ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
43-қисм
Ёмғир ёғар тинмайди чоғида,
Ўтган кунни эслатар бир-бир,
Вайрон дилнинг лойқа қирғоғида,
Ўксиб йиғлаб ётар битта сир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
Йиғла, йиғла, енгиллар дилинг,
Тўлиб кетган азобга кўнглинг,
Болаларинг бор, унутма, барибир,
Узун сочларингни силамади бирон-бир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
⸻
Зўравон эрнинг калтакларидан фақат ўзини эмас, болаларини ҳам ҳимоя қилишга уринарарди Сабрия.
Ҳозир ҳам отасининг оёғига ёпишиб:
— Онамни урманг! — деб йиғлаётган Умидани отасидан ажратиб, нари кетишини тайинлар, эмаклаб юрган Гулбаҳор иссиқ чойнакни ушлаб олмаслигини калтаклар остида бўлса-да, қайнонасидан сўрарди.
Орада эса қўли билан қорнини тепкилардан ҳимоя қилишга уринарди.
Эри Сабрияни узун сочларидан судраб улоқтирар экан, ҳансираб супа четига ўтирди:
— Филдек жонинг бор-да, сан, хотин! Уриб ман чарчадим. Шунча калтак еб, сан ўлмадин-е, — деди пишқириб.
Худди ҳеч нарса бўлмагандек, хотиржам, пишиллаб овқат еб ўтирган онаси ўғлининг жаҳлини янада чиқариш учун беўхшов ҳиринглаб деди:
— Хотинингни жони темирдан, ўлмайди бу.
Бу кампирнинг кўзидан шу топда худди эртаклардаги ялмоғиздек ёвуз чўғ сачрагандек бўлди.
Бу гумроҳ бандалар билмас эдики, Сабриянинг синмаслигига, шунча калтакдан ҳам «ўлмаслигига» кўз олдидаги икки қизи ва вужудидаги норасида гўдак фарзандига бўлган оналик ҳисси сабаб эди…
Бу она ва ўғил бир ожиза аёлга зулм қилиб, ғалаба қозоняпмиз, деб ўйлашяпти.
Аслида эса ўз тақдирига ўзлари ҳукм ўқишяпти.
Мазлумлар оҳи Яратганга етмай қолмайди, зулмкорлар асло жазосиз қолмайди…
Бу зулм, бу хўрликлар Сабрия ҳар сафар Гулбаҳорга ажратилган нафақа пулини олган пайти ҳаддан ошарди.
Сабрия пулни берса ҳам, бермаса ҳам, барибир калтак ерди.
Ҳомиласи тўққиз ойликка ўтиб, кўзи ёриш кунлари яқинлашган сари Сабриянинг кўнгли алланечук ғашланарди…
Негадир қизларини жудаям яхши кўриб кетар, уларни кимдир олиб кетадигандек, ухлаганда ҳам икковининг ўртасида, икки қизини бағрига олиб ётарди.
Ўз кўнглида худди ҳали гўдак қизлари тушунадигандек, насиҳатлар қиларди.
Умидага кўп ишларни қилишни, энди-энди қадам ташлаб, тетапоя бўлаётган, шифокор айтганидек, чап оёғини оқсаб ташлаб юраётган Гулбаҳорга қандай ғамхўрлик қилишни ўргатарди.
Нимадир ишларга улгурмаётгандек шошарди Сабрия.
Ўша кундан бери онасиникига қайтиб бормади.
Отаси, онаси, укалари ва ҳатто келини ҳам навбат билан келиб, ҳол-аҳвол сўраб кетишди.
Сабрияга энди буларнинг бирортасининг ҳам аҳамияти йўқ эди.
Сабрия қисматига кўниб яшади.
Кундузлари аламдан, кечалари ғамдан кўз ёш тўкиб яшади.
Бор топгани — икки қизи, туғилажак учинчи фарзанди учун азобларга кўниб яшади…
У рози эди қадрланмасликка…
У рози эди севилмасликка…
У рози эди ҳаммасига…
Фақат, фақат фарзандлари тирик етим бўлмасин, отасиз ўсмасин, деди…
Аммо у ўйламаган эдики, фарзандлари тирик етим бўлмаслиги мумкин, аммо ўлим уларни етим қилиб қўйишини асло ўйламаган эди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
43-қисм
Ёмғир ёғар тинмайди чоғида,
Ўтган кунни эслатар бир-бир,
Вайрон дилнинг лойқа қирғоғида,
Ўксиб йиғлаб ётар битта сир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
Йиғла, йиғла, енгиллар дилинг,
Тўлиб кетган азобга кўнглинг,
Болаларинг бор, унутма, барибир,
Узун сочларингни силамади бирон-бир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
⸻
Зўравон эрнинг калтакларидан фақат ўзини эмас, болаларини ҳам ҳимоя қилишга уринарарди Сабрия.
Ҳозир ҳам отасининг оёғига ёпишиб:
— Онамни урманг! — деб йиғлаётган Умидани отасидан ажратиб, нари кетишини тайинлар, эмаклаб юрган Гулбаҳор иссиқ чойнакни ушлаб олмаслигини калтаклар остида бўлса-да, қайнонасидан сўрарди.
Орада эса қўли билан қорнини тепкилардан ҳимоя қилишга уринарди.
Эри Сабрияни узун сочларидан судраб улоқтирар экан, ҳансираб супа четига ўтирди:
— Филдек жонинг бор-да, сан, хотин! Уриб ман чарчадим. Шунча калтак еб, сан ўлмадин-е, — деди пишқириб.
Худди ҳеч нарса бўлмагандек, хотиржам, пишиллаб овқат еб ўтирган онаси ўғлининг жаҳлини янада чиқариш учун беўхшов ҳиринглаб деди:
— Хотинингни жони темирдан, ўлмайди бу.
Бу кампирнинг кўзидан шу топда худди эртаклардаги ялмоғиздек ёвуз чўғ сачрагандек бўлди.
Бу гумроҳ бандалар билмас эдики, Сабриянинг синмаслигига, шунча калтакдан ҳам «ўлмаслигига» кўз олдидаги икки қизи ва вужудидаги норасида гўдак фарзандига бўлган оналик ҳисси сабаб эди…
Бу она ва ўғил бир ожиза аёлга зулм қилиб, ғалаба қозоняпмиз, деб ўйлашяпти.
Аслида эса ўз тақдирига ўзлари ҳукм ўқишяпти.
Мазлумлар оҳи Яратганга етмай қолмайди, зулмкорлар асло жазосиз қолмайди…
Бу зулм, бу хўрликлар Сабрия ҳар сафар Гулбаҳорга ажратилган нафақа пулини олган пайти ҳаддан ошарди.
Сабрия пулни берса ҳам, бермаса ҳам, барибир калтак ерди.
Ҳомиласи тўққиз ойликка ўтиб, кўзи ёриш кунлари яқинлашган сари Сабриянинг кўнгли алланечук ғашланарди…
Негадир қизларини жудаям яхши кўриб кетар, уларни кимдир олиб кетадигандек, ухлаганда ҳам икковининг ўртасида, икки қизини бағрига олиб ётарди.
Ўз кўнглида худди ҳали гўдак қизлари тушунадигандек, насиҳатлар қиларди.
Умидага кўп ишларни қилишни, энди-энди қадам ташлаб, тетапоя бўлаётган, шифокор айтганидек, чап оёғини оқсаб ташлаб юраётган Гулбаҳорга қандай ғамхўрлик қилишни ўргатарди.
Нимадир ишларга улгурмаётгандек шошарди Сабрия.
Ўша кундан бери онасиникига қайтиб бормади.
Отаси, онаси, укалари ва ҳатто келини ҳам навбат билан келиб, ҳол-аҳвол сўраб кетишди.
Сабрияга энди буларнинг бирортасининг ҳам аҳамияти йўқ эди.
Сабрия қисматига кўниб яшади.
Кундузлари аламдан, кечалари ғамдан кўз ёш тўкиб яшади.
Бор топгани — икки қизи, туғилажак учинчи фарзанди учун азобларга кўниб яшади…
У рози эди қадрланмасликка…
У рози эди севилмасликка…
У рози эди ҳаммасига…
Фақат, фақат фарзандлари тирик етим бўлмасин, отасиз ўсмасин, деди…
Аммо у ўйламаган эдики, фарзандлари тирик етим бўлмаслиги мумкин, аммо ўлим уларни етим қилиб қўйишини асло ўйламаган эди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
Telegram
ШАҲЗОДАнгиз ёзди…
Фидоий ўзбек аёлининг кечинмалари
❤38😢21🔥12
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
43-қисм
Ёмғир ёғар тинмайди чоғида,
Ўтган кунни эслатар бир-бир,
Вайрон дилнинг лойқа қирғоғида,
Ўксиб йиғлаб ётар битта сир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
Йиғла, йиғла, енгиллар дилинг,
Тўлиб кетган азобга кўнглинг,
Болаларинг бор, унутма, барибир,
Узун сочларингни силамади бирон-бир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
⸻
Зўравон эрнинг калтакларидан фақат ўзини эмас, болаларини ҳам ҳимоя қилишга уринарарди Сабрия.
Ҳозир ҳам отасининг оёғига ёпишиб:
— Онамни урманг! — деб йиғлаётган Умидани отасидан ажратиб, нари кетишини тайинлар, эмаклаб юрган Гулбаҳор иссиқ чойнакни ушлаб олмаслигини калтаклар остида бўлса-да, қайнонасидан сўрарди.
Орада эса қўли билан қорнини тепкилардан ҳимоя қилишга уринарди.
Эри Сабрияни узун сочларидан судраб улоқтирар экан, ҳансираб супа четига ўтирди:
— Филдек жонинг бор-да, сан, хотинни ! Уриб ман чарчадим. Шунча калтак еб, сан ўлмадинг-е, — деди пишқириб.
Худди ҳеч нарса бўлмагандек, хотиржам, пишиллаб овқат еб ўтирган онаси ўғлининг жаҳлини янада чиқариш учун беўхшов ҳиринглаб деди:
— Хотинингни жони темирдан, ўлмайди бу.
Бу кампирнинг кўзидан шу топда худди эртаклардаги ялмоғиздек ёвуз чўғ сачрагандек бўлди.
Бу гумроҳ бандалар билмас эдики, Сабриянинг синмаслигига, шунча калтакдан ҳам «ўлмаслигига» кўз олдидаги икки қизи ва вужудидаги норасида гўдак фарзандига бўлган оналик ҳисси сабаб эди…
Бу она ва ўғил бир ожиза аёлга зулм қилиб, ғалаба қозоняпмиз, деб ўйлашяпти.
Аслида эса ўз тақдирига ўзлари ҳукм ўқишяпти.
Мазлумлар оҳи Яратганга етмай қолмайди, зулмкорлар асло жазосиз қолмайди…
Бу зулм, бу хўрликлар Сабрия ҳар сафар Гулбаҳорга ажратилган нафақа пулини олган пайти ҳаддан ошарди.
Сабрия пулни берса ҳам, бермаса ҳам, барибир калтак ерди.
Ҳомиласи тўққиз ойликка ўтиб, кўзи ёриш кунлари яқинлашган сари Сабриянинг кўнгли алланечук ғашланарди…
Негадир қизларини жудаям яхши кўриб кетар, уларни кимдир олиб кетадигандек, ухлаганда ҳам икковининг ўртасида, икки қизини бағрига олиб ётарди.
Ўз кўнглида худди ҳали гўдак қизлари тушунадигандек, насиҳатлар қиларди.
Умидага кўп ишларни қилишни, энди-энди қадам ташлаб, тетапоя бўлаётган, шифокор айтганидек, чап оёғини оқсаб ташлаб юраётган Гулбаҳорга қандай ғамхўрлик қилишни ўргатарди.
Нимадир ишларга улгурмаётгандек шошарди Сабрия.
Ўша кундан бери онасиникига қайтиб бормади.
Отаси, онаси, укалари ва ҳатто келини ҳам навбат билан келиб, ҳол-аҳвол сўраб кетишди.
Сабрияга энди буларнинг бирортасининг ҳам аҳамияти йўқ эди.
Сабрия қисматига кўниб яшади.
Кундузлари аламдан, кечалари ғамдан кўз ёш тўкиб яшади.
Бор топгани — икки қизи, туғилажак учинчи фарзанди учун азобларга кўниб яшади…
У рози эди қадрланмасликка…
У рози эди севилмасликка…
У рози эди ҳаммасига…
Фақат, фақат фарзандлари тирик етим бўлмасин, отасиз ўсмасин, деди…
Аммо у ўйламаган эдики, фарзандлари тирик етим бўлмаслиги мумкин, аммо ўлим уларни етим қилиб қўйишини асло ўйламаган эди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
43-қисм
Ёмғир ёғар тинмайди чоғида,
Ўтган кунни эслатар бир-бир,
Вайрон дилнинг лойқа қирғоғида,
Ўксиб йиғлаб ётар битта сир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
Йиғла, йиғла, енгиллар дилинг,
Тўлиб кетган азобга кўнглинг,
Болаларинг бор, унутма, барибир,
Узун сочларингни силамади бирон-бир.
Бу тақдирингдир, Сабрия, тақдир.
⸻
Зўравон эрнинг калтакларидан фақат ўзини эмас, болаларини ҳам ҳимоя қилишга уринарарди Сабрия.
Ҳозир ҳам отасининг оёғига ёпишиб:
— Онамни урманг! — деб йиғлаётган Умидани отасидан ажратиб, нари кетишини тайинлар, эмаклаб юрган Гулбаҳор иссиқ чойнакни ушлаб олмаслигини калтаклар остида бўлса-да, қайнонасидан сўрарди.
Орада эса қўли билан қорнини тепкилардан ҳимоя қилишга уринарди.
Эри Сабрияни узун сочларидан судраб улоқтирар экан, ҳансираб супа четига ўтирди:
— Филдек жонинг бор-да, сан, хотинни ! Уриб ман чарчадим. Шунча калтак еб, сан ўлмадинг-е, — деди пишқириб.
Худди ҳеч нарса бўлмагандек, хотиржам, пишиллаб овқат еб ўтирган онаси ўғлининг жаҳлини янада чиқариш учун беўхшов ҳиринглаб деди:
— Хотинингни жони темирдан, ўлмайди бу.
Бу кампирнинг кўзидан шу топда худди эртаклардаги ялмоғиздек ёвуз чўғ сачрагандек бўлди.
Бу гумроҳ бандалар билмас эдики, Сабриянинг синмаслигига, шунча калтакдан ҳам «ўлмаслигига» кўз олдидаги икки қизи ва вужудидаги норасида гўдак фарзандига бўлган оналик ҳисси сабаб эди…
Бу она ва ўғил бир ожиза аёлга зулм қилиб, ғалаба қозоняпмиз, деб ўйлашяпти.
Аслида эса ўз тақдирига ўзлари ҳукм ўқишяпти.
Мазлумлар оҳи Яратганга етмай қолмайди, зулмкорлар асло жазосиз қолмайди…
Бу зулм, бу хўрликлар Сабрия ҳар сафар Гулбаҳорга ажратилган нафақа пулини олган пайти ҳаддан ошарди.
Сабрия пулни берса ҳам, бермаса ҳам, барибир калтак ерди.
Ҳомиласи тўққиз ойликка ўтиб, кўзи ёриш кунлари яқинлашган сари Сабриянинг кўнгли алланечук ғашланарди…
Негадир қизларини жудаям яхши кўриб кетар, уларни кимдир олиб кетадигандек, ухлаганда ҳам икковининг ўртасида, икки қизини бағрига олиб ётарди.
Ўз кўнглида худди ҳали гўдак қизлари тушунадигандек, насиҳатлар қиларди.
Умидага кўп ишларни қилишни, энди-энди қадам ташлаб, тетапоя бўлаётган, шифокор айтганидек, чап оёғини оқсаб ташлаб юраётган Гулбаҳорга қандай ғамхўрлик қилишни ўргатарди.
Нимадир ишларга улгурмаётгандек шошарди Сабрия.
Ўша кундан бери онасиникига қайтиб бормади.
Отаси, онаси, укалари ва ҳатто келини ҳам навбат билан келиб, ҳол-аҳвол сўраб кетишди.
Сабрияга энди буларнинг бирортасининг ҳам аҳамияти йўқ эди.
Сабрия қисматига кўниб яшади.
Кундузлари аламдан, кечалари ғамдан кўз ёш тўкиб яшади.
Бор топгани — икки қизи, туғилажак учинчи фарзанди учун азобларга кўниб яшади…
У рози эди қадрланмасликка…
У рози эди севилмасликка…
У рози эди ҳаммасига…
Фақат, фақат фарзандлари тирик етим бўлмасин, отасиз ўсмасин, деди…
Аммо у ўйламаган эдики, фарзандлари тирик етим бўлмаслиги мумкин, аммо ўлим уларни етим қилиб қўйишини асло ўйламаган эди…
Давоми бор…
ШАҲЗОДА САТТОРОВА ✍
❤23🔥3
#Ҳикоя
Қўшни муҳтож бўлмасин..
Бола эдик. Биз кўчиб келган қишлоқ қўриқ ерда барпо қилинган, ҳали қўрғонлар йўқ, уйлар девор уриб тўсилмаган эди. Ўша йили қиш қаттиқ келди, яйдоқ ҳовлимиз четига бир машина кўмир тўктирдик. Бир кўмирки, ҳавасга ёқасиз. Дона-дона, ловуллаб ёнгани билан чўғи саҳаргача бузилмай туради.
Олапар лақабли жуда ҳушёр итимиз бўлиб, одамни тишламас, аммо ҳовлига бегона кирса, акиллаб дунёни бузарди. Бир куни оқшомда қаттиқ ҳурди, акам ташқарига чиқиб кетди. Бироздан кейин қовоғи уюлиб кириб келди. Нима гаплигини сўраган онамга:
– Қўшнимиз Ҳайит хола экан, – деди. – Қўлида эски қоп, товуғимни излаб чиқдим, дейди. Тунов куни ҳам кўриб қолувдим, шунақа баҳона қилди.
Дадам билан онам бир-бирига маъноли қараб қўйишди.
– Биламан, кўмир ўғирлагани чиққан! – дедим мен дадиллашиб. Чунки уюмнинг қўшни томони ҳар куни ўйилиб қолаётганини анчадан бери сезиб юрардик.
– Ўзингдан каттага билиб-билмай маломат қилма, – пўписа қилди онам.
– Рост айтяпти, – гапга қўшилди опам. – Уларникида умуман кўмир йўқ, шунинг учун ҳам...
Дадам вазмин томоқ қирди, ҳаммамиз унга юзландик.
– Уларда кўмир йўқ дегин? Унда яхшилаб эшитволинглар. Бугундан бошлаб кечаси итни бўшатмаймиз. Ким қўшнининг кирганини пайқаб қолса, тезда билдирмай изига қайтсин. То оладиганини олиб кетмагунча чиқмай туринглар, изза бўлмасин.
Онам индамай бош ирғаб тасдиқлади. Бизнинг ҳайронлигимиз юзимизда зоҳир эди шекилли, дадам қўшимча қилди:
– Қўшнинг совуқда дийдираб ўтирса, сенга иссиқ уй татийдими? Қўли юпқалик қилгандирки, кўмир ололмагандир. Муҳтожлик ёмон... Неваралари майда, ёрдам бериш керак.
Шу-шу Ҳайит холанинг кириб-чиқишларига кўз юмиб юравердик. Онам ора-сира ҳеч нарсани билмайдигандай, уларникига пақирни тўлдириб кўмир опчиқадиган бўлди.
Қишдан ҳамма омон чиқди. Кўмир ҳаммага етди.
Ўшандан бери қанча сувлар оқиб ўтди. Ўша одамлар энди йўқ. Ҳайит холанинг “майда” неваралари аллақачон шаҳарда катта одам бўлиб кетишган. Лекин, қачон йўллари тушса, ота уйимизни бир йўқлаб ўтишади. Бувилари васият қилган экан...
😊
⋆｡˚✩🌙✩
Қўшни муҳтож бўлмасин..
Бола эдик. Биз кўчиб келган қишлоқ қўриқ ерда барпо қилинган, ҳали қўрғонлар йўқ, уйлар девор уриб тўсилмаган эди. Ўша йили қиш қаттиқ келди, яйдоқ ҳовлимиз четига бир машина кўмир тўктирдик. Бир кўмирки, ҳавасга ёқасиз. Дона-дона, ловуллаб ёнгани билан чўғи саҳаргача бузилмай туради.
Олапар лақабли жуда ҳушёр итимиз бўлиб, одамни тишламас, аммо ҳовлига бегона кирса, акиллаб дунёни бузарди. Бир куни оқшомда қаттиқ ҳурди, акам ташқарига чиқиб кетди. Бироздан кейин қовоғи уюлиб кириб келди. Нима гаплигини сўраган онамга:
– Қўшнимиз Ҳайит хола экан, – деди. – Қўлида эски қоп, товуғимни излаб чиқдим, дейди. Тунов куни ҳам кўриб қолувдим, шунақа баҳона қилди.
Дадам билан онам бир-бирига маъноли қараб қўйишди.
– Биламан, кўмир ўғирлагани чиққан! – дедим мен дадиллашиб. Чунки уюмнинг қўшни томони ҳар куни ўйилиб қолаётганини анчадан бери сезиб юрардик.
– Ўзингдан каттага билиб-билмай маломат қилма, – пўписа қилди онам.
– Рост айтяпти, – гапга қўшилди опам. – Уларникида умуман кўмир йўқ, шунинг учун ҳам...
Дадам вазмин томоқ қирди, ҳаммамиз унга юзландик.
– Уларда кўмир йўқ дегин? Унда яхшилаб эшитволинглар. Бугундан бошлаб кечаси итни бўшатмаймиз. Ким қўшнининг кирганини пайқаб қолса, тезда билдирмай изига қайтсин. То оладиганини олиб кетмагунча чиқмай туринглар, изза бўлмасин.
Онам индамай бош ирғаб тасдиқлади. Бизнинг ҳайронлигимиз юзимизда зоҳир эди шекилли, дадам қўшимча қилди:
– Қўшнинг совуқда дийдираб ўтирса, сенга иссиқ уй татийдими? Қўли юпқалик қилгандирки, кўмир ололмагандир. Муҳтожлик ёмон... Неваралари майда, ёрдам бериш керак.
Шу-шу Ҳайит холанинг кириб-чиқишларига кўз юмиб юравердик. Онам ора-сира ҳеч нарсани билмайдигандай, уларникига пақирни тўлдириб кўмир опчиқадиган бўлди.
Қишдан ҳамма омон чиқди. Кўмир ҳаммага етди.
Ўшандан бери қанча сувлар оқиб ўтди. Ўша одамлар энди йўқ. Ҳайит холанинг “майда” неваралари аллақачон шаҳарда катта одам бўлиб кетишган. Лекин, қачон йўллари тушса, ота уйимизни бир йўқлаб ўтишади. Бувилари васият қилган экан...
😊
⋆｡˚✩🌙✩
❤22👍6🔥4🏆3
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
44-қисм
Умида кейинги пайтларда онасидан ажралмайдиган бўлиб қолди.
Эсини таниганидан бери доим иш қилиб юрадиган, тез-тез йиғлаб оладиган, отаси томонидан аёвсиз калтакланадиган онасига талпингани талпинган эди.
Гулбаҳор оёғини оқсаб ташлаганича кўчага қўшни қизчалар билан ўйнаб чиқсаям, бориб олиб келарди.
— Онамни олдига турайлик, сингилча, — деб Гулбаҳорни ҳам эркалаб, ўпиб қўярди.
Онасининг уларга қараб, маъюс кулиб туришини кўриб, негадир йиғлагиси келарди. Шу кичкина юрак ҳам айрилиқни сезаётгандек, бесаранжом эди.
Гулбаҳорнинг нафақа пули келган куни Сабрия эрталабдан тинмади.
Сут солиб хамир қорди. Хамири кўпчигунича ошхоналарини супуриб-сидириб олди.
Баҳор ярмидан ошиб, кунлар анча қизиб қолган пайт эди. Ҳовлидаги ўзи эккан иккита дарахтининг тагига ҳам челаклаб сув ташиб келиб қуйди. Атрофига сув сепиб, супуриб олди.
Қуруқ пиёзнинг ўзидан бўлса ҳам, тандирга сомса ёпиш учун ҳаракат бошлади. Тандирни обдон қиздириб, аввал пиёзли сомсаларини, кейин нонларини ёпди.
Кўрганда кўз қувнаб, иштаҳа очиладиган қип-қизил нон ва сомсаларини пишириб олди.
Қайнонаси ҳали ҳам ухлаб ётгани учун қизлари билан ўзи овқатланиб олди.
Кейин уйларини супуриб-сидириб, чангларини артиб чиқди. Икки қизчасини меҳр билан чўмилтириб, тоза-озода кийимчаларини кийдириб қўйди.
Болаларини ухлатиб, бир талай кир ювиб олди. Ҳатто қийналиб бўлса-да, узун сочларини ювиб-тараниб, покланиб олди.
Кун пешиндан оғиб, қайнонаси уйқудан турганидан кейин чой-овқатини бериб, ўзи қизларининг олдига кирди.
Ниҳоятда чарчаганини ва вужудида ғалати бир оғриқ борлигини сезиб, бир оз ором олмоқчи бўлиб қизларининг ёнига чўзилган эди ҳамки, дарвозадан биров чақириб келди.
Қайнонаси ҳеч қачон қарамаслигини билгани учун ҳам ноилож ўзи ташқарига чиқди.
Қия очиқ дарвозадан отининг резина қамчисини ёғоч дастаси билан дарвозани тақиллатиб турган почтальон кўринди.
— Келин, қизингнинг нафақа пулини ол. Эринг шийпонда ичиб ўтирибди. Пулни сўраганди, бермадим. Ўзингга ишлатарсан, келин.
Почтальон амакининг меҳрибончилик билан айтган гапининг ортидан бошига қанча бало келишини ўйлаб, Сабриянинг юраги шувиллаб кетди.
Имзо қўйиб, пулни олиб қолди-ю, уйига олиб кириб, шундоққина токчага қўйди.
Юрагига қил сиғмай, яна ташқарига чиқди.
Қайнонасининг олдига бориб ёлворди:
— Онажон, ўғлингиз келсалар, ўзингиз гаплашинг. Мани мазам бўлмаяпти. Жон онажон, манга қаранг, илтимос.
Қовоқ уйиб ўтирган қайнонасига қараб, Сабриянинг кўнгли баттар хижил бўла бошлади.
Сезганидек, эри оёқда туролмайдиган даражада маст, чайқалиб келарди.
— Ҳў-ў-в, мараз! Нега ҳисобчи пулни манга бермайди? «Хотинингни ўзи олади, эрта-индин кўзи ёриса, ўзига керак бўлади, сан ичиб йўқ қиласан пулни», — деди манга. Сан айтиб қўйгансан: «Эримга бермайлар пулни», — дегансан!
Эрининг важоҳатидан қўрқиб, уйига чопиб кирган Сабрия эшикни ёпишга улгурмади.
Оёқ кийимини ҳам ечмай уйга бостириб кирган эри қизлари ухлаб ётганига ҳам қарамай, Сабрияни ваҳшийларча дўппослади.
Онасининг ожиз инграб, ялинишларидан уйғониб кетган Умида отилиб туриб, отасининг оёғига ёпишди.
— Отажон, урманг онамни, урманг, отажон!
Жаҳл билан оёғини силтаб юборган отаси Умидани тепиб, улоқтириб юборди.
Қизининг боши билан эшикка ёмон урилганини кўриб, унга қараб отилган Сабрия эрининг навбатдаги муштига нишон бўлиб, ҳушидан айрилиб ерга қулади…
Сабрия кўзини очганида, қоронғу хонага деразадан ойнинг ғира-шира ёруғи тушиб турар, атроф жим-жит, тиқ этган шарпа эшитилмас эди.
Унинг бутун танаси зирқираб-қақшар, сал қимирласа, оғриқнинг зўридан нафаси бўғзига тиқилиб қоларди.
Қорнидаги боласи ҳам алланечук безовта, эти пир-пир учиб тургандай сезиларди.
Сабриядан сал нарироқда, ғайритабиий алфозда катта қизи Умида ётар, қўллари онаси томонга узатилган, узун сочлари юзи бўйлаб ёйилганди.
Сабрия оғриқларини ҳам эсидан чиқариб, беихтиёр туриб ўтирди.
Қизининг қўлидан ушлаб силтади.
Қизчанинг ёстиқ устидаги иккинчи қўли шилқ этиб ёнига осилди…
Давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
44-қисм
Умида кейинги пайтларда онасидан ажралмайдиган бўлиб қолди.
Эсини таниганидан бери доим иш қилиб юрадиган, тез-тез йиғлаб оладиган, отаси томонидан аёвсиз калтакланадиган онасига талпингани талпинган эди.
Гулбаҳор оёғини оқсаб ташлаганича кўчага қўшни қизчалар билан ўйнаб чиқсаям, бориб олиб келарди.
— Онамни олдига турайлик, сингилча, — деб Гулбаҳорни ҳам эркалаб, ўпиб қўярди.
Онасининг уларга қараб, маъюс кулиб туришини кўриб, негадир йиғлагиси келарди. Шу кичкина юрак ҳам айрилиқни сезаётгандек, бесаранжом эди.
Гулбаҳорнинг нафақа пули келган куни Сабрия эрталабдан тинмади.
Сут солиб хамир қорди. Хамири кўпчигунича ошхоналарини супуриб-сидириб олди.
Баҳор ярмидан ошиб, кунлар анча қизиб қолган пайт эди. Ҳовлидаги ўзи эккан иккита дарахтининг тагига ҳам челаклаб сув ташиб келиб қуйди. Атрофига сув сепиб, супуриб олди.
Қуруқ пиёзнинг ўзидан бўлса ҳам, тандирга сомса ёпиш учун ҳаракат бошлади. Тандирни обдон қиздириб, аввал пиёзли сомсаларини, кейин нонларини ёпди.
Кўрганда кўз қувнаб, иштаҳа очиладиган қип-қизил нон ва сомсаларини пишириб олди.
Қайнонаси ҳали ҳам ухлаб ётгани учун қизлари билан ўзи овқатланиб олди.
Кейин уйларини супуриб-сидириб, чангларини артиб чиқди. Икки қизчасини меҳр билан чўмилтириб, тоза-озода кийимчаларини кийдириб қўйди.
Болаларини ухлатиб, бир талай кир ювиб олди. Ҳатто қийналиб бўлса-да, узун сочларини ювиб-тараниб, покланиб олди.
Кун пешиндан оғиб, қайнонаси уйқудан турганидан кейин чой-овқатини бериб, ўзи қизларининг олдига кирди.
Ниҳоятда чарчаганини ва вужудида ғалати бир оғриқ борлигини сезиб, бир оз ором олмоқчи бўлиб қизларининг ёнига чўзилган эди ҳамки, дарвозадан биров чақириб келди.
Қайнонаси ҳеч қачон қарамаслигини билгани учун ҳам ноилож ўзи ташқарига чиқди.
Қия очиқ дарвозадан отининг резина қамчисини ёғоч дастаси билан дарвозани тақиллатиб турган почтальон кўринди.
— Келин, қизингнинг нафақа пулини ол. Эринг шийпонда ичиб ўтирибди. Пулни сўраганди, бермадим. Ўзингга ишлатарсан, келин.
Почтальон амакининг меҳрибончилик билан айтган гапининг ортидан бошига қанча бало келишини ўйлаб, Сабриянинг юраги шувиллаб кетди.
Имзо қўйиб, пулни олиб қолди-ю, уйига олиб кириб, шундоққина токчага қўйди.
Юрагига қил сиғмай, яна ташқарига чиқди.
Қайнонасининг олдига бориб ёлворди:
— Онажон, ўғлингиз келсалар, ўзингиз гаплашинг. Мани мазам бўлмаяпти. Жон онажон, манга қаранг, илтимос.
Қовоқ уйиб ўтирган қайнонасига қараб, Сабриянинг кўнгли баттар хижил бўла бошлади.
Сезганидек, эри оёқда туролмайдиган даражада маст, чайқалиб келарди.
— Ҳў-ў-в, мараз! Нега ҳисобчи пулни манга бермайди? «Хотинингни ўзи олади, эрта-индин кўзи ёриса, ўзига керак бўлади, сан ичиб йўқ қиласан пулни», — деди манга. Сан айтиб қўйгансан: «Эримга бермайлар пулни», — дегансан!
Эрининг важоҳатидан қўрқиб, уйига чопиб кирган Сабрия эшикни ёпишга улгурмади.
Оёқ кийимини ҳам ечмай уйга бостириб кирган эри қизлари ухлаб ётганига ҳам қарамай, Сабрияни ваҳшийларча дўппослади.
Онасининг ожиз инграб, ялинишларидан уйғониб кетган Умида отилиб туриб, отасининг оёғига ёпишди.
— Отажон, урманг онамни, урманг, отажон!
Жаҳл билан оёғини силтаб юборган отаси Умидани тепиб, улоқтириб юборди.
Қизининг боши билан эшикка ёмон урилганини кўриб, унга қараб отилган Сабрия эрининг навбатдаги муштига нишон бўлиб, ҳушидан айрилиб ерга қулади…
Сабрия кўзини очганида, қоронғу хонага деразадан ойнинг ғира-шира ёруғи тушиб турар, атроф жим-жит, тиқ этган шарпа эшитилмас эди.
Унинг бутун танаси зирқираб-қақшар, сал қимирласа, оғриқнинг зўридан нафаси бўғзига тиқилиб қоларди.
Қорнидаги боласи ҳам алланечук безовта, эти пир-пир учиб тургандай сезиларди.
Сабриядан сал нарироқда, ғайритабиий алфозда катта қизи Умида ётар, қўллари онаси томонга узатилган, узун сочлари юзи бўйлаб ёйилганди.
Сабрия оғриқларини ҳам эсидан чиқариб, беихтиёр туриб ўтирди.
Қизининг қўлидан ушлаб силтади.
Қизчанинг ёстиқ устидаги иккинчи қўли шилқ этиб ёнига осилди…
Давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
❤56😢43🔥4
Forwarded from ШАҲЗОДАнгиз ёзди…
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
45-қисм
— Қизиммм… Умидааа… Болам…
Сокин тунни ёриб, Сабриянинг аччиқ фарёди эшитилди.
Ҳайтовур, бу сафар қайнукасига инсоф бериб, югуриб келди. Ёки акасининг қилган ваҳшийлигидан қўрқиб, ухламай ўтирганмиди — югуриб келиб, Умидани қўлига кўтарганча ташқарига чопиб чиқди.
— Онаааа! Она, бу ёққа қаранг!..
Йигитчанинг йиғи аралаш зорланиб чақиришига ён қўшниси — Сабрия билан бирга ишлаган, унинг ҳол-аҳволидан тез-тез хабар олиб турган қўшни опаси ва эри бу сафар ҳам ёрдамга чопиб келишди.
— Янгaнг қани? — опасининг саволига йиғлаб, Умидани силкилаб турган йигитча ҳеч нарса деёлмади.
Шошиб уйга кирган қўшни опа яна югуриб чиқди. Кўзларида саросима ва ваҳм билан:
— Дадаси, Сабриянинг дарди бошланган, аҳволи оғир. Кайвони момони олиб келинг!
Эри дарвозадан югуриб чиқиб кетиши билан, Умидани қўлига олиб, йигитчага тайинлади:
— Онангни уйғотиб чиқ. Буларнинг ҳаммасининг аҳволи оғир. Гулбаҳор ҳам ухлаб ётибдими, ҳушидан кетганми — билиб бўлмайди. Чоп, тез бор, укажон, онангни олиб чиқ!
Ҳалиям йиғлаб турган кап-катта йигит онаси ётган уйнинг эшигини шахт билан очиб кириб кетди.
Умидани уйга олиб кириб ётқизгач, Сабрияга қараб, аҳволи аянчли эканини кўрган қўшни опасининг ҳам юрагига қўрқув тушди.
«Ҳеч йўқ, Гулбаҳор яхшимикин?» — деб, кўрпачасиз, қоқ гиламда юмалаб ётган қизчани уйғотмоқчи бўлди.
Опаси кўтармоқчи бўлганига чўчиб уйғонган қизча:
— Апа… Аппа… Анашон… Анааа… — деб ҳиққиллаганча, дуч келган томонга қараб эмаклай бошлади.
— Гулбаҳор, ке, қизим, ўзимга кел…
Қизча қаттиқ қўрққан экан. Қўшни опасининг бағрига суқулиб, кўзларини қаттиқ юмди.
Ўзига қўшни бўлиб келин бўлиб тушган, сочлари узун, чиройли, ўзи ундан ҳам сулув бу ёшгина келинчакнинг дарду ҳасратларини йиллар давомида бирга тортиб келаётган қўшни опа ортиқ чидай олмади.
Гулбаҳорнинг юзига юзини қўйиб, гоҳ Сабрияни, гоҳ ҳамон ҳушсиз ётган Умиданинг бошини силаб, хўнграб йиғлади.
Сабриянинг қайнукаси эшикдан кириб, тўс-тўполон бўлиб ётган уйга қаради.
Бир ёнда абгор аҳволда ётган янгаси…
Бир ёнда юзлари қонга беланган Умида…
Бир ёнда Гулбаҳорни қучоқлаб, хўнграб йиғлаётган қўшни опа…
У ҳам қўшилиб йиғлади.
«Онамни олиб келолмадим», — дегандек бошини эгиб, келиб яна Умидани қўлига олди.
Ташқарида ғала-ғовур бўлиб, бир неча эркак ва аёлнинг овози эшитилди.
Шийпонда болаларга энагалик қиладиган кайвони момо ва унинг марказда ишлайдиган, машинаси бор ўғлини етаклаб келган қўшни эркак югурганидан ҳансираб кириб келди.
Момо Сабрияда ҳам, Умидада ҳам ҳаёт нишонасини сезмай, бошини кўтарди.
Атрофдагиларга афсус ва даҳшат билан қаради…
Давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА✍
45-қисм
— Қизиммм… Умидааа… Болам…
Сокин тунни ёриб, Сабриянинг аччиқ фарёди эшитилди.
Ҳайтовур, бу сафар қайнукасига инсоф бериб, югуриб келди. Ёки акасининг қилган ваҳшийлигидан қўрқиб, ухламай ўтирганмиди — югуриб келиб, Умидани қўлига кўтарганча ташқарига чопиб чиқди.
— Онаааа! Она, бу ёққа қаранг!..
Йигитчанинг йиғи аралаш зорланиб чақиришига ён қўшниси — Сабрия билан бирга ишлаган, унинг ҳол-аҳволидан тез-тез хабар олиб турган қўшни опаси ва эри бу сафар ҳам ёрдамга чопиб келишди.
— Янгaнг қани? — опасининг саволига йиғлаб, Умидани силкилаб турган йигитча ҳеч нарса деёлмади.
Шошиб уйга кирган қўшни опа яна югуриб чиқди. Кўзларида саросима ва ваҳм билан:
— Дадаси, Сабриянинг дарди бошланган, аҳволи оғир. Кайвони момони олиб келинг!
Эри дарвозадан югуриб чиқиб кетиши билан, Умидани қўлига олиб, йигитчага тайинлади:
— Онангни уйғотиб чиқ. Буларнинг ҳаммасининг аҳволи оғир. Гулбаҳор ҳам ухлаб ётибдими, ҳушидан кетганми — билиб бўлмайди. Чоп, тез бор, укажон, онангни олиб чиқ!
Ҳалиям йиғлаб турган кап-катта йигит онаси ётган уйнинг эшигини шахт билан очиб кириб кетди.
Умидани уйга олиб кириб ётқизгач, Сабрияга қараб, аҳволи аянчли эканини кўрган қўшни опасининг ҳам юрагига қўрқув тушди.
«Ҳеч йўқ, Гулбаҳор яхшимикин?» — деб, кўрпачасиз, қоқ гиламда юмалаб ётган қизчани уйғотмоқчи бўлди.
Опаси кўтармоқчи бўлганига чўчиб уйғонган қизча:
— Апа… Аппа… Анашон… Анааа… — деб ҳиққиллаганча, дуч келган томонга қараб эмаклай бошлади.
— Гулбаҳор, ке, қизим, ўзимга кел…
Қизча қаттиқ қўрққан экан. Қўшни опасининг бағрига суқулиб, кўзларини қаттиқ юмди.
Ўзига қўшни бўлиб келин бўлиб тушган, сочлари узун, чиройли, ўзи ундан ҳам сулув бу ёшгина келинчакнинг дарду ҳасратларини йиллар давомида бирга тортиб келаётган қўшни опа ортиқ чидай олмади.
Гулбаҳорнинг юзига юзини қўйиб, гоҳ Сабрияни, гоҳ ҳамон ҳушсиз ётган Умиданинг бошини силаб, хўнграб йиғлади.
Сабриянинг қайнукаси эшикдан кириб, тўс-тўполон бўлиб ётган уйга қаради.
Бир ёнда абгор аҳволда ётган янгаси…
Бир ёнда юзлари қонга беланган Умида…
Бир ёнда Гулбаҳорни қучоқлаб, хўнграб йиғлаётган қўшни опа…
У ҳам қўшилиб йиғлади.
«Онамни олиб келолмадим», — дегандек бошини эгиб, келиб яна Умидани қўлига олди.
Ташқарида ғала-ғовур бўлиб, бир неча эркак ва аёлнинг овози эшитилди.
Шийпонда болаларга энагалик қиладиган кайвони момо ва унинг марказда ишлайдиган, машинаси бор ўғлини етаклаб келган қўшни эркак югурганидан ҳансираб кириб келди.
Момо Сабрияда ҳам, Умидада ҳам ҳаёт нишонасини сезмай, бошини кўтарди.
Атрофдагиларга афсус ва даҳшат билан қаради…
Давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
😢53❤37🔥1
БАЙРАМ СОВҒАСИ ✍
Баҳорнинг илк кунлари — аёлларнинг баҳордай очилиб, кўнгли тўлиб, меҳр-муҳаббатга сазовор бўладиган кунларидир.
Чунки бу кунларда хотин-қизларни қадрлаш куни — 8 Март байрам сифатида нишонланади.
Турмуш қурганига саккиз йил бўлган, икки қиз, бир ўғил кўрган аёл шу кунларда биринчи марта эрига араз қилди…
Нимаймиш, эри бирор марта гул совға қилмаганмиш.
Саккиз йил олдин тўйига олган гул эмиш.
Эри «у дедиям» кўнмади, «бу дедиям» кўнмади.
Қовоғини Ургут тоғларининг тепасидаги булутлардай осилтириб, хўмрайиб кузатди эрини ишга.
Эрини ишга кузатди-ю, арази ҳам эсидан чиқиб, уй юмушларига ундаб кетди.
Кечки пайт эри ошни яхши кўриши эсига тушиб, зиғир ёғи, лазер гуручга серсабзи қилиб ош қилди.
Ошга дам бериб, тагини пасайтириб, кўчада шундоққина деразанинг олдида ўйнаб ўтирган болаларини олиб киргани кўчага чиқди.
Уйи биринчи қаватда бўлгани учун болалари тез-тез кўчага чиқаверишади.
Кўча бошида ишдан қайтаётган эри кўринди.
Икки қизи отаси томон югуриб кетди.
Икки қизига иккита қўғирчоқ тутқазган отаси ўғлини ҳам қуруқ қўймай, олган машиначасини қўлида кўтариб келарди.
Аёл яқинлашиб қолган отасига ўғлини ҳам қўйиб юборди.
Ҳам ўғлини, ҳам машиначасини, ҳам қўлидаги елим сумкани кўтарган эри ғижимланган пакетни хотинига узатди.
— Қара, ғижимланиб кетмасин. Санга гул олгандим. Байраминг билан, онаси…
— Қани гул?
Аёл худди гул орқадан ўзи юриб келаётгандек, эрининг орқасига қаради.
— Қаёққа қараябсан? Пакетда гул, — деди эри, қилган ишидан хурсанд бўлиб, жилмайиб турарди.
Бир даста табиий, ҳидлари гуркираб турган гул кутган аёл пакетдаги тўрт дона қип-қизил сунъий атиргулни кўриб, анқайиб қолди…
— Бу гул бечорани нега пакетга солдингиз, яна тескари солгансиз, — деди аёл нима дейишини билмай.
— Қўшнилар кўради, уят бўлади, хотин. Уйга оласан. Юрийлар, энди уйга кирайлик.
Уйга кириб, гулни пакетдан чиқарган аёл барглари шалпайиб, дастаси қийшайиб кетган гулларни бағрига босиб, хўрсинди…
— Гул демайин ҳам қолай-да, ман.
Шу гулнинг пулига бир кило гўшт берарди.
Бу гул бечора ҳам шунча хор бўлмас эди, — деди шалвирабгина аёл.
— Ана, энди ўзингга келдинг, хотин, — деди эри.
— Катта раҳмат, шунча қилганингиз учун ҳам, — ошхонадан аёлнинг миннатдор овози-ю, капгирнинг тарақлаши билан бирга гуп этиб ошнинг хушбўй ҳиди келди.
ШАХЗОДА САТТОРОВА
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Баҳорнинг илк кунлари — аёлларнинг баҳордай очилиб, кўнгли тўлиб, меҳр-муҳаббатга сазовор бўладиган кунларидир.
Чунки бу кунларда хотин-қизларни қадрлаш куни — 8 Март байрам сифатида нишонланади.
Турмуш қурганига саккиз йил бўлган, икки қиз, бир ўғил кўрган аёл шу кунларда биринчи марта эрига араз қилди…
Нимаймиш, эри бирор марта гул совға қилмаганмиш.
Саккиз йил олдин тўйига олган гул эмиш.
Эри «у дедиям» кўнмади, «бу дедиям» кўнмади.
Қовоғини Ургут тоғларининг тепасидаги булутлардай осилтириб, хўмрайиб кузатди эрини ишга.
Эрини ишга кузатди-ю, арази ҳам эсидан чиқиб, уй юмушларига ундаб кетди.
Кечки пайт эри ошни яхши кўриши эсига тушиб, зиғир ёғи, лазер гуручга серсабзи қилиб ош қилди.
Ошга дам бериб, тагини пасайтириб, кўчада шундоққина деразанинг олдида ўйнаб ўтирган болаларини олиб киргани кўчага чиқди.
Уйи биринчи қаватда бўлгани учун болалари тез-тез кўчага чиқаверишади.
Кўча бошида ишдан қайтаётган эри кўринди.
Икки қизи отаси томон югуриб кетди.
Икки қизига иккита қўғирчоқ тутқазган отаси ўғлини ҳам қуруқ қўймай, олган машиначасини қўлида кўтариб келарди.
Аёл яқинлашиб қолган отасига ўғлини ҳам қўйиб юборди.
Ҳам ўғлини, ҳам машиначасини, ҳам қўлидаги елим сумкани кўтарган эри ғижимланган пакетни хотинига узатди.
— Қара, ғижимланиб кетмасин. Санга гул олгандим. Байраминг билан, онаси…
— Қани гул?
Аёл худди гул орқадан ўзи юриб келаётгандек, эрининг орқасига қаради.
— Қаёққа қараябсан? Пакетда гул, — деди эри, қилган ишидан хурсанд бўлиб, жилмайиб турарди.
Бир даста табиий, ҳидлари гуркираб турган гул кутган аёл пакетдаги тўрт дона қип-қизил сунъий атиргулни кўриб, анқайиб қолди…
— Бу гул бечорани нега пакетга солдингиз, яна тескари солгансиз, — деди аёл нима дейишини билмай.
— Қўшнилар кўради, уят бўлади, хотин. Уйга оласан. Юрийлар, энди уйга кирайлик.
Уйга кириб, гулни пакетдан чиқарган аёл барглари шалпайиб, дастаси қийшайиб кетган гулларни бағрига босиб, хўрсинди…
— Гул демайин ҳам қолай-да, ман.
Шу гулнинг пулига бир кило гўшт берарди.
Бу гул бечора ҳам шунча хор бўлмас эди, — деди шалвирабгина аёл.
— Ана, энди ўзингга келдинг, хотин, — деди эри.
— Катта раҳмат, шунча қилганингиз учун ҳам, — ошхонадан аёлнинг миннатдор овози-ю, капгирнинг тарақлаши билан бирга гуп этиб ошнинг хушбўй ҳиди келди.
ШАХЗОДА САТТОРОВА
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27👍7🔥1
ХАЙРЛИ ТУН ҳаммага .
Мароқли ҳордиқ , ширин туш , ҳаловатли тун ҳамроҳингиз бўлсин .👍❤️
Мароқли ҳордиқ , ширин туш , ҳаловатли тун ҳамроҳингиз бўлсин .👍❤️
❤12🥰2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🥰АССАЛОМУ АЛАЙКУМ!
💐 АЛЛОҲ 😀 🦋
💐 БУГУНГИ 🌸 🦋
💐 КУНИНГИЗНИ 🌸 🦋
💐 БАРОКАТЛИ, 😀 🦋
💐 ФАЙЗЛИ 😀 🦋
💐 ҚИЛСИН! 😀 🦋
🌤 ХАЙРЛИ ТОНГ! 🌤️
Яқинларга Улашинг.. 🌸
Каналимизга обуна
бўлинг👇💖
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
💐 АЛЛОҲ 😀 🦋
💐 БУГУНГИ 🌸 🦋
💐 КУНИНГИЗНИ 🌸 🦋
💐 БАРОКАТЛИ, 😀 🦋
💐 ФАЙЗЛИ 😀 🦋
💐 ҚИЛСИН! 😀 🦋
🌤 ХАЙРЛИ ТОНГ! 🌤️
Яқинларга Улашинг.. 🌸
Каналимизга обуна
бўлинг👇💖
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1
АААССАЛОМУ АААЛАЙКУМ
Меҳрибонларим , қадрдонларим , диляқинларим . Ҳамма зўрми .
Бугунги дам олиш кунида эрталабки уйқуни мазза қилиб оволдизми .
Энди режалаган ишларингизга ундаб кеттизми .
Мазза ҳаво бўляптия , эрталаб салқин , кундузи иссиқ .
Талаба қизчаларни жонини қадрига боргани енгил ёпинчиғини оволган , юпун кийинган олифтароғи елкасини силаб қўяди , худди исинадигандек .
Жони соғ бўлсин ёшларни .
Пахта терими авжида хозир .
Кўп ўртоқларим пахта теришяпти . Мехнатларини роҳатини кўришсин , илоҳим .
Об ҳаво туриб берса , ҳосилни йиғиб олгунча , зўр бўларди .
Кунингиз хайрли ўтсин азизларим ШАХЗОДАнгиз сиз билан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Меҳрибонларим , қадрдонларим , диляқинларим . Ҳамма зўрми .
Бугунги дам олиш кунида эрталабки уйқуни мазза қилиб оволдизми .
Энди режалаган ишларингизга ундаб кеттизми .
Мазза ҳаво бўляптия , эрталаб салқин , кундузи иссиқ .
Талаба қизчаларни жонини қадрига боргани енгил ёпинчиғини оволган , юпун кийинган олифтароғи елкасини силаб қўяди , худди исинадигандек .
Жони соғ бўлсин ёшларни .
Пахта терими авжида хозир .
Кўп ўртоқларим пахта теришяпти . Мехнатларини роҳатини кўришсин , илоҳим .
Об ҳаво туриб берса , ҳосилни йиғиб олгунча , зўр бўларди .
Кунингиз хайрли ўтсин азизларим ШАХЗОДАнгиз сиз билан
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍7🔥3❤2
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍ .
46 - қисм
Атрофдагилар кайвони момонинг умидсиз нигоҳларидан даҳшатга тушиб бир зум жим бўлиб қолишди .
Шунчалик сукунат тушдики , борлиқ ғамга чўккандек .
Биринчи бўлиб ўзига келган момонинг ўғли шошиб онасига яқинлашди ,
---- Онажон , биламан Сабрияни яхши кўрасиз , ҳозир ҳаяжонланиб қолдингиз .
Унга сизнинг ёрдамингиз керак .
Уни касалхонага олиб борамиз , Умидани хам .
Шифокорлар яхши қарашади , бўлинг , Она Сабрияни мошинага олиб чиқайлик .
Момо кўзларига тошиб чиққан надомат ёшларини сидириб ташлади .
Ўғлининг сўзларидан куч олиб , қўшни келин билан уйга кириб Сабрияни кийинтириб , тайёрлашди .
Момо касалхонага кетишдан олдин Сабриянинг қайнонасини олдига кирди .
Бошини кўрпа билан ёпиб олган қайнона қимир этмасди .
Момо бориб кўрпани унинг устидан юлқиб тортиб олди .
Кўзларини катта катта очиб қараган , яланг бошидаги сочи алвастининг сочидек патак бўлиб ёйилиб ётган аёлга нафрат билан қаради момо ,
---- Гулдек келинни хор қилдинг , адо қилдинг .
Сенларга Аллоҳ кифоя қилсин . Тфу сендек аёлга .
Момо ортиқ гапира олмади .
Кўзини лўқ қилиб , ҳайкалдек қотиб турган қайнонага жирканиш билан қараб уйдан чиқиб кетди .
Сабрия ва икки қизини олиб қўшни эркак билан ўғлининг мошинасида касалхонага жўнаган момо уларнинг бағрига босиб кетар экан , танаси иссиқ эканлигидан бир оз таскин топди ....
---- Сабрия , исми жисмига мос сабрли қизим , бир оз чида болам .
Сен ўлмаслигинг керак . Кун кўриб , рўшнолик кўрмадинг қизим .
Норасида гўдакларинг учун ҳам ўлмаслигинг керак , яша қизим умринг узоқ бўлсин , яшагин .
Момонинг сўзларидан сўнг Сабриянинг кўзларидан икки томчи захардек аччиқ ёш думалаб қулоғининг ортига ўтиб кетди .
Ўзи бир титраб , кўкси босқондек кўтарилиб туша бошлади ....
давоми бор ...
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
46 - қисм
Атрофдагилар кайвони момонинг умидсиз нигоҳларидан даҳшатга тушиб бир зум жим бўлиб қолишди .
Шунчалик сукунат тушдики , борлиқ ғамга чўккандек .
Биринчи бўлиб ўзига келган момонинг ўғли шошиб онасига яқинлашди ,
---- Онажон , биламан Сабрияни яхши кўрасиз , ҳозир ҳаяжонланиб қолдингиз .
Унга сизнинг ёрдамингиз керак .
Уни касалхонага олиб борамиз , Умидани хам .
Шифокорлар яхши қарашади , бўлинг , Она Сабрияни мошинага олиб чиқайлик .
Момо кўзларига тошиб чиққан надомат ёшларини сидириб ташлади .
Ўғлининг сўзларидан куч олиб , қўшни келин билан уйга кириб Сабрияни кийинтириб , тайёрлашди .
Момо касалхонага кетишдан олдин Сабриянинг қайнонасини олдига кирди .
Бошини кўрпа билан ёпиб олган қайнона қимир этмасди .
Момо бориб кўрпани унинг устидан юлқиб тортиб олди .
Кўзларини катта катта очиб қараган , яланг бошидаги сочи алвастининг сочидек патак бўлиб ёйилиб ётган аёлга нафрат билан қаради момо ,
---- Гулдек келинни хор қилдинг , адо қилдинг .
Сенларга Аллоҳ кифоя қилсин . Тфу сендек аёлга .
Момо ортиқ гапира олмади .
Кўзини лўқ қилиб , ҳайкалдек қотиб турган қайнонага жирканиш билан қараб уйдан чиқиб кетди .
Сабрия ва икки қизини олиб қўшни эркак билан ўғлининг мошинасида касалхонага жўнаган момо уларнинг бағрига босиб кетар экан , танаси иссиқ эканлигидан бир оз таскин топди ....
---- Сабрия , исми жисмига мос сабрли қизим , бир оз чида болам .
Сен ўлмаслигинг керак . Кун кўриб , рўшнолик кўрмадинг қизим .
Норасида гўдакларинг учун ҳам ўлмаслигинг керак , яша қизим умринг узоқ бўлсин , яшагин .
Момонинг сўзларидан сўнг Сабриянинг кўзларидан икки томчи захардек аччиқ ёш думалаб қулоғининг ортига ўтиб кетди .
Ўзи бир титраб , кўкси босқондек кўтарилиб туша бошлади ....
давоми бор ...
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
😢32🔥25❤18🤔2
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍ .
47 - қисм .
Сабриялар кетиб жим - жит бўлиб қолган ҳовлидан чиқиб кетаётган қўшни опа ортига ўгирилди .
Супа четида бошини чангаллаб қайнука ўтирарди .
Қўшни изига қайтиб йигитчани олдига келди ,
--- Ука , юргин бир жойга бориб келамиз , - деди .
Бошини кўтариб опасига қараган йигитнинг кўзлари ёшли эди .
У бу уйда бўлаётган ишлар нотўғри эканини сезиб , дили оғрий бошлаганди .
--- Сабрия янгангни ота онасиникига бориб , хабар бериб келамиз .
Айтмасак бўлмайди ахир ,- савол назари билан қараб турган укага деди , у .
Момо Сабриянинг юраги устига оҳиста қўлини қўйди Пичирлаб калима қайтариб дуо ўқишни бошлади .
Олди ўриндиқда Гулбаҳорни қўйнига олиб ўтирган қўшни эркак саросима билан момога қаради , у изтиробдан қизариб , бўғриқиб кетган эди .
Машинасини бор тезликда ҳайдаб кетаётган момонинг ўғли ҳам тез тез билаклари билан кўзини артиб қўяр , бир вақтлар қишлоқнинг олди сулув қизи бўлган , не не йигитларни доғда қолдирган қизнинг тақдири бунчалик аянчли бўлгани, бир ожизанинг хўрланиши алам қилиб , унинг эридан ич ичидан нафратланиб борарди .
Шифохонага етиб бориб Сабрияни ва болаларни шифокорларга топширишди .
Шифокор чиқиб Гулбахор яхши эканини , Сабрия ва Умиданинг аҳволи оғирлигини билдириб ,
---Яқинларини чақиринг ,
Катта қизи бошидан қаттиқ жароҳат олиб , чуқур кома ҳолатига тушганини билдиришимиз керак . Ҳомилани жарроҳлик йўли билан туғдириб олишимиз керак дейишди .
Момонинг ўғли энди ортига қайтмоқчи эди Сабриянинг отаси билан , хавотирдан юролмай қолган онасини қўлтиқлаб олган укаси эшикдан кириб келишди .
Онаси икки қадам наридан момога қўлини чўзиб зорланди ,
---- Момоси , қизимм , қизларим яхшими .
Момонинг жаҳли чиқиб кетди .
--- Ҳай она бўлмай қолгур , кўзларинг кўр эдими .
Гўдак ҳолида турмушга бердинг , ҳимоя қилсанг бўлмасмиди , - момонинг изтироб билан айтган ҳақ сўзлари ўқдек теккан аёл чўккалаб қолди .
Ўғли онасини ўриндиққа ўтирғизди .
Ота ҳам серрайиб қолган , касалхона йўлагидаги сукунат қандайдир ваҳимали эди .
Умидвор нигоҳлар шифокорлар кириб кетган эшикка қадалган , юраклар эзгин эди .
Маълум вақт ўтиб эшик очилиб , оғир қадамлар билан шифокор кўринди .
--- Бола туғулди , ўғил бола ўртача яхши .
Онанинг эса аҳволи ниҳоятда оғир .
Унга берилган зарбалар оғир оқибатли жароҳатлар етказган .
Жигари эзилган , талоқ ёрилиб кетган .
Бош мия ёрила синган ,
Бир қўли ва чаноқ сон суяги ҳам , бурун суяги ҳам синган .
Ожиза аёлга жуда кўп синиш жароҳатлари етказилган .
Хуллас бу аёл кимдир томонидан қаттиқ калтакланган .
Биз маъсул жойларга хабар беришга мажбурмиз .
Шифокорнинг сўзларидан кейин Сабриянинг отаси оғир хўрсинди .
Онасининг пиққиллаб йиғлаши шифокорнинг давомли сўзидан кейин баралла йиғига айланди ...
--- Бемордан умид йўқ , ҳамма нарсага тайёр туринг . Биз қўлимиздан келганини қиламиз ...
Шифокор ўтинчли нигоҳларга дош беролмай бошини эгиб ичкарига кириб кетди .
Озгина вақтдан сўнг шифокорлар югургилаб қолишди .
Ёшгини шифокор йигит чиқиб Сабриянинг отасини олдига келди ,
---Ота қизинггиз сизларни сўраяпти ,- у бесаранжом кўзларини олиб қочди .
Сабриянинг онаси эшикка қараб интилди . Ортидан отаси кирди .
Катта , кенг жонлантириш бўлимида баланд , турли ускуналарга уланган ётоқда кичгинагина бўлиб Сабрия ётарди .
Кўкарган кўзлари юмуқ , бир оз шишган юзлари оппоқ , лаблари лорсиллаб ёрилиб кетган , кўкариброқ қолган эди .
---Онажон , отажон , келдингизми ,- оғир , оғир нафас оларди у .
Онаси йиғлаганча қизининг юзларини силади .
--- Қизимм ,- айрилиқнинг залворини сезган она йиғидан бўғилиб қолди .
---Онажон мандан рози бўлинглар , ман сизлардан розиман .
---Сабрия қизимм , бадбахт отангни кечир боламм , -отаси қизининг қўлини маҳкам ушлади .
---Сабриянинг кўзлари ярқ этиб очилди , кўзларидаги ҳаётга бўлган сўнги умид шуълалари ҳам сўна бошлади ...
---Отажон , ёлғиз ўтинчим болаларим мендек хор бўлишмасин .
Сабриянинг сўнги сўзлари эшитилмай қолди .
Ускунанинг аянчли чийиллаши билан бирга онанинг фарёди кўкка ўрлади ...
Сабрли кўзлар мангуга юмилди ...
давоми бор ....
47 - қисм .
Сабриялар кетиб жим - жит бўлиб қолган ҳовлидан чиқиб кетаётган қўшни опа ортига ўгирилди .
Супа четида бошини чангаллаб қайнука ўтирарди .
Қўшни изига қайтиб йигитчани олдига келди ,
--- Ука , юргин бир жойга бориб келамиз , - деди .
Бошини кўтариб опасига қараган йигитнинг кўзлари ёшли эди .
У бу уйда бўлаётган ишлар нотўғри эканини сезиб , дили оғрий бошлаганди .
--- Сабрия янгангни ота онасиникига бориб , хабар бериб келамиз .
Айтмасак бўлмайди ахир ,- савол назари билан қараб турган укага деди , у .
Момо Сабриянинг юраги устига оҳиста қўлини қўйди Пичирлаб калима қайтариб дуо ўқишни бошлади .
Олди ўриндиқда Гулбаҳорни қўйнига олиб ўтирган қўшни эркак саросима билан момога қаради , у изтиробдан қизариб , бўғриқиб кетган эди .
Машинасини бор тезликда ҳайдаб кетаётган момонинг ўғли ҳам тез тез билаклари билан кўзини артиб қўяр , бир вақтлар қишлоқнинг олди сулув қизи бўлган , не не йигитларни доғда қолдирган қизнинг тақдири бунчалик аянчли бўлгани, бир ожизанинг хўрланиши алам қилиб , унинг эридан ич ичидан нафратланиб борарди .
Шифохонага етиб бориб Сабрияни ва болаларни шифокорларга топширишди .
Шифокор чиқиб Гулбахор яхши эканини , Сабрия ва Умиданинг аҳволи оғирлигини билдириб ,
---Яқинларини чақиринг ,
Катта қизи бошидан қаттиқ жароҳат олиб , чуқур кома ҳолатига тушганини билдиришимиз керак . Ҳомилани жарроҳлик йўли билан туғдириб олишимиз керак дейишди .
Момонинг ўғли энди ортига қайтмоқчи эди Сабриянинг отаси билан , хавотирдан юролмай қолган онасини қўлтиқлаб олган укаси эшикдан кириб келишди .
Онаси икки қадам наридан момога қўлини чўзиб зорланди ,
---- Момоси , қизимм , қизларим яхшими .
Момонинг жаҳли чиқиб кетди .
--- Ҳай она бўлмай қолгур , кўзларинг кўр эдими .
Гўдак ҳолида турмушга бердинг , ҳимоя қилсанг бўлмасмиди , - момонинг изтироб билан айтган ҳақ сўзлари ўқдек теккан аёл чўккалаб қолди .
Ўғли онасини ўриндиққа ўтирғизди .
Ота ҳам серрайиб қолган , касалхона йўлагидаги сукунат қандайдир ваҳимали эди .
Умидвор нигоҳлар шифокорлар кириб кетган эшикка қадалган , юраклар эзгин эди .
Маълум вақт ўтиб эшик очилиб , оғир қадамлар билан шифокор кўринди .
--- Бола туғулди , ўғил бола ўртача яхши .
Онанинг эса аҳволи ниҳоятда оғир .
Унга берилган зарбалар оғир оқибатли жароҳатлар етказган .
Жигари эзилган , талоқ ёрилиб кетган .
Бош мия ёрила синган ,
Бир қўли ва чаноқ сон суяги ҳам , бурун суяги ҳам синган .
Ожиза аёлга жуда кўп синиш жароҳатлари етказилган .
Хуллас бу аёл кимдир томонидан қаттиқ калтакланган .
Биз маъсул жойларга хабар беришга мажбурмиз .
Шифокорнинг сўзларидан кейин Сабриянинг отаси оғир хўрсинди .
Онасининг пиққиллаб йиғлаши шифокорнинг давомли сўзидан кейин баралла йиғига айланди ...
--- Бемордан умид йўқ , ҳамма нарсага тайёр туринг . Биз қўлимиздан келганини қиламиз ...
Шифокор ўтинчли нигоҳларга дош беролмай бошини эгиб ичкарига кириб кетди .
Озгина вақтдан сўнг шифокорлар югургилаб қолишди .
Ёшгини шифокор йигит чиқиб Сабриянинг отасини олдига келди ,
---Ота қизинггиз сизларни сўраяпти ,- у бесаранжом кўзларини олиб қочди .
Сабриянинг онаси эшикка қараб интилди . Ортидан отаси кирди .
Катта , кенг жонлантириш бўлимида баланд , турли ускуналарга уланган ётоқда кичгинагина бўлиб Сабрия ётарди .
Кўкарган кўзлари юмуқ , бир оз шишган юзлари оппоқ , лаблари лорсиллаб ёрилиб кетган , кўкариброқ қолган эди .
---Онажон , отажон , келдингизми ,- оғир , оғир нафас оларди у .
Онаси йиғлаганча қизининг юзларини силади .
--- Қизимм ,- айрилиқнинг залворини сезган она йиғидан бўғилиб қолди .
---Онажон мандан рози бўлинглар , ман сизлардан розиман .
---Сабрия қизимм , бадбахт отангни кечир боламм , -отаси қизининг қўлини маҳкам ушлади .
---Сабриянинг кўзлари ярқ этиб очилди , кўзларидаги ҳаётга бўлган сўнги умид шуълалари ҳам сўна бошлади ...
---Отажон , ёлғиз ўтинчим болаларим мендек хор бўлишмасин .
Сабриянинг сўнги сўзлари эшитилмай қолди .
Ускунанинг аянчли чийиллаши билан бирга онанинг фарёди кўкка ўрлади ...
Сабрли кўзлар мангуга юмилди ...
давоми бор ....
😢56❤30🔥18👍3
Forwarded from Gulnoza Abdullayeva
Oqidim ich ichimdan siqilib ezilib oqidim bu bir asar ln hayotdan olingan asar qachongacha odamla nima didi dip yashimiza nimaga faqat sabr qilish sabriyam chegarasi borku. Sabrga arzidigan oila un sabr qilish bomasa tupurish kk. Hammasidan kechish kk nimaga qizini uzatgandan keyin ota ona begonlashadi nimaga qiz bolani ozini uyi bomidi. Obunachilar bu shunchaki hikoyamas balki bizaga dars bosin sizam manam farzand tarbiya qivomiza ogillarimizaga ayolini farzandlarini omonatligini orgatilik. Qizlarimiza iffati or nomusi ozini fikrini bemalol etishini orgatilik.
❤21💯12😢3
Таъзим Сенга, азиз муаллим
Илк устозларимдир падарим, волидам,
Бўлишимни исташганди энг яхши одам.
Ўтди бу оламдан бузрукворим отам,
Кетди Дорулбақога жаннатим онам.
Кетишди бир- бир севимли устозларим,
Мен учун қадрли, табаррук, мумтозларим.
Алифбони ўргатган Розия опам,
Қалбимдасиз Сафармат, Ўринбой акам.
Тарбиянгиз боис виждоним ҳакам.
Узоқ яшайверинг, Сиз-- Қумрижон опам,
Сизлар ота- онам каби азиз, муҳтарам,
Рухсорингиз кўз олдимда ҳали ҳам,
Этдингиз сиз одамийлик илмини инъом,
Ёзолмадим ҳар бирингиз номма- ном.
Яшаяпсиз қалбимнмнг тўрида мудом.
Сизнинг шаънингизга энг ширин калом,
Оз эрур кўрсатсам қанча эҳтиром.
Қалбингизда меҳрингиз мўл, сўзингиз ҳалим,
Ранж чекиб, бердингиз тарбия, таълим.
Зиёкор, фидокор, доно муаллим
Бунча қадрлисиз севимли устозларим,
Қадрлисиз юрагимдан жой олганларим,
Пок руҳингиз олдида қиламан таъзим.
Зайнаб Раззоқова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Илк устозларимдир падарим, волидам,
Бўлишимни исташганди энг яхши одам.
Ўтди бу оламдан бузрукворим отам,
Кетди Дорулбақога жаннатим онам.
Кетишди бир- бир севимли устозларим,
Мен учун қадрли, табаррук, мумтозларим.
Алифбони ўргатган Розия опам,
Қалбимдасиз Сафармат, Ўринбой акам.
Тарбиянгиз боис виждоним ҳакам.
Узоқ яшайверинг, Сиз-- Қумрижон опам,
Сизлар ота- онам каби азиз, муҳтарам,
Рухсорингиз кўз олдимда ҳали ҳам,
Этдингиз сиз одамийлик илмини инъом,
Ёзолмадим ҳар бирингиз номма- ном.
Яшаяпсиз қалбимнмнг тўрида мудом.
Сизнинг шаънингизга энг ширин калом,
Оз эрур кўрсатсам қанча эҳтиром.
Қалбингизда меҳрингиз мўл, сўзингиз ҳалим,
Ранж чекиб, бердингиз тарбия, таълим.
Зиёкор, фидокор, доно муаллим
Бунча қадрлисиз севимли устозларим,
Қадрлисиз юрагимдан жой олганларим,
Пок руҳингиз олдида қиламан таъзим.
Зайнаб Раззоқова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤4
АЙТИБ БЕРАМАН
Фарахбахш кунларим борар олислаб,
Андуҳга дўстману ғамга ошнаман.
Ўзим қонатаман лабимни тишлаб,
Гўё ўз қонимга ўзим ташнаман.
Суянмоқ истабон кўзлаган тоғим,
Қирдек бўлолмади, икки букилди.
Гулламоқ истаган бу кўнгил боғим,
Айни баҳор чоғи, ларзон тўкилди.
Чопқиллаб боради соат миллари,
Вақт хам қирчинидан қирқ бор қийилиб.
Юракни бурдалар ҳижрон қўллари,
Дилдачи, армонлар борар уйилиб.
Қахратондан безиб, баҳорни кўзлаб,
Алдамчи елларнинг макрига учиб.
Ўксиган дилларга ҳаловат излаб,
Кўнгил деган юрта кетдим мен кўчиб.
Бу кўнгил дунёси ичра мен жжмман,
Таъналар қилмангиз менга илтимос.
Бу дунё саҳнида асли ҳеч кимман,
Шунчаки тутқунман, асира холос.
Хеч жой йўқ бу ерда қадам босмоққа,
Ҳар ёнда хиёнат ётар қалашиб.
Бир дорлар қурилган ўзни осмоққа,
Келганман шекилли мен хам адашиб.
Бу юртда ёлғончи кимсалар бисёр,
Вафо қилмаслар бор ваъдаю лафзга.
Яна огоҳ бўлинг, бўлингиз хушёр,
Меҳрни беришар эканлар қарзга.
Рахмат қарзга берган меҳрингиз учун,
Келинг, қанча бўлса қайтиб бераман.
Лекин, билиб қўйинг албатта бир кун,
Сизни Худойимга айтиб бераман.
🌹 ГУЛСИН ОЙ 🌹
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Фарахбахш кунларим борар олислаб,
Андуҳга дўстману ғамга ошнаман.
Ўзим қонатаман лабимни тишлаб,
Гўё ўз қонимга ўзим ташнаман.
Суянмоқ истабон кўзлаган тоғим,
Қирдек бўлолмади, икки букилди.
Гулламоқ истаган бу кўнгил боғим,
Айни баҳор чоғи, ларзон тўкилди.
Чопқиллаб боради соат миллари,
Вақт хам қирчинидан қирқ бор қийилиб.
Юракни бурдалар ҳижрон қўллари,
Дилдачи, армонлар борар уйилиб.
Қахратондан безиб, баҳорни кўзлаб,
Алдамчи елларнинг макрига учиб.
Ўксиган дилларга ҳаловат излаб,
Кўнгил деган юрта кетдим мен кўчиб.
Бу кўнгил дунёси ичра мен жжмман,
Таъналар қилмангиз менга илтимос.
Бу дунё саҳнида асли ҳеч кимман,
Шунчаки тутқунман, асира холос.
Хеч жой йўқ бу ерда қадам босмоққа,
Ҳар ёнда хиёнат ётар қалашиб.
Бир дорлар қурилган ўзни осмоққа,
Келганман шекилли мен хам адашиб.
Бу юртда ёлғончи кимсалар бисёр,
Вафо қилмаслар бор ваъдаю лафзга.
Яна огоҳ бўлинг, бўлингиз хушёр,
Меҳрни беришар эканлар қарзга.
Рахмат қарзга берган меҳрингиз учун,
Келинг, қанча бўлса қайтиб бераман.
Лекин, билиб қўйинг албатта бир кун,
Сизни Худойимга айтиб бераман.
🌹 ГУЛСИН ОЙ 🌹
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤6🤔2👍1
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
48-қисм
Онанинг назарида шу туришида ҳам бениҳоя гўзал, чиройли бўлиб ётган Сабриянинг узун сочларию, юзлари оппоқ чойшаб билан ёпилиши билан хонада унинг ноласи эшитилгандек бўлди…
.....
Мени ҳам яшагим келганди,
Боғимни безатиб турфа гулларга.
Поёндозлар тўшагим келганди,
Гулларимга қўнган булбулларга.
Жисмимни қилдилар ногирон,
Ҳаётим ўйинчоқ қўлларда,
Руҳим ўзини топмай нигорон,
Тақдирим адашди йўлларда.
Онажон , сизни кўп кутдим , ҳайҳот,
Келмадингиз, эшитмай ноламни.
Энди сизга қолдирдим омонат,
Бўзлаб қолган учта боламни….
......
— Боламм, боламм, жоним боламм.
Сочларинг узуун бўлгунича умринг узун бўлса бўлмасмиди, боламм….
Қулоқлари шанғиллаб кетган онаизор шилқ этиб ерга қулади…
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
48-қисм
Онанинг назарида шу туришида ҳам бениҳоя гўзал, чиройли бўлиб ётган Сабриянинг узун сочларию, юзлари оппоқ чойшаб билан ёпилиши билан хонада унинг ноласи эшитилгандек бўлди…
.....
Мени ҳам яшагим келганди,
Боғимни безатиб турфа гулларга.
Поёндозлар тўшагим келганди,
Гулларимга қўнган булбулларга.
Жисмимни қилдилар ногирон,
Ҳаётим ўйинчоқ қўлларда,
Руҳим ўзини топмай нигорон,
Тақдирим адашди йўлларда.
Онажон , сизни кўп кутдим , ҳайҳот,
Келмадингиз, эшитмай ноламни.
Энди сизга қолдирдим омонат,
Бўзлаб қолган учта боламни….
......
— Боламм, боламм, жоним боламм.
Сочларинг узуун бўлгунича умринг узун бўлса бўлмасмиди, боламм….
Қулоқлари шанғиллаб кетган онаизор шилқ этиб ерга қулади…
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
Telegram
ШАҲЗОДАнгиз ёзди…
Фидоий ўзбек аёлининг кечинмалари
😢33❤15🔥1
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
49-қисм.
Касалхона йўлагида юрагида ҳадик билан ичкаридан хабар кутаётган момо эшикдан ўкириб йиғлаб чиққан Сабриянинг отасини кўриб, ҳаммасини тушунди.
Юраги эзилиб, изиллаб йиғлаганича момо отани қўлтиқлаб турган шифокорга қаради:
— Моможон, бардам бўласизлар, беморни йўқотдик.
Шифокорнинг сўзи тугар-тутамас, иккинчи эшик очилиб, болалар шифокори ҳовлиқиб чиқди.
— Кичик бемор Умиданинг яқинлари ким?
Момо юраги зирқираб, шифокорга яқинлашди:
— Ман борман, яқини, нима бўлди, дўхтир?
— Қизалоқ ўзига келди. Тўлиқ уйғонди, ҳатто бор овозида йиғлаб ҳам юборди, у энди яшайди, момо, яшайди…
— Ўзига шукур, беҳисоб шукур, умри узоқ бўлсин. Онасининг ўлими билан қизига қайта жон бағишлаган Аллоҳимга шукур, — момо титроқ қўллари билан фотиҳага қўл очди.
Бир зум касалхона йўлаги айрилиққа учраган жигарларнинг надоматли овози билан қий-чув бўлиб қолди.
Шифокорлар чақириши билан етиб келган жиноят-қидирув бўлими ходимлари аллақачон Сабриянинг эрини қўлга олган.
Қайнотаси эса бир сўз демай, бош эгиб турарди.
Сабриянинг отаси дўстининг, яъни қудасининг олдига бориб, елкасидан қаттиқ ушлади:
— Сендек дўстим йўқ, сенга берган омонатимни асрай олмадинг, — деди овози бўғилиб, кўз ёшлари соқолини ювиб.
Ўғли келиб, отасининг қўлидан тутиб нари олиб кетди:
— Нима фойдаси бор энди, ота, опам кетди, — йиғлади йигит.
Сабрияни ота уйидан сўнгги маконига кузатишди.
Етти йил турмуш қилиб топгани уч фарзанди ҳам касалхонада, онаси ўзларини ташлаб мангуга кетганидан бехабар қолишди.
Янги туғилган чақалоқ, ношукур отаси, момоси истаганидек ўғил бўлиб туғилган чақалоқ онасиз етим бўлиб қолиб кетди…
давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
49-қисм.
Касалхона йўлагида юрагида ҳадик билан ичкаридан хабар кутаётган момо эшикдан ўкириб йиғлаб чиққан Сабриянинг отасини кўриб, ҳаммасини тушунди.
Юраги эзилиб, изиллаб йиғлаганича момо отани қўлтиқлаб турган шифокорга қаради:
— Моможон, бардам бўласизлар, беморни йўқотдик.
Шифокорнинг сўзи тугар-тутамас, иккинчи эшик очилиб, болалар шифокори ҳовлиқиб чиқди.
— Кичик бемор Умиданинг яқинлари ким?
Момо юраги зирқираб, шифокорга яқинлашди:
— Ман борман, яқини, нима бўлди, дўхтир?
— Қизалоқ ўзига келди. Тўлиқ уйғонди, ҳатто бор овозида йиғлаб ҳам юборди, у энди яшайди, момо, яшайди…
— Ўзига шукур, беҳисоб шукур, умри узоқ бўлсин. Онасининг ўлими билан қизига қайта жон бағишлаган Аллоҳимга шукур, — момо титроқ қўллари билан фотиҳага қўл очди.
Бир зум касалхона йўлаги айрилиққа учраган жигарларнинг надоматли овози билан қий-чув бўлиб қолди.
Шифокорлар чақириши билан етиб келган жиноят-қидирув бўлими ходимлари аллақачон Сабриянинг эрини қўлга олган.
Қайнотаси эса бир сўз демай, бош эгиб турарди.
Сабриянинг отаси дўстининг, яъни қудасининг олдига бориб, елкасидан қаттиқ ушлади:
— Сендек дўстим йўқ, сенга берган омонатимни асрай олмадинг, — деди овози бўғилиб, кўз ёшлари соқолини ювиб.
Ўғли келиб, отасининг қўлидан тутиб нари олиб кетди:
— Нима фойдаси бор энди, ота, опам кетди, — йиғлади йигит.
Сабрияни ота уйидан сўнгги маконига кузатишди.
Етти йил турмуш қилиб топгани уч фарзанди ҳам касалхонада, онаси ўзларини ташлаб мангуга кетганидан бехабар қолишди.
Янги туғилган чақалоқ, ношукур отаси, момоси истаганидек ўғил бўлиб туғилган чақалоқ онасиз етим бўлиб қолиб кетди…
давоми бор…
ШАХЗОДА САТТОРОВА ✍
😢30❤22🔥8
ОНАСИЗ ҚОЛГАН ЧАҚАЛОҚ ✍
50-қисм.
Йигирма икки ёшида гулдек сўлган келинчакнинг қазосига ҳам уч кун бўлганди.
Ҳамма уй-уйига тарқалди.
Мотамга чўккан ҳовли, айрилиқдан зирқираган кўнгиллар, ёши тўхтамаган кўзлару бир таскинга муҳтож диллар қолди…
Она… уни ҳар қанча дард билан синалсада енгиб чиқиши мумкин, аммо, аммо фарзанд доғи токи умрининг сўнгигача азоб бергувчи дард…
Қизидан айрилиш Сабриянинг онасини ҳам тўшакка йиқитди.
Сабрияни олиб кетишгунича дарвозагача зор-зор йиғлаб келган она, ўша жойда йиқилганича қайтиб турмади.
Қилинган уколлар ҳам таъсир қилмай, ҳушини йўқотиб, бир нуқтага термулиб қоларди.
Ҳушига келганда эса эзилиб, эзилиб, нола қилиб йиғлар, нима еб, ичаётганини билмасди….
Сабриянинг отаси чопонининг устидан боғлаган белбоғини ечиб, қўлига олди-да, супа четига ўтирди.
Ҳовлига назар солди.
Ҳар бурчидан қизи чиқиб келадигандек интиқлик билан қараб чиқди.
Ана, челагини силкитиб, сакраб, чопқиллаб ариқ бўйига кетаяпти қизи,
Ҳовлига кўлоблатиб сув сепиб, ер ҳидини гупиртириб супуряпти қизи,
Қозонини жизиллатиб овқат қиляпти қизи,
Қайнатилган жўхори жону дили эди, жўхоризордан қўлини тўлдириб сутли жўхори узиб, кулиб чиқиб келаётган қизини кўргандек, юраги ҳапқириб кетди отанинг.
Соқолини жиққа ҳўл қилган кўз ёшларини артар экан, уйдан ожизгина овози келган, гоҳ ҳуд, гоҳ беҳуд нола қилиб ётган аёлига раҳми келиб, ўрнидан туриб, унинг олдига кирди.
Қайнонасини пешонасини, терларини артиб ўтирган келини қайнотасини кўриб, секин ўрнидан туриб чиқиб кетди.
Аёлини олдига ўтириб, қўлидан тутди.
Оппоқ оқариб кетган, рўмолини тагидан чиқиб, қулоқларини олдида тўзғиб ётган паришон сочларини силаб, рўмолини тортиб қўйди.
Маҳкам юмуқ кўзидан тинмаган, юзида из қолдириб, кетма-кет оқиб тушаётган заҳардек аччиқ ёшларини бармоқлари билан сидирди.
Юзига дағал қўл теккан аёл нурсиз кўзларини очиб, атрофга жавдираб қаради.
Чолини кўриб, туриб ўтирмоққа уринди.
— Ўтирасанми, онаси? — чоли шошиб, ёстиқларни устма-уст деворга тираб, кампирини қўлтиғидан кўтариб, ёстиққа суянтирди.
Яна қўлидан ушлаб, бошини эгиб ўтирди.
— Отаси, — унинг овози заиф ва ҳасратли бўғилиб чиқди. — Қандоқ чидай, қандоқ қилай, гул қизимдан айрилдиммм, отасиии…
Қизимм, жоним қизимм, бепарво онангни кечир, болажониммм….
Аёлининг паст овозда, аммо юракни эзгувчи ноласи чолини адойи тамом қилди…
— Ман нима қилай, онаси, нима қилай…
Отасининг бемаъни ғурурига жонини тиккан қизиммм.
Ота ҳам ҳўнграб йиғлади…
Бу уйда икки бағри қон, она-ота ҳасратларда куйиб ўтиришарди.
Уларни деразадан кузатиб турган келин ҳам юрак-юрагидан қайнопасига ачиниб йиғлар экан, афсус билан, армон билан пичирлади:
«Мени кечиринг, опажон, кечиринг»….
давоми бор….
ШАХЗОДА САТТОРОВА….
Телеграм канали
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
50-қисм.
Йигирма икки ёшида гулдек сўлган келинчакнинг қазосига ҳам уч кун бўлганди.
Ҳамма уй-уйига тарқалди.
Мотамга чўккан ҳовли, айрилиқдан зирқираган кўнгиллар, ёши тўхтамаган кўзлару бир таскинга муҳтож диллар қолди…
Она… уни ҳар қанча дард билан синалсада енгиб чиқиши мумкин, аммо, аммо фарзанд доғи токи умрининг сўнгигача азоб бергувчи дард…
Қизидан айрилиш Сабриянинг онасини ҳам тўшакка йиқитди.
Сабрияни олиб кетишгунича дарвозагача зор-зор йиғлаб келган она, ўша жойда йиқилганича қайтиб турмади.
Қилинган уколлар ҳам таъсир қилмай, ҳушини йўқотиб, бир нуқтага термулиб қоларди.
Ҳушига келганда эса эзилиб, эзилиб, нола қилиб йиғлар, нима еб, ичаётганини билмасди….
Сабриянинг отаси чопонининг устидан боғлаган белбоғини ечиб, қўлига олди-да, супа четига ўтирди.
Ҳовлига назар солди.
Ҳар бурчидан қизи чиқиб келадигандек интиқлик билан қараб чиқди.
Ана, челагини силкитиб, сакраб, чопқиллаб ариқ бўйига кетаяпти қизи,
Ҳовлига кўлоблатиб сув сепиб, ер ҳидини гупиртириб супуряпти қизи,
Қозонини жизиллатиб овқат қиляпти қизи,
Қайнатилган жўхори жону дили эди, жўхоризордан қўлини тўлдириб сутли жўхори узиб, кулиб чиқиб келаётган қизини кўргандек, юраги ҳапқириб кетди отанинг.
Соқолини жиққа ҳўл қилган кўз ёшларини артар экан, уйдан ожизгина овози келган, гоҳ ҳуд, гоҳ беҳуд нола қилиб ётган аёлига раҳми келиб, ўрнидан туриб, унинг олдига кирди.
Қайнонасини пешонасини, терларини артиб ўтирган келини қайнотасини кўриб, секин ўрнидан туриб чиқиб кетди.
Аёлини олдига ўтириб, қўлидан тутди.
Оппоқ оқариб кетган, рўмолини тагидан чиқиб, қулоқларини олдида тўзғиб ётган паришон сочларини силаб, рўмолини тортиб қўйди.
Маҳкам юмуқ кўзидан тинмаган, юзида из қолдириб, кетма-кет оқиб тушаётган заҳардек аччиқ ёшларини бармоқлари билан сидирди.
Юзига дағал қўл теккан аёл нурсиз кўзларини очиб, атрофга жавдираб қаради.
Чолини кўриб, туриб ўтирмоққа уринди.
— Ўтирасанми, онаси? — чоли шошиб, ёстиқларни устма-уст деворга тираб, кампирини қўлтиғидан кўтариб, ёстиққа суянтирди.
Яна қўлидан ушлаб, бошини эгиб ўтирди.
— Отаси, — унинг овози заиф ва ҳасратли бўғилиб чиқди. — Қандоқ чидай, қандоқ қилай, гул қизимдан айрилдиммм, отасиии…
Қизимм, жоним қизимм, бепарво онангни кечир, болажониммм….
Аёлининг паст овозда, аммо юракни эзгувчи ноласи чолини адойи тамом қилди…
— Ман нима қилай, онаси, нима қилай…
Отасининг бемаъни ғурурига жонини тиккан қизиммм.
Ота ҳам ҳўнграб йиғлади…
Бу уйда икки бағри қон, она-ота ҳасратларда куйиб ўтиришарди.
Уларни деразадан кузатиб турган келин ҳам юрак-юрагидан қайнопасига ачиниб йиғлар экан, афсус билан, армон билан пичирлади:
«Мени кечиринг, опажон, кечиринг»….
давоми бор….
ШАХЗОДА САТТОРОВА….
Телеграм канали
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28😢26🔥18🥰4
Oʻzbekiston xalq artisti Erkin Komilov nevarasini Germaniyaga uzatdi. Kuyov misrlik, arab millatiga mansub yigit ekan. Baxtli boʻlishsin!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍7❤2