас, кўз юмади. Бунинг сабабини ҳеч ким билмайди. Фолбин ва бошқалар ҳам худди шифокорлар каби аниқ бир гапни айта олишмади. Фақат онасигина унга сабр қилиши кераклигини, бу ҳам ҳаётнинг синови эканлигини
такрорлайверади. Аммо Муяссарга энди онасининг гаплари ҳам кор қилмасди. Бешинчи боласини 9 ой кўтариб, уни бир марта бағрига босибоқ йўқотиш азобидан юраги зада бўлиб кетди, ахир…
Бу сафар ҳам ҳали дийдорига тўймаган гўдагидан айрилишдан қўрқиб, йиғлаб ўтирганда аммасининг далдаси кор қилмасди. Аммаси шу туғруқхонада анчадан бери ишлайди. Ўзининг болалари катта бўлиб, ўқишларни ҳам тамомлашяпти. Шунинг учун ҳам, бошқаларнинг дардини англаши қийин. Буни фақат фарзандсизлик доғида куяётган аёлгина тушуна олади.
Аммо тақдир бахт туҳфа этаман деса, ҳеч гап эмас экан. Муяссар фарзандли ҳам бўлди, боласини қўлига олганида эса, ундан эрта-индин айрилиб қоладигандек қаттиқ бағрига босар, юз-кўзларидан тинимсиз ўпарди…
— Болангиз сизга ҳеч ҳам ўхшамас экан-а, — деди унинг ёнида турган ҳамшира қиз.
— Ҳа, у худди дадасига ўхшайди. Қош-кўзлари, айниқса, юзларининг қорачадан келганлиги худди дадасининг ўзгинаси.
— Умри билан берган бўлсин, — деди ҳамшира.
Бу гап Муяссарнинг ичини эзиб ётган қайғунинг яна қўзғалишига сабаб бўлди. Бироқ, мана, орадан бир ой вақт ўтди ҳамки, ичидаги бу қўрқув ҳали уни тарк этгани йўқ. Аслида, шу пайтгача бирорта боласи икки ҳафтадан ортиқ яшамаган эди. Бу боласининг ҳамон бағрида эканлигидан у ўзида йўқ хурсанд эди. Аммо аммасининг ўша куни айтган гапи ҳаммасини бирданига чил-чил қилиб юборди.
— Бу ёлғон, деб айтинг, илтимос, амма, нега бундай қилдингиз?
— Нима қилишим керак эди? Оилангнинг бузилишига йўл қўйиб беришим керакмиди? Ўша куни қайнонангнинг гапини эшитиб қолганимдан кейин, бу сен учун яхши бўлади, деб ўйладим. У агар шу боланг ҳам ўладиган бўлса, сени ўғлидан ажраштирмоқчи эди. Нима, сен турмушинг бузилиб кетишини хоҳлаганмидинг? Кейин сенга биров уйланармиди? Бир умр ёлғиз ва фарзандсиз ўтишингга тўғри келарди. Шунинг учун ҳам, ўша куни сен билан бир кунда кўзи ёриган лўли аёлнинг боласи билан алмаштириб қўйдим. Ҳали мендан миннатдор бўласан.
— Амма, ахир, у аёл бола ўзиники эмаслигини билиб қолса нима бўлади? Бу ҳам майли, эрим бундан хабар топсачи… барибир, шунда ҳам оилам бузилиб кетади-ку, у мени умуман кечирмайди.
— Ақлингни ишлатиб, эрингга ўзинг айтмасанг, қаёқдан биларди? Иккинчидан, лўли аёл ҳам бу сирнинг тагига етиши даргумон. Билмайман, сенга дуо кетганми, болаларинг туғилиб, ҳали бир ойлик бўлмасданоқ ўлаверади. Ким билсин, ҳозир ўша боланг ҳаётми? Балки, аллақачон…
— Амма, ундай деманг, ахир, нима бўлганда ҳам, у менинг болам эди. Ана шу вужудимда ўсган, юрагимнинг уришини эшитиб дунёга келган болам эди.
Муяссар кўз ёшларини тўхтата олмас, овозидаги титроқ қаттиққўл амманинг ҳам юрагини юмшатиб юбораёзди. Хонага кириб келган қайнона эса, амма-ю жияннинг суҳбатини шу ерда тугатиб қўя қолди. Аммо иши борлигини ва дарҳол кетиши кераклигини баҳона қилиб чиқиб кетишга чоғланди…
Кунлар шу зайлда ўтар, Муяссар эри бир кун ҳамма сирдан воқиф бўлишидан қўрқиб, юрак ҳовучлаб яшарди. Мана, ўзи ўстираётган ўғли ҳам катта бўлиб қолди. Муяссар бу бировнинг боласи демади, меҳри бўлинмади, худди ўз боласидек парвариш қилди, оналик қилди. Ҳаммаси кўнгилдагидек бораётганди…
— Ассалому алайкум, янго, садақа қилинг, — деди бир лўли аёл эшикни очган Муяссарга эътибор ҳам қилмасдан.
— Ҳозир, — деди Муяссар ва ичкарига кириб кетди. У бу лўли аёлни кўриб, ҳаммасини эслади. Аммаси унга айтган аёл мана шу эди. Унинг уйида ҳозир ана шу аёлнинг боласи яшайди, уни ўзиники қилиб олган.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤38👍2
Муяссар эшикни очганида, агар лўли аёл садақа сўрамаганида, у ҳаммасидан хабар топган-у, боласини олиб кетгани келди, деб ўйлаган бўларди.
“Тавба, шунча йил ўтса ҳам, ҳеч ўзгармаган. Айниқса, бошидаги рўмоли ўша илк бор туғруқхонада кўрганимдай”, деб хаёлидан ўтказди Муяссар. У уйидан нон ва яна озроқ пул олиб чиқиб, лўли аёлга тутқазди.
— Тўхтанг, мен сизни танидим. Туғруқхонада… — деди лўли аёл.
Унинг бу гапидан Муяссарнинг юраги қинидан чиқиб кетай деди. Наҳотки, у ҳаммасини билади, наҳотки, ўзи асраб-авайлаб ўстирган боласини энди олиб кетса?..
Лўли аёлнинг гапи Муяссарнинг ташвишли хаёлларини тумандек тарқатиб юборди.
— Сиз ҳам мендай ўғилли бўлгандингиз-а? Бачаларимиз тенгқур-да энди. Катта бўлиб қолдими ўғлингиз, исмини нима қўйдингиз?
— Собит, — аранг жавоб қайтарди Муяссар.
— Ҳа, яхши, булар учун раҳмат, кам бўлманг, — деди лўли аёл қўлидаги Муяссар берган нарсаларга қараб. Кейин ёдига яна нимадир тушгандек гапга тушиб кетди:
— Иби, ман сизга бачамни таништирмабман-к у. Замонбек, бери кел, бачам… — дея аёл нарироқда дарахтдаги мевалардан узишга уринаётган болани чақирди.
Югуриб етиб келган болага Муяссарнинг кўзи тушди-ю, ранги докадек оқариб кетди. Унинг кўзлари худди ўзиники эди, Муяссарнинг ёшлиги худди шу болага кўчиб қолганга ўхшарди.
— Мана шу мани бачам, ўшанда сизнинг ўғлингиз билан бир кунда туғилган. Анча катта бўлиб қолди, кўрдингизми? — деди аёл бир болага, бир Муяссарга қараркан.
Бола онасининг этагидан тортар, бу ерда туриб зерикиб кетгандек бетоқатланарди.
— Ҳа, майли, — деди лўли аёл.
Сўнг хайр-хўш қилиб кетишга чоғланди. Муяссар эса, дарвозага суянганча узоқ қолиб кетди. Ўз боласи ҳамон тирик эканлиги, яшаётганлиги бу унга мукофотми ёки бировнинг боласини ўзиники қилиб олгани учун жазоми, шуни билолмай, узоқ ўйланиб қолганди..!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
“Тавба, шунча йил ўтса ҳам, ҳеч ўзгармаган. Айниқса, бошидаги рўмоли ўша илк бор туғруқхонада кўрганимдай”, деб хаёлидан ўтказди Муяссар. У уйидан нон ва яна озроқ пул олиб чиқиб, лўли аёлга тутқазди.
— Тўхтанг, мен сизни танидим. Туғруқхонада… — деди лўли аёл.
Унинг бу гапидан Муяссарнинг юраги қинидан чиқиб кетай деди. Наҳотки, у ҳаммасини билади, наҳотки, ўзи асраб-авайлаб ўстирган боласини энди олиб кетса?..
Лўли аёлнинг гапи Муяссарнинг ташвишли хаёлларини тумандек тарқатиб юборди.
— Сиз ҳам мендай ўғилли бўлгандингиз-а? Бачаларимиз тенгқур-да энди. Катта бўлиб қолдими ўғлингиз, исмини нима қўйдингиз?
— Собит, — аранг жавоб қайтарди Муяссар.
— Ҳа, яхши, булар учун раҳмат, кам бўлманг, — деди лўли аёл қўлидаги Муяссар берган нарсаларга қараб. Кейин ёдига яна нимадир тушгандек гапга тушиб кетди:
— Иби, ман сизга бачамни таништирмабман-к у. Замонбек, бери кел, бачам… — дея аёл нарироқда дарахтдаги мевалардан узишга уринаётган болани чақирди.
Югуриб етиб келган болага Муяссарнинг кўзи тушди-ю, ранги докадек оқариб кетди. Унинг кўзлари худди ўзиники эди, Муяссарнинг ёшлиги худди шу болага кўчиб қолганга ўхшарди.
— Мана шу мани бачам, ўшанда сизнинг ўғлингиз билан бир кунда туғилган. Анча катта бўлиб қолди, кўрдингизми? — деди аёл бир болага, бир Муяссарга қараркан.
Бола онасининг этагидан тортар, бу ерда туриб зерикиб кетгандек бетоқатланарди.
— Ҳа, майли, — деди лўли аёл.
Сўнг хайр-хўш қилиб кетишга чоғланди. Муяссар эса, дарвозага суянганча узоқ қолиб кетди. Ўз боласи ҳамон тирик эканлиги, яшаётганлиги бу унга мукофотми ёки бировнинг боласини ўзиники қилиб олгани учун жазоми, шуни билолмай, узоқ ўйланиб қолганди..!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤31