This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
❗️Уйдан баракани йўқотадиган 7 та нарса ҳақида билиб олинг!
Уйдаги тозалик — бу баракадир.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Уйдаги тозалик — бу баракадир.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3
ҚИЁМАТДА ҲИСОБЛАШАМИЗ...
2014 йил Дубайга саёҳатга боргандим... Телефон дўконларини айланиб юриб, ўзимга бир телефон аппарати ёқиб қолди ва 210 $ га сотиб олдим.
Бошка дўконга кирсам, айни мен олган русумли телефон 110 $ дан сотилмоқда экан.
Мен дарров 100 $ қиммати билан олганимга ҳайрон бўлиб қайтариб беришни ўйладим.
Чунки, мусофирчиликда 100 $ ҳам катта пул деб ўйлаб, дўконга қайтиб бордим.
Сотувчи йигит афғонлик экан,
- "Бизда сотилган нарсалар қайтарилиб олинмайди" - деб қаттиқ туриб олди. Анча тушунтирсамда тушунмади. Шунда мен:
- Мана ол, телефонингни, 210 $ ҳам сенга, аммо пулимни қайтармас экансан, қиёмат куни савобингни менга берасан, гуноҳимни сенга бераман. Ана ўша кунда менга долларлар керак бўлмайди - дедим-да, эшикка қараб юрдим.
Шунда орқамдан сотувчи йигитни овози келди:
-Мадам, мадам мана пулингизни олинг. Менга сизнинг гуноҳларингиз керак эмас! - деб пулимни қайтариб берди.
Мен йигитнинг иймони ва ихлосига ҳайратланиб сўрадим:
- Исминг нима?
- Муҳаммад.
- Исмингга мос бола экансан - деб дуо қилиб чиқиб кетдим...
Тошкентга келиб, яқин ўртоғимга айтиб бердим. Дугонам ҳам ўз дардида қўшимча қилиб:
- Эҳ, ўртоқжон, қўшним мендан 5 йилдан бери 8000 $ қарзи бор. Ёнига бориб эслатсам, "бермайман, қўлингдан келганини қил" деб жавоб бериб юрибди. Мен ҳам :
-Қўшни, сиз қарзингизни тан оласиз ва бериш ниятингиз йўқ, шундайми?- деб сўрасам:
- Ҳа, – деди. Сўнг мен:
-Ундай бўлса, Қиёмат куни савобларингизни менга берасиз ва мен сизга гуноҳларимни бераман, шунда ман сиздан бошқа пулимни сўрамайман, келишдикми?- деб сўрадим...
- Майли, вой худога шукур, шунда бошқа мандан сўрамайсизми қарзингизни?” - деб жавоб қилди.
Бу кўшнимнинг иймонсизлигидан ҳайрон қолдим.
Қарз балосидан қўрқмасак?!
Ҳадисларга иймон келтирмасак?!
Яна намоз ўқиб юрамиз. Аҳли мусулмонман деймиз. Бировнинг ҳаққидан, бировнинг дили оғришидан қўрқмасак.
Ҳақ Таолонинг олдига борганда саволи-жавоби борлигига ишонмайсизми? - дегим келди...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
2014 йил Дубайга саёҳатга боргандим... Телефон дўконларини айланиб юриб, ўзимга бир телефон аппарати ёқиб қолди ва 210 $ га сотиб олдим.
Бошка дўконга кирсам, айни мен олган русумли телефон 110 $ дан сотилмоқда экан.
Мен дарров 100 $ қиммати билан олганимга ҳайрон бўлиб қайтариб беришни ўйладим.
Чунки, мусофирчиликда 100 $ ҳам катта пул деб ўйлаб, дўконга қайтиб бордим.
Сотувчи йигит афғонлик экан,
- "Бизда сотилган нарсалар қайтарилиб олинмайди" - деб қаттиқ туриб олди. Анча тушунтирсамда тушунмади. Шунда мен:
- Мана ол, телефонингни, 210 $ ҳам сенга, аммо пулимни қайтармас экансан, қиёмат куни савобингни менга берасан, гуноҳимни сенга бераман. Ана ўша кунда менга долларлар керак бўлмайди - дедим-да, эшикка қараб юрдим.
Шунда орқамдан сотувчи йигитни овози келди:
-Мадам, мадам мана пулингизни олинг. Менга сизнинг гуноҳларингиз керак эмас! - деб пулимни қайтариб берди.
Мен йигитнинг иймони ва ихлосига ҳайратланиб сўрадим:
- Исминг нима?
- Муҳаммад.
- Исмингга мос бола экансан - деб дуо қилиб чиқиб кетдим...
Тошкентга келиб, яқин ўртоғимга айтиб бердим. Дугонам ҳам ўз дардида қўшимча қилиб:
- Эҳ, ўртоқжон, қўшним мендан 5 йилдан бери 8000 $ қарзи бор. Ёнига бориб эслатсам, "бермайман, қўлингдан келганини қил" деб жавоб бериб юрибди. Мен ҳам :
-Қўшни, сиз қарзингизни тан оласиз ва бериш ниятингиз йўқ, шундайми?- деб сўрасам:
- Ҳа, – деди. Сўнг мен:
-Ундай бўлса, Қиёмат куни савобларингизни менга берасиз ва мен сизга гуноҳларимни бераман, шунда ман сиздан бошқа пулимни сўрамайман, келишдикми?- деб сўрадим...
- Майли, вой худога шукур, шунда бошқа мандан сўрамайсизми қарзингизни?” - деб жавоб қилди.
Бу кўшнимнинг иймонсизлигидан ҳайрон қолдим.
Қарз балосидан қўрқмасак?!
Ҳадисларга иймон келтирмасак?!
Яна намоз ўқиб юрамиз. Аҳли мусулмонман деймиз. Бировнинг ҳаққидан, бировнинг дили оғришидан қўрқмасак.
Ҳақ Таолонинг олдига борганда саволи-жавоби борлигига ишонмайсизми? - дегим келди...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤17😢8
Пайғамбаримиз (ﷺ) нинг муборак жасадларини ўғирлашмоқчи бўлишган😨
❗️1162 - йили 2 ғайридин андалусдан Мадина шаҳри томон йўл олади, уларнинг мақсади Пайғамбаримизнинг муборак жасадларини ўғирлаб европага олиб кетиш, шу тариқа ислом умматини боши берк кўчага киритиш бўлган
Улар Мадина шаҳрига киришади ва Равзага яқин жойдан жойлашиб олишади. Ҳар куни Росулуллоҳнинг қабрлари томон ер остидан йўл қазишни бошлашади.Қабрга етай деб қолганда мўжиза юз беради... Аллоҳ пайғамбарини ҳимоя қилиб😭 (давоми...👇)
❗️1162 - йили 2 ғайридин андалусдан Мадина шаҳри томон йўл олади, уларнинг мақсади Пайғамбаримизнинг муборак жасадларини ўғирлаб европага олиб кетиш, шу тариқа ислом умматини боши берк кўчага киритиш бўлган
Улар Мадина шаҳрига киришади ва Равзага яқин жойдан жойлашиб олишади. Ҳар куни Росулуллоҳнинг қабрлари томон ер остидан йўл қазишни бошлашади.Қабрга етай деб қолганда мўжиза юз беради... Аллоҳ пайғамбарини ҳимоя қилиб😭 (давоми...👇)
❤3
ЭРКАКНИНГ ЭРКАГИ...(Бўлган воқеа)
Турмуш ўртоғим вафот этганларидан кейин, уй-рўзғор ташвиши бутунлай менда қолди.
Катта қизимни қарз-ҳавола олиб, амаллаб узатиб, анча қийналиб қолдим. Ҳали яна етилиб келаётган уч қизим бор эди. Иккинчи қизимга совчи келишни бошлаганда, совчиларни қайтариб юборавердим. Чунки биринчи тўйимдан, қолган қарзларимни ҳали тўлаб қутилмаган эдим...
Бир куни иккинчи қизим билан Чорсуга бозор қилгани тушдик. Бозордан чиқиб, мошина тўхтатдим. Бир жигули келиб тўхтади. Кетарканмиз шофёр: "Қизингизни узатасизми?", деб сўради. Узатолмаслигимни, яқинда қарзга тўй қилганимни айтиб тушунтирдим. Шофёр бизни эшигимиз тагига ташлаб қўйди. Эртаси куни уйимизга совчи келди. Шофёрнинг аёли экан. Узатолмаслигимни, шароитим йўқлигини чиройли қилиб, тушунтирдим. Аёл чиқиб кетди...
Бир кун ўтмай шофёрнинг ўзи совчи бўлиб келди. Ва: "Кеча аёлимни жўнатиб юборибсиз. Бугун ўзим келдим. Мени келганимни ҳеч ким билмайди. Сиз ҳам ҳеч кимга айтманг. Қизингизни илтимос бизга беринг. Ҳамма нарсангизни ўзим қилиб бераман. Бу гаплар шу ерда қолсин", деди. Мен ҳижолатда қолгандим. Шофёр қайта-қайта келиб, охири бизни кўндирди. Ва аёлини яна совчи қилиб жўнатди. Совчиларга розилик бердик. Ҳамма нарсамизни шофёр қилиб берди. Ҳаттоки гугуртгача...
Мебель олиб, уйига жўнатганда ҳам мен жўнатгандек бўлиб кўриндим. Сир сирлилигича қолганди. Қудам иккимиздан бошқа ҳеч кимнинг бу ишлардан хабари бўлмади. Ҳаттоки куёвимни ҳам... Аллоҳнинг ишларини қарангда Ўзига осон экан. Қизимни тўйи чиройли ўтди. Ҳеч кимдан бир сўм қарз бўлмадим. Ҳозир қизимнинг 4 та фарзанди бор. Ҳар фарзандини туққанда, қайнотаси менга пул ташлаб кетарди.
"Совға-саломни шу пулга қилинг", дерди мени қийнамаслик учун. Ҳамма қизимни узатдим алҳамдулиллаҳ.
Шофёр қудам анча йил аввал вафот этдилар. Уларнинг ҳақларига ҳар қанча дуо қилсам ҳам оз. Роббим қудамни жойларини жаннат, қабрларини гулистон қилсин! Менинг оғиримни енгил қилган қудамнинг Қиёматдаги жавоблари ҳам енгил бўлсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Турмуш ўртоғим вафот этганларидан кейин, уй-рўзғор ташвиши бутунлай менда қолди.
Катта қизимни қарз-ҳавола олиб, амаллаб узатиб, анча қийналиб қолдим. Ҳали яна етилиб келаётган уч қизим бор эди. Иккинчи қизимга совчи келишни бошлаганда, совчиларни қайтариб юборавердим. Чунки биринчи тўйимдан, қолган қарзларимни ҳали тўлаб қутилмаган эдим...
Бир куни иккинчи қизим билан Чорсуга бозор қилгани тушдик. Бозордан чиқиб, мошина тўхтатдим. Бир жигули келиб тўхтади. Кетарканмиз шофёр: "Қизингизни узатасизми?", деб сўради. Узатолмаслигимни, яқинда қарзга тўй қилганимни айтиб тушунтирдим. Шофёр бизни эшигимиз тагига ташлаб қўйди. Эртаси куни уйимизга совчи келди. Шофёрнинг аёли экан. Узатолмаслигимни, шароитим йўқлигини чиройли қилиб, тушунтирдим. Аёл чиқиб кетди...
Бир кун ўтмай шофёрнинг ўзи совчи бўлиб келди. Ва: "Кеча аёлимни жўнатиб юборибсиз. Бугун ўзим келдим. Мени келганимни ҳеч ким билмайди. Сиз ҳам ҳеч кимга айтманг. Қизингизни илтимос бизга беринг. Ҳамма нарсангизни ўзим қилиб бераман. Бу гаплар шу ерда қолсин", деди. Мен ҳижолатда қолгандим. Шофёр қайта-қайта келиб, охири бизни кўндирди. Ва аёлини яна совчи қилиб жўнатди. Совчиларга розилик бердик. Ҳамма нарсамизни шофёр қилиб берди. Ҳаттоки гугуртгача...
Мебель олиб, уйига жўнатганда ҳам мен жўнатгандек бўлиб кўриндим. Сир сирлилигича қолганди. Қудам иккимиздан бошқа ҳеч кимнинг бу ишлардан хабари бўлмади. Ҳаттоки куёвимни ҳам... Аллоҳнинг ишларини қарангда Ўзига осон экан. Қизимни тўйи чиройли ўтди. Ҳеч кимдан бир сўм қарз бўлмадим. Ҳозир қизимнинг 4 та фарзанди бор. Ҳар фарзандини туққанда, қайнотаси менга пул ташлаб кетарди.
"Совға-саломни шу пулга қилинг", дерди мени қийнамаслик учун. Ҳамма қизимни узатдим алҳамдулиллаҳ.
Шофёр қудам анча йил аввал вафот этдилар. Уларнинг ҳақларига ҳар қанча дуо қилсам ҳам оз. Роббим қудамни жойларини жаннат, қабрларини гулистон қилсин! Менинг оғиримни енгил қилган қудамнинг Қиёматдаги жавоблари ҳам енгил бўлсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤24👍24
Бир қарич ер можароси
Тўхтамурод ака анчадан бери «Уй сотилади» деган ёзувни кўрса, сергак тортади. Ўғлига яхши жойдан ҳовли-жой қилиб бериш мақсадида тезда уй эгаси билан қўнғироқлашади. Сотиладиган ҳовлини бориб кўради. Лекин насиб этмаса ҳам қийин экан-да, мана, бир йилдан ошса ҳамки, таъбига ўтирадиган жойни топа олмайди. Бир ҳовлининг томорқасига сув кирмайди, бошқасининг қўшнилари унчалик маъқул кўринмайди. Ўғлига катта кўча юзидаги уй ёққанди, аммо ўйлаб кўрса, набираларининг дарвозадан шошиб чиқиши, копток ортидан чопқиллаб юриши бор. Машиналар эса ғиз-ғиз ўтиб турибди. «Болам, бир нохушликни пулга сотиб олмайлик», деб ўғлини шаштидан қайтарди.
«Қўшни маҳаллада шаҳарлик бир киши уйини сотиб кетаётган экан, ота маҳалласидан уй-жой қилармиш», деган гап топиб келди бир куни хотини Нургул опа.
Тўхтамурод ака Миразизни яхши танирди. Олти-етти йил аввал қўшни маҳаллага кўчиб келган, ҳовлиси катта, серсув, устига-устак, қўни-қўшнилари жуда бамаъни. Шуларни ўйлаб кўнгли ёришди-ю, аммо унчалик катта ҳовлини сотиб олишга қурби етмаслигидан иккиланди. Шундай бўлса-да, уй эгаси билан бир гаплашиб кўришга қарор қилди.
— Агар ҳаммасини ололмасангиз, иккига бўлиб ҳам сотавераман, — деди Миразиз. — Тунов куни Фарғона томонлардан бир уста йигит келганди. У ҳам сизга ўхшаб, ярмига қурби етишини айтиб кетган. Икковингиз бўлишиб олаверасизлар.
Савдо пишди. Ҳовлининг иморатли тарафини Тўхтамурод ака харид қилди. Миразиз «Келишиб, ўртадан девор қилиб оларсизлар», дея улар билан хайрлашди. Янги қўшниси ҳам уй қуришга киришиб кетди. Бир қарашда, у жуда мулойим кўрингани учун Тўхтамурод акага маъқул тушганди. Аммо ўртадан девор тортиладиган куни эрталаб келиб, аввалдан белгиланган чизиқ салкам бир метрча ўзи тарафга сурилиб қолганини кўриб ҳайрон бўлди. Қўшнисини чақириб, бу ишининг сабабини сўраганди, «Мен қайтадан ҳисоблаб чиқдим, сиз биз томонга анча ўтиб кетибсиз», деган жавобни олди. Шунда ўйлаб қолди, «Ахир кечагина ер бўлувчи мутахассис, маҳалла оқсоқоли ҳаммасини аниқ белгилаб кетмаганмиди?»
Тўхтамурод ака ўзига тегишли жойни иккиланиброқ қайтадан ҳисоблади. Йўқ, ортиқча эмас. Айниқса, манави бир метр жой кетса, янги қўшниси у тарафга анча кириб олган бўлади.
— Ука, ҳисобингиз нотўғри, мана, қайтадан ўлчадим. Кечаги белги тўғри эди, — деди ўсмоқчилаб.
Янги қўшнининг кўзлари катта-катта очилиб, юмалоқ бир тусга кирди.
— Ие, ака, мусофир деб мени тор жойга сиқиб қўймоқчимисиз?
Тўхтамурод ака қараса, аҳвол чатоқ, янги қўшниси у билан ер талашадиганга ўхшайди.
— Бир қарич, икки қарич ўтинг, боринг ярим метрга ҳам розиман, аммо бир метр жойимни ўзлаштириб, охиратдаги ҳисоб-китобда қандай жавоб берасиз? — деди уни инсофга чақириб.
Қўшниси ҳеч нарса демади. Елкасини қисиб, ҳовлининг нариги бурчагига қараб кетди. Тўхтамурод аканинг кўнгли ғаш тортди. Ер ўлчовчиларга қайтадан қўнғироқ қилди. Яна маҳалла оқсоқоли, фаоллари йиғилишди. Ер қайта ўлчанди. Белги қўйилди, ҳамма тарқалди. Кун кеч бўлгани учун девор тортиш эртасига қолдирилди.
Эрталаб янги ҳовлига келган Тўхтамурод ака қўшниси ўртадаги белгини кўчираётгани устидан чиқди.
— Яна нима қиляпсиз, ука? — деди у ҳайратини яширолмай.
Кеча одамларнинг олдида бошини эгиб, жимгина турган қўшниси «Мен тарафга 15 сантиметр ўтиб кетдингиз, ака», деди кўзини олайтириб.
Тўхтамурод ака бирдан тутақиб кетди:
— Ҳой, инсоннинг боласи, нимага шу гапингни кеча айтмадинг? Ахир ҳаммаси рисоладагидек ўлчанди-ку!
У яна қайтадан чамалади. Қўшниси 15 сантиметрни баҳона қилиб, у тарафга яна бир метрча кириб олганди.
— Менга қара, мана кечаги белги, майли, ундан бир ғишт ўрнини қолдириб, девор тортаман, лекин бундан кейин ғашимга тегма, бола! — деди Тўхтамурод ака овозини бир парда кўтариб.
Аммо қўшниси одамни пичоқсиз сўядиганлар хилидан экан, «Бировнинг ҳақидан қўрқмасангиз, билганингизни қилинг», деб минғирлади. Тўхтамурод ака ўзини тутолмади. Янги қўшнисининг устига бостириб борди-да, жаҳл билан «Муросага кўнмайдиган қанақа боласан ўзи?» дея ўшқира кетди. Қўни-қўшни йиғилди. Янги қўшни ҳамон ҳалимдек мулойим, бошини эгиб турар, нуқул «Мен томонга ўтиб кетяпти-да, шун
Давоми 14:30 да
Тўхтамурод ака анчадан бери «Уй сотилади» деган ёзувни кўрса, сергак тортади. Ўғлига яхши жойдан ҳовли-жой қилиб бериш мақсадида тезда уй эгаси билан қўнғироқлашади. Сотиладиган ҳовлини бориб кўради. Лекин насиб этмаса ҳам қийин экан-да, мана, бир йилдан ошса ҳамки, таъбига ўтирадиган жойни топа олмайди. Бир ҳовлининг томорқасига сув кирмайди, бошқасининг қўшнилари унчалик маъқул кўринмайди. Ўғлига катта кўча юзидаги уй ёққанди, аммо ўйлаб кўрса, набираларининг дарвозадан шошиб чиқиши, копток ортидан чопқиллаб юриши бор. Машиналар эса ғиз-ғиз ўтиб турибди. «Болам, бир нохушликни пулга сотиб олмайлик», деб ўғлини шаштидан қайтарди.
«Қўшни маҳаллада шаҳарлик бир киши уйини сотиб кетаётган экан, ота маҳалласидан уй-жой қилармиш», деган гап топиб келди бир куни хотини Нургул опа.
Тўхтамурод ака Миразизни яхши танирди. Олти-етти йил аввал қўшни маҳаллага кўчиб келган, ҳовлиси катта, серсув, устига-устак, қўни-қўшнилари жуда бамаъни. Шуларни ўйлаб кўнгли ёришди-ю, аммо унчалик катта ҳовлини сотиб олишга қурби етмаслигидан иккиланди. Шундай бўлса-да, уй эгаси билан бир гаплашиб кўришга қарор қилди.
— Агар ҳаммасини ололмасангиз, иккига бўлиб ҳам сотавераман, — деди Миразиз. — Тунов куни Фарғона томонлардан бир уста йигит келганди. У ҳам сизга ўхшаб, ярмига қурби етишини айтиб кетган. Икковингиз бўлишиб олаверасизлар.
Савдо пишди. Ҳовлининг иморатли тарафини Тўхтамурод ака харид қилди. Миразиз «Келишиб, ўртадан девор қилиб оларсизлар», дея улар билан хайрлашди. Янги қўшниси ҳам уй қуришга киришиб кетди. Бир қарашда, у жуда мулойим кўрингани учун Тўхтамурод акага маъқул тушганди. Аммо ўртадан девор тортиладиган куни эрталаб келиб, аввалдан белгиланган чизиқ салкам бир метрча ўзи тарафга сурилиб қолганини кўриб ҳайрон бўлди. Қўшнисини чақириб, бу ишининг сабабини сўраганди, «Мен қайтадан ҳисоблаб чиқдим, сиз биз томонга анча ўтиб кетибсиз», деган жавобни олди. Шунда ўйлаб қолди, «Ахир кечагина ер бўлувчи мутахассис, маҳалла оқсоқоли ҳаммасини аниқ белгилаб кетмаганмиди?»
Тўхтамурод ака ўзига тегишли жойни иккиланиброқ қайтадан ҳисоблади. Йўқ, ортиқча эмас. Айниқса, манави бир метр жой кетса, янги қўшниси у тарафга анча кириб олган бўлади.
— Ука, ҳисобингиз нотўғри, мана, қайтадан ўлчадим. Кечаги белги тўғри эди, — деди ўсмоқчилаб.
Янги қўшнининг кўзлари катта-катта очилиб, юмалоқ бир тусга кирди.
— Ие, ака, мусофир деб мени тор жойга сиқиб қўймоқчимисиз?
Тўхтамурод ака қараса, аҳвол чатоқ, янги қўшниси у билан ер талашадиганга ўхшайди.
— Бир қарич, икки қарич ўтинг, боринг ярим метрга ҳам розиман, аммо бир метр жойимни ўзлаштириб, охиратдаги ҳисоб-китобда қандай жавоб берасиз? — деди уни инсофга чақириб.
Қўшниси ҳеч нарса демади. Елкасини қисиб, ҳовлининг нариги бурчагига қараб кетди. Тўхтамурод аканинг кўнгли ғаш тортди. Ер ўлчовчиларга қайтадан қўнғироқ қилди. Яна маҳалла оқсоқоли, фаоллари йиғилишди. Ер қайта ўлчанди. Белги қўйилди, ҳамма тарқалди. Кун кеч бўлгани учун девор тортиш эртасига қолдирилди.
Эрталаб янги ҳовлига келган Тўхтамурод ака қўшниси ўртадаги белгини кўчираётгани устидан чиқди.
— Яна нима қиляпсиз, ука? — деди у ҳайратини яширолмай.
Кеча одамларнинг олдида бошини эгиб, жимгина турган қўшниси «Мен тарафга 15 сантиметр ўтиб кетдингиз, ака», деди кўзини олайтириб.
Тўхтамурод ака бирдан тутақиб кетди:
— Ҳой, инсоннинг боласи, нимага шу гапингни кеча айтмадинг? Ахир ҳаммаси рисоладагидек ўлчанди-ку!
У яна қайтадан чамалади. Қўшниси 15 сантиметрни баҳона қилиб, у тарафга яна бир метрча кириб олганди.
— Менга қара, мана кечаги белги, майли, ундан бир ғишт ўрнини қолдириб, девор тортаман, лекин бундан кейин ғашимга тегма, бола! — деди Тўхтамурод ака овозини бир парда кўтариб.
Аммо қўшниси одамни пичоқсиз сўядиганлар хилидан экан, «Бировнинг ҳақидан қўрқмасангиз, билганингизни қилинг», деб минғирлади. Тўхтамурод ака ўзини тутолмади. Янги қўшнисининг устига бостириб борди-да, жаҳл билан «Муросага кўнмайдиган қанақа боласан ўзи?» дея ўшқира кетди. Қўни-қўшни йиғилди. Янги қўшни ҳамон ҳалимдек мулойим, бошини эгиб турар, нуқул «Мен томонга ўтиб кетяпти-да, шун
Давоми 14:30 да
❤25🕊1
и айтсам, тутақиб бақиряпти. Мусофирга кун йўқ экан», деб одамларга мўлтираб қарарди.
Тўхтамурод аканинг эса тобора жаҳли чиқар, аччиқ устида нима деса, дерди. Ниҳоят, қўшниси тарафга икки ғишт ўрнини ташлаб девор торттирди. Шу билан қутулдим, деб ўйлаганди, аммо қитмир қўшни тинчимади. Янги қурдирган меҳмонхонасининг шундоққина ортидан ер кавлаб, ҳожатхона қурди-да, бир ғишт ҳам кўтармай, андиша ҳам қилиб ўтирмай, Тўхтамурод аканинг уйи деворига ҳожатхонасини «суяб» қўя қолди.
Бу ҳам етмагандек, бутун маҳаллага «Тўхтамурод ака зўрлик қилиб, ҳовлимдан ярим сотих ерни эгаллаб олди», деб гап тарқатди. Кўча-кўйда ёши улуғроқ кишилар унга бир-икки марта таънали нигоҳ ташлаб, «Сизларнинг авлодда бундай одат йўқ эди-ку, нега қўшнингга зулм қиляпсан?» дея дашном ҳам беришди. Тўхтамурод ака тишини тишига босди. Қўшниси эса ўчоқли ошхонасини унинг деворига тақаб қурди-да, мўрисини уларнинг айвонига тўғрилаб қўйди. Айвонини яқиндагина таъмирлаган ўғли бундан норозиланганида Тўхтамурод ака «Энди чидайсан, қўшнининг яхши-ёмониям пешонага битилар экан», дея насиҳат қилди. Шу орада уй-жойлар ўлчаниб, қайта рўйхатдан ўтадиган бўлди-ю, ер ўлчовчилар келишди. Ҳисоб-китобларда қўшнининг ери Тўхтамурод аканикидан ярим сотих ортиқча экани маълум бўлди. Буни эшитган қўни-қўшнилар беихтиёр ёқа ушлашди. «Ерни эгаллаган ўзи экан-ку, тағин сизларни айбдор қилгани уялмаганини қаранглар-а», дейишди бир пайтлар унга дакки берган оқсоқоллар хижолатомуз.
Кузнинг изғиринли кунларида ўғлиникига келиб, меҳмонхона деразасини очиқ кўрди.
— Болалар катта бўлиб қолишди. Бу уйга уларни киритавермайман ҳам, аммо негадир шиптир ҳиди анқийдиган бўлиб қолган, — деди келини.
Тўхтамурод ака бу ис орқадан, ер остидан уриб бераётганини тушунди. Қўшнининг эшигини тақиллатди. Уни «бир пиёла чойга» чақирди. Меҳмонхонага олиб кирди.
— Ука, сезяпсизми, ёмон бир ҳид бор? — дея ўсмоқчилаб сўради.
— Ҳа, энди, болали уй-да, ака.
— Йўқ. Бу сиз тарафдан келяпти. Илтимос, ҳожатхонангизни бу ердан кўчиринг ёки қувур ўрнатиб, замонавийлаштиринг.
— Ака, энди менинг ҳовлимгаям хўжайинчилик қилманг-да! — деди қўшни уккиникидек кўзларини чақчайтириб.
Тўхтамурод аканинг сабр косаси тўлиб турганди.
— Сен бола қўшничилик ҳақини билмас экансан. Менинг Фарғона тарафларда жуда кўп оғайниларим бор. Уларнинг ҳаммаси инсофли, яхши кишилар. Аммо сендақасини биринчи марта кўряпман, — деди ҳафсаласи пир бўлиб. — На гапга тушунасан, на муросага кўнасан. Нима истайсан ўзи?
— Ўғлингиз ҳам, сиз ҳам кўп пул топасиз, мени назарингизга илмайсиз, доим осмондан келиб гаплашасиз. Шунинг учун мен ҳам ўз билганимни қиламан-да… Овора бўлманг, ҳожатхонамниям, ошхонамнинг мўрисиниям олмайман. Келадиган меҳмонларингиздан уялсангиз, айвонингиз билан меҳмонхонангизни нариги тарафга кўчиринг.
Тўхтамурод ака бир муддат жим бўлиб қолди. Қўшниси барча қитмирликларини ҳасад туфайли қилаётганини англаб етди. Бу аҳволда у билан асло келиша олмас, ҳар қанча ён босса ҳам, бу йигит рози бўлмасди.
— Бўлмаса, ука, сени Худога солдим. Жазоингни Ўзи бермаса, бандаси сен билан олишиб, обрў топмайди.
У шундай дея юзига фотиҳа тортди.
Ўғли билан келишиб, ҳовлини қайтадан қурадиган бўлишди.
Давоми 15:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тўхтамурод аканинг эса тобора жаҳли чиқар, аччиқ устида нима деса, дерди. Ниҳоят, қўшниси тарафга икки ғишт ўрнини ташлаб девор торттирди. Шу билан қутулдим, деб ўйлаганди, аммо қитмир қўшни тинчимади. Янги қурдирган меҳмонхонасининг шундоққина ортидан ер кавлаб, ҳожатхона қурди-да, бир ғишт ҳам кўтармай, андиша ҳам қилиб ўтирмай, Тўхтамурод аканинг уйи деворига ҳожатхонасини «суяб» қўя қолди.
Бу ҳам етмагандек, бутун маҳаллага «Тўхтамурод ака зўрлик қилиб, ҳовлимдан ярим сотих ерни эгаллаб олди», деб гап тарқатди. Кўча-кўйда ёши улуғроқ кишилар унга бир-икки марта таънали нигоҳ ташлаб, «Сизларнинг авлодда бундай одат йўқ эди-ку, нега қўшнингга зулм қиляпсан?» дея дашном ҳам беришди. Тўхтамурод ака тишини тишига босди. Қўшниси эса ўчоқли ошхонасини унинг деворига тақаб қурди-да, мўрисини уларнинг айвонига тўғрилаб қўйди. Айвонини яқиндагина таъмирлаган ўғли бундан норозиланганида Тўхтамурод ака «Энди чидайсан, қўшнининг яхши-ёмониям пешонага битилар экан», дея насиҳат қилди. Шу орада уй-жойлар ўлчаниб, қайта рўйхатдан ўтадиган бўлди-ю, ер ўлчовчилар келишди. Ҳисоб-китобларда қўшнининг ери Тўхтамурод аканикидан ярим сотих ортиқча экани маълум бўлди. Буни эшитган қўни-қўшнилар беихтиёр ёқа ушлашди. «Ерни эгаллаган ўзи экан-ку, тағин сизларни айбдор қилгани уялмаганини қаранглар-а», дейишди бир пайтлар унга дакки берган оқсоқоллар хижолатомуз.
Кузнинг изғиринли кунларида ўғлиникига келиб, меҳмонхона деразасини очиқ кўрди.
— Болалар катта бўлиб қолишди. Бу уйга уларни киритавермайман ҳам, аммо негадир шиптир ҳиди анқийдиган бўлиб қолган, — деди келини.
Тўхтамурод ака бу ис орқадан, ер остидан уриб бераётганини тушунди. Қўшнининг эшигини тақиллатди. Уни «бир пиёла чойга» чақирди. Меҳмонхонага олиб кирди.
— Ука, сезяпсизми, ёмон бир ҳид бор? — дея ўсмоқчилаб сўради.
— Ҳа, энди, болали уй-да, ака.
— Йўқ. Бу сиз тарафдан келяпти. Илтимос, ҳожатхонангизни бу ердан кўчиринг ёки қувур ўрнатиб, замонавийлаштиринг.
— Ака, энди менинг ҳовлимгаям хўжайинчилик қилманг-да! — деди қўшни уккиникидек кўзларини чақчайтириб.
Тўхтамурод аканинг сабр косаси тўлиб турганди.
— Сен бола қўшничилик ҳақини билмас экансан. Менинг Фарғона тарафларда жуда кўп оғайниларим бор. Уларнинг ҳаммаси инсофли, яхши кишилар. Аммо сендақасини биринчи марта кўряпман, — деди ҳафсаласи пир бўлиб. — На гапга тушунасан, на муросага кўнасан. Нима истайсан ўзи?
— Ўғлингиз ҳам, сиз ҳам кўп пул топасиз, мени назарингизга илмайсиз, доим осмондан келиб гаплашасиз. Шунинг учун мен ҳам ўз билганимни қиламан-да… Овора бўлманг, ҳожатхонамниям, ошхонамнинг мўрисиниям олмайман. Келадиган меҳмонларингиздан уялсангиз, айвонингиз билан меҳмонхонангизни нариги тарафга кўчиринг.
Тўхтамурод ака бир муддат жим бўлиб қолди. Қўшниси барча қитмирликларини ҳасад туфайли қилаётганини англаб етди. Бу аҳволда у билан асло келиша олмас, ҳар қанча ён босса ҳам, бу йигит рози бўлмасди.
— Бўлмаса, ука, сени Худога солдим. Жазоингни Ўзи бермаса, бандаси сен билан олишиб, обрў топмайди.
У шундай дея юзига фотиҳа тортди.
Ўғли билан келишиб, ҳовлини қайтадан қурадиган бўлишди.
Давоми 15:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤26
* *
— Қўшнимизнинг тоби йўқ, дўхтирлар аниқ бир ташхис қўя олишмаётган экан, — деб гап топиб келди баҳор кунларининг бирида ўғли.
— Нима қилибди?
— Мадори қуриб, елкасини ердан узолмаётганмиш. Икки ойдан бери тинимсиз даволанади. Фойдаси йўқ. Сира ўзига келолмаяпти. Кеча кўргани чиқсам, сизни сўради. Олдига бирров ўтиб келаркансиз.
Тўхтамурод ака йўлга тушди. Кириб борганида қўшниси бир парчагина бўлиб, кўрпачага қапишиб ётарди. Уни кўриб, ўрнидан туришга уринди. Аммо бошини кўтаролмади.
— Ака, узр, ўмганимни ер тортиб кетяпти. Туролмайман.
— Майли, қимирламанг. Мендан нима ёрдам?
— Тўғрисини айтсам, аввалги яшаган жойимдан ҳам ака-укаларим билан ер талашиб, муроса қилолмай, чиқиб кетган эдим. Бу ёқда сиз билан анча сен-менга бордик. Айтишларича, бир қарич ернинг юки босса ҳам, одам ўрнидан туролмай қоларкан. Эҳтимол, сизни норози қилганим учун шу аҳволга тушгандирман-а? Илтимос, мени кечиринг. Мен тарафга ўтган ерингизни қайтариб олинг. Барибир, бу ҳовлини сотиб кетадиганга ўхшайман. Даволанишимга жуда кўп пул кетяпти. Жигарчилик экан-да, ака-укаларим мени ёнларига чақиришяпти. Агар қурбингиз етса, ҳовлимни сотиб оласизми, деб сизни маслаҳатга чақиргандим.
Тўхтамурод ака қўшнисининг уйида анча ўтирди. Яхши гаплар билан кўнглини кўтаришга уринди. Қайтаётганида эса «Одамзод нега бошига бир иш тушмагунча қилмишларининг оқибатини ўйлаб кўрмас экан-а?!» деган ўй кўнглини эгаллаб олганди.
Ёдгора ЖУМАНАЗАР
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
— Қўшнимизнинг тоби йўқ, дўхтирлар аниқ бир ташхис қўя олишмаётган экан, — деб гап топиб келди баҳор кунларининг бирида ўғли.
— Нима қилибди?
— Мадори қуриб, елкасини ердан узолмаётганмиш. Икки ойдан бери тинимсиз даволанади. Фойдаси йўқ. Сира ўзига келолмаяпти. Кеча кўргани чиқсам, сизни сўради. Олдига бирров ўтиб келаркансиз.
Тўхтамурод ака йўлга тушди. Кириб борганида қўшниси бир парчагина бўлиб, кўрпачага қапишиб ётарди. Уни кўриб, ўрнидан туришга уринди. Аммо бошини кўтаролмади.
— Ака, узр, ўмганимни ер тортиб кетяпти. Туролмайман.
— Майли, қимирламанг. Мендан нима ёрдам?
— Тўғрисини айтсам, аввалги яшаган жойимдан ҳам ака-укаларим билан ер талашиб, муроса қилолмай, чиқиб кетган эдим. Бу ёқда сиз билан анча сен-менга бордик. Айтишларича, бир қарич ернинг юки босса ҳам, одам ўрнидан туролмай қоларкан. Эҳтимол, сизни норози қилганим учун шу аҳволга тушгандирман-а? Илтимос, мени кечиринг. Мен тарафга ўтган ерингизни қайтариб олинг. Барибир, бу ҳовлини сотиб кетадиганга ўхшайман. Даволанишимга жуда кўп пул кетяпти. Жигарчилик экан-да, ака-укаларим мени ёнларига чақиришяпти. Агар қурбингиз етса, ҳовлимни сотиб оласизми, деб сизни маслаҳатга чақиргандим.
Тўхтамурод ака қўшнисининг уйида анча ўтирди. Яхши гаплар билан кўнглини кўтаришга уринди. Қайтаётганида эса «Одамзод нега бошига бир иш тушмагунча қилмишларининг оқибатини ўйлаб кўрмас экан-а?!» деган ўй кўнглини эгаллаб олганди.
Ёдгора ЖУМАНАЗАР
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤21🔥4😢3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Жоним опам, меҳрибон синглим!
Опа-сингилларингизга юбориб, хурсанд қилиб қўйинг! 😊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Опа-сингилларингизга юбориб, хурсанд қилиб қўйинг! 😊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
БИР БАХТЛИ ОИЛАНИНГ СИРИ....
Йигит билан қиз бир‑бирини ёқтиришар эди. Бир кун келиб улар турмуш қуришди. Бу уларнинг ҳаётларида энг катта байрам эди. Қариндош‑уруғ, дўсту‑биродарлар тўйда ҳозир бўлишди. Келин ибою‑латофати билан ҳаммани ҳавасини келтирар, куёв эса дўстлари даврасида ўтирар экан, висол онини интиқиб кутар, ҳаяжонланар эди. Тўйдан сўнг ширин онлар бошланди.
Бу жуфтни кўрганлар, уларни энг бахтли оила деб ўйларди.
Аммо, бу каби оилалар атрофдагилар назарида қанчалик бахтли кўринсада, оила ичи тушунмовчиликларини ҳам бошидан ўтказадилар. Фақат улар бу англашилмовчиликларни элга ёйишга шошмайдилар. Чунки, Аллоҳ таоло уларни бир‑бирларига либос қилиб яратган. Мўъмина хотин, мўъмин эрнинг айбларини бошқалардан яширгани каби, мўъмин эр ҳам ўз аёлининг айбларини бировга ошкор қилмайди. Аллоҳ таоло айбларни беркитувчи Зот.
Турмушнинг қийинчиликлари билан рўбару келган бу икки ёш, бир куни муаммони ечиш йўлини топгандай бўлишибди. Ишдан қайтган эрни кутиб олган аёл, аввал унга кечки овқат икром қилиб, сўнгра секин сўз бошлабди.
"Бегим, бир китобда оиламизни мустаҳкамланишига сабаб бўла оладиган бир маслаҳатга кўзим тушди. Ҳар иккимиз бир‑биримизга бўлган норозиликларимизни қоғозга ёзсак‑да, кейин биргаликда ўтириб ўқисак, сўнгра шунга кўра ўзимизни ислоҳ қилишга ҳаракат қилсак, қандай бўларкин? Бу муносабатларимизни яхшилашга тўғри ёрдам беради, деб тахмин қиламан.”
Муаллиф: Айтиш жоизки, аёлнинг келтириб ўтган бу йўл, ҳозирги кунда психологлар тарафидан қўлланадиган услублардан бири. Бунда ислоҳ талаби фақат бир тарафга эмас, балки иккала тарафга қўйилади. Бу бошқа тарафнинг ҳам айблардан ҳоли эмаслигини кўрсатади ва кераксиз бақириқ‑айбловлардан кўра кўпроқ таъсир кўрсатади. Оиладаги эр‑хотиннинг бир‑бирига нисбатан кўзгу вазифасини юклайди. Ва табиийки, ислоҳот қилишга келганда, ҳар иккисидан ҳам бирдай ҳаракат бўлиши лозим.
Эр аёлининг бу таклифига рози бўлибди. Сўнгра, уларнинг ҳар иккиси қоғоз ва қалам билан бошқа‑бошқа хоналарда ўтириб, ўз рўйхатларини туза бошлашибди.
Аёл эрининг, эр эса аёлининг қай одатларидан, гапларидан, ҳаракатларидан жаҳли чиқишини ёзибди. Кун сўнгига етганда, қаламлар ҳам ўз ишини тугатибди. Ҳар иккиси ҳам қўлида ўз талаб ва шикоятлари билан чиқибди. Аммо, рўйхатни ўқишни эрталабга қолдиришибди. Чунки, иккиси ҳам жуда чарчаган ва ҳозироқ бу рўйхатни ўқишга киришсалар, яна тушунмовчиликлар келиб чиқиш мумкин эди.
Тонгда, нонуштадан сўнг, улар бир‑бирининг қаршисига ўтирибди. Эр хотинига ўз шикоятларини ўқиб беришини илтимос қилибди.
Аёл ўз рўйхатини олибди. Уч вароқлик қоғозни кўрган эр бир хўрсиниб қўйибди. Аёл ўз шикоятларини ўқий бошлабди. Эркак эса уни жим тингларди. Бироздан сўнг аёл қоғоздан кўзларини олиб, эрига қараганда, унинг кўзларида ёш кўрибди.
Нима бўлди?
Ҳеч нима, давом этавер.
Аёл яна ўқий бошлабди. Рўйхат якунига етгач, эр унинг қўлидан қоғозни олиб, бўклабди‑да, ўз қоғозини ҳам олиб унинг устига қўйибди.
Энди сиз ўз шикоятларингизни ўқинг, ‑ илтимос қилибди аёл.
Мен унга ҳеч нарса ёзмадим, ‑ жавоб берибди эр. – Сен менинг орзуимдаги, менга лойиқ завжи ҳалолимсан. Мен сени шу ҳолатингда севаман, сен ажойиб ва бетакрорсан. Ва мен сени ўзгартиришни истамас эдим.
Ёридан бу сўзларни ешитган аёл йиґлаб юборди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Йигит билан қиз бир‑бирини ёқтиришар эди. Бир кун келиб улар турмуш қуришди. Бу уларнинг ҳаётларида энг катта байрам эди. Қариндош‑уруғ, дўсту‑биродарлар тўйда ҳозир бўлишди. Келин ибою‑латофати билан ҳаммани ҳавасини келтирар, куёв эса дўстлари даврасида ўтирар экан, висол онини интиқиб кутар, ҳаяжонланар эди. Тўйдан сўнг ширин онлар бошланди.
Бу жуфтни кўрганлар, уларни энг бахтли оила деб ўйларди.
Аммо, бу каби оилалар атрофдагилар назарида қанчалик бахтли кўринсада, оила ичи тушунмовчиликларини ҳам бошидан ўтказадилар. Фақат улар бу англашилмовчиликларни элга ёйишга шошмайдилар. Чунки, Аллоҳ таоло уларни бир‑бирларига либос қилиб яратган. Мўъмина хотин, мўъмин эрнинг айбларини бошқалардан яширгани каби, мўъмин эр ҳам ўз аёлининг айбларини бировга ошкор қилмайди. Аллоҳ таоло айбларни беркитувчи Зот.
Турмушнинг қийинчиликлари билан рўбару келган бу икки ёш, бир куни муаммони ечиш йўлини топгандай бўлишибди. Ишдан қайтган эрни кутиб олган аёл, аввал унга кечки овқат икром қилиб, сўнгра секин сўз бошлабди.
"Бегим, бир китобда оиламизни мустаҳкамланишига сабаб бўла оладиган бир маслаҳатга кўзим тушди. Ҳар иккимиз бир‑биримизга бўлган норозиликларимизни қоғозга ёзсак‑да, кейин биргаликда ўтириб ўқисак, сўнгра шунга кўра ўзимизни ислоҳ қилишга ҳаракат қилсак, қандай бўларкин? Бу муносабатларимизни яхшилашга тўғри ёрдам беради, деб тахмин қиламан.”
Муаллиф: Айтиш жоизки, аёлнинг келтириб ўтган бу йўл, ҳозирги кунда психологлар тарафидан қўлланадиган услублардан бири. Бунда ислоҳ талаби фақат бир тарафга эмас, балки иккала тарафга қўйилади. Бу бошқа тарафнинг ҳам айблардан ҳоли эмаслигини кўрсатади ва кераксиз бақириқ‑айбловлардан кўра кўпроқ таъсир кўрсатади. Оиладаги эр‑хотиннинг бир‑бирига нисбатан кўзгу вазифасини юклайди. Ва табиийки, ислоҳот қилишга келганда, ҳар иккисидан ҳам бирдай ҳаракат бўлиши лозим.
Эр аёлининг бу таклифига рози бўлибди. Сўнгра, уларнинг ҳар иккиси қоғоз ва қалам билан бошқа‑бошқа хоналарда ўтириб, ўз рўйхатларини туза бошлашибди.
Аёл эрининг, эр эса аёлининг қай одатларидан, гапларидан, ҳаракатларидан жаҳли чиқишини ёзибди. Кун сўнгига етганда, қаламлар ҳам ўз ишини тугатибди. Ҳар иккиси ҳам қўлида ўз талаб ва шикоятлари билан чиқибди. Аммо, рўйхатни ўқишни эрталабга қолдиришибди. Чунки, иккиси ҳам жуда чарчаган ва ҳозироқ бу рўйхатни ўқишга киришсалар, яна тушунмовчиликлар келиб чиқиш мумкин эди.
Тонгда, нонуштадан сўнг, улар бир‑бирининг қаршисига ўтирибди. Эр хотинига ўз шикоятларини ўқиб беришини илтимос қилибди.
Аёл ўз рўйхатини олибди. Уч вароқлик қоғозни кўрган эр бир хўрсиниб қўйибди. Аёл ўз шикоятларини ўқий бошлабди. Эркак эса уни жим тингларди. Бироздан сўнг аёл қоғоздан кўзларини олиб, эрига қараганда, унинг кўзларида ёш кўрибди.
Нима бўлди?
Ҳеч нима, давом этавер.
Аёл яна ўқий бошлабди. Рўйхат якунига етгач, эр унинг қўлидан қоғозни олиб, бўклабди‑да, ўз қоғозини ҳам олиб унинг устига қўйибди.
Энди сиз ўз шикоятларингизни ўқинг, ‑ илтимос қилибди аёл.
Мен унга ҳеч нарса ёзмадим, ‑ жавоб берибди эр. – Сен менинг орзуимдаги, менга лойиқ завжи ҳалолимсан. Мен сени шу ҳолатингда севаман, сен ажойиб ва бетакрорсан. Ва мен сени ўзгартиришни истамас эдим.
Ёридан бу сўзларни ешитган аёл йиґлаб юборди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27
Кеча тўй бўлган уйда...
Тўй тугаб ҳаммаси бир зумда хаммаси ўзгариб кетди.
"Бокира эмас..."
"Мен буни сипогина қиз десам..."
"Аллоҳ асрасин бунақа беномусдан"
Қулоқларим остида мен ҳақимдаги сўзлар. Қўлларим қалтираб нима бўлганини тушунолмаяпман. Кечагина никоҳ ўқилганди. Аллоҳим нега бунақа бўлди? Мени айбим нима? Аммамнинг юзимга туширган тарсакисидан ҳамон юзим олов бўлиб ёнмоқда. Мендан ҳазар қилишяпти...
— Нималар қилиб қўйдинг беномус, бизни тириклай ерга тиқдингкуууу.
— Менда айб йўқ, - бу дахшат эди. Энди мен нима қиламан? Нахот мени чиқариб хайдашса, наҳот шарманда бўлсам?
Қайнонам кириб сочимдан чангаллаб судрай бошлади...
Давоми 👇👇👇👇
Тўй тугаб ҳаммаси бир зумда хаммаси ўзгариб кетди.
"Бокира эмас..."
"Мен буни сипогина қиз десам..."
"Аллоҳ асрасин бунақа беномусдан"
Қулоқларим остида мен ҳақимдаги сўзлар. Қўлларим қалтираб нима бўлганини тушунолмаяпман. Кечагина никоҳ ўқилганди. Аллоҳим нега бунақа бўлди? Мени айбим нима? Аммамнинг юзимга туширган тарсакисидан ҳамон юзим олов бўлиб ёнмоқда. Мендан ҳазар қилишяпти...
— Нималар қилиб қўйдинг беномус, бизни тириклай ерга тиқдингкуууу.
— Менда айб йўқ, - бу дахшат эди. Энди мен нима қиламан? Нахот мени чиқариб хайдашса, наҳот шарманда бўлсам?
Қайнонам кириб сочимдан чангаллаб судрай бошлади...
Давоми 👇👇👇👇
❤1
ҚОРОВУЛНИ ЎЛДИРИБ ҚОТИЛГА АЙЛАНГАН АЁЛ.
Азизам Гулзода! Биз билан битта хонада яшайдиган Садарат опанинг ҳаётини эшитсангиз қалбингиз ларзага келади. Бу дунёда разил, ваҳший одамлар борлигидан нафратланиб кетасиз. Яхшиси унинг турмушини сизга айтиб берай...
“Болалар уйида улғайганман. Ота-онам кимлигини ҳам билмайман. Улар мени ташлаб кетганлари учун ҳанузгача улардан нафратланаман. Агар турмуш қурсам ҳеч қачон гўдагимни болалар уйига ташлаб кетмайман, деб ўз-ўзимга сўз берганман. Болалар уйидан учирма бўлгач, тарбиячим бўлган Зарифа опаникига нажот истаб бордим. Чунки энди нима қилишимни ҳам билмасдим.
Опанинг ёрдами билан боғчага ишга кирдим. Ўз ўрнимга эга бўлдим. Бир куни Зарифа опа мени бир йигит билан таништирди.
Қадди-басти келишган, чиройли йигит экан. Хуллас, бир-биримизга ёқдик. Тўйимиз бўлди.
Онамдек бўлиб қолган Зарифа опанинг юзини ерга қаратмай, дея келинлик вазифамни астойдил бажаришга киришдим. Қайнонамнинг ўтидан кириб кулидан чиқдим.
Кейинги йили эса фарзандлик бўлдим. Унинг камолини кўриш менга насиб этсин, дея Камола деб исм қўйдим. Зарифа опам ота-онамнинг йўқлигини билдирмасдан, бешик ясатиб олиб борди.
Камола тиллари бийрон қиз бўлди. Илк маротаба “ая” дея тили чиққанида қанчалик севинганимни сўз билан ифодалай олмайман. Атак-чечак қилиб юрганларини кўриб севинчим ўн чандон ошди. Бирин-кетин қайнсингилларимни ҳам узатдик.
Биз бахтли яшаётгандик. Бироқ ойни этак билан ёпиб бўлмайди, деганлари тўғри экан. Қайнонам қаергадир тўйга бориб, менинг болалар уйида вояга етганимни билиб қолибди. Шундан сўнг қайнонам менинг рангимни чиқармайдиган бўлиб тўнини тескари кийиб олди. Менга яхши муомила қилмай қўйди.
Бир куни тонг саҳар ҳовлига отилган челакнинг даранглаган овозидан чўчиб уйғониб кетдим. Шоша-пиша бошимга рўмолимни ўраб ҳовлига чиқиб юз-қўлимни ювдим-да ўша атрофда юрган қайнонамга салом бердим.
Бироқ қайнонам саломимга алик ҳам олмади, қайрилиб ҳам қарамади. Овозини борича келинларни чошгоҳгача ухлашини айтиб, шанғиллай кетди. Қайнонам мени тили қисиқликда, яхши тарбия кўрмаганликда, ҳароми бола бўлганлигимда, кўзимни сузиб, ўғлининг бошини айлантириб, тегиб олганликда айблади.
Энди унинг ҳар битта гапи юрагимга ўқдек қадала бошлади. Мен ҳам боплаб жавоб қайтарай дедиму аммо эримнинг “илтимос, онам ҳовуридан тушганча гап қайтарманг” деган сўзлари ёдимга тушиб тилимни тийдим.
Ўғлини имлаб, хонасига олиб кириб кетди. Орадан анча вақт ўтгач, эрим сувга тушган мушукдек ёнимга келди. Аммо онаси билан нималарни гаплашганини айтмади.
Бир куни қайнонам ҳовлимизга иккита участка нозирини бошлаб келиб уларга мени келганимдан буён уйидан нарсалар йўқолаётганини айтиб аюҳаннос солди.
Кейин уларни ётоқхонамга бошлаб кирди. Қайнонам нарсаларимни титкилаб ниманидир изларди. Кейин шкафимдан тилла тақинчоқларини олиб мелисаларга кўрсатди. Мени ўғирликда айблади.
Бу туҳматдан қутилолмадим. Ўзимни оқлолмадим. Қайнонам мен йўғимда тиллаларини шкафимга солиб қўйганлигини тушуниб етдим. Афсуски қўли эгри деган ном олдим. Ҳақлигимни исботлай олмадим. Қайнонам турмуш ўртоғимнинг ялиниб-ёлворишига қарамасдан менга туҳмат қилиб, топилмаган тилла билагузук учун қаматиб юборди.
Бир йилдан сўнг мен қамоқдан чиқиб уйимга қайтдим. Қизалоғимни жудаям соғингандим. У билан қучоқлашиб кўришишни кўз олдимга келтириб, дарвозани очдим. У ёқ бу ёққа алангладим. Нимагадир ҳовлида болам кўринмасди. Қайнонамга салом бердим-да, дарҳол боламни сўрадим. Қайнонам бўлса худди мени биринчи маротаба кўраётгандек ажабланиб тикилди.
“Болам қани деяпман, мен сизга!” дея бақирдим мен. Шу пайт эрим уйдан отилиб чиқди-да, остонада бир зум тўхтаб қолди. Хўжайнимдан қизимни сўрадим. У онасига қаради. “Камолани ўт ўриб келгани тутзорга жўнатгандим”, деди қайнонам кўзларини ерга тикиб.
Тутзорга қараб шошилиб кетдим. Ортимдан хўжайним ҳам изма-из келарди. Афсуски тутзордан Камоланинг қонга беланган жасадини топдим. Унинг ҳаётга тўймаган кўзлари катта-катта бўлиб очилиб турарди......
Давоми 19:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Азизам Гулзода! Биз билан битта хонада яшайдиган Садарат опанинг ҳаётини эшитсангиз қалбингиз ларзага келади. Бу дунёда разил, ваҳший одамлар борлигидан нафратланиб кетасиз. Яхшиси унинг турмушини сизга айтиб берай...
“Болалар уйида улғайганман. Ота-онам кимлигини ҳам билмайман. Улар мени ташлаб кетганлари учун ҳанузгача улардан нафратланаман. Агар турмуш қурсам ҳеч қачон гўдагимни болалар уйига ташлаб кетмайман, деб ўз-ўзимга сўз берганман. Болалар уйидан учирма бўлгач, тарбиячим бўлган Зарифа опаникига нажот истаб бордим. Чунки энди нима қилишимни ҳам билмасдим.
Опанинг ёрдами билан боғчага ишга кирдим. Ўз ўрнимга эга бўлдим. Бир куни Зарифа опа мени бир йигит билан таништирди.
Қадди-басти келишган, чиройли йигит экан. Хуллас, бир-биримизга ёқдик. Тўйимиз бўлди.
Онамдек бўлиб қолган Зарифа опанинг юзини ерга қаратмай, дея келинлик вазифамни астойдил бажаришга киришдим. Қайнонамнинг ўтидан кириб кулидан чиқдим.
Кейинги йили эса фарзандлик бўлдим. Унинг камолини кўриш менга насиб этсин, дея Камола деб исм қўйдим. Зарифа опам ота-онамнинг йўқлигини билдирмасдан, бешик ясатиб олиб борди.
Камола тиллари бийрон қиз бўлди. Илк маротаба “ая” дея тили чиққанида қанчалик севинганимни сўз билан ифодалай олмайман. Атак-чечак қилиб юрганларини кўриб севинчим ўн чандон ошди. Бирин-кетин қайнсингилларимни ҳам узатдик.
Биз бахтли яшаётгандик. Бироқ ойни этак билан ёпиб бўлмайди, деганлари тўғри экан. Қайнонам қаергадир тўйга бориб, менинг болалар уйида вояга етганимни билиб қолибди. Шундан сўнг қайнонам менинг рангимни чиқармайдиган бўлиб тўнини тескари кийиб олди. Менга яхши муомила қилмай қўйди.
Бир куни тонг саҳар ҳовлига отилган челакнинг даранглаган овозидан чўчиб уйғониб кетдим. Шоша-пиша бошимга рўмолимни ўраб ҳовлига чиқиб юз-қўлимни ювдим-да ўша атрофда юрган қайнонамга салом бердим.
Бироқ қайнонам саломимга алик ҳам олмади, қайрилиб ҳам қарамади. Овозини борича келинларни чошгоҳгача ухлашини айтиб, шанғиллай кетди. Қайнонам мени тили қисиқликда, яхши тарбия кўрмаганликда, ҳароми бола бўлганлигимда, кўзимни сузиб, ўғлининг бошини айлантириб, тегиб олганликда айблади.
Энди унинг ҳар битта гапи юрагимга ўқдек қадала бошлади. Мен ҳам боплаб жавоб қайтарай дедиму аммо эримнинг “илтимос, онам ҳовуридан тушганча гап қайтарманг” деган сўзлари ёдимга тушиб тилимни тийдим.
Ўғлини имлаб, хонасига олиб кириб кетди. Орадан анча вақт ўтгач, эрим сувга тушган мушукдек ёнимга келди. Аммо онаси билан нималарни гаплашганини айтмади.
Бир куни қайнонам ҳовлимизга иккита участка нозирини бошлаб келиб уларга мени келганимдан буён уйидан нарсалар йўқолаётганини айтиб аюҳаннос солди.
Кейин уларни ётоқхонамга бошлаб кирди. Қайнонам нарсаларимни титкилаб ниманидир изларди. Кейин шкафимдан тилла тақинчоқларини олиб мелисаларга кўрсатди. Мени ўғирликда айблади.
Бу туҳматдан қутилолмадим. Ўзимни оқлолмадим. Қайнонам мен йўғимда тиллаларини шкафимга солиб қўйганлигини тушуниб етдим. Афсуски қўли эгри деган ном олдим. Ҳақлигимни исботлай олмадим. Қайнонам турмуш ўртоғимнинг ялиниб-ёлворишига қарамасдан менга туҳмат қилиб, топилмаган тилла билагузук учун қаматиб юборди.
Бир йилдан сўнг мен қамоқдан чиқиб уйимга қайтдим. Қизалоғимни жудаям соғингандим. У билан қучоқлашиб кўришишни кўз олдимга келтириб, дарвозани очдим. У ёқ бу ёққа алангладим. Нимагадир ҳовлида болам кўринмасди. Қайнонамга салом бердим-да, дарҳол боламни сўрадим. Қайнонам бўлса худди мени биринчи маротаба кўраётгандек ажабланиб тикилди.
“Болам қани деяпман, мен сизга!” дея бақирдим мен. Шу пайт эрим уйдан отилиб чиқди-да, остонада бир зум тўхтаб қолди. Хўжайнимдан қизимни сўрадим. У онасига қаради. “Камолани ўт ўриб келгани тутзорга жўнатгандим”, деди қайнонам кўзларини ерга тикиб.
Тутзорга қараб шошилиб кетдим. Ортимдан хўжайним ҳам изма-из келарди. Афсуски тутзордан Камоланинг қонга беланган жасадини топдим. Унинг ҳаётга тўймаган кўзлари катта-катта бўлиб очилиб турарди......
Давоми 19:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22👍1😢1
Қизалоғим ётган жойдан сал нарида эса қонга бўялган ўроқ ётарди.
“Болам! Вой болам? Ким сени бу аҳволга солди, ким?!” дея бақирганимча қизимни қучдим. Фарёдимни эшитган турмуш ўртоғим югуриб келди-да боласини қонга бўялиб ётганини кўриб, у ҳам даҳшатдан қотиб қолди.
Кўзлари билан кимнидир излай бошлади. Фариштагинамни ўтлар устига ётқиздим-да шартта ўрнимдан туриб, қонли ўроқни қўлимга олиб, тутзорнинг у томонига қараб югуриб кетдим.
Шу пайт тутзор ичида йиқилиб-суриниб, қочиб кетаётган бир эркакка кўзим тушди. Унга етиб олгач, эркакнинг ёқасига чанг солдим.
“Мен, мен ундай қилмоқчи эмасдим. Ўзи қаршилик кўрсатди. Қоровулман. Сўрамасдан ўт ўрибди. Шунга... Озгина ичгандим. Уни ўпгандим. Кейин...”, деди эркак дудуқланиб.
“Исқирт. Боламнинг бошига етибсан-ку! Сенинг жазоингни ўзим бераман!” дея унинг дуч келган жойига ўроқни тиқиб олавердим, тиқавердим. Турмуш ўртоғим менинг қўлимдан ўроқни тортиб олмагунча бу ҳол давом этди.
Кейин ерга ўтирганимча ўкириб йиғлаб юбордим. Болагинамни, беғубор фариштагинамни асраб қололмадим. Турмуш ўртоғим қонга беланган боламнинг ўлигини қўлига кўтариб олди. Эр-хотин бир алфозда уйга кириб бордик. Қайнонам бизни кўриб эси оғай деди.
Ёмон гап тез тарқалади, деганларидек бу мудҳиш воқеа бир зумда маҳаллага ёйилди. Одамлар жанозага етиб келишди. Фариштадек боламни қабристонга қўйиб келишди.
Тергов ишлари ҳам бошланди. Тергов жараёнида тутзор қоровули ичиб олиб, Камолани номусига тажовуз қилгани, қаршилик кўрсатгани учун уни ўроқ билан уриб ўлдирганимни айтдим.
Афсуски қотилни ўлдирганим учун мен ҳам қотил деган номни олиб қамалдим. Турмуш ўртоғим эса қоровулни ўзи ўлдирганини уни қамаш лозимлигини айтиб бақирарди. Виждон азобидан қийналаётган қайнонам бўлса суддагиларга “мияси айниган кампирни қаманглар. Уни мен ўлдирдим” деб йиғларди.
Фарзанд доғи ёмон бўларкан. Кўз олдимдан ҳамон қизалоғимнинг менга талпиниб турган чеҳраси, гап-сўзлари кетмайди. У ҳаётга қанчалар ташна эди. Катта бўлганида чевар бўлиб, менга чиройли куйлаклар тикиб бермоқчи эди. Ҳеч ким мендек боласининг ҳажрида ёнмасин...”
Шунақа гаплар Гулзодажон. Кейинги хатимда Гулшода опанинг Қозоғистонга одамларни алдаб сотганлиги учун бу ерга тушиб қолганлигини ёзиб юбораман.
Тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
“Болам! Вой болам? Ким сени бу аҳволга солди, ким?!” дея бақирганимча қизимни қучдим. Фарёдимни эшитган турмуш ўртоғим югуриб келди-да боласини қонга бўялиб ётганини кўриб, у ҳам даҳшатдан қотиб қолди.
Кўзлари билан кимнидир излай бошлади. Фариштагинамни ўтлар устига ётқиздим-да шартта ўрнимдан туриб, қонли ўроқни қўлимга олиб, тутзорнинг у томонига қараб югуриб кетдим.
Шу пайт тутзор ичида йиқилиб-суриниб, қочиб кетаётган бир эркакка кўзим тушди. Унга етиб олгач, эркакнинг ёқасига чанг солдим.
“Мен, мен ундай қилмоқчи эмасдим. Ўзи қаршилик кўрсатди. Қоровулман. Сўрамасдан ўт ўрибди. Шунга... Озгина ичгандим. Уни ўпгандим. Кейин...”, деди эркак дудуқланиб.
“Исқирт. Боламнинг бошига етибсан-ку! Сенинг жазоингни ўзим бераман!” дея унинг дуч келган жойига ўроқни тиқиб олавердим, тиқавердим. Турмуш ўртоғим менинг қўлимдан ўроқни тортиб олмагунча бу ҳол давом этди.
Кейин ерга ўтирганимча ўкириб йиғлаб юбордим. Болагинамни, беғубор фариштагинамни асраб қололмадим. Турмуш ўртоғим қонга беланган боламнинг ўлигини қўлига кўтариб олди. Эр-хотин бир алфозда уйга кириб бордик. Қайнонам бизни кўриб эси оғай деди.
Ёмон гап тез тарқалади, деганларидек бу мудҳиш воқеа бир зумда маҳаллага ёйилди. Одамлар жанозага етиб келишди. Фариштадек боламни қабристонга қўйиб келишди.
Тергов ишлари ҳам бошланди. Тергов жараёнида тутзор қоровули ичиб олиб, Камолани номусига тажовуз қилгани, қаршилик кўрсатгани учун уни ўроқ билан уриб ўлдирганимни айтдим.
Афсуски қотилни ўлдирганим учун мен ҳам қотил деган номни олиб қамалдим. Турмуш ўртоғим эса қоровулни ўзи ўлдирганини уни қамаш лозимлигини айтиб бақирарди. Виждон азобидан қийналаётган қайнонам бўлса суддагиларга “мияси айниган кампирни қаманглар. Уни мен ўлдирдим” деб йиғларди.
Фарзанд доғи ёмон бўларкан. Кўз олдимдан ҳамон қизалоғимнинг менга талпиниб турган чеҳраси, гап-сўзлари кетмайди. У ҳаётга қанчалар ташна эди. Катта бўлганида чевар бўлиб, менга чиройли куйлаклар тикиб бермоқчи эди. Ҳеч ким мендек боласининг ҳажрида ёнмасин...”
Шунақа гаплар Гулзодажон. Кейинги хатимда Гулшода опанинг Қозоғистонга одамларни алдаб сотганлиги учун бу ерга тушиб қолганлигини ёзиб юбораман.
Тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤11👍4
https://t.me/+qBDTuwqHaJE4MGQ6
https://t.me/+qBDTuwqHaJE4MGQ6
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Хикоя.
Бувимнинг айтишларига караганда, бу вокеа 80-йилларнинг кузида, олис бир кишлокда содир булган. Кишлок чеккасида катта бир хаммом курилибди. Хаммом хафтанинг дам олиш кунлари ишлар ва ундан кишлок ахли фойдаланиб тураркан Лекин негадир бу хаммомда купчилик бемалол чумила олмас экан. Баъзилари нафаси кисилиб хаво етишмаслигидан озор чекса, бошкалари кузига булар-булмас шарпалар куринар экан. Уша ерда кандайдир сир борлигини пайкаган одамлар чумилмай хам куйишибди.
Шундай кунларнинг бирида даладан ишлаб кайтаётган Нозима хаммомга ювиниб чикиш учун кирибди. Эшик олдида турган кассир аёлга юзланиб: - Опа, ичкарида хеч ким йукми? - деди сергакланиб. - Йук кизим, энди эшикни очдим - деди аёл, Хали барвакт, пешиндан кейин хаммом одамлар билан кизийди.
Нозима узи суйган кушикни хиргойи килиб ичкарига кирибди. Кийимларини девордаги илгичга осаётганида сувнинг шариллаган овози эшитилибди. Бирдан хаёли булиниб, ичкаридаги ювиниш хонасига караса хеч ким йук. Индамасдан чикиб кетаётса, бир овоз келибди: - Кизим, илтимос ювинишимга карашиб юбор! Нозима ажабланиб хамма ёкка куз югуртирибди, хеч ким куринмасмиш. Эшик олдидаги кассир аёлдан сураш учун кетаётса, яна халиги овозни эшитибди: - Ширин кизим, елкамни укалаб куй, оркамга кулим етмаяпти.
Нозима овоз келган томонга якинрок келиб караса, бурчакда бир кампир чумилиб утирган экан. Хаммом ходимаси хали хеч ким йук деганди-ку, ё кампирни кирганини курмай колдимикан деган хаёлга бориб, секин ёнига борибди. Кампир кулида кора совунни унга узатибди. Нозима "хуп" деб кампирни елкаларига карабди. Жуда дагал ва жирканч экан. Бир сесканиб кейин, ахир бу кампир-ку, нимасидан куркаман. Инсон каригандан кейин танаси шундай булиб колади-да, дея узига таскин бериб, оркасини совунлай бошлабди. Кампирга юзланиб: "Момо кайси кишлокда турасиз, исмингиз нима, сизни олдинлари хеч курмаган эканман? Нега хаммомга бир узингиз келдингиз, набираларингиз олиб келишмадими?" - дебди. Кампир охистагина: - Кизим, мен ёлгиз яшайман, хеч кимим йук. Уртакишлоклик Рохат бувинг буламан. Сендан илтимос, мени бу ерда курганингни хеч кимга айтма, одамлар эшитса кариган чогида хаммомда нима бор, уйида жимгина утирса булмайдими, деб устимдан кулмасин тагин хуп-ми? - дебди. Нозима кунгли ийиб хуп деб бош иргабди, кампирга: - Момо мана чумилтириб булдим, уйингизга хам олиб бориб куяйми? - деса, кампир: - Йук кизим, мен шу ерда яшайман, хаммом менинг уйим, - дебди. Нозима ажабланиб, "Кампирни эси огиб колган шекилли" , деб узи ювинишга тушибди. Бир пайт кампир кизнинг олдига келиб: - Кел, сени хам елкаларингни совунлаб куяй, - дея унинг елкаларини ишкалай бошлабди. Нозимани каршилигига карамай, кампир тирнокларини каттирок ботириб унинг баданини тирнай бошлабди. Киз огрикка чидай олмай кичкириб юборибди: -Момо, илтимос ёрдам бермай куяколинг, куйиб юборинг ограяпти, нафас ололмаяпман.Аввалига нимжон ва кучсиз куринган кампир вахшийга айлана бошлабди. Мадори куриган киз бор кучини туплаб, узини эшик томонга урибди. Кампирни кулидан бир амаллаб кочгач ташкарига чикибди. Караса ярим тун. Коронги кучада хеч ким куринмасмиш. Хозиргина югуриб чиккан хаммом эшигида катта кулф осиглик. У каттик курканидан хушидан кетибди. Тонгда шифохонада кузини очган Нозиманинг бошида ота-онаси йиглаб утиришган экан. Хаммомдаги кампир елкаларини шу кадар каттик тирналаган эканки, хатто кон томирлари хам куриниб турарди. Шифокорлар барча чораларни куришибди, лекин кизнинг ахволи огирлашаверибди.
Ярим кечаси хаммом эшиги ёнида хушсиз ётган Нозимани кушниси Гаффор амаки куриб колиб, касалхонага олиб келган экан.
Бу вокеадан бутун кишлок хабар топди. Орадан икки кун утиб, кизни яшаб кетишига кузи етмаган шифокорлар уйига кайтариб юборишибди. Бошка чорасини топишаолмабди. Ахволи баттар огирлашган кизни оксоколлар йигилишиб "ЁСИН" сурасини туширишни лозим топиб, илмли Эшон домлани чакириб, кизни укиттирибди. Бироз узига келган киз Эшон домлага караб булган вокеани айтиб берибди, сунг охирида: - Отажон, онажон мендан рози булинглар. - деб жони узилибди.
Кизнинг улганини эшитган кишлок ахли дод-фарёд кутаришди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бувимнинг айтишларига караганда, бу вокеа 80-йилларнинг кузида, олис бир кишлокда содир булган. Кишлок чеккасида катта бир хаммом курилибди. Хаммом хафтанинг дам олиш кунлари ишлар ва ундан кишлок ахли фойдаланиб тураркан Лекин негадир бу хаммомда купчилик бемалол чумила олмас экан. Баъзилари нафаси кисилиб хаво етишмаслигидан озор чекса, бошкалари кузига булар-булмас шарпалар куринар экан. Уша ерда кандайдир сир борлигини пайкаган одамлар чумилмай хам куйишибди.
Шундай кунларнинг бирида даладан ишлаб кайтаётган Нозима хаммомга ювиниб чикиш учун кирибди. Эшик олдида турган кассир аёлга юзланиб: - Опа, ичкарида хеч ким йукми? - деди сергакланиб. - Йук кизим, энди эшикни очдим - деди аёл, Хали барвакт, пешиндан кейин хаммом одамлар билан кизийди.
Нозима узи суйган кушикни хиргойи килиб ичкарига кирибди. Кийимларини девордаги илгичга осаётганида сувнинг шариллаган овози эшитилибди. Бирдан хаёли булиниб, ичкаридаги ювиниш хонасига караса хеч ким йук. Индамасдан чикиб кетаётса, бир овоз келибди: - Кизим, илтимос ювинишимга карашиб юбор! Нозима ажабланиб хамма ёкка куз югуртирибди, хеч ким куринмасмиш. Эшик олдидаги кассир аёлдан сураш учун кетаётса, яна халиги овозни эшитибди: - Ширин кизим, елкамни укалаб куй, оркамга кулим етмаяпти.
Нозима овоз келган томонга якинрок келиб караса, бурчакда бир кампир чумилиб утирган экан. Хаммом ходимаси хали хеч ким йук деганди-ку, ё кампирни кирганини курмай колдимикан деган хаёлга бориб, секин ёнига борибди. Кампир кулида кора совунни унга узатибди. Нозима "хуп" деб кампирни елкаларига карабди. Жуда дагал ва жирканч экан. Бир сесканиб кейин, ахир бу кампир-ку, нимасидан куркаман. Инсон каригандан кейин танаси шундай булиб колади-да, дея узига таскин бериб, оркасини совунлай бошлабди. Кампирга юзланиб: "Момо кайси кишлокда турасиз, исмингиз нима, сизни олдинлари хеч курмаган эканман? Нега хаммомга бир узингиз келдингиз, набираларингиз олиб келишмадими?" - дебди. Кампир охистагина: - Кизим, мен ёлгиз яшайман, хеч кимим йук. Уртакишлоклик Рохат бувинг буламан. Сендан илтимос, мени бу ерда курганингни хеч кимга айтма, одамлар эшитса кариган чогида хаммомда нима бор, уйида жимгина утирса булмайдими, деб устимдан кулмасин тагин хуп-ми? - дебди. Нозима кунгли ийиб хуп деб бош иргабди, кампирга: - Момо мана чумилтириб булдим, уйингизга хам олиб бориб куяйми? - деса, кампир: - Йук кизим, мен шу ерда яшайман, хаммом менинг уйим, - дебди. Нозима ажабланиб, "Кампирни эси огиб колган шекилли" , деб узи ювинишга тушибди. Бир пайт кампир кизнинг олдига келиб: - Кел, сени хам елкаларингни совунлаб куяй, - дея унинг елкаларини ишкалай бошлабди. Нозимани каршилигига карамай, кампир тирнокларини каттирок ботириб унинг баданини тирнай бошлабди. Киз огрикка чидай олмай кичкириб юборибди: -Момо, илтимос ёрдам бермай куяколинг, куйиб юборинг ограяпти, нафас ололмаяпман.Аввалига нимжон ва кучсиз куринган кампир вахшийга айлана бошлабди. Мадори куриган киз бор кучини туплаб, узини эшик томонга урибди. Кампирни кулидан бир амаллаб кочгач ташкарига чикибди. Караса ярим тун. Коронги кучада хеч ким куринмасмиш. Хозиргина югуриб чиккан хаммом эшигида катта кулф осиглик. У каттик курканидан хушидан кетибди. Тонгда шифохонада кузини очган Нозиманинг бошида ота-онаси йиглаб утиришган экан. Хаммомдаги кампир елкаларини шу кадар каттик тирналаган эканки, хатто кон томирлари хам куриниб турарди. Шифокорлар барча чораларни куришибди, лекин кизнинг ахволи огирлашаверибди.
Ярим кечаси хаммом эшиги ёнида хушсиз ётган Нозимани кушниси Гаффор амаки куриб колиб, касалхонага олиб келган экан.
Бу вокеадан бутун кишлок хабар топди. Орадан икки кун утиб, кизни яшаб кетишига кузи етмаган шифокорлар уйига кайтариб юборишибди. Бошка чорасини топишаолмабди. Ахволи баттар огирлашган кизни оксоколлар йигилишиб "ЁСИН" сурасини туширишни лозим топиб, илмли Эшон домлани чакириб, кизни укиттирибди. Бироз узига келган киз Эшон домлага караб булган вокеани айтиб берибди, сунг охирида: - Отажон, онажон мендан рози булинглар. - деб жони узилибди.
Кизнинг улганини эшитган кишлок ахли дод-фарёд кутаришди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30👍5
Ота-онаси адойи тамом булаёзибди. Чунки Нозима кишлокнинг энг гузал, аклли ва уйим жойим деган кизлардан, ута самимий ва мехрибон эди.
Мархумани кабрга куйи шгач, Эшон домла тупланган одамларга караб: - Кизимизни арвох тортибди. Унинг кузига куринган уртакишлоклик Рохатой момо 20 йил аввал дом-дараксиз йуколган эди.
Аввалига унинг эси огиб, бошка кишлокка кетиб колибди деган гап таркалганди, кейин Салим кассоб шахардан бир гап топиб келди, "Эмишки, бизлар томонда кимнидир машина уриб кетибди". Лекин хеч кандай майит топилмагач, бу гап хам унут булди. Хойнахой, ушанда Рохатой момони машина урган, кишлок чеккасидаги хозирги хаммом курилган ерга кумиб юборилган. "Менинг устимга чумилманглар", дея мархума безовта булаяпти чоги. Дархол хаммомни бузиб ташлаб, белги куйинглар, хеч ким у ерни оёкости килмасин, - деб гапини тугатибди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Мархумани кабрга куйи шгач, Эшон домла тупланган одамларга караб: - Кизимизни арвох тортибди. Унинг кузига куринган уртакишлоклик Рохатой момо 20 йил аввал дом-дараксиз йуколган эди.
Аввалига унинг эси огиб, бошка кишлокка кетиб колибди деган гап таркалганди, кейин Салим кассоб шахардан бир гап топиб келди, "Эмишки, бизлар томонда кимнидир машина уриб кетибди". Лекин хеч кандай майит топилмагач, бу гап хам унут булди. Хойнахой, ушанда Рохатой момони машина урган, кишлок чеккасидаги хозирги хаммом курилган ерга кумиб юборилган. "Менинг устимга чумилманглар", дея мархума безовта булаяпти чоги. Дархол хаммомни бузиб ташлаб, белги куйинглар, хеч ким у ерни оёкости килмасин, - деб гапини тугатибди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍13😢11❤8
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙Х А Й Р Л И Т У Н✨
✨🌙Сиз билан бирга сафарни бошлайдиган кишини топиш осон.
Аммо уни сиз билан якунлайдиган кишини топиш қийин.
✨🌙Ибтидо доимо гўзал.
Аммо интиҳо фақатгина вафолиларникидир!
✨🌙Хайрли тун! Тунингиз осуда ўтсин!✨🌙
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
✨🌙Сиз билан бирга сафарни бошлайдиган кишини топиш осон.
Аммо уни сиз билан якунлайдиган кишини топиш қийин.
✨🌙Ибтидо доимо гўзал.
Аммо интиҳо фақатгина вафолиларникидир!
✨🌙Хайрли тун! Тунингиз осуда ўтсин!✨🌙
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
☀️ ХАЙРЛИ ТОНГ!
🍃 Чоршанба тонги ва кунингиз муборак бўлсин!
Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият асло тарк этмасин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🍃 Чоршанба тонги ва кунингиз муборак бўлсин!
Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият асло тарк этмасин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
Forwarded from Majburiy Post Bot📊
Ҳавосиз инсон атиги 3 дақиқа яшаши мумкин.
Ҳис қилганим òпкамдаги кучли оғриқ. Оғзимдан сув кириб нафас олишга қийналардим. Бор кучим билан типирчилардим. Тепага кòтарилишга уриндим, қòлим нимагадир тегди. Тòсиқ. Юқорига кòтарила олмасдим, тòсиқ бор. Олдинга силжидим, яна нимагадир урилдим. Тòрт
томонда ҳам шу ҳолат давом этди. Тушундимки мен сув билан қопланган шиша ичида эдим. Шишага қòлимни қòйиб, олдинга силжидим. Шиша девор ортида бир
нечта ғира шира шарпалар мени кузатиб турарди. Илғай олганим устидаги оқ кийимлари бòлди. Шишага уриб ёрдам сорашга уриндим. Оғзимдаги сòнгги ҳаво
ҳам пуфакка айланиб, юқорига кòтарилди. Òпкам сувга тòлиб бутунлай нафас олмай
қòйдим ва бирдан..
Ҳис қилганим òпкамдаги кучли оғриқ. Оғзимдан сув кириб нафас олишга қийналардим. Бор кучим билан типирчилардим. Тепага кòтарилишга уриндим, қòлим нимагадир тегди. Тòсиқ. Юқорига кòтарила олмасдим, тòсиқ бор. Олдинга силжидим, яна нимагадир урилдим. Тòрт
томонда ҳам шу ҳолат давом этди. Тушундимки мен сув билан қопланган шиша ичида эдим. Шишага қòлимни қòйиб, олдинга силжидим. Шиша девор ортида бир
нечта ғира шира шарпалар мени кузатиб турарди. Илғай олганим устидаги оқ кийимлари бòлди. Шишага уриб ёрдам сорашга уриндим. Оғзимдаги сòнгги ҳаво
ҳам пуфакка айланиб, юқорига кòтарилди. Òпкам сувга тòлиб бутунлай нафас олмай
қòйдим ва бирдан..
❤6
Хар бир янги кун Аллохнинг бизга инъом этган бир неъматидир.
Шундай экан азизлар келинг ушбу кунни табассум ила давом эттирайлик.
Кулимиздан келганча инсонларга яхшилик улашайлик.
Кунингиз хайрли ва барокатли булсин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Шундай экан азизлар келинг ушбу кунни табассум ила давом эттирайлик.
Кулимиздан келганча инсонларга яхшилик улашайлик.
Кунингиз хайрли ва барокатли булсин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3