• Аллоҳим!
Ёстиғим жойнамоз, уйқум намоз, ҳар нафасим зикр бўлсин!
• Аллоҳим!
Бошимдан оёғимга қадар, ёшлигимдан бугунимга қадар, ҳаётимдан мамотимга қадар барча гуноҳларим учун тавба қилдим!
• Аллоҳим!
Ўлим ҳақдир, Азроил алайҳис саломни менга табассум ила юзлантир!
• Кўзим нурини, ақлим шуурини, қўл ва оёғим кучини, бутун вужудим қувватини олиб қўйма, Аллоҳим!
• Назарим ибодат, сукутим тафаккур, сўзларим зикр бўлсин!
• Кўз очиб юмгунга қадар бизни ўз нафсимизга ташлаб қўйма, Аллоҳим!
• Ҳар нафасда тилимни зикрдан, қалбимни шукрдан ва ақлимни фикрдан айирма, Аллоҳим!
• Оиламга ёмонлик истаганларга Ўзинг кифоя қил!
• Пасткаш номардлардан бизни узоқ тут!
• Гуноҳлари авф этилган сиддиқлардан бўлишимизни насиб эт!
• Бизни уларнинг суҳбатига, зикр халқаларига восил айла!
• Аллоҳим!
Онадан туғилгандек пок ҳолда Сенга юзланишимиз учун Ўзингга илтижо қиламиз.
• Бизларни солиҳ қулларингдан айла!
• Амал дафтаримизда савоби тўхтамайдиган амаллардан ёзилишини насиб эт!
• Наъим жаннатинг ворисларидан бўлишимизга Ўзинг кўмак бер!
• Ота-онамни Ўзинг авф эт!
• Устозларимни раҳматингга ноил айла!
• Қабрда юзимни қаро қилиб қўйма, Аллоҳим!
• Бу дунёда ичганимиз зам-зам, у дунёда эса кавсар бўлсин!
• Бу дунёда юрган йўлимиз ҳидоят, у дунёда эса сирот бўлсин!
• Бу дунёдан олганимиз гўзал ахлоқ, у дунёда эса бароат бўлсин!
• Бу дунёда кирган еримиз Маккаю Мадина, у дунёда эса жаннату Аъло бўлсин!
• Бу дунёда зиёратларимиз Байтуллоҳ, равзаи мутоҳҳара, Қуддусу Шариф, Арофат, Мино ва Муздалифа, у дунёда эса Пайғамбарлар мажлиси бўлсин!
• Бу дунёда назаримиз Каломинг, у дунёда эса Жамолинг бўлсин!
• Икки дунёда тақво, солиҳ амал ва гўзал ахлоқ ҳамроҳимиз бўлсин!
• Зурриёдларимиздан дунёда кўз-қувонч, охиратда эса иззат тожи олайлик, Аллоҳим!
• Дастурхонимиз илм, суҳбатдошимиз олимлар бўлсин!
• Бу дунёда дўстларимиз ҳақ аҳли ва ғариб-мискинлар, у дунёда эса Пайғамбарлар жамоаси бўлсин!
• Дунёда иззат билан яшашни, вафотда шаҳодат билан кетишни, қайта тирилишда ҳисобсиз жаннатга киришимизни насиб айла, Аллоҳим!
• Уммати Муҳаммадга иззатини қайтариб бер, қайтариб бер, қайтариб бер, Аллоҳим!
• Ўзинг Қодиру мутлоқсан, Аллоҳим!
• Aмин!
• Aмин!
• Aмин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ёстиғим жойнамоз, уйқум намоз, ҳар нафасим зикр бўлсин!
• Аллоҳим!
Бошимдан оёғимга қадар, ёшлигимдан бугунимга қадар, ҳаётимдан мамотимга қадар барча гуноҳларим учун тавба қилдим!
• Аллоҳим!
Ўлим ҳақдир, Азроил алайҳис саломни менга табассум ила юзлантир!
• Кўзим нурини, ақлим шуурини, қўл ва оёғим кучини, бутун вужудим қувватини олиб қўйма, Аллоҳим!
• Назарим ибодат, сукутим тафаккур, сўзларим зикр бўлсин!
• Кўз очиб юмгунга қадар бизни ўз нафсимизга ташлаб қўйма, Аллоҳим!
• Ҳар нафасда тилимни зикрдан, қалбимни шукрдан ва ақлимни фикрдан айирма, Аллоҳим!
• Оиламга ёмонлик истаганларга Ўзинг кифоя қил!
• Пасткаш номардлардан бизни узоқ тут!
• Гуноҳлари авф этилган сиддиқлардан бўлишимизни насиб эт!
• Бизни уларнинг суҳбатига, зикр халқаларига восил айла!
• Аллоҳим!
Онадан туғилгандек пок ҳолда Сенга юзланишимиз учун Ўзингга илтижо қиламиз.
• Бизларни солиҳ қулларингдан айла!
• Амал дафтаримизда савоби тўхтамайдиган амаллардан ёзилишини насиб эт!
• Наъим жаннатинг ворисларидан бўлишимизга Ўзинг кўмак бер!
• Ота-онамни Ўзинг авф эт!
• Устозларимни раҳматингга ноил айла!
• Қабрда юзимни қаро қилиб қўйма, Аллоҳим!
• Бу дунёда ичганимиз зам-зам, у дунёда эса кавсар бўлсин!
• Бу дунёда юрган йўлимиз ҳидоят, у дунёда эса сирот бўлсин!
• Бу дунёдан олганимиз гўзал ахлоқ, у дунёда эса бароат бўлсин!
• Бу дунёда кирган еримиз Маккаю Мадина, у дунёда эса жаннату Аъло бўлсин!
• Бу дунёда зиёратларимиз Байтуллоҳ, равзаи мутоҳҳара, Қуддусу Шариф, Арофат, Мино ва Муздалифа, у дунёда эса Пайғамбарлар мажлиси бўлсин!
• Бу дунёда назаримиз Каломинг, у дунёда эса Жамолинг бўлсин!
• Икки дунёда тақво, солиҳ амал ва гўзал ахлоқ ҳамроҳимиз бўлсин!
• Зурриёдларимиздан дунёда кўз-қувонч, охиратда эса иззат тожи олайлик, Аллоҳим!
• Дастурхонимиз илм, суҳбатдошимиз олимлар бўлсин!
• Бу дунёда дўстларимиз ҳақ аҳли ва ғариб-мискинлар, у дунёда эса Пайғамбарлар жамоаси бўлсин!
• Дунёда иззат билан яшашни, вафотда шаҳодат билан кетишни, қайта тирилишда ҳисобсиз жаннатга киришимизни насиб айла, Аллоҳим!
• Уммати Муҳаммадга иззатини қайтариб бер, қайтариб бер, қайтариб бер, Аллоҳим!
• Ўзинг Қодиру мутлоқсан, Аллоҳим!
• Aмин!
• Aмин!
• Aмин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤20👍5🤔1
Исломда аёлнинг қадрини кўрсатувчи омиллар
Қуръони Каримда “Нисо” (“Аёллар”) деган сура бор.
*
Аёл кишининг илтимоси туфайли бир сура нозил бўлди. Бу Мужодала сурасидир.
*
Оиша онамизнинг покликларини таъкидлаб оятлар нозил бўлди.
*
Агар эркак иккита хотинга уйланиб, уларнинг орасида адолат қилмаса, қиёмат куни ярми шол ҳолда тирилади.
*
Агар эр хотинига белгиланган маҳрни бермаса, у заифанинг молини ўзлаштирган ўғри ҳисобланади.
*
Агар эр хотинини талоқ қилса ҳам, унга берган маҳрни қайтариб олишга ҳаққи йўқ.
*
Агар эркак опа-синглиси, бувиси, аёли ва қизларининг меросдаги улушини тортиб олса, Аллоҳ таолонинг белгилаб қўйган чегарасидан ошиб ўтган бўлади. Ким шундай қилса, ўзига кўп зулм қилган бўлади.
*
Агар эр аёлини урса ёки хўрласа, пасткаш кимса, агар икром қилса, олийжаноб киши ҳисобланади.
*
Агар эр аёлини ёмон кўрса ҳам сабр қилсин, Аллоҳ таоло ўша аёлда кўп яхшиликларни пайдо қилади.
*
Агар эр аёли билан ажрашса ҳам ўртадаги никоҳ, бирга яшаганлик эътиборидан уни ҳақорат қилмасин, ғийбат қилмасин, одамларга ёмонламасин.
*
Агар эр аёли билан ажрашса ҳам ундан кўрган фарзандларига нафақасини бериш мажбуриятида қолаверади. Бу нафақа отанинг зиммасидан Ҳеч қачон соқит бўлмайди.
*
Агар аёлнинг шахсий мулки бўлса, у шу мулкини ўзи истагандек тасарруф қилиш ҳаққига эга. Эр бу мулкни тортиб олишга асло ҳақли эмас.
*
Эр аёлининг таоми, ичимлиги, либоси, уйи, таълими ва дори-дармонларига масъулдир.
*
Аёлини ҳимоя қила туриб вафот этган эрга шаҳидлик ҳукми берилади.
*
Киши охиратда жаннатга кириши учун отаси билан бирга онасини рози қилиши керак.
*
Қизларини, сингилларини тарбия қилиб, одобли, иффатли ўстирган отага ва акага жаннатга кириш ва дўзахдан қутулиб қолиш имкони берилди.
*
Ислом дини аёл кишига ана шундай ҳақларни берди ва унинг қадрини кўтариб қўйди.
Нозимжон Ҳошимжон таржимаси
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қуръони Каримда “Нисо” (“Аёллар”) деган сура бор.
*
Аёл кишининг илтимоси туфайли бир сура нозил бўлди. Бу Мужодала сурасидир.
*
Оиша онамизнинг покликларини таъкидлаб оятлар нозил бўлди.
*
Агар эркак иккита хотинга уйланиб, уларнинг орасида адолат қилмаса, қиёмат куни ярми шол ҳолда тирилади.
*
Агар эр хотинига белгиланган маҳрни бермаса, у заифанинг молини ўзлаштирган ўғри ҳисобланади.
*
Агар эр хотинини талоқ қилса ҳам, унга берган маҳрни қайтариб олишга ҳаққи йўқ.
*
Агар эркак опа-синглиси, бувиси, аёли ва қизларининг меросдаги улушини тортиб олса, Аллоҳ таолонинг белгилаб қўйган чегарасидан ошиб ўтган бўлади. Ким шундай қилса, ўзига кўп зулм қилган бўлади.
*
Агар эр аёлини урса ёки хўрласа, пасткаш кимса, агар икром қилса, олийжаноб киши ҳисобланади.
*
Агар эр аёлини ёмон кўрса ҳам сабр қилсин, Аллоҳ таоло ўша аёлда кўп яхшиликларни пайдо қилади.
*
Агар эр аёли билан ажрашса ҳам ўртадаги никоҳ, бирга яшаганлик эътиборидан уни ҳақорат қилмасин, ғийбат қилмасин, одамларга ёмонламасин.
*
Агар эр аёли билан ажрашса ҳам ундан кўрган фарзандларига нафақасини бериш мажбуриятида қолаверади. Бу нафақа отанинг зиммасидан Ҳеч қачон соқит бўлмайди.
*
Агар аёлнинг шахсий мулки бўлса, у шу мулкини ўзи истагандек тасарруф қилиш ҳаққига эга. Эр бу мулкни тортиб олишга асло ҳақли эмас.
*
Эр аёлининг таоми, ичимлиги, либоси, уйи, таълими ва дори-дармонларига масъулдир.
*
Аёлини ҳимоя қила туриб вафот этган эрга шаҳидлик ҳукми берилади.
*
Киши охиратда жаннатга кириши учун отаси билан бирга онасини рози қилиши керак.
*
Қизларини, сингилларини тарбия қилиб, одобли, иффатли ўстирган отага ва акага жаннатга кириш ва дўзахдан қутулиб қолиш имкони берилди.
*
Ислом дини аёл кишига ана шундай ҳақларни берди ва унинг қадрини кўтариб қўйди.
Нозимжон Ҳошимжон таржимаси
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤13👍4
📝Куёв - ёвми?...
Тадбиркорман. Ёшим 50 га яқинлашиб қолди. Фарзандларим камоли учун елиб-югурамиз...
Кунларнинг бирида машинамда кетаётганимда беҳосдан бир йигитни туртиб юбордим. Тормозни босишга улгурдим, аммо барибир темир - жонга оғриқ беради.
Машинамдан тушдим. Кайфиятим бузилди. Ўтган ҳафта бир талабани туртиб юборган эдим, контрактини тўлашга шантаж қилганди. Бу ҳам бир талаба бўлса керак деб ўйладим.
Машинамга разм солдим. Устага олиб борса, тузатса бўлади, ҳаражати кўп эмас.
Нарироқда йигит ерда қўли билан судралганча юришга ҳаракат қиларди.
- Тузукмисан?
- Ҳа, узур, кўрмай қолдим.
- Шифохонага олиб бораман, кетдик.
- Йўқ, шошилябман, кетаверинг, давоим йўқ.
- Жинни эмасмисан мабодо? Юр, ҳеч бўлмаса уйинггача олиб бораман.
- Машинангизда олиб борасизми?
- Йўқ, "опичлаб оламан"! Албатта машинамда олиб бораманда!
- Унда илтимос, мени анави масжидгача олиб боринг, кеч қолаябман.
- Калланг жойдами? Бир ўлимдан қолдинг, қанақа масжид яна?
- Жумага кеч қолмай деб шошилган эдим, сизни кўрмай қолдим. Илтимос, олиб боринг!
Уни машинамга ўтқаздим. Оёғи бироз лат ебди. Аммо оғриққа жим сабр қиларди.
Бир бекат наридаги масжидга келдик. Одам тумонат. У раҳмат деганча машинадан тушди. Оқсоқланиб кета бошлади. Бироз виждоним қийналди. Ортидан бориб, қўлидан ушлаб, юра бошладим. Таҳоратхонага кирдик. У ичкарига кириб кетди.
Мен ортга қайтмоқчи ҳам эдим, бир инсон "Биродар, келинг, мана таҳоратхона бўш" деди. Уялиб кетдим. Нима қилишни билмай кирдим. Ичкарида таҳорат олиш қоидаси илинган қоғозга қараб таҳорат олдим.
Одам кўп, бировни биров билан иши йўқ.
Азон янгради. Умримда бундай гўзал куйни эшитмаган эдим. Қулоқларим остида янграса, ичимда нимадир ўпирилар эди.
"Мен ҳам намоз ўқисам бўладими?" деб сўраганимда инсонлар "Шу ёшда ҳам намоз ўқишни билмайсизми?" деб жеркишса керак деб ўйлаган эдим. Ундай бўлмади. Одамлар қувонч билан ёнларидан жой ажратдилар. Бир инсонни тавсиясига кўра олдимдаги инсон нима қилса мен ҳам такрорлайдиган бўлдим.
Умримда илк бор масжидга киришим эди.
Намоз бошланди. Шунақанги роҳатланардимки, танамдаги бу ҳисни аввал туймаганим боис ўзимдан ҳайрон бўлардим. Ичимда нимадир порлагандай бўларди.
Ортимизда бир инсон кўзида ёш билан намоз ўқир, мен эса нега шунча йил бирон марта сажда қилмаганимдан, нега бу инсончалик ихлос билан намозда турмаганимдан уялардим.
Намоз тугаши билан ортимга ўгирилдим. Бу ўша - мен туртиб юборган йигит эди.
Шу бола мени ҳидоятимга сабабчи бўлди. Нимадир бўлди, билмайман, шу болага ғойибдан меҳрим тушди.
Намоздан сўнг уни масжид дарвозаси олдида кутиб олдим. Мажбурлаб шифохонага олиб бордим. Керакли дориларни олдим. Йигитни уйига ташлаб, ўзим ишимга равона бўлдим.
Шу кундан бошлаб ҳаётим ўзгарди. Масжиддаги ҳаловатни истай бошладим. Уйда ўзим намоз ўқий бошладим.
Дўконга бориб бир гала диний адабиётлар олиб келдим. Динимни ўрганишни бошладим.
Бу орада мендаги ўзгаришлар оиламга ҳам таъсир қилди. Фарзандларим уйдаги китобларни ўқиб, Исломга қизиқа бошлашди.
Қизим "Ота ҳижобга кираман!" деганида олам қадар севиндим.
Бироздан сўнг "Ота, бир дона ҳам узун кўйлагим йўқ экан. Бари калта экан" деб маҳзун бўлганида ичим зил кетди. Шунча йил қизимни иффатига ҳам аҳамият ҳам бермаган эканман. Бўғзимга нимадир тиқилди.
Қизим билан дўконга келдик. У истаган либосларни олдим. Қизим дўкондан аврати ёпиқ ҳолда чиқди. Умримда бу қадар кўчада мағрур юрмаган эдим.
Умрим бизнес билан ўткан экан.
Ҳозирда оилам намозхон. Оиламизда барака бор.
Қизим ва аёлим авратини пана қилгач қизимга совчиларнинг қатори узилиб қолди. Танишларимнинг бари дунёвий, иймонсизлар бўлгани учунми, келганлар қизимни ҳижобда эканидан таажжубланарди. Ўзим ҳам иймонсиз оилага қиз беришни истамадим. Мен каби умри жоҳилликда ўтсинми?
Кунлардан бир куни совчилар келди. Диндор оиладан сўраб келишибди. Қувондим! Аллоҳга ҳамд айтдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тадбиркорман. Ёшим 50 га яқинлашиб қолди. Фарзандларим камоли учун елиб-югурамиз...
Кунларнинг бирида машинамда кетаётганимда беҳосдан бир йигитни туртиб юбордим. Тормозни босишга улгурдим, аммо барибир темир - жонга оғриқ беради.
Машинамдан тушдим. Кайфиятим бузилди. Ўтган ҳафта бир талабани туртиб юборган эдим, контрактини тўлашга шантаж қилганди. Бу ҳам бир талаба бўлса керак деб ўйладим.
Машинамга разм солдим. Устага олиб борса, тузатса бўлади, ҳаражати кўп эмас.
Нарироқда йигит ерда қўли билан судралганча юришга ҳаракат қиларди.
- Тузукмисан?
- Ҳа, узур, кўрмай қолдим.
- Шифохонага олиб бораман, кетдик.
- Йўқ, шошилябман, кетаверинг, давоим йўқ.
- Жинни эмасмисан мабодо? Юр, ҳеч бўлмаса уйинггача олиб бораман.
- Машинангизда олиб борасизми?
- Йўқ, "опичлаб оламан"! Албатта машинамда олиб бораманда!
- Унда илтимос, мени анави масжидгача олиб боринг, кеч қолаябман.
- Калланг жойдами? Бир ўлимдан қолдинг, қанақа масжид яна?
- Жумага кеч қолмай деб шошилган эдим, сизни кўрмай қолдим. Илтимос, олиб боринг!
Уни машинамга ўтқаздим. Оёғи бироз лат ебди. Аммо оғриққа жим сабр қиларди.
Бир бекат наридаги масжидга келдик. Одам тумонат. У раҳмат деганча машинадан тушди. Оқсоқланиб кета бошлади. Бироз виждоним қийналди. Ортидан бориб, қўлидан ушлаб, юра бошладим. Таҳоратхонага кирдик. У ичкарига кириб кетди.
Мен ортга қайтмоқчи ҳам эдим, бир инсон "Биродар, келинг, мана таҳоратхона бўш" деди. Уялиб кетдим. Нима қилишни билмай кирдим. Ичкарида таҳорат олиш қоидаси илинган қоғозга қараб таҳорат олдим.
Одам кўп, бировни биров билан иши йўқ.
Азон янгради. Умримда бундай гўзал куйни эшитмаган эдим. Қулоқларим остида янграса, ичимда нимадир ўпирилар эди.
"Мен ҳам намоз ўқисам бўладими?" деб сўраганимда инсонлар "Шу ёшда ҳам намоз ўқишни билмайсизми?" деб жеркишса керак деб ўйлаган эдим. Ундай бўлмади. Одамлар қувонч билан ёнларидан жой ажратдилар. Бир инсонни тавсиясига кўра олдимдаги инсон нима қилса мен ҳам такрорлайдиган бўлдим.
Умримда илк бор масжидга киришим эди.
Намоз бошланди. Шунақанги роҳатланардимки, танамдаги бу ҳисни аввал туймаганим боис ўзимдан ҳайрон бўлардим. Ичимда нимадир порлагандай бўларди.
Ортимизда бир инсон кўзида ёш билан намоз ўқир, мен эса нега шунча йил бирон марта сажда қилмаганимдан, нега бу инсончалик ихлос билан намозда турмаганимдан уялардим.
Намоз тугаши билан ортимга ўгирилдим. Бу ўша - мен туртиб юборган йигит эди.
Шу бола мени ҳидоятимга сабабчи бўлди. Нимадир бўлди, билмайман, шу болага ғойибдан меҳрим тушди.
Намоздан сўнг уни масжид дарвозаси олдида кутиб олдим. Мажбурлаб шифохонага олиб бордим. Керакли дориларни олдим. Йигитни уйига ташлаб, ўзим ишимга равона бўлдим.
Шу кундан бошлаб ҳаётим ўзгарди. Масжиддаги ҳаловатни истай бошладим. Уйда ўзим намоз ўқий бошладим.
Дўконга бориб бир гала диний адабиётлар олиб келдим. Динимни ўрганишни бошладим.
Бу орада мендаги ўзгаришлар оиламга ҳам таъсир қилди. Фарзандларим уйдаги китобларни ўқиб, Исломга қизиқа бошлашди.
Қизим "Ота ҳижобга кираман!" деганида олам қадар севиндим.
Бироздан сўнг "Ота, бир дона ҳам узун кўйлагим йўқ экан. Бари калта экан" деб маҳзун бўлганида ичим зил кетди. Шунча йил қизимни иффатига ҳам аҳамият ҳам бермаган эканман. Бўғзимга нимадир тиқилди.
Қизим билан дўконга келдик. У истаган либосларни олдим. Қизим дўкондан аврати ёпиқ ҳолда чиқди. Умримда бу қадар кўчада мағрур юрмаган эдим.
Умрим бизнес билан ўткан экан.
Ҳозирда оилам намозхон. Оиламизда барака бор.
Қизим ва аёлим авратини пана қилгач қизимга совчиларнинг қатори узилиб қолди. Танишларимнинг бари дунёвий, иймонсизлар бўлгани учунми, келганлар қизимни ҳижобда эканидан таажжубланарди. Ўзим ҳам иймонсиз оилага қиз беришни истамадим. Мен каби умри жоҳилликда ўтсинми?
Кунлардан бир куни совчилар келди. Диндор оиладан сўраб келишибди. Қувондим! Аллоҳга ҳамд айтдим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22👍9
ЭРТАЛАБ УЙҒОНГАНДА...
🕊
Ўз ҳаётига Қуръон ахлоқини татбиқ этган ҳар бир одам янги куннинг бошланишини — Aллоҳ борлиги ва боқий қолувчи Зот эканлигининг далили, унинг бир инъоми эканини яхши билади. Уйқудан уйгониб, атрофга ибрат назари билан қарайди. Унга ором олиш учун тун уйқусини берган ва руҳини жасадига қайта жойлаган ким? Aлбатга, бу саволда тафаккур қилувчилар учун жуда катта ибрат бор. Aйтайлик, биз чарчадик, аъзойи баданимиз ором олиши учун уйқуга кетамиз. Руҳимиз танамиздан айрилади. Узун уйқумизда кўрган тушларимиздан факат 3-4 дақиқаси эсда қолади, холос. Инсоннинг бу вақт орасида дунёвий ҳаёт билан алоқаси сусаяди. Жисм билан руҳнинг айрилиши — асли ўлимнинг кичик бир кўринишидир. Биз ўлган одам орамизга қайта тирилиб келса (бундай воқеалар жуда кам) ҳайратдан ёқа ушлаймиз, баъзилар, буни кўрса, ҳатто ҳушидан ҳам кетади. Лекин ҳар куни бизни ўлдириб, қайта тирилтирган Aллоҳнинг бу буюк қудратига орамизда қанча инсонлар эътиборсиз қарайди.
"Aллоҳ жонларни ўлим вақтида, ўлмаганларини эса уйқуси вақтида олур. Бас, ўлишга ҳукм қилганларини ушлаб қолур, қолганларини маълум муддатгача қўйиб юборур. Aлбатта, бунда тафаккур қиладиган қавмлар учун оят-ибратлар бордир"
(Зумар сураси, 42-оят).
Ушбу оятни тафаккур қилган одам уйқуга ётишдан аввал қайта уйгонмаслиги, уйғонган тақдирда ҳам соғ-саломат бўлмаслиги, уйқу вақтида бирор-бир фалокат юз бериб, бу фалокат уни четлаб ўтмаслиги ҳам мумкинлигини билади. Бу ҳақиқатдан огоҳ бўлган мўмин янги кунни Aллоҳнинг бир неъмати, ўзи учун гуноҳлардан тавба қилиш, Aллоҳ ва бандалари олдидаги қараларни адо этиш, Aллоҳга яқинлашиш, Унинг розилиги йўлида ибратли амаллар қилиш учун берилган яна бир имконият деб қарайди. Шу сабабли ахлоқи Қуръон бўлган Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам сингари уйқуга кетишдан аввал қуйидаги дуони ўқийди:
"Роббим, Сенинг исминг ила ёнимни қўйдим. Сен билан уни кўтарурман. Aгар жонимни тутиб қолсанг, уни мағфират қилгин. Aгар уни қўйиб юборадиган бўлсанг, уни солиҳларни муҳофаза этадиган нарса ила муҳофаза қилгин ".
Уйқудан уйғонгач эса: "Менга руҳимни қайтариб берган, жасадимни соғ-саломат қилган ва Ўзини зикр қилишим учун изн берган Aллоҳга ҳамд бўлсин", деб айтиши лозим.
Бу, кунни Қуръон ахлоқига мослаб яшаш учун қилинган дастлабки амалдир. Кунни ибрат назари, тафаккур билан бошлаган ҳар бир мўмин, унинг қолган қисмини ҳам шу тарзда ўтказишга ҳаракат қилади. У кун давомида Aллоҳ розилигини топиш, унинг амрига бўйсуниш ниятида ғайрат кўрсатади. Бирор кўнгилсизликка дуч келса — талвасага тушмайди ёки севинчли неъматларга жуда хурсанд бўлиб, ўзидан кетмайди, бу Aллоҳнинг бир имтиҳони эканлигини билади.
"Қуръон ахлоқига кўра мўминнинг 24 соати" китобидан.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🕊
Ўз ҳаётига Қуръон ахлоқини татбиқ этган ҳар бир одам янги куннинг бошланишини — Aллоҳ борлиги ва боқий қолувчи Зот эканлигининг далили, унинг бир инъоми эканини яхши билади. Уйқудан уйгониб, атрофга ибрат назари билан қарайди. Унга ором олиш учун тун уйқусини берган ва руҳини жасадига қайта жойлаган ким? Aлбатга, бу саволда тафаккур қилувчилар учун жуда катта ибрат бор. Aйтайлик, биз чарчадик, аъзойи баданимиз ором олиши учун уйқуга кетамиз. Руҳимиз танамиздан айрилади. Узун уйқумизда кўрган тушларимиздан факат 3-4 дақиқаси эсда қолади, холос. Инсоннинг бу вақт орасида дунёвий ҳаёт билан алоқаси сусаяди. Жисм билан руҳнинг айрилиши — асли ўлимнинг кичик бир кўринишидир. Биз ўлган одам орамизга қайта тирилиб келса (бундай воқеалар жуда кам) ҳайратдан ёқа ушлаймиз, баъзилар, буни кўрса, ҳатто ҳушидан ҳам кетади. Лекин ҳар куни бизни ўлдириб, қайта тирилтирган Aллоҳнинг бу буюк қудратига орамизда қанча инсонлар эътиборсиз қарайди.
"Aллоҳ жонларни ўлим вақтида, ўлмаганларини эса уйқуси вақтида олур. Бас, ўлишга ҳукм қилганларини ушлаб қолур, қолганларини маълум муддатгача қўйиб юборур. Aлбатта, бунда тафаккур қиладиган қавмлар учун оят-ибратлар бордир"
(Зумар сураси, 42-оят).
Ушбу оятни тафаккур қилган одам уйқуга ётишдан аввал қайта уйгонмаслиги, уйғонган тақдирда ҳам соғ-саломат бўлмаслиги, уйқу вақтида бирор-бир фалокат юз бериб, бу фалокат уни четлаб ўтмаслиги ҳам мумкинлигини билади. Бу ҳақиқатдан огоҳ бўлган мўмин янги кунни Aллоҳнинг бир неъмати, ўзи учун гуноҳлардан тавба қилиш, Aллоҳ ва бандалари олдидаги қараларни адо этиш, Aллоҳга яқинлашиш, Унинг розилиги йўлида ибратли амаллар қилиш учун берилган яна бир имконият деб қарайди. Шу сабабли ахлоқи Қуръон бўлган Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам сингари уйқуга кетишдан аввал қуйидаги дуони ўқийди:
"Роббим, Сенинг исминг ила ёнимни қўйдим. Сен билан уни кўтарурман. Aгар жонимни тутиб қолсанг, уни мағфират қилгин. Aгар уни қўйиб юборадиган бўлсанг, уни солиҳларни муҳофаза этадиган нарса ила муҳофаза қилгин ".
Уйқудан уйғонгач эса: "Менга руҳимни қайтариб берган, жасадимни соғ-саломат қилган ва Ўзини зикр қилишим учун изн берган Aллоҳга ҳамд бўлсин", деб айтиши лозим.
Бу, кунни Қуръон ахлоқига мослаб яшаш учун қилинган дастлабки амалдир. Кунни ибрат назари, тафаккур билан бошлаган ҳар бир мўмин, унинг қолган қисмини ҳам шу тарзда ўтказишга ҳаракат қилади. У кун давомида Aллоҳ розилигини топиш, унинг амрига бўйсуниш ниятида ғайрат кўрсатади. Бирор кўнгилсизликка дуч келса — талвасага тушмайди ёки севинчли неъматларга жуда хурсанд бўлиб, ўзидан кетмайди, бу Aллоҳнинг бир имтиҳони эканлигини билади.
"Қуръон ахлоқига кўра мўминнинг 24 соати" китобидан.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤16
✒️ Ёшликда берган кўнгил.
Автобусни кутиб бекатда узоқ туриб колдим. Кечки пайт бўлгани сабабли, автобуслар қатнови сийраклашиб қолганди. Бекатда совуқдан жунжикиб турарканман, эллик ёшлар атрофидаги бир аёл келиб, бекатдаги ўриндиқлардан бирига ўтирди. Шу пайт бекатга яна бир аёл келди. Иккаласи таниш экан, сўрашиб кетишди.
— Кечга қолиб, қаердан келаяпсиз?
Биринчи аёлнинг кайфияти жуда яхши эди, кулганча жавоб берди:
— Асти сўраманг, қаердан келаётганимни айтсам, ҳайрон қоласиз. Синфдошларимнинг тўйидан, — деди совуққонлик билан. Иккинчи аёл ростакамига ҳайрон булди.
— Ие, сизнинг ёшингизда ҳам синфдошларнинг тўйи бўладими?
— Ҳа, бўларкан. Икки синфдош ўртоғим оила қуришди. Сизга айтсам, улар ниҳоят ўз севгиларига эришишди. Уларни муҳаббатларининг тарихи жуда узун. Ёшликда берган кўнгил айрилмас бўлади, дейишади-ку. Бу гапнинг ҳақиқатлигига энди ишондим. Роҳила исмли қизимиз Равшан деган синфдошимиз билан дўстлашиб юрарди. Мактабни тугатганимизча уларнинг дустлиги севгига айланди. Ҳамманинг уларга ҳаваси келарди. Сабаби, улар узукка кўз қўйгандек бир-бирларига мос эди-да. Мактабни тугатиб, олийгоҳга ҳам бирга киришди, бир гуруҳда ўқий бошлашди. Талабалик йиллари Роҳилани бошқа бир курсдоши ҳам қаттиқ севиб қолди. Гарчи Роҳила Равшанни севса-да, уни Равшандан кам севмайдиган Санжар исмли курсдош йигитидан ҳам қутила олмай қолди. Беш йиллик ўқишлари давомида унга эришиш учун нимани қилиш керак бўлса, барини қилди йигит. Охири Равшандан уни тортиб олиб уйланди ва ўз юрти – Фарғонага олиб кетди.Аламдан эзилган Равшан ҳам бошқа қизга уйланишга мажбур бўлди. Кейинчалик хотини билан Киевга кўчиб кетди. Хуллас, иккаласининг ҳам бошидан яхши-ёмон кунлар ўтиб, фарзандларини уйлантиришди. Бундан уч йил олдин Роҳиланинг эри вафот этиб, ёлғиз қолди. Бу орада Равшан ҳам хотини билан ажрашиб, ёлғиз ўзи яшаб юрган экан. Равшан ёлғиз қолганидан сўнг уч йил давомида Тошкентдаги дўстларига хат ёзиб, Роҳилани излабди. Лекин тополмабди. Оллоҳ истаса, ҳамма нарсанинг иложини қилади, дейишгани рост экан. Тасодифни каранг, Равшан иш билан Москвага борган экан. Борган куни негадир туни билан Роҳилани ўйлаб чиқибди. Иккинчи куни кўчага айланишга чиққанда хам уни ўйлашни канда қилмабди. Бир пайт қараса, қаршисидан хаёл суриб Роҳила келаётган эмиш. Буни карангки, 25 йилдан кўп вақт давомида кўришмаган бўлишса-да, бир-бировларини узоқдан танишибди. Маълум булишича, Роҳиланинг бир қизи Москвада яшаркан. Роҳила қизиникига меҳмонга келган экан. Равшан билан учрашган кунлари у ҳам туни билан олис муҳаббатини ўйлаб, ухлай олмай чиққан экан. Кундузи юраги сиқилиб, кўчани айланиб келиш учун чиқибди ва Равшанни учратиб қолибди. Улар бир-бирларидан ҳол-аҳвол сўрашиб, куни билан бирга бўлишибди. Ўзларини учраштирган Оллоҳга шукроналар билдиришибди. Сўнг бир дақиқага ҳам ажралмасликка аҳд қилишибди. Маслаҳатни бир жойга қўйиб, Тошкентга қайтишибди. Сабаби, Роҳила эрининг маъракаларини ўтказиб, йилини берганидан сунг Фарғонадаги уй-жойини ўғли ва келинига қолдириб, ўзи қариндошларига яқинроқ бўлиш мақсадида Тошкентга кўчиб келган экан. Хуллас, улар Тошкентга етиб, қариндош-уруғларини уйларига чақириб, ўз ниятларини билдиришибди. Ҳаммалари уларнинг қарорини маъқуллашибди.Бугун уларнинг тўйлари муносабати билан уюштирилган зиёфатга борган эдим. Роҳила билан яқин дугонаман. Йиллар давомида дўстлигимиз бузилмаган. Шунинг учун бу гаплардан биринчи бўлиб, мен хабар топдим ва елиб-югуриб тўйларига бош-қош бўлдим. Ана шунака гаплар, — дея ўз ҳикоясини тугатди биринчи аёл.
— Жуда ажойиб воқеа, — деди ҳайратланиб, иккинчи аёл. Шу пайт улар кутган автобус келдию, ҳар иккаласи автобусга ўтириб кетиб қолишди. Яна ёлғиз колдим. Аслида мен кутган автобус бундан неча дақиқа олдин келиб-кетганди. Мен аёлнинг ҳикоясини охиригача эшитиш мақсадида унга чиқмагандим. Ниҳоят, мен кутган автобус келди. Уйимга кетарканман, совуқни ҳам унутгандим. Қалбимни ажиб бир илиқлик эгаллаганди.
༺༻✦༺༻✦༺༻
ДУСТЛАРИНГИЗГА ХАМ УЛАШИНГ...
@IBRATLI_SOZLAR
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Автобусни кутиб бекатда узоқ туриб колдим. Кечки пайт бўлгани сабабли, автобуслар қатнови сийраклашиб қолганди. Бекатда совуқдан жунжикиб турарканман, эллик ёшлар атрофидаги бир аёл келиб, бекатдаги ўриндиқлардан бирига ўтирди. Шу пайт бекатга яна бир аёл келди. Иккаласи таниш экан, сўрашиб кетишди.
— Кечга қолиб, қаердан келаяпсиз?
Биринчи аёлнинг кайфияти жуда яхши эди, кулганча жавоб берди:
— Асти сўраманг, қаердан келаётганимни айтсам, ҳайрон қоласиз. Синфдошларимнинг тўйидан, — деди совуққонлик билан. Иккинчи аёл ростакамига ҳайрон булди.
— Ие, сизнинг ёшингизда ҳам синфдошларнинг тўйи бўладими?
— Ҳа, бўларкан. Икки синфдош ўртоғим оила қуришди. Сизга айтсам, улар ниҳоят ўз севгиларига эришишди. Уларни муҳаббатларининг тарихи жуда узун. Ёшликда берган кўнгил айрилмас бўлади, дейишади-ку. Бу гапнинг ҳақиқатлигига энди ишондим. Роҳила исмли қизимиз Равшан деган синфдошимиз билан дўстлашиб юрарди. Мактабни тугатганимизча уларнинг дустлиги севгига айланди. Ҳамманинг уларга ҳаваси келарди. Сабаби, улар узукка кўз қўйгандек бир-бирларига мос эди-да. Мактабни тугатиб, олийгоҳга ҳам бирга киришди, бир гуруҳда ўқий бошлашди. Талабалик йиллари Роҳилани бошқа бир курсдоши ҳам қаттиқ севиб қолди. Гарчи Роҳила Равшанни севса-да, уни Равшандан кам севмайдиган Санжар исмли курсдош йигитидан ҳам қутила олмай қолди. Беш йиллик ўқишлари давомида унга эришиш учун нимани қилиш керак бўлса, барини қилди йигит. Охири Равшандан уни тортиб олиб уйланди ва ўз юрти – Фарғонага олиб кетди.Аламдан эзилган Равшан ҳам бошқа қизга уйланишга мажбур бўлди. Кейинчалик хотини билан Киевга кўчиб кетди. Хуллас, иккаласининг ҳам бошидан яхши-ёмон кунлар ўтиб, фарзандларини уйлантиришди. Бундан уч йил олдин Роҳиланинг эри вафот этиб, ёлғиз қолди. Бу орада Равшан ҳам хотини билан ажрашиб, ёлғиз ўзи яшаб юрган экан. Равшан ёлғиз қолганидан сўнг уч йил давомида Тошкентдаги дўстларига хат ёзиб, Роҳилани излабди. Лекин тополмабди. Оллоҳ истаса, ҳамма нарсанинг иложини қилади, дейишгани рост экан. Тасодифни каранг, Равшан иш билан Москвага борган экан. Борган куни негадир туни билан Роҳилани ўйлаб чиқибди. Иккинчи куни кўчага айланишга чиққанда хам уни ўйлашни канда қилмабди. Бир пайт қараса, қаршисидан хаёл суриб Роҳила келаётган эмиш. Буни карангки, 25 йилдан кўп вақт давомида кўришмаган бўлишса-да, бир-бировларини узоқдан танишибди. Маълум булишича, Роҳиланинг бир қизи Москвада яшаркан. Роҳила қизиникига меҳмонга келган экан. Равшан билан учрашган кунлари у ҳам туни билан олис муҳаббатини ўйлаб, ухлай олмай чиққан экан. Кундузи юраги сиқилиб, кўчани айланиб келиш учун чиқибди ва Равшанни учратиб қолибди. Улар бир-бирларидан ҳол-аҳвол сўрашиб, куни билан бирга бўлишибди. Ўзларини учраштирган Оллоҳга шукроналар билдиришибди. Сўнг бир дақиқага ҳам ажралмасликка аҳд қилишибди. Маслаҳатни бир жойга қўйиб, Тошкентга қайтишибди. Сабаби, Роҳила эрининг маъракаларини ўтказиб, йилини берганидан сунг Фарғонадаги уй-жойини ўғли ва келинига қолдириб, ўзи қариндошларига яқинроқ бўлиш мақсадида Тошкентга кўчиб келган экан. Хуллас, улар Тошкентга етиб, қариндош-уруғларини уйларига чақириб, ўз ниятларини билдиришибди. Ҳаммалари уларнинг қарорини маъқуллашибди.Бугун уларнинг тўйлари муносабати билан уюштирилган зиёфатга борган эдим. Роҳила билан яқин дугонаман. Йиллар давомида дўстлигимиз бузилмаган. Шунинг учун бу гаплардан биринчи бўлиб, мен хабар топдим ва елиб-югуриб тўйларига бош-қош бўлдим. Ана шунака гаплар, — дея ўз ҳикоясини тугатди биринчи аёл.
— Жуда ажойиб воқеа, — деди ҳайратланиб, иккинчи аёл. Шу пайт улар кутган автобус келдию, ҳар иккаласи автобусга ўтириб кетиб қолишди. Яна ёлғиз колдим. Аслида мен кутган автобус бундан неча дақиқа олдин келиб-кетганди. Мен аёлнинг ҳикоясини охиригача эшитиш мақсадида унга чиқмагандим. Ниҳоят, мен кутган автобус келди. Уйимга кетарканман, совуқни ҳам унутгандим. Қалбимни ажиб бир илиқлик эгаллаганди.
༺༻✦༺༻✦༺༻
ДУСТЛАРИНГИЗГА ХАМ УЛАШИНГ...
@IBRATLI_SOZLAR
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤24👍9
Kim bilan kulganingizni unutishingiz mumkin, ammo kim bilan yig'laganingizni hech qachon unuta olmas ekansiz...
@ibratli_sozlar 🕊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
@ibratli_sozlar 🕊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
👍3❤1
✒️ Эркак уйидан топмаганини кўчадан излар экан...
( хикоя )
Турмуш ўртоғим билан севишиб турмуш
қурмаганмиз. Совчи келгач, учрашувга чиқиб
бўйлари баланд, келишган, ҳар қандай қизнинг
оромини ўғирлайдиган йигитни кўрдиму ҳушимни
йўқотдим. Айниқса, институтда дарсдан сўнг шахсий
машинасида мени олиб кетгани келганида, дугоналаримнинг ҳавас-ла қарашларини кўриб,
бахтимга ишонмасдим. Икки томоннинг хоҳиш-
истаги билан тўйимиз бўлиб ўтди…
Турмушимизнинг биринчи кунларидан
муносабатларимиз силлиқ кечди деб айтолмайман.
Тўғрисўзлигим, хушомадни билмаганим учун жуда қийналганман. Бундай кунларда турмуш ўртоғим
«Сен аёл кишисан, керак пайтда тулки каби
аврашинг, илон бўлиб енгимдан кириб, ёқамдан
чиқишинг керак», деб уқтирарди. Турмушдаги
қийинчиликлар, қайнонамнинг инжиқликларига
чидаб йилларни ўтказдим. Фарзандларимиз туғилди. Оиламизга ҳамманинг ҳаваси келарди. Турмуш
ўртоғим болаларига жуда меҳрибон бўлиб,
ҳурматимни жойига қўярди. Мен ҳам ўз навбатида
шундай умр йўлдошим бўлгани учун Аллоҳга
шукроналар айтардим. Шунчалар содда ва
ишонувчан бўлганимдан унинг бошқа аёлларга ҳам ёқиши ва шу билан бирга чиройли аёлларга бефарқ
эмаслигини билмаганман. Ёнимдаги одамнинг
«Фақат сени дейман», «Сендан бошқаси менга керак
эмас!», «Сенсиз ва болаларсиз ҳаётимни тасаввур
қила олмайман» деган сўзлари ҳақиқатга тик
боқишга тўсқинлик қиларди. Хуллас, шундай кунларнинг бирида турмуш ўртоғим оғир касалликка
йўлиқиб, кундан-кун аҳволи оғирлаша бошлади.
Кўрсатмаган шифокору ўқитмаган домламиз
қолмади. Унинг аҳволига қараб, эзилиб,
болаларимга кўрсатмай йиғлаб оламан. Бир куни умр йўлдошим ёнига чақириб, «Нурхон, сен
жуда яхши аёлсан, мехрибон она, вафодор турмуш
ўртоқсан. Лекин мен сенга муносиб эмасман, кўз
ёшларингга арзимайман», деди. У оилавий
ҳаётимизнинг ўн беш йили давомида юрган аёллари
ҳақида гапириб берди. Унинг ҳикоясидан «эрим ишда ушланиб қолди ёки машинаси бузилиб, кўчада
қолди, шу сабаб уйга тунагани келмади», деган
хаёлларим пучга чиқди. Ўша пайтларда бошқа
аёлларнинг қучоғида бўлганини билиб олдим. Ҳатто
бир йил ёзда ишхонадагилар билан тоққа кетаяпмиз
деб, бир рус аёл билан чет элда дам олиб келган экан. Қотиб қолдим. Бир томондан яқин одамимнинг
хиёнатидан даҳшатга тушсам, бошқа томондан
шунчалар содда бўлиб, ҳеч нарсани билмаганимдан
ўзимдан хафа бўлиб кетдим. Тўғри, баъзида шубҳа
пайдо бўлган, лекин хиёнат тўғрисида умуман
ўйламаганман, эримга жуда-жуда ишонардим. Балки мендан кейин кўпам қайғурмасин деб эрим буларни
атай ўйлаб чиқаргандир, деган хаёлга ҳам бордим.
Лекин энг даҳшати у рост гапираётган эди. «Кечира
олсанг, кечир, бу дардни Аллоҳим сенга қилган
хиёнатларим учун жазо сифатида берди. Энди
ҳаммасини биласан. Хоҳласанг, мендан кечиб кет. Мен ҳаммаси учун сендан розиман...» деди у. Нима қилишни билмай, икки йўл ўртасида қолдим.
Кечаси билан йиғлаб, кўзимда ёшим қолмади. Охири
эрталабга яқин «Яхшими, ёмонми эрим,
болаларимнинг отаси, қилган гуноҳлари учун
жазосини тортаяпти. У юрган бўлса, демак, менда
ҳам айб бўлган. Ахир айтишади-ку «Эр уйда топа олмаганини кўчада қидиради» деб... Яна ўзимча ният
қилдим «Агар турмуш ўртоғим тузалиб кетса, ҳеч
қачон ўтган нарсаларни юзига солиб, уялтирмайман
ва фақат мени дейиши учун бор кучим билан
ҳаракат қиламан». Эртасига ҳеч нарса бўлмагандек яна эримни
парвариш қила бошладим. Қилган нолаларим
Худойимга етиб бордими ёки эримни чин дилдан
қилган тавбаси қабул бўлдими, у кундан-кун соғая
бошлади. Қилган парваришларимдан сўнг бутунлай
оёққа туриб, яна ишига қайтди. Олдингидек яхши яшай бошладик. Энди у аввалгидан-да меҳрибон,
мен эса ҳушёрроқ эдим. Ҳозир бирор шубҳа туғилса,
«Нурхон, сен эрингни қизиқтирмай қўйдинг», деб
гўзаллик салонига йўл оламан. Сочларимни чиройли
турмаклатиб, косметолог қабулига кираман. Уйга
гўзал бўлиб қайтаман. Ўзим яхши топсам ҳам бундай вақтда пулни албатта эримдан оламан (бу менинг
қоидам!) Бунда бир ўқ билан икки қуённи ураман.
Биринчидан, шубҳалар билан ўралашмай, вақтни
фойдали ўтказаман.
Иккинчидан, чиройли бўлишорқали ўзимга бўлган ишончим ортади. Ўзига
ишонган, чиройли аёллар эса эркакларни бефарқ қолдирмайди. Уйга келиб, мазали таом тайёр
( хикоя )
Турмуш ўртоғим билан севишиб турмуш
қурмаганмиз. Совчи келгач, учрашувга чиқиб
бўйлари баланд, келишган, ҳар қандай қизнинг
оромини ўғирлайдиган йигитни кўрдиму ҳушимни
йўқотдим. Айниқса, институтда дарсдан сўнг шахсий
машинасида мени олиб кетгани келганида, дугоналаримнинг ҳавас-ла қарашларини кўриб,
бахтимга ишонмасдим. Икки томоннинг хоҳиш-
истаги билан тўйимиз бўлиб ўтди…
Турмушимизнинг биринчи кунларидан
муносабатларимиз силлиқ кечди деб айтолмайман.
Тўғрисўзлигим, хушомадни билмаганим учун жуда қийналганман. Бундай кунларда турмуш ўртоғим
«Сен аёл кишисан, керак пайтда тулки каби
аврашинг, илон бўлиб енгимдан кириб, ёқамдан
чиқишинг керак», деб уқтирарди. Турмушдаги
қийинчиликлар, қайнонамнинг инжиқликларига
чидаб йилларни ўтказдим. Фарзандларимиз туғилди. Оиламизга ҳамманинг ҳаваси келарди. Турмуш
ўртоғим болаларига жуда меҳрибон бўлиб,
ҳурматимни жойига қўярди. Мен ҳам ўз навбатида
шундай умр йўлдошим бўлгани учун Аллоҳга
шукроналар айтардим. Шунчалар содда ва
ишонувчан бўлганимдан унинг бошқа аёлларга ҳам ёқиши ва шу билан бирга чиройли аёлларга бефарқ
эмаслигини билмаганман. Ёнимдаги одамнинг
«Фақат сени дейман», «Сендан бошқаси менга керак
эмас!», «Сенсиз ва болаларсиз ҳаётимни тасаввур
қила олмайман» деган сўзлари ҳақиқатга тик
боқишга тўсқинлик қиларди. Хуллас, шундай кунларнинг бирида турмуш ўртоғим оғир касалликка
йўлиқиб, кундан-кун аҳволи оғирлаша бошлади.
Кўрсатмаган шифокору ўқитмаган домламиз
қолмади. Унинг аҳволига қараб, эзилиб,
болаларимга кўрсатмай йиғлаб оламан. Бир куни умр йўлдошим ёнига чақириб, «Нурхон, сен
жуда яхши аёлсан, мехрибон она, вафодор турмуш
ўртоқсан. Лекин мен сенга муносиб эмасман, кўз
ёшларингга арзимайман», деди. У оилавий
ҳаётимизнинг ўн беш йили давомида юрган аёллари
ҳақида гапириб берди. Унинг ҳикоясидан «эрим ишда ушланиб қолди ёки машинаси бузилиб, кўчада
қолди, шу сабаб уйга тунагани келмади», деган
хаёлларим пучга чиқди. Ўша пайтларда бошқа
аёлларнинг қучоғида бўлганини билиб олдим. Ҳатто
бир йил ёзда ишхонадагилар билан тоққа кетаяпмиз
деб, бир рус аёл билан чет элда дам олиб келган экан. Қотиб қолдим. Бир томондан яқин одамимнинг
хиёнатидан даҳшатга тушсам, бошқа томондан
шунчалар содда бўлиб, ҳеч нарсани билмаганимдан
ўзимдан хафа бўлиб кетдим. Тўғри, баъзида шубҳа
пайдо бўлган, лекин хиёнат тўғрисида умуман
ўйламаганман, эримга жуда-жуда ишонардим. Балки мендан кейин кўпам қайғурмасин деб эрим буларни
атай ўйлаб чиқаргандир, деган хаёлга ҳам бордим.
Лекин энг даҳшати у рост гапираётган эди. «Кечира
олсанг, кечир, бу дардни Аллоҳим сенга қилган
хиёнатларим учун жазо сифатида берди. Энди
ҳаммасини биласан. Хоҳласанг, мендан кечиб кет. Мен ҳаммаси учун сендан розиман...» деди у. Нима қилишни билмай, икки йўл ўртасида қолдим.
Кечаси билан йиғлаб, кўзимда ёшим қолмади. Охири
эрталабга яқин «Яхшими, ёмонми эрим,
болаларимнинг отаси, қилган гуноҳлари учун
жазосини тортаяпти. У юрган бўлса, демак, менда
ҳам айб бўлган. Ахир айтишади-ку «Эр уйда топа олмаганини кўчада қидиради» деб... Яна ўзимча ният
қилдим «Агар турмуш ўртоғим тузалиб кетса, ҳеч
қачон ўтган нарсаларни юзига солиб, уялтирмайман
ва фақат мени дейиши учун бор кучим билан
ҳаракат қиламан». Эртасига ҳеч нарса бўлмагандек яна эримни
парвариш қила бошладим. Қилган нолаларим
Худойимга етиб бордими ёки эримни чин дилдан
қилган тавбаси қабул бўлдими, у кундан-кун соғая
бошлади. Қилган парваришларимдан сўнг бутунлай
оёққа туриб, яна ишига қайтди. Олдингидек яхши яшай бошладик. Энди у аввалгидан-да меҳрибон,
мен эса ҳушёрроқ эдим. Ҳозир бирор шубҳа туғилса,
«Нурхон, сен эрингни қизиқтирмай қўйдинг», деб
гўзаллик салонига йўл оламан. Сочларимни чиройли
турмаклатиб, косметолог қабулига кираман. Уйга
гўзал бўлиб қайтаман. Ўзим яхши топсам ҳам бундай вақтда пулни албатта эримдан оламан (бу менинг
қоидам!) Бунда бир ўқ билан икки қуённи ураман.
Биринчидан, шубҳалар билан ўралашмай, вақтни
фойдали ўтказаман.
Иккинчидан, чиройли бўлишорқали ўзимга бўлган ишончим ортади. Ўзига
ишонган, чиройли аёллар эса эркакларни бефарқ қолдирмайди. Уйга келиб, мазали таом тайёр
❤29🔥5
лайман. Болаларим
билан шуғулланаман. Умр йўлдошим уйга келганида
яхши кайфият билан кутиб оламан, ширин таомлар
билан меҳмон қиламан. Қолган вақт эрим олдида
ўралашмай, нонуштага бирор ширинлик пишираман.
Мендаги бу ўзгариш эримни бефарқ қолдирмаяпти. «Бугун бошқачасан, тинчликми?» Эримга қараб
индамай кулиб қўяман. Ичимда эса «Бу
харакатларим фақат сиз учун, фақат мени
дейишингиз учун», дейман. Эҳ, эркаклар! Муҳаббатингизни қозониш учун,
оиламиз таянчи бўлишингиз, энг асосийси, доимо
ёнимизда туришингиз учун биз аёллар нималарга
қодирмиз. Ўзим учун яна бир ҳақиқатни очдим: эрим
учун сирли бўлишим керак экан. Ўзига ишонган,
чиройли аёлни ҳеч бир эркак йўқотишни хоҳламаса керак.
@ibratli_sozlar🕊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
билан шуғулланаман. Умр йўлдошим уйга келганида
яхши кайфият билан кутиб оламан, ширин таомлар
билан меҳмон қиламан. Қолган вақт эрим олдида
ўралашмай, нонуштага бирор ширинлик пишираман.
Мендаги бу ўзгариш эримни бефарқ қолдирмаяпти. «Бугун бошқачасан, тинчликми?» Эримга қараб
индамай кулиб қўяман. Ичимда эса «Бу
харакатларим фақат сиз учун, фақат мени
дейишингиз учун», дейман. Эҳ, эркаклар! Муҳаббатингизни қозониш учун,
оиламиз таянчи бўлишингиз, энг асосийси, доимо
ёнимизда туришингиз учун биз аёллар нималарга
қодирмиз. Ўзим учун яна бир ҳақиқатни очдим: эрим
учун сирли бўлишим керак экан. Ўзига ишонган,
чиройли аёлни ҳеч бир эркак йўқотишни хоҳламаса керак.
@ibratli_sozlar🕊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤9👍5🔥4
🌿 Mavsumdan xafa boʻlgan gul kabidir baʼzi qalblar.. Bir karra soʻlidimi qayta ochilgisi kelmaydi..!
@ibratli_sozlar 🕊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
@ibratli_sozlar 🕊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1
МЕН ХАМ БОШҚА АЁЛЛАР СИНГАРИ ТУРМУШГА ЧИҚИБ, ОИЛА ҚУРИШНИ ИСТАЙМАН!!!
Тижоратчилар ҳар хил юртдан келиб, бир шаҳарда йиғилишар экан. Бир куни мажлис ўтказиб туришса, бир аёл қўлини кўтариб, тижоратчиларга ишора қилибди. Тижоратчилардан бири ўрнидан туриб, аёлга яқинлашиб дебди:
- Ин шаа Аллоҳ яхшилик бўлсин.
Аёл дебди:
- Бир ҳизмат бор. Агар шуни мен учун бажарсангиз, сизга йигирма динор бераман.
- Бу қандай ҳизмат экан?
- Менинг хожам сафарга кетганига ўн йилдан ошди. Ҳали ҳануз ундан дарак йўқ.
Тижоратчи:
- Аллоҳ эсонликда ва омонликда қайтаргай ин шаа Аллоҳ.
Аёл дебди:
- Менинг мақсадим, бир эркак одам қозининг олдига бориб «мен бу аёлнинг эри бўламан» дейишини ва мени талоқ этишини хоҳлардим. Мен ҳам бошқа аёллар сингари турмушга чиқиб, оила қуришни истайман.
Тижоратчи:
- Мен сиз билан бирга бораман, дебди ва қозининг олдига борибдилар.
Шунда аёл қозига шундай дебди:
- Эй қози жаноблари, бу киши ўн йил аввал ғойиб бўлган умр йўлдошим бўлади. Энди келиб, менинг талоғимни бераяптилар.
Қози дебди:
- Сиз шу аёлнинг умр йўлдоши бўласизми?
Тижоратчи одам:
- Ҳа, шундай.
Қози:
- Унинг талоғини бермоқчимисиз?
Тижоратчи:
- Ҳа.
Қози аёлдан сўрабди:
- Сиз талоқга розимисиз?
Аёл:
- Ҳа, қози жаноблари.
Қози тижоратчига дебди:
- Ундай бўлса аёлнинг талоғини беринг.
Тижоратчи:
- У талоқ, дебди.
Аёл дебди:
- Эй қози жаноблари, бу киши мени ўн йилга ташлаб кетган. Мендан на хабар олган ва на нафақа берган.
Қози тижоратчидан сўрабди:
- Нима учун бу аёлни ташлаб кетиб, нафақасини бермагансиз?
Тижоратчи ўзига-ўзи дебди:
- «Бу аёл мени муаммоларга кўмиб ташлайди шекилли»... сўнгра қозига деди:
- Мен машғул эдим, қози жаноблари. Шунинг учун унинг олдига кела олмадим.
Қози дебди:
- Ҳозироқ унга минг динор нафақа тўлайсиз.
Тижоратчи ўзига-ўзи дебди:
- «агар ҳозир инкор этсам мени қамчи билан калтаклаб, кейин қамаб қўядилар. Бошқа чорам ҳам йўқ, дебди)...
Хўп, тўлайман қози жаноблари, деб пулни берибди. Аёл минг динорни олиб, тижоратчига келишгандек йигирма динорни қайтариб берибди.
Тижоратчи эса ёлғон гапиргани учун, ошкор этиб бўлмайдиган муаммога дучор бўлганига пушаймон бўлиб қолибди.
Ошкор этаман деса, қамчиланади ва қолган тижоратчилар орасида шон-шарафини йўқотиб, мартабасидан айрилади.
Тижоратчи ҳам жим туролмай ахийри бир ҳийла ўйлаб топибди. Мол-давлати билан машҳур бўлган тижоратчи дўсти билан келишиб, аёлнинг уйига совчиликка юборибди. Дўсти бориб аёлга уйланмоқчи эканини айтади. Аёл ҳам унинг бойлигига учиб, таклифини қабул қилибди. Сўнгра қалбаки совчи аёлга айтибди;
- Мен ҳозир оғир аҳволдаман. Бу муаммони ҳал этишим учун менга икки минг динор керак. Шомдан бир талай дурадгорларим келаяпти. Улар туфайли мен минглаб динорлар фойдасини кўраман. Агар ҳозир менга ёрдам берсангиз, икки минг динорни сизга беш минг динор қилиб қайтариб бераман, дебди.
Аёл ҳам келган совчининг гапига ишониб, пулларни берибди. Қалбаки совчи пулларни дарров олиб, аёлга дебди:
- Сиз чув тушириб кетган собиқ эрингиздан сизга алангали салом, деб жўнаб қолибди. Ва пулларни тижоратчи дўстига қайтариб берибди.
Аёл эса алданганини билгач, сочларини телбаларча юлиб, додлаб, бармоқларини тишлаб қолибди.
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тижоратчилар ҳар хил юртдан келиб, бир шаҳарда йиғилишар экан. Бир куни мажлис ўтказиб туришса, бир аёл қўлини кўтариб, тижоратчиларга ишора қилибди. Тижоратчилардан бири ўрнидан туриб, аёлга яқинлашиб дебди:
- Ин шаа Аллоҳ яхшилик бўлсин.
Аёл дебди:
- Бир ҳизмат бор. Агар шуни мен учун бажарсангиз, сизга йигирма динор бераман.
- Бу қандай ҳизмат экан?
- Менинг хожам сафарга кетганига ўн йилдан ошди. Ҳали ҳануз ундан дарак йўқ.
Тижоратчи:
- Аллоҳ эсонликда ва омонликда қайтаргай ин шаа Аллоҳ.
Аёл дебди:
- Менинг мақсадим, бир эркак одам қозининг олдига бориб «мен бу аёлнинг эри бўламан» дейишини ва мени талоқ этишини хоҳлардим. Мен ҳам бошқа аёллар сингари турмушга чиқиб, оила қуришни истайман.
Тижоратчи:
- Мен сиз билан бирга бораман, дебди ва қозининг олдига борибдилар.
Шунда аёл қозига шундай дебди:
- Эй қози жаноблари, бу киши ўн йил аввал ғойиб бўлган умр йўлдошим бўлади. Энди келиб, менинг талоғимни бераяптилар.
Қози дебди:
- Сиз шу аёлнинг умр йўлдоши бўласизми?
Тижоратчи одам:
- Ҳа, шундай.
Қози:
- Унинг талоғини бермоқчимисиз?
Тижоратчи:
- Ҳа.
Қози аёлдан сўрабди:
- Сиз талоқга розимисиз?
Аёл:
- Ҳа, қози жаноблари.
Қози тижоратчига дебди:
- Ундай бўлса аёлнинг талоғини беринг.
Тижоратчи:
- У талоқ, дебди.
Аёл дебди:
- Эй қози жаноблари, бу киши мени ўн йилга ташлаб кетган. Мендан на хабар олган ва на нафақа берган.
Қози тижоратчидан сўрабди:
- Нима учун бу аёлни ташлаб кетиб, нафақасини бермагансиз?
Тижоратчи ўзига-ўзи дебди:
- «Бу аёл мени муаммоларга кўмиб ташлайди шекилли»... сўнгра қозига деди:
- Мен машғул эдим, қози жаноблари. Шунинг учун унинг олдига кела олмадим.
Қози дебди:
- Ҳозироқ унга минг динор нафақа тўлайсиз.
Тижоратчи ўзига-ўзи дебди:
- «агар ҳозир инкор этсам мени қамчи билан калтаклаб, кейин қамаб қўядилар. Бошқа чорам ҳам йўқ, дебди)...
Хўп, тўлайман қози жаноблари, деб пулни берибди. Аёл минг динорни олиб, тижоратчига келишгандек йигирма динорни қайтариб берибди.
Тижоратчи эса ёлғон гапиргани учун, ошкор этиб бўлмайдиган муаммога дучор бўлганига пушаймон бўлиб қолибди.
Ошкор этаман деса, қамчиланади ва қолган тижоратчилар орасида шон-шарафини йўқотиб, мартабасидан айрилади.
Тижоратчи ҳам жим туролмай ахийри бир ҳийла ўйлаб топибди. Мол-давлати билан машҳур бўлган тижоратчи дўсти билан келишиб, аёлнинг уйига совчиликка юборибди. Дўсти бориб аёлга уйланмоқчи эканини айтади. Аёл ҳам унинг бойлигига учиб, таклифини қабул қилибди. Сўнгра қалбаки совчи аёлга айтибди;
- Мен ҳозир оғир аҳволдаман. Бу муаммони ҳал этишим учун менга икки минг динор керак. Шомдан бир талай дурадгорларим келаяпти. Улар туфайли мен минглаб динорлар фойдасини кўраман. Агар ҳозир менга ёрдам берсангиз, икки минг динорни сизга беш минг динор қилиб қайтариб бераман, дебди.
Аёл ҳам келган совчининг гапига ишониб, пулларни берибди. Қалбаки совчи пулларни дарров олиб, аёлга дебди:
- Сиз чув тушириб кетган собиқ эрингиздан сизга алангали салом, деб жўнаб қолибди. Ва пулларни тижоратчи дўстига қайтариб берибди.
Аёл эса алданганини билгач, сочларини телбаларча юлиб, додлаб, бармоқларини тишлаб қолибди.
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤17🔥3😁2👍1
САМОДАГИ ЮЛДУЗЛАРИМ🌟
ШУКРОНА.
Бир камбағал йигит, бир жойда мардикорчилик қилиб юрса, шу хонадонни соҳиби уни ҳалоллиги ва софдиллигини кўриб уни ёқтириб қолиб, унга яккаю ягона қизини турмушга берибди.
Тўйдан кейин йигит бахтларга чўмилибди, ҳаёти чаманзорга айланибди.
Келинчак умуман кибрга берилмас, беш вақт ибодатда экан.
Бир куни, келиннинг отаси куёвни ёнига келиб :
-Худодан қўрқсанг бўларди, хотинингга пишлоқ, хурмо сотиб олиб едирсанг бўлмайдими дебди.
Йигитни тиззаларигача қалтираб кетибди ва келинчакдан отаси нега ундай деганини сўрабди.
Шунда келинчак отасиникига меҳмон бўлиб боргани, уни олдига гўшт, асал ва ҳар хил ноз неъматлар қўйганини айтибди.
Шунда отаси қизим нега буларни емаяпсан? Ахир жуда яхши кўрардингку дебди.
Шунда келин:
-Бизни уйимизда ҳар куни гўшт ва сара хил ноз неъматлар, мен фақат пишлоқ, хурмо егим келади деб арзон егуликларни айтибди.
Аслида бўлса уйига гўшт зўрға бир ойда келарди, базўр рўзғор тебратиларди. Келинчак кўчага чиқар экан унинг зиммасига эрининг ҳурмати, ор номуси ва тўрт девор ичидаги сир осган ҳолда кўчага чиқишини айтиб гапини якунлабди.
Шунда йигит, яна бир бор Аллоҳга шукурлар айтиб, тоълеига шундай солиҳа аёл ёзилганига чин дилдан қувонибди.
Шукур қилиб яшайлик азизлар...
@Ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
ШУКРОНА.
Бир камбағал йигит, бир жойда мардикорчилик қилиб юрса, шу хонадонни соҳиби уни ҳалоллиги ва софдиллигини кўриб уни ёқтириб қолиб, унга яккаю ягона қизини турмушга берибди.
Тўйдан кейин йигит бахтларга чўмилибди, ҳаёти чаманзорга айланибди.
Келинчак умуман кибрга берилмас, беш вақт ибодатда экан.
Бир куни, келиннинг отаси куёвни ёнига келиб :
-Худодан қўрқсанг бўларди, хотинингга пишлоқ, хурмо сотиб олиб едирсанг бўлмайдими дебди.
Йигитни тиззаларигача қалтираб кетибди ва келинчакдан отаси нега ундай деганини сўрабди.
Шунда келинчак отасиникига меҳмон бўлиб боргани, уни олдига гўшт, асал ва ҳар хил ноз неъматлар қўйганини айтибди.
Шунда отаси қизим нега буларни емаяпсан? Ахир жуда яхши кўрардингку дебди.
Шунда келин:
-Бизни уйимизда ҳар куни гўшт ва сара хил ноз неъматлар, мен фақат пишлоқ, хурмо егим келади деб арзон егуликларни айтибди.
Аслида бўлса уйига гўшт зўрға бир ойда келарди, базўр рўзғор тебратиларди. Келинчак кўчага чиқар экан унинг зиммасига эрининг ҳурмати, ор номуси ва тўрт девор ичидаги сир осган ҳолда кўчага чиқишини айтиб гапини якунлабди.
Шунда йигит, яна бир бор Аллоҳга шукурлар айтиб, тоълеига шундай солиҳа аёл ёзилганига чин дилдан қувонибди.
Шукур қилиб яшайлик азизлар...
@Ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤8🔥5👏1
АММАМНИНГ НОЛАСИ...
(мактуб асосида ёзилган вокейлик)
Қишлоғимиз хўжаликнинг қоқ ўртасида жойлашган бўлиб, уйимизнинг чап томонида пастаккина мактаб бор эди. Дадам ана шу мактабда муаллим бўлиб ишларди. Уйимиз ва мактабимиз ўртасидан бутун қишлоқни сув билан таъминлайдиган каттагина ариқ оқиб ўтарди. Болалигимда жамалаксочли дугоналарим, опаларим билан ана шу ариқ бўйида лойсувоқлар ўйнардик, қишлоқнинг эгри-бугри кўчаларини чангитиб юрардик…
Ҳар гал қишлоққа келганимда болалик хотираларим хаёлимни чулғаб олади. Айниқса, ариқ бўйида лойдан турли буюмлар, ўйинчоқлар ясаётган болаларни кўрсам, беихтиёр кўзимга ёш келади. Болаликдаги аччиқ хотиралар менга тинчлик бермайди…
Болалигимни яхши хотирлайман. Оилада ота-онам, икки опам, акам ва мен яшардик. Тирикчилигимиз ўртача эди, отамнинг муаллимликдан оладиган маоши билан амал-тақал қилиб кун кечирардик. Мен фарзандларнинг кенжаси, оиладагиларнинг эркаси эдим. Айниқса, кичиклигимдан елкасига опичиб катта қилган Насиба опам мени еру кўкка ишонмасди. Мен ҳам опамни жуда яхши кўрардим, лекин ойим нима учундир Насиба опамни ёқтирмасди, кўп уришарди, қарғарди. Ойимга, нима учун опамни ёмон кўрасиз, дея берган саволим ҳар гал жавобсиз қолаверарди.
– Ҳа, Насиба ўлгур, текинтомоқ, товуқларга дон бер, ҳовлиларни супур, чаққон-чаққон қимирла, – дея койигани-койиган эди. Боз устига опамни ишёқмасликда айблаб, дадамга чақиб, дўппослатар, мен эса йиғлаганча дадамнинг қўлларига ёпишиб, опамнинг жонига оро кирардим. Насиба опам дир-дир титраганча, мени қучоқлаб, ўкириб- ўкириб йиғларди. Шундай пайтларда мен ҳам изиллаб йиғлай-йиғлай опамнинг тиззасида ухлаб қолардим.
– Қўриқчи, бунча шу жувонмарг Насибани яхши кўрмасанг?! – дерди нуқул ойим. Қизиқ, ойим қанча тақиқлагани сайин мен опамга шунча кўп суйкалаверардим.
Бир куни ойимдан:
– Насиба опам билан ариқ бўйига ўйнагани борайлик, – дея ижозат сўрадим. Ойим аввалига рухсат бермади. Мен ҳоли-жонига қўймай, ялинаверганимдан ноилож рози бўлди.
– Ҳой Насиба, синглингга яхши қара, яна ариққа йиқилиб тушмасин, – орқамиздан бақириб қолди ойим.
– Хавотирланманг, мен борман-ку, ойи, – деди опам. Иккаламиз жамалаксочларимизни селкиллатиб, ариқ бўйига югурдик. Бу ерда ўзимиз тенги қизлар билан лойдан турли буюмлар ясардик.
Насиба опамнинг ҳам ёши унча катта эмас, 12-13 ёшларда эди. Қизларга қўшилиб лойдан ўйинчоқлар ясай бошладик.
– Ади, ариққа яқин борма, йиқилсанг, балога қоламан, – деди опам лойли қўллари билан сочларини тузатаркан.
– Х-ў-ў-ўп, – дедим мен опамнинг танбеҳи ёқинқирамай. Катта бир қишлоқ аҳолиси сув ичадиган бу ариқнинг суви жуда кўп ва тез оқарди, ёш бола тушиб кетса, оқизиб кетиши ҳеч гап эмасди. Мен лой ўйнашдан зерикдим, ариқ бўйига яқинлашдим. Лойқа сувнинг пишқириб оқишини завқ билан томоша қила бошладим. Шу тобда Насиба опамнинг қоғоздан кемача ясаши ёдимга тушиб:
– Опа, қоғоздан кемача ясаб беринг, сувга оқизаман, – дея ялина бошладим. Опам мен баҳона уйдан тез-тез ўйнагани чиқиб тургани учунми ёки яхши кўрганиданми, доим айтганимни қиларди. У лойли қўлларини тозалаб, ишга киришди ва бирзумда қоғоздан чиройли кемача ясаб берди. Кемачани сувга оқиздим. У шу даражада тез оқиб кетдики, тутиб қолишнинг сира иложи бўлмади. Бирпасда яхши кўриб қолган ўйинчоғим мендан тобора узоқлашиб борарди. Шошилиб қолдим ва кемачани тутиш учун ариқ бўйлаб югурдим.
Опам эса:
– Ади, қўявер, бошқасини ясаб бераман, йиқиласан, – дея ортимдан югурди. Унинг гапи оғзида қолди. Оёғим нимагадир тойиб кетиб, шалоплаб сувга йиқилдим. Пишқириб оқаётган анҳор мени ўз домига торта бошлади. Насиба опам қичқирганича ариқ ёқалаб югурди. Унинг овозини эшитган бригадир Усмон амаки ўзини сувга отиб, мени судраб чиқди. Қўрқувдан дир-дир титраётган Насиба опам мени қучоқлаб йиғлаб юборди. Орқасига базўр опичлаб уйга йўл олди. Йўл-йўлакай юрагим содир бўладиган даҳшатли воқеани аввалдан сезгандек:
– Опа, уйга бормайлик, ойим сизни уради,– дедим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
(мактуб асосида ёзилган вокейлик)
Қишлоғимиз хўжаликнинг қоқ ўртасида жойлашган бўлиб, уйимизнинг чап томонида пастаккина мактаб бор эди. Дадам ана шу мактабда муаллим бўлиб ишларди. Уйимиз ва мактабимиз ўртасидан бутун қишлоқни сув билан таъминлайдиган каттагина ариқ оқиб ўтарди. Болалигимда жамалаксочли дугоналарим, опаларим билан ана шу ариқ бўйида лойсувоқлар ўйнардик, қишлоқнинг эгри-бугри кўчаларини чангитиб юрардик…
Ҳар гал қишлоққа келганимда болалик хотираларим хаёлимни чулғаб олади. Айниқса, ариқ бўйида лойдан турли буюмлар, ўйинчоқлар ясаётган болаларни кўрсам, беихтиёр кўзимга ёш келади. Болаликдаги аччиқ хотиралар менга тинчлик бермайди…
Болалигимни яхши хотирлайман. Оилада ота-онам, икки опам, акам ва мен яшардик. Тирикчилигимиз ўртача эди, отамнинг муаллимликдан оладиган маоши билан амал-тақал қилиб кун кечирардик. Мен фарзандларнинг кенжаси, оиладагиларнинг эркаси эдим. Айниқса, кичиклигимдан елкасига опичиб катта қилган Насиба опам мени еру кўкка ишонмасди. Мен ҳам опамни жуда яхши кўрардим, лекин ойим нима учундир Насиба опамни ёқтирмасди, кўп уришарди, қарғарди. Ойимга, нима учун опамни ёмон кўрасиз, дея берган саволим ҳар гал жавобсиз қолаверарди.
– Ҳа, Насиба ўлгур, текинтомоқ, товуқларга дон бер, ҳовлиларни супур, чаққон-чаққон қимирла, – дея койигани-койиган эди. Боз устига опамни ишёқмасликда айблаб, дадамга чақиб, дўппослатар, мен эса йиғлаганча дадамнинг қўлларига ёпишиб, опамнинг жонига оро кирардим. Насиба опам дир-дир титраганча, мени қучоқлаб, ўкириб- ўкириб йиғларди. Шундай пайтларда мен ҳам изиллаб йиғлай-йиғлай опамнинг тиззасида ухлаб қолардим.
– Қўриқчи, бунча шу жувонмарг Насибани яхши кўрмасанг?! – дерди нуқул ойим. Қизиқ, ойим қанча тақиқлагани сайин мен опамга шунча кўп суйкалаверардим.
Бир куни ойимдан:
– Насиба опам билан ариқ бўйига ўйнагани борайлик, – дея ижозат сўрадим. Ойим аввалига рухсат бермади. Мен ҳоли-жонига қўймай, ялинаверганимдан ноилож рози бўлди.
– Ҳой Насиба, синглингга яхши қара, яна ариққа йиқилиб тушмасин, – орқамиздан бақириб қолди ойим.
– Хавотирланманг, мен борман-ку, ойи, – деди опам. Иккаламиз жамалаксочларимизни селкиллатиб, ариқ бўйига югурдик. Бу ерда ўзимиз тенги қизлар билан лойдан турли буюмлар ясардик.
Насиба опамнинг ҳам ёши унча катта эмас, 12-13 ёшларда эди. Қизларга қўшилиб лойдан ўйинчоқлар ясай бошладик.
– Ади, ариққа яқин борма, йиқилсанг, балога қоламан, – деди опам лойли қўллари билан сочларини тузатаркан.
– Х-ў-ў-ўп, – дедим мен опамнинг танбеҳи ёқинқирамай. Катта бир қишлоқ аҳолиси сув ичадиган бу ариқнинг суви жуда кўп ва тез оқарди, ёш бола тушиб кетса, оқизиб кетиши ҳеч гап эмасди. Мен лой ўйнашдан зерикдим, ариқ бўйига яқинлашдим. Лойқа сувнинг пишқириб оқишини завқ билан томоша қила бошладим. Шу тобда Насиба опамнинг қоғоздан кемача ясаши ёдимга тушиб:
– Опа, қоғоздан кемача ясаб беринг, сувга оқизаман, – дея ялина бошладим. Опам мен баҳона уйдан тез-тез ўйнагани чиқиб тургани учунми ёки яхши кўрганиданми, доим айтганимни қиларди. У лойли қўлларини тозалаб, ишга киришди ва бирзумда қоғоздан чиройли кемача ясаб берди. Кемачани сувга оқиздим. У шу даражада тез оқиб кетдики, тутиб қолишнинг сира иложи бўлмади. Бирпасда яхши кўриб қолган ўйинчоғим мендан тобора узоқлашиб борарди. Шошилиб қолдим ва кемачани тутиш учун ариқ бўйлаб югурдим.
Опам эса:
– Ади, қўявер, бошқасини ясаб бераман, йиқиласан, – дея ортимдан югурди. Унинг гапи оғзида қолди. Оёғим нимагадир тойиб кетиб, шалоплаб сувга йиқилдим. Пишқириб оқаётган анҳор мени ўз домига торта бошлади. Насиба опам қичқирганича ариқ ёқалаб югурди. Унинг овозини эшитган бригадир Усмон амаки ўзини сувга отиб, мени судраб чиқди. Қўрқувдан дир-дир титраётган Насиба опам мени қучоқлаб йиғлаб юборди. Орқасига базўр опичлаб уйга йўл олди. Йўл-йўлакай юрагим содир бўладиган даҳшатли воқеани аввалдан сезгандек:
– Опа, уйга бормайлик, ойим сизни уради,– дедим.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22
– Бормасак бўлмайди, сен шамоллаб қоласан, – деди опам меҳрибонлик билан. У ўнқир-чўнқир кўчалардан туртиниб-суртиниб мени уйга олиб келди. Дарвозадан ҳовлига киришимиз биланоқ ойимнинг кўзи бизга тушиб, рўй берган воқеани англади чоғи, опамни қарғай кетди:
– Ҳу жувонмарг, Насиба ўлгур, сени огоҳлантиргандим-ку. Сен атайин қилгансан, шамоллаб, касал бўлиб қолсин, ўлиб кетсин, шундан қутулай дегансан…
Сен етимча ўлмадинг, мен қутулмадим…
Кийимларимнинг ҳўли ўтиб, жамалаксочлари, ранги униққан кўйлаклари баданига ёпишиб қолган опам титраб, гуноҳкорона йиғлаб турарди. Мен ҳам пиқиллаб унга қўшилдим.
Ойим қўлига йўғон бир калтакни олиб, биз томонга шахд билан юриб кела бошлади. Ғазабдан кўзлари косасидан чиққудек бўлиб опамни елкаси аралаш савалай кетди. Қўлидаги калтак билан опамнинг оёғига чунонам урдики, қарсиллаган товушдан ҳовлидаги дарахт шохларида чуғурлашаётган қушлар “пирр” этиб учиб кетишди. Опам:
– Ойи, урманг, – дея оёғини ушлаганча ўтириб қолди.
Ойим эса баттар жаҳл отига миниб, опамни елкаси аралаш тушира кетди. Оғриқнинг зўридан опам ўкириб юборди. Мен чидолмадим, ойимнинг этагидан тортқилай бошладим.
– Опамни урманг, ойи, мен ўзим йиқилдим, – дея ойимнинг қўлидаги калтакка ёпишдим. Ойим калтакни ташлаб мени қучоқлаб йиғлади.
– Сувда оқиб кетсанг нима бўларди, – деганча бошимни силади, лойли юзларимдан ўпди. Опамга ёвқараш қилиб қаради…
Узоқ пайт йиғлаб ўтирган опам базўр ўрнидан турди. У оёғини зўрға босар, назаримда, бели ҳам букчайиб қолгандек эди. Опамнинг аҳволини кўрган ойим қўрқди, шекилли, бизга бу воқеа ҳақида ҳеч кимга чурқ этмасликни тайинлади. Ўзи эса дадамга, Насиба кўчада ўйнаб юриб, йиқилиб тушибди, деди.
Опам шу кеча иситмалаб, алаҳсираб чиқди. Эртаси куни ҳам ўрнидан туролмади. Дадам қишлоғимиз шифокори Маҳмуд амакини бошлаб келди. Маҳмуд амаки опамни узоқ текшириб:
– Ёмон йиқилибди, жигари қаттиқ лат еган, аҳволи анча оғир, Аллоҳ шифосини берсин, – деди.
Шу куни анча йиллардан буён уйимизга келмай қўйган Дилбар аммам келиб қолди. Опамнинг аҳволини кўриб, йиғлаб юборди. Кимнидир пичирлаб қарғади. Опамнинг тўзғиган сочларини силаб, дардчил юзларидан, киртайган кўзларидан ўпиб, ёнида анча ўтирди. Ойим Насиба опамнинг бўлган воқеани аммамга айтиб қўйишидан қўрқибми, уларнинг атрофида парвона бўлар, опамга турли таомлар, мевалар едиришга уринарди.
– Мен эртага яна келаман, болам, – дея йиғлаганча ойим билан хайрлашмай чиқиб кетди аммам. Опам бироз ўзига келгандай эди, мени имлаб ёнига чақирди ва ҳансираганча оҳиста шивирлади:
– Ади, мени яхши кўрасанми?
– Ҳа, жуда-жуда яхши кўраман, – дедим мен гўё шундай десам, опам тузалиб қоладигандек. Назаримда, гапимнинг ҳар товуши юрагимнинг туб-тубидан ситилиб чиқаётгандек эди.
– Гапинг рост бўлса, мени яхши кўрсанг, энди сира ариқ бўйига бормагин.
– Хўп бўлади, сизсиз бормайман. Тузалсангиз ўзингиз олиб борасиз-а?
– Ҳа, сен учун тузаламан, ҳали бирга кўп ўйнаймиз, – деди опам маъюс жилмайиб…
Тунда опамнинг аҳволи яна оғирлашди. Алаҳсираб, кимларнидир чақирди, иҳради, йиғлади… Эрта тонгда ойимнинг “болам”лаб додлаган овозидан уйгониб кетдим.
қариндош-уруғлар тўпланди. Аёлларнинг йиғи-сиғиси қишлоқни тутди. Улар орасида Дилбар аммам ҳам бор эди. У:
– Ёшгина умри хазон бўлган болам, – дея ўзини ўзи уриб уввос соларди. Мен эса нима бўлаётганини англолмай ўртада анграйиб турардим.
– Ўгай она калтакларидан эзилиб адо бўлган, жабрдийда қизалоғим, – дея нола қиларди аммам. Бошқа аёллар ҳам унга жўр бўлишарди… Аммамнинг “ўгай” деган сўзидан тош қотдим. Наҳот, опам бизга ўгай бўлса?.. Унинг жавдираган нигоҳлари, ойимнинг қаршисида титраб турган ҳолати беихтиёр кўз ўнгимда гавдаланди. Ойимнинг Насиба опамни ёмон кўриши, унга кўп азоб беришининг сабабини энди тушунгандай бўлдим. Шу тобда ойимни жуда ёмон кўриб кетдим. Унинг йиғиси ҳам сохтадай туюлди.
Қишлоғимиз одамлари опамни қабристонга қўйиб келишгандан кейингина уни қайта кўролмаслигимни тушундим.
– Опажон, нега мени ташлаб кетдингиз? Энди сизсиз қандай яшайман? – дея ўкириб-ўкириб йиғладим… Бу машъум воқеа мени бирзумда улғайтириб қўйгандек бўлди, камгап, одамови бўлиб қолдим…
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
– Ҳу жувонмарг, Насиба ўлгур, сени огоҳлантиргандим-ку. Сен атайин қилгансан, шамоллаб, касал бўлиб қолсин, ўлиб кетсин, шундан қутулай дегансан…
Сен етимча ўлмадинг, мен қутулмадим…
Кийимларимнинг ҳўли ўтиб, жамалаксочлари, ранги униққан кўйлаклари баданига ёпишиб қолган опам титраб, гуноҳкорона йиғлаб турарди. Мен ҳам пиқиллаб унга қўшилдим.
Ойим қўлига йўғон бир калтакни олиб, биз томонга шахд билан юриб кела бошлади. Ғазабдан кўзлари косасидан чиққудек бўлиб опамни елкаси аралаш савалай кетди. Қўлидаги калтак билан опамнинг оёғига чунонам урдики, қарсиллаган товушдан ҳовлидаги дарахт шохларида чуғурлашаётган қушлар “пирр” этиб учиб кетишди. Опам:
– Ойи, урманг, – дея оёғини ушлаганча ўтириб қолди.
Ойим эса баттар жаҳл отига миниб, опамни елкаси аралаш тушира кетди. Оғриқнинг зўридан опам ўкириб юборди. Мен чидолмадим, ойимнинг этагидан тортқилай бошладим.
– Опамни урманг, ойи, мен ўзим йиқилдим, – дея ойимнинг қўлидаги калтакка ёпишдим. Ойим калтакни ташлаб мени қучоқлаб йиғлади.
– Сувда оқиб кетсанг нима бўларди, – деганча бошимни силади, лойли юзларимдан ўпди. Опамга ёвқараш қилиб қаради…
Узоқ пайт йиғлаб ўтирган опам базўр ўрнидан турди. У оёғини зўрға босар, назаримда, бели ҳам букчайиб қолгандек эди. Опамнинг аҳволини кўрган ойим қўрқди, шекилли, бизга бу воқеа ҳақида ҳеч кимга чурқ этмасликни тайинлади. Ўзи эса дадамга, Насиба кўчада ўйнаб юриб, йиқилиб тушибди, деди.
Опам шу кеча иситмалаб, алаҳсираб чиқди. Эртаси куни ҳам ўрнидан туролмади. Дадам қишлоғимиз шифокори Маҳмуд амакини бошлаб келди. Маҳмуд амаки опамни узоқ текшириб:
– Ёмон йиқилибди, жигари қаттиқ лат еган, аҳволи анча оғир, Аллоҳ шифосини берсин, – деди.
Шу куни анча йиллардан буён уйимизга келмай қўйган Дилбар аммам келиб қолди. Опамнинг аҳволини кўриб, йиғлаб юборди. Кимнидир пичирлаб қарғади. Опамнинг тўзғиган сочларини силаб, дардчил юзларидан, киртайган кўзларидан ўпиб, ёнида анча ўтирди. Ойим Насиба опамнинг бўлган воқеани аммамга айтиб қўйишидан қўрқибми, уларнинг атрофида парвона бўлар, опамга турли таомлар, мевалар едиришга уринарди.
– Мен эртага яна келаман, болам, – дея йиғлаганча ойим билан хайрлашмай чиқиб кетди аммам. Опам бироз ўзига келгандай эди, мени имлаб ёнига чақирди ва ҳансираганча оҳиста шивирлади:
– Ади, мени яхши кўрасанми?
– Ҳа, жуда-жуда яхши кўраман, – дедим мен гўё шундай десам, опам тузалиб қоладигандек. Назаримда, гапимнинг ҳар товуши юрагимнинг туб-тубидан ситилиб чиқаётгандек эди.
– Гапинг рост бўлса, мени яхши кўрсанг, энди сира ариқ бўйига бормагин.
– Хўп бўлади, сизсиз бормайман. Тузалсангиз ўзингиз олиб борасиз-а?
– Ҳа, сен учун тузаламан, ҳали бирга кўп ўйнаймиз, – деди опам маъюс жилмайиб…
Тунда опамнинг аҳволи яна оғирлашди. Алаҳсираб, кимларнидир чақирди, иҳради, йиғлади… Эрта тонгда ойимнинг “болам”лаб додлаган овозидан уйгониб кетдим.
қариндош-уруғлар тўпланди. Аёлларнинг йиғи-сиғиси қишлоқни тутди. Улар орасида Дилбар аммам ҳам бор эди. У:
– Ёшгина умри хазон бўлган болам, – дея ўзини ўзи уриб уввос соларди. Мен эса нима бўлаётганини англолмай ўртада анграйиб турардим.
– Ўгай она калтакларидан эзилиб адо бўлган, жабрдийда қизалоғим, – дея нола қиларди аммам. Бошқа аёллар ҳам унга жўр бўлишарди… Аммамнинг “ўгай” деган сўзидан тош қотдим. Наҳот, опам бизга ўгай бўлса?.. Унинг жавдираган нигоҳлари, ойимнинг қаршисида титраб турган ҳолати беихтиёр кўз ўнгимда гавдаланди. Ойимнинг Насиба опамни ёмон кўриши, унга кўп азоб беришининг сабабини энди тушунгандай бўлдим. Шу тобда ойимни жуда ёмон кўриб кетдим. Унинг йиғиси ҳам сохтадай туюлди.
Қишлоғимиз одамлари опамни қабристонга қўйиб келишгандан кейингина уни қайта кўролмаслигимни тушундим.
– Опажон, нега мени ташлаб кетдингиз? Энди сизсиз қандай яшайман? – дея ўкириб-ўкириб йиғладим… Бу машъум воқеа мени бирзумда улғайтириб қўйгандек бўлди, камгап, одамови бўлиб қолдим…
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤12
Орадан қанча йиллар ўтса-да, қанча сувлар оқиб кетган бўлса-да, бу ариқ, бу тупроқ кўчалар менга гуноҳсиз гуноҳкорга айланган, мени деб ёш умри хазон бўлган Насиба опажонимни эслатаверади. Айниқса, аммамнинг ноласи қулоқларим остида жаранглайверади. Назаримда, бу нола мени бир умр таъқиб этадигандай
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
😢7🔥4❤2
Islom dinida ayollarning o‘rni:
Yoshligida otasini qo‘llarida, ulg‘aygach onasining sirlarida, turmushga chiqqach umr yo‘ldoshi qalblarida, ona bo‘lgach esa Jannatning ustlaridadir..!
@ibratli_sozlar 🕊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Yoshligida otasini qo‘llarida, ulg‘aygach onasining sirlarida, turmushga chiqqach umr yo‘ldoshi qalblarida, ona bo‘lgach esa Jannatning ustlaridadir..!
@ibratli_sozlar 🕊
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤7
Ибратли
-Опажон яна айтаман,бошқа йиғламанг Мен тушингизда бўлса ҳам тез-тез келиб тураман, мен ўзи ҳар доим сизлар билан биргам
ан-у, фақат сизлар мени кўролмайсизлар-да. Ҳатто Меҳри, Маҳлиё, Гули сингилларимнинг тўйларига ҳам дадам билан бирга келганмиз, кузатганмиз. Менинг борган жойим бу ердан қанчалар яхшилигини тасаввур ҳам қилолмайсизлар. Бу у ёқда кўпчиликмиз. Бобом, бувим, амаким , тоғаларим, ҳаттоки кичик Наргис ҳам биз билан бирга. (Наргиз амакиларининг 5 ёшли набираси бўлиб, яқинда оққон касаллигига чалиниб, вафот этганди.) Ҳа,айтгандай, кенжатойимиз Гули яқинда ўғилчалик бўлади. Опажон, онамга ўзингиз яхшироқ қаранг, насиб бўлса онамларнинг умрлари узоқ бўлади. Мен энди кетишим керак.-дебди Нодиржон хотиржам. Кейин у дарвозахонада уни кутиб турган дарвешга эргашиб, чиқиб кетибди. Муҳайё ҳушини йиғиб уларнинг орқасидан югуриб чиқса, кўчада ҳеч ким йўқ эмиш...
Худди шу жойда Муҳайё уйғониб кетганини эслайди. ”Тавба,-ўйлади у. -Шунақа ҳам аниқ-тиниқ туш бўлиши мумкинми?” Охири у кўп ўйланиб ўтиришдан зерикиб, жойидан турди. Бўғирсоқ қилиб қўшниларга тарқатиш ниятида хамир қорди. Кейин эса таҳорат олиб жойнамозга ўтиргунча ҳам кўнглининг бир чеккасини кўрган туши банд қилиб турганини ҳис этди.
Ибодат қилиб бўлгач билганича Қуръони каримдан оятлар ўқиган Муҳайё бўғирсоқ пишириб, қўшниларга, кўчадаги болаларга тарқатди. Ҳар икки фарзанди оромгоҳда бўлгани учун шундай кичик юмуш қолиб ўзига қолиб кетганидан қалбида қандайдир завқ ва осойишталик туйди. Дарвозасининг олдидан оқиб ўтадиган ариқча ёнида чўккалаб, сувга кўрган тушини айтди. Кейин уйга кириб,тоза кийим кийди. Бошига чиройли рўмолини ўраётганда ойнадаги аксига кўзи тушди. Кўзларида қандайдир ҳаловат, ўзгача нур сезгандай бўлди. Кейин бўлса, иккита нон орасига бўғирсоқ ва ширинликлардан солиб янги белбоққа ўради. Йўлга отланиб, энди хонадан чиққан пайтда, ҳовлига кириб келаётган синглиси Меҳрига кўзи тушди.
- Ассаломуалайкум. Опажон, суюнчига келяпман. Гули паҳлавондек ўғил кўрди. Ўзиям нақд 4 кило туғилди, деди Меҳри хурсанд саломлашаркан. -Онам ҳам ўша ерда “ўғил неварам яна биттага кўпайди”-деб қувониб ўтирибдилар. Кўрсангиз қуйиб-қўйгандек Нодиржон раҳматлига ўхшайди.
- Умри ўхшамасин, илоҳо. Жиян муборак бўлсин, деди Муҳайё жилмайиб синглисини қучоқларкан. Худойим умри, ризқи билан берган бўлсин. Ҳамма хурсанд бўлиб ўтиргандир-а.
-- Хурсандчиликни сўраманг энди. Вой, куёвнинг қувонганини кўрсангиз. Юринг, бирга туғруқхонага бориб, чақалоқни кўриб келамиз. - деди хурсанд кайфиятда Меҳри. Ўғил туғилди деб, дунёларга сиғмаяпти. Дилшод қўйишармиш исмини.
-Майли туғруқхонага бирга борамиз. Лекин ҳозир бирга қабристонга бориб келайлик, -деди Муҳайё. -Ўтганларнинг руҳига Қуръон тиловат қилиб келайлик.
Меҳри унга бир қаради-ю, индамай эргашди. Опасининг дарду-изтироблари ўзи учун ҳам бегона эмаслигини ҳис қилгани учунми, “нимага?” деб сўрамади ҳам. Муҳайё илдам қадамлар билан кўча бошига қараб юраркан, тонгги ҳорғинлиги тарқалиб кетганини ҳис қилди. Аввал ўзи тасаввурига ҳам сиғдиролмаган илоҳий бир дунё мавжудлигига ич-ичидан имон келтираркан, дунёда одамзоднинг ақли етмайдиган, тушунтириш қийин бўлган мўъжизалар кўплиги ҳақида ўйлади. Синглиси билан янги туғилган чақалоқ ҳақида гаплашиб кетаркан, вужудида Нодиржон вафот этган ўша мудҳиш кундан буён ўзини ҳалигача азоб бериб келаётган оғир айрилиқ доғи, мотам юки елкасидан қулагандай эди. Аёл ҳаётда туғилиш ва ўлим ҳар қадамда ҳамдам эканлиги, тириклик доимо давом этиши ҳақида ўйлади. Ўзининг бу ҳолатини ундан нималарнидир сўраб, ўзича кимлар ҳақидадир берилиб сўзлаб кетаётган синглисига тушунтириш мушкул бўлса-да, қалби ёруғ, руҳи эса алланечук енгил эди.
Муаллиф:Мохигул Назарова
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-Опажон яна айтаман,бошқа йиғламанг Мен тушингизда бўлса ҳам тез-тез келиб тураман, мен ўзи ҳар доим сизлар билан биргам
ан-у, фақат сизлар мени кўролмайсизлар-да. Ҳатто Меҳри, Маҳлиё, Гули сингилларимнинг тўйларига ҳам дадам билан бирга келганмиз, кузатганмиз. Менинг борган жойим бу ердан қанчалар яхшилигини тасаввур ҳам қилолмайсизлар. Бу у ёқда кўпчиликмиз. Бобом, бувим, амаким , тоғаларим, ҳаттоки кичик Наргис ҳам биз билан бирга. (Наргиз амакиларининг 5 ёшли набираси бўлиб, яқинда оққон касаллигига чалиниб, вафот этганди.) Ҳа,айтгандай, кенжатойимиз Гули яқинда ўғилчалик бўлади. Опажон, онамга ўзингиз яхшироқ қаранг, насиб бўлса онамларнинг умрлари узоқ бўлади. Мен энди кетишим керак.-дебди Нодиржон хотиржам. Кейин у дарвозахонада уни кутиб турган дарвешга эргашиб, чиқиб кетибди. Муҳайё ҳушини йиғиб уларнинг орқасидан югуриб чиқса, кўчада ҳеч ким йўқ эмиш...
Худди шу жойда Муҳайё уйғониб кетганини эслайди. ”Тавба,-ўйлади у. -Шунақа ҳам аниқ-тиниқ туш бўлиши мумкинми?” Охири у кўп ўйланиб ўтиришдан зерикиб, жойидан турди. Бўғирсоқ қилиб қўшниларга тарқатиш ниятида хамир қорди. Кейин эса таҳорат олиб жойнамозга ўтиргунча ҳам кўнглининг бир чеккасини кўрган туши банд қилиб турганини ҳис этди.
Ибодат қилиб бўлгач билганича Қуръони каримдан оятлар ўқиган Муҳайё бўғирсоқ пишириб, қўшниларга, кўчадаги болаларга тарқатди. Ҳар икки фарзанди оромгоҳда бўлгани учун шундай кичик юмуш қолиб ўзига қолиб кетганидан қалбида қандайдир завқ ва осойишталик туйди. Дарвозасининг олдидан оқиб ўтадиган ариқча ёнида чўккалаб, сувга кўрган тушини айтди. Кейин уйга кириб,тоза кийим кийди. Бошига чиройли рўмолини ўраётганда ойнадаги аксига кўзи тушди. Кўзларида қандайдир ҳаловат, ўзгача нур сезгандай бўлди. Кейин бўлса, иккита нон орасига бўғирсоқ ва ширинликлардан солиб янги белбоққа ўради. Йўлга отланиб, энди хонадан чиққан пайтда, ҳовлига кириб келаётган синглиси Меҳрига кўзи тушди.
- Ассаломуалайкум. Опажон, суюнчига келяпман. Гули паҳлавондек ўғил кўрди. Ўзиям нақд 4 кило туғилди, деди Меҳри хурсанд саломлашаркан. -Онам ҳам ўша ерда “ўғил неварам яна биттага кўпайди”-деб қувониб ўтирибдилар. Кўрсангиз қуйиб-қўйгандек Нодиржон раҳматлига ўхшайди.
- Умри ўхшамасин, илоҳо. Жиян муборак бўлсин, деди Муҳайё жилмайиб синглисини қучоқларкан. Худойим умри, ризқи билан берган бўлсин. Ҳамма хурсанд бўлиб ўтиргандир-а.
-- Хурсандчиликни сўраманг энди. Вой, куёвнинг қувонганини кўрсангиз. Юринг, бирга туғруқхонага бориб, чақалоқни кўриб келамиз. - деди хурсанд кайфиятда Меҳри. Ўғил туғилди деб, дунёларга сиғмаяпти. Дилшод қўйишармиш исмини.
-Майли туғруқхонага бирга борамиз. Лекин ҳозир бирга қабристонга бориб келайлик, -деди Муҳайё. -Ўтганларнинг руҳига Қуръон тиловат қилиб келайлик.
Меҳри унга бир қаради-ю, индамай эргашди. Опасининг дарду-изтироблари ўзи учун ҳам бегона эмаслигини ҳис қилгани учунми, “нимага?” деб сўрамади ҳам. Муҳайё илдам қадамлар билан кўча бошига қараб юраркан, тонгги ҳорғинлиги тарқалиб кетганини ҳис қилди. Аввал ўзи тасаввурига ҳам сиғдиролмаган илоҳий бир дунё мавжудлигига ич-ичидан имон келтираркан, дунёда одамзоднинг ақли етмайдиган, тушунтириш қийин бўлган мўъжизалар кўплиги ҳақида ўйлади. Синглиси билан янги туғилган чақалоқ ҳақида гаплашиб кетаркан, вужудида Нодиржон вафот этган ўша мудҳиш кундан буён ўзини ҳалигача азоб бериб келаётган оғир айрилиқ доғи, мотам юки елкасидан қулагандай эди. Аёл ҳаётда туғилиш ва ўлим ҳар қадамда ҳамдам эканлиги, тириклик доимо давом этиши ҳақида ўйлади. Ўзининг бу ҳолатини ундан нималарнидир сўраб, ўзича кимлар ҳақидадир берилиб сўзлаб кетаётган синглисига тушунтириш мушкул бўлса-да, қалби ёруғ, руҳи эса алланечук енгил эди.
Муаллиф:Мохигул Назарова
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤19👍5
-- Taqdirimga yozilganini o‘zgartira olamanmi?
-- Agar taqdiringa yozilganlarni o‘zgartirish taqdiringga yozilgan bo‘lsa, albatta...
🌿 Duolar taqdirni oʻzgartiradi... Ammo oʻsha duoni qilib taqdirni oʻzgartirishlik-da taqdirga bitilgan boʻladi..
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
-- Agar taqdiringa yozilganlarni o‘zgartirish taqdiringga yozilgan bo‘lsa, albatta...
🌿 Duolar taqdirni oʻzgartiradi... Ammo oʻsha duoni qilib taqdirni oʻzgartirishlik-da taqdirga bitilgan boʻladi..
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🔥1
📝ЧИН МУҲАББАТ
Аёл ўттиз икки ёшда, жуда гўзал, турмуш ўртоғи хам кўркам эркак, денгиз офицери эди. Бир неча ой аввал янглиш ташхис оқибатида операция амалиёти муваффақиятсиз якунланиб, гўзал аёл кўзларидан айрилган, буткул кўрмай қолган эди. Эри операциядан сўнг аччиқ хақиқатни эшитиб ўз-ўзига бир сўз берганди.
Кунлар ўтаверарди. Аёл кундан кунга ўзини ёмон хис қилар, жондан ортиқ севгани эрига ўзини ортиқча юк деб ўйларди. Жуфтининг бунчалик сукутда қолгани, забун аҳволи эркакни қайғуга соларди. Тўсатдан ёдига рафиқасининг аввалги иши тушди. Ишига қайтишини хоҳларди. Аммо буни жуфтига қандай айтишни билмасди. Чунки аёл жуда маҳзун ва тушкун эди. Бутун журъатини тилига тўплаб, оқшом рафиқасига гап очганди, аёл даҳшат билан бақирди:
- Мен қандай ишлайман, ахир кўрман-ку!
Эри унга ёрдам беришини айтди. Ҳар куни тонгда ўзи ишга олиб бориб қўйишини, кечқурун ишдан олиб қайтишини, яна аввалгидек ишлаб кетишига ишонишини айтди. Эркак аёлини яхши биларди ва у гарчи кўзи ожиз бўлса-да, ишини аъло даражада бажара олишини биларди. Аёл умидсизлик билан эрининг таклифини қабул қилди. Чунки уни қаттиқ севарди, сўзи қайтиб, ранжиб қолишини истамасди.
Хар куни эрталаб жуфтини ишга ташлаб қўяр, ишдан сўнг ўзи олиб келарди фидоий эр. Кунлар шундай ўтарди. Аввалгидан анча аҳволи ўнгланиб, қувноқ бўлиб қолди аёл. Эри эса бундан ортиғини истарди. Ўзига сўз берганди, ваъдасини бажариш учун охиригача ҳаракат қилиши керак эди. Бир оқшом жуфтига:
- Энди ишга ўзинг бориб қайтасан,- деди.
Аёл шошиб қолди. Асло бундай қилолмаслигини айтди. Эри гапида қатъий турганди, яна уни ранжитишни истамади. Буни ўзи ҳам астойдил хоҳлаб турган бўлса-да, бундай қила олишига ишонмасди. Аммо журъатини тўплади.
Энди эрталаблари аёл автобус бекатига ўзи борар, автобусга чиқар ва автобусдан тушиб ишига бора оларди. Кунлар кунларни қувалаб ўтар, ҳеч муаммо йўқ эди.
Бир куни автобусга чиқаётганида ҳайдовчи:
- Сизга ҳавасим келади, хоним,- деди.
Аёл бу гап ўзигами бошқагами айтилганини англамай, секингина “Нега?” дея сўраганди, ҳайдовчи:
- Чунки хар куни эрталаб ортингиздан бир офицер кийимидаги ёш эркак автобусга чиқади ва йўл бўйи сизга муҳаббат тўла нигоҳлари билан термулганча келади. Автобусдан тушганингиздан сўнг яшил чироқ ёнганида йўлдан нарига ўтишингизни кузатиб туради ва сиз бинога кириб кетганингиздан кейин ортингиздан ҳавода бўсалар юбориб, чексиз севги билан қўлларини силкиб қолади,- деди.
Аёлнинг кўнгил кўзи ёришиб, чеҳраси аввалгидан-да гўзаллашиб кетди.
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Аёл ўттиз икки ёшда, жуда гўзал, турмуш ўртоғи хам кўркам эркак, денгиз офицери эди. Бир неча ой аввал янглиш ташхис оқибатида операция амалиёти муваффақиятсиз якунланиб, гўзал аёл кўзларидан айрилган, буткул кўрмай қолган эди. Эри операциядан сўнг аччиқ хақиқатни эшитиб ўз-ўзига бир сўз берганди.
Кунлар ўтаверарди. Аёл кундан кунга ўзини ёмон хис қилар, жондан ортиқ севгани эрига ўзини ортиқча юк деб ўйларди. Жуфтининг бунчалик сукутда қолгани, забун аҳволи эркакни қайғуга соларди. Тўсатдан ёдига рафиқасининг аввалги иши тушди. Ишига қайтишини хоҳларди. Аммо буни жуфтига қандай айтишни билмасди. Чунки аёл жуда маҳзун ва тушкун эди. Бутун журъатини тилига тўплаб, оқшом рафиқасига гап очганди, аёл даҳшат билан бақирди:
- Мен қандай ишлайман, ахир кўрман-ку!
Эри унга ёрдам беришини айтди. Ҳар куни тонгда ўзи ишга олиб бориб қўйишини, кечқурун ишдан олиб қайтишини, яна аввалгидек ишлаб кетишига ишонишини айтди. Эркак аёлини яхши биларди ва у гарчи кўзи ожиз бўлса-да, ишини аъло даражада бажара олишини биларди. Аёл умидсизлик билан эрининг таклифини қабул қилди. Чунки уни қаттиқ севарди, сўзи қайтиб, ранжиб қолишини истамасди.
Хар куни эрталаб жуфтини ишга ташлаб қўяр, ишдан сўнг ўзи олиб келарди фидоий эр. Кунлар шундай ўтарди. Аввалгидан анча аҳволи ўнгланиб, қувноқ бўлиб қолди аёл. Эри эса бундан ортиғини истарди. Ўзига сўз берганди, ваъдасини бажариш учун охиригача ҳаракат қилиши керак эди. Бир оқшом жуфтига:
- Энди ишга ўзинг бориб қайтасан,- деди.
Аёл шошиб қолди. Асло бундай қилолмаслигини айтди. Эри гапида қатъий турганди, яна уни ранжитишни истамади. Буни ўзи ҳам астойдил хоҳлаб турган бўлса-да, бундай қила олишига ишонмасди. Аммо журъатини тўплади.
Энди эрталаблари аёл автобус бекатига ўзи борар, автобусга чиқар ва автобусдан тушиб ишига бора оларди. Кунлар кунларни қувалаб ўтар, ҳеч муаммо йўқ эди.
Бир куни автобусга чиқаётганида ҳайдовчи:
- Сизга ҳавасим келади, хоним,- деди.
Аёл бу гап ўзигами бошқагами айтилганини англамай, секингина “Нега?” дея сўраганди, ҳайдовчи:
- Чунки хар куни эрталаб ортингиздан бир офицер кийимидаги ёш эркак автобусга чиқади ва йўл бўйи сизга муҳаббат тўла нигоҳлари билан термулганча келади. Автобусдан тушганингиздан сўнг яшил чироқ ёнганида йўлдан нарига ўтишингизни кузатиб туради ва сиз бинога кириб кетганингиздан кейин ортингиздан ҳавода бўсалар юбориб, чексиз севги билан қўлларини силкиб қолади,- деди.
Аёлнинг кўнгил кўзи ёришиб, чеҳраси аввалгидан-да гўзаллашиб кетди.
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤19👍6🕊1
Inson hayol qilaverarkan...
Lek yolgʻiz Allohning yozgani boʻlaverarkan...
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Lek yolgʻiz Allohning yozgani boʻlaverarkan...
@ibratli_sozlar
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤4🔥1💔1