📚 Ibratli Hikoyalar 📚
18K subscribers
6.95K photos
3.24K videos
44 files
16.4K links
Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси...
Инсон такдирини аччик синовлари...


Hamkorlik va reklama uchun 👇👇

@Bronzam

.



.



.



.



.





.
Download Telegram
"Вақтингиз бўлганда, хотинингизнинг эски суратларига қаранг.
Сизнинг "Дада" сўзини эшитишингиз учун у ўзининг гўзаллигини, турмуш тарзини, уйқусини - ҳамма нарсани қурбон қилди. Шунинг учун ҳеч қачон хотинингизга: "Сен мен учун нима қилдинг?" деб айтманг. Чунки хотинингиз қилган қурбонликларни ҳеч қачон қайтариб бўлмайди, ҳатто миллионлаб долларлар билан хам.""

📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤11👍8💯1
Инсон тиши

Инсон танасидаги энг қаттиқ тўқима — тиш эмали. У суякдан ҳам қаттиқ, лекин бир марта емирилса, ўз-ўзидан тикланмайди.
Тиш ўлик эмас. Унинг ичида нерв ва қон томирлари бор. Шунинг учун совуқни ҳам, оғриқни ҳам дарҳол сезамиз.
Ҳар бир инсоннинг тиш тузилиши ўзига хос. Худди бармоқ изларига ўхшайди.

Шу боис суд тиббиётида тиш орқали шахс аниқланади.
Тишлар инсон ҳаёти ҳақида “гапиради”: нима егани, қандай шароитда ўсгани, ҳатто болаликда очлик бўлган-бўлмаганини ҳам кўрсатади.
Соғлом тиш — фақат чиройли табассум эмас. Тўғри чайнаш мия фаолиятини қувватлайди, кайфият ва диққатга ҳам таъсир қилади.
Қисқа қилиб айтганда: тишлар бу — буюк Қудратга далолат қиладиган мўжиза!

Тишларни эҳтиёт қилинг...


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤20👍4
(Бўлган воқеа)

Келин бўлганида новдадек нозик қиз эди. Онаси қизини узатаётиб тайинлади:

— Болам, борган жойингда тошдек қот. Қайнона —қайнотангни, қайинбўйнингни хизматини оғринмай қил. Бу дунё қайтар дунё, қилган яхшиликларинг бир кун албатта ўзингга қайтади.
У пайтлар интернет ривожланмаган эди. Ҳар хил тармоқлар, сайтлар ёш келинларга вазифаларини ажратиб бермаган эди. Ёшлар катталарнинг чизган чизиғидан чиқмас , ёши улуғларнинг ҳар бирининг сўзи сўз, қонун эди.
Келинчак учун ота-онасининг гапи қонун бўлди. Янги рўзғорни кулидан кириб косовидан чиқди. У хўроздан аввал уйғонди, уйқуга ётар вақти эса ҳаммадан охирида кўзи чалинарди. Шундаям рўзғорни ками тўлмади. Йиллар давомида эса эшитгани "Тарбия берган ота-онангга раҳмат" деган мақтов бўлди.
Бўлди.
Шундан бошқа ҳеч нарса! На ортиқча кўнгли тусаган бир луқма еди, на битта кўйлак кўп кийди. Йиллар ва узлуксиз меҳнат эса соғлиғини эговлаб жонини яримта қилди.

Замон алишди.

Қайнона —қайнота ўтиб кетди. Навбат ўзига келди. Энди ўзи қайнона бўлди. Ҳилвиллаган яримта жони билан ёлғиз келинини аяди. Бахтига келин бўлмиш бўш қолса касал бўлади. Ҳали бош оғриқ, ҳали бел оғриқ. Боши қоронғи бўлгач тўққиз ой уй овқатини емайман деб ётиб олди. Қайнона шунга ҳам шукр қилиб бирда эрига, бирда ўғлига тўққиз ой тантиқ келини учун кўчадан овқат ташиттирди. Набирали бўлгач эса навбат бўтқа ва тагликка алишди. Келаси йил келин яна бошиқоронғи бўлди. Бари яна бошидан бошланди...
Шу тариқа йиллар ўтди. Энди қайнона кучдан, ишдан қолди. Ўнта бармоғида етмишта ҳунари бўлсада, на буюртмага кўрпа-кўрпача қавий олди, на тоғора-тоғора сархил таомларни пишириб эгаларини кўнглини ола олди. Кунлардан бирида тонг сахарда иссиқ чой ичгиси келиб ошхонада тийғаниб кетди. Қалтис йиқилган экан шу сабаб билан ётиб қолди. Эр ишда, ўғил ишда, набиралар ёш, турган гапки куни келинга қолди. Ўша қайнонаси ва шу келиннинг ўзига қилинган яхшиликлари қайтиши керак бўлган аёлга.

Аммо...

Бироқ...

Афсускиии...

Келини у ётиб қолганининг учинчи куни "Озроқ атала пишириб беринг"деган сўровига чирсиллаб жавоб қайтарди:
— Мен сизга эмас, ўғлингизга турмушга чиққанман, — деди у лаби лабига тегмай,— сизга хизмат қилиш мажбуриятимга кирмайди. Қачон вақтим бўлиб нимадир пиширсам шунга кўнасиз бу ёғига.

Қайнонага шу гап етарли бўлди. Келинидан бошқа ҳеч қачон бирон нарса илтимос қилмади, илтифот кутмади. Келин эса қўшни хонада телевизор овозини баланд қўйиб, билганини қилар, кечга томон уйга қайтган қайнотаси ва эрига" ойижонни қорнилари тўқ" деб кўнгилларини ҳотиржам қиларди.

Орадан кўп ўтмай қайнона оламдан ўтди. Жанозага йиғилганлар "Шўрлик эллик бешга ҳам кирмаган экан" деб бир-бирларига бош чайқашарди. Шунингдек улар марҳуманинг охирги истаги "Мени сўнгги манзилга кузатиш учун покланишимга келинимни ёнимга қўйманглар, бу унинг мажбурияти эмас" деган сўзларидан бехабар қолгандилар.

Кўпинча "Кетган ортига қайтмайди" деган сўзларни эшитамиз. Дунё-чи? Баъзан унинг "Қайтар дунё" эканлигига шубҳа қилиб қоламан. Ёки оқибатни охиригача кутмаган бесабрмиканман-а? Сиз-чи? Сиз бунга нима дейсиз?

Хазонрезги


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23😢12🤔4👍2
#Ҳикоялар

Шукр қилган...

Бир синфдошим бор эди. Отаси “катта жой”да ишлар, бадавлат яшашар эди. Маҳаллада биринчи бўлиб телевизор олишган эди. Синфдошим яхши ўқирди. Еттинчи синфни битирган куни мотоциклли бўлди. Мактабни олтин медал билан тугатди.

Йиллар ўтди. Бир куни кўришиб қолдик.
– Ишлар қалай? – десам, зарда билан қўл силтади:
– Расво! Домлам ўлгудек мараз! Номзодлик ишимни чўзиб ётибди.

Йиллар ўтди. Тағин кўришдик.
– Ишлар қалай?
– Расво! Ўғлим кўп ичади. Кеча яп-янги машинанинг пачағини чиқариб келди!

Йиллар ўтди. Яна кўришдик.
– Ишлар қалай?
– Расво! Қизимнинг турмуши нотинч. Қайнонаси ёмон. Судлашмоқчиман.

Йиллар ўтди. Синфдошим бетоб деб эшитдим. Шифохонага борсам, ранги бир ҳолатда ётибди.
– Соғлиқ қалай?
– Расво! Қанд касали деган палакат адойи-тамом қилди. Ўлиб-ўлмайман, тузалиб-тузалмайман!

Тавба, деб гапирай-ку, фаришталар омин деган эканми, узоққа бормади, бечора… Яна бир синфдошим бор эди. Отаси урушдан яримжон бўлиб қайтган, тўкилиб кетай деб турган кулбада туришарди. Яхши ўқирди. Лекин медалга “илинмади”.

Йиллар ўтди. Бир куни кўришиб қолдик.
– Ишлар қалай?
– Худога шукр, яхши!
Мебел фабрикасида ишлаяпман. Кундузи дурадгорлик қиламан. Кечаси уч кунда бир қоровулман. Яқинда велосипед олдим.

Йиллар ўтди. Тағин кўришдик.
– Ишлар қалай?
– Худога шукр, яхши! Ўғлим ўқишни битириб, чет элга ишга кетди.

Йиллар ўтди. Яна кўришдик.
– Ишлар қалай?
– Худога шукр, яхши! Қизим фарзанд кўрди. Неварамга бешик олишга кетяпман!

Йиллар ўтди. Синфдошим бетоб деб эшитдим. Худди ўша, бошқа синфдошим ётган шифохонада экан. Ранги бир ҳолатда.
– Соғлиқ қалай?
– Худога шукр, яхши! Буйрак жиндай шамоллабди. Берган дардига шукр!

Яқинда уни тағин кўрдим.
– Ишлар қалай?
– Худога шукр, яхши! Тўнғич неварамнинг бўйи чўзилиб қолди. Худо хоҳласа, беш-олти йилда невара куёв кўраман. Тўйга келасан-а?!

Ўткир Ҳошимов
“Ярим аср дафтари” китобидан.


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30👍1🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
***

✨🌙✨🌙✨🌙✨🌙✨🌙

Баъзи инсонлар қилган гуноҳларимизга каффоратдир.
Баъзи инсонлар эса қилган савобларимизга мукофотдир.🌟

Хайрли тун ! ✨🌙
Тунингиз тинч ва осуда ўтсин !
Ширин тушлар кўринг !

Тонгги дийдор довур Аллоҳга омонатсиз!⭐️

📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5🥰1
🌤 ХАЙРЛИ ТОНГ!

❄️ Ассалому алайкум!
Сешанба тонги муборак бўлсин...

Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин!

📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🥰2❤1
❗️Эрталаб албатта нонушта қилинг

Уйғонганингиздан кейин 2 соат ичида нонушта қилмаслик тўйиш ва очлик гормонларини чалкаштириб юборишга олиб келади.

Йўқотилган энергияни қоплаш учун танангизни кун давомида аввалгидан кўра очроқ қилади.

Оқибатда, нонушта қилмаслик килограмм ортиши билан боғлиқ бўлади.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1
«Олтиндан қиммат сӯзлар!!

Ҳаётимда улкан муваффақиятларга эришган одамнинг ишларини кузатсам, албатта, у ота-онасига яхшилик қилган бўлиб чиқади. Ота-онага яхшилик қилиш муваффақият калитидир.

Ғам-андуҳсиз одам йўқ. Лекин «Бу шунчаки дунё» деб табассум қиладиган одам топилади.

Сиқилган пайтингизда йиғламанг, балки саждага йиқилинг.

Энг яхши дўст дунё сенга кулиб боққанда ҳасад қилмайди, дунё сендан юз ўгирса, сени ташлаб кетмайди.

Виқор ва ҳайбатли бўлишнинг сабаби камгапликдир.

Солиҳлардан бири айтади: «Фарзандингга Қуръонни ўргат. Қуръон унга барча нарсани ўргатади».

Ким онасига яхшилик қилишдан маҳрум бўлса, барча яхшиликлардан мосуво бўлибди!


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤10👍3
ҚАРИ ҚИЗ.

Қиз ошхонани йиғиштираётган янгасининг жилмайибгина айтган сўзларига қошини чимирди. Қиз бола эртага бировга келин бўлади. Идиш-товоқларни тоза ювиш, уйга гап ташимаслик, идишларда қолган қолдиқ овқатларни албатта махсус идишга ташлаш керак. Бу майда-чуйда бўлиб кўриниши мумкин. Лекин айнан майда нарсалар бахтли бўлишга ҳалал беради, деди янгаси қизни берилиб тинглаётган хаёл қилиб.
Қиз эса бу пайтда кечқурун акаси билан янгасини қандай қилиб уриштириб қўйишни ўйлаётганди. Ҳали сенми менга ақл ўргатадиган? Кўрсатиб қўяман, деб ғижинди ич-ичидан. Ўзи уни келганидан ёқтирмади. Ундан бор-йўғи бир ёш каттаю, ҳамма ишни эплайди.
Қиз янги келинчакнинг хонасига кириб унинг телефонидан йигитига қўнғироқ қилди. Ярим тунда қўнғироқ қилиб, келинчакнинг севгилисиман, дейишини тайинлади.
Бўлмаса, сиздан воз кечаман деб қўрқитди. Йигит ҳам бойвачча қиздан қуруқ қолгиси келмади. Ахир озмунча қарзи борми бу қиздан?
Тунда бу хонадонда қиёмат қўпгандек бўлди. Эртаси куни кўзи кўкарган келинчак ота уйига йўл олди...
Орадан кўп йил ўтган бўлса-да, қариқиз бу воқеани унутолгани йўқ.
Янгасига қилган виждонсизлиги учун Аллоҳ уни жазоладими ёки бошқа сабабми, ҳар ҳолда турмушга чиқа олмай, қариқиз бўлиб қолиб кетди...
Бировни бахтсиз қилди, ўзи ҳам бахт юзини кўрмади!


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23🔥5👍2
Муҳаббати дардга айланган ошиқ

Бу мактубни ёзиш ёки ёзмаслик ҳақида узоқ ўйладим ва охири ёзишга қарор қилдим. Ахир кўпчиликнинг дуосида гап кўп, дейди доно халқимиз. Шу мақсадда бу хатни сизларга юборяпман. Гарчи мени алдаган ва муҳаббатимни рад этган бўлса-да, шу инсонга дуоларимиз ёрдам берса…

Барглари кузнинг қуёшидан қип-қизил тусга кирган каштан дарахти тагида новчагина йигит билан боши хиёл эгилган бир қиз турибди.
Уятдан қимтинибгина турган Зебонинг юраги алланечук нохуш ҳодиса бўлишини олдиндан пайқагандек безовта уриб турарди.
— Бу охирги учрашувимиз, менга бошқа қўнғироқ қилма, ишхонамга ҳам излаб борма. Мен билан бахтли бўлолмайсан. Тузалмас дардга чалиниб қолдим… Ўзим билан бирга сени ҳам соғлом ҳаётдан мосуво қилишни истамайман, — деди қулт этиб ютинган Ойбек.
— Бу нима деганингиз, Ойбек ака?! Кўнглингизни қолдирадиган ҳеч бир иш қилмагандим-ку. Нима дард эканки, менинг ҳам соғлигимга раҳна соладиган… Ҳозирда давоси топилмаган касалликнинг ўзи қолмаяпти. Шифокорларнинг зўрига кўринсангиз, ҳаммаси яхши бўлиб кетар… — гапининг давомини ичига ютди қиз бечора.
— Бу дарднинг давоси бўлганда, сен билан хайрлашмаган бўлардим. Ҳали дунёнинг ҳеч қайси шифокори бу касалликка шифо топган эмас. Қанча умрим қолганини ҳам билмайман, ўн йил, балки, беш йил… Қийнама мени, бошқа ҳеч нарса дема!..
Зебонинг томоғига нимадир тиқилгандек бўлди. У келажагини фақат Ойбек билан тасаввур қиларди. Йигитларнинг энг хушрўйи ҳам, энг ақллиси ҳам у бўлса керак, деб ўйларди. Йигитнинг совуқ хабари Зебонинг орзуларини қора қузғунга итқитгандек бўлди.
— Йўқ, бунақа бўлиши мумкин эмас. Ойбек ака, инсон ҳаётга бир марта келади. Мен ҳаётимни сизга бағишлашга онт ичганман. Қаерда бўлсангиз, нима дард билан оғрисангиз ҳам сиз билан бирга бўлишни истайман. Мени аро йўлда қолдирманг. Зорланиб гапираётган қизнинг гапларини эшитишни ҳам истамаган Ойбек терс бурилиб, тез-тез юриб кетди. Шиддат билан одамлаб бораётган йигит ич-ичидан тўлқинланиб кетди ва ўзига-ўзи деди:
— Ойбек бўлиш ҳамма йигитга ҳам эмас, манаман деган қизни бир қарашда маҳлиё қиламан, деб қанчаси билан баҳс бойлашганман. Ҳали ҳеч қачон енгилмаганман! Сенинг ҳам рўйхатимга тушиб қолганингдан афсусдаман, Зебо. Яхши қизсан-у, лекин соддасан-да… Уйланиш учун сендан ҳам яхшироқ қизни топаман ҳали.
Мунгли кўзлари билан ишонганини кузатиб қолган қиз эса энди ундан яхшироқ инсонни учрата олмасам керак, деб ўйларди.
Алам билан қолган қиз армонларини тўкиб-солиш учун анҳор бўйига келди. Офтоб тушиб турган кунгайда ўтириб, қўлига кундалигини олди. Фарахбахш хотиралар битилган йўл-йўл дафтарнинг варақларини юлиб, бирма-бир сувга оқиза бошлади. Гўёки ичидаги дарди ҳам қоғозларга қўшилиб, сувга ғарқ бўладигандек…
Кейинроқ ҳар куни Ойбек билан учрашадиган жойида соатлаб ўтирадиган одат чиқарди. Дамба-дам телефонига қараб қўярди, мабодо қўнғироқ қилиб, эшитмай қолган бўлмай деб. Афсуски, у на қўнғироқ қилди, на каштан тагига келди. Кунлар ойларни, ойлар йилларни қувлашдан, Зебо эса Ойбекни кутишдан эринмади. Остонани бузиб юбораёзган совчиларнинг ҳеч бирига розилик бермаётган қиз муҳаббати қалб қаърига кўмилди.
Кунларнинг бирида автобус бекатида қунишибгина турган жиккак бир йигит Зебодан соат сўради. Гап отганлигини ҳам, чиндан соат сўраганини ҳам англамаган қиз ҳалиги йигитдан бироз нарига бориб турди.
— Чўчиманг, Зебохон, мени танимадингиз, шекилли, — деди бекатдаги йигит.
— Танимадим… Лекин сиз мени қаердан танийсиз?
— Сизни Ойбек билан кўрганман. Мен унинг дўсти Миркомилман. Эсласангиз, анҳорда бирга музқаймоқхўрлик қилгандик…
— Ҳа, энди танидим.
Зебо ундан Ойбек ҳақида сўрагиси келди, лекин ўзини тийди, номусини яна топтагиси келмади. Бошидаги тивит рўмолини қаттиқ танғиб боғлар экан, ўзини худди ҳеч нарса бўлмагандек тутишга уринди. Бармоқларини тинмай қисирлатиб турган Миркомил тасодифан гап бошлаб қолди:

Давоми 10 :30 да


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤30🔥2
— Зебо, нега Ойбек билан муносабатларингиз бузилибкетди? Олий ўқув юртида ҳамманинг ҳаваси келарди сизларга… Аниқроғи, йигитларнинг кўпчилиги дўстимга ҳавас қиларди. Сиздек қиз билан гаплашишнинг ўзи бир афсона эди биз учун, аммо Ойбек кўнглингизни ҳам забт этишга эришган эди. Аслида, орамиздаги қизларга суяги йўқ йигитларнинг олди эди, лекин сиз Ойбекнинг ҳаётига кириб келгач, у ўзгара бошлаганди. Нима бўлди-ю, ораларингга оламушук оралади. Ойбек яна эски ҳаётига қайтди…
Кўнглида йиллар давомида кўпчиб ётган гапларини бошқа ичида сақлаб туролмаган Зебо:
— У тирикми?! — деб юборди.
— Бу нима деганингиз? Нима, сизга кимдир уни ўлди, деб айтганмиди?
Совуқдан музлаб қолган Зебонинг юзини иссиқ кўз ёшлари юва бошлади:
— Биз охирги марта кўришганимизда у менга тузалмас дардга йўлиққанини, турмуш қуриши мумкин эмаслигини ва бу бизнинг охирги учрашувимиз бўлишини айтганди. Қанча ҳаракат қилмай, уни бошқа кўрмадим.
— Эҳ, Зебо, Зебо! Сиз шу гапларга ишонганмидингиз? Биз унинг бу гапларини эшитавериб-эшитавериб ўрганиб кетганмиз. Хушторлари билан хайрлашгунча ишлатарди бунақа жумлаларни… Номард, сизга шунақа қилади, деб сира ўйламагандим! — деди асабийлашганидан қўлларини мушт қилиб туккан Миркомил.
Зебонинг эти увишди. Совуқдан эмас, совуқ хабардан увишди. Алданганини биринчи марта ҳис қилди:
— Соддалигим қурсин, мени излама, қўнғироқ ҳам қилма, деса, чиппа-чин ишонибман. Бир марта ҳам рақамини териб кўрмабман. Фақат унинг дардига шифо тилашдан тилим бир дақиқа бўлсин тинмабди. Сизни кўрганим бирам яхши бўлдики, Миркомил. Қалбимни кемириб ётган дардларим аригандек бўлди. Унинг саломат юрганини эшитишнинг ўзи бир бахт. Майли, мен билан бирга бўлмасин, алдаган бўлсин, ташлаб кетган бўлсин, лекин бу ёруғ оламда унинг борлиги, у билан битта заминда яшаётганлигим, бир ҳаводан нафас олаётганим етади мен учун. Энди сўрасам бўлар… Яхши юрибдими, ишлари қалай, оилали, бола-чақали бўлгандир?!
— Тавба, бунақа қизни биринчи кўришим. Ундан нафратланиш ўрнига хурсанд бўлаётганингизни кўриб ҳайрон қоляпман. Ўқишни тамомлагач, ситилган мунчоқдек ҳаммамиз ҳар тарафга сочилиб кетдик. Бир-икки оғайни қўнғироқлашиб турамиз. Ойбек эса бемаза қилиқларидан кейин, айниқса, сиз билан алоқани узгач, бизнинг даврага қўшилолмайдиган бўлиб қолди. Кўчаларда саёқ юрадиган одат чиқарди. Шу-шу уни кўрмадим, — ҳафсаласизгина гапини якунлади Миркомил.
Вазиятдан қандай чиқишни билмай турган қизнинг бахтига автобуси келиб қолди. Зебо сир бой бермай йигитга қўл силкиб қўйди. Қалби каби ўриндиқлари бўм-бўш автобусда ўзи кетиб боряпти-ю, хаёллари бекатда қолиб кетгандек бўлди. Нега Ойбекнинг қаердалигини сўраб билмади? Жилла қурса, телефон рақамини ҳам олмади?! Ҳасратда ёнаётган Зебонинг жавобсиз саволлари тугамас эди.

Яқинда тиббиёт академиясини тамомлаган синглисини ишга жойлаштириш масаласида Республика ОИТС марказига борган Зебо касалхона ҳовлисида Ойбекни кўраман, деб сира ўйламаган эди. Уни кўриши ҳамоноқ бир лаҳза бўлса ҳам талабалик йилларига қайтиб қолгандек, ҳеч нарса бўлмагандек, Ойбек ўтирган ўриндиқ томонга бир қадам ташлади. Лекин Ойбекнинг пушаймондан эгилган бошини баттар эггиси келмади. Зебонинг кўнглидаги жавобсиз саволлар яна кўпайди: «Бу ерга нега келдийкин? Кимнидир кўрганими ёки даволангани?..»


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤35👍5🔥1🤔1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Аёлингизни камчиликлари билан қабул қилинг…

📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤4
БЕМЕҲРЛИК ҚУРБОНИ.

Малик бобо Розия хола билан қирқ йил аҳил яшади. Уч ўғилни тарбиялаб, вояга етказдилар. Кутилмаганда Розия хола бетоб бўлиб қолди. Орадан кўп ўтмай у бандаликни бажо келтирди. Энди Малик бобо ўғилларига суянадиган бўлиб қолди. Пайти келди. Лекин уччала ўғли ҳам отасига яхши эътибор бермади. Келинлар ҳам навбатма-навбат овқат ва уст-бошига қарашса-да, уларнинг ҳеч бири Малик бобонинг кўнглидаги қайғу билан дардлашмас эди.Унга меҳр, ширин сўз беришмас эди.

Бобо ўзини ўзи эплай олар, унча-мунча иш ундан қочиб қутилмас эди. Шунинг учун ҳам у кундузлари уй ишлари билан овунарди. Чойхонага чиқай деса, бирор тенги йўқлигидан оёғи тортмасди. Чол кеч бўлишини, ўғиллари ишдан келишини интизорлик билан кутарди. Лекин ўғиллар ишдан келгач, ўз уйларига кириб кетишар, отаси билан суҳбатлашиб ўтиришмасди. Бобо ёлғизланиб, тушкун аҳволга тушиб қолди.

Қишнинг охирги кунлари бобо вафот этди. У ҳали бардам, бақувват эди. Қария очликдан, ночорликдан эмас, меҳрга зорликдан бу дунёни эрта тарк этди. Фарзандларининг, келинларининг лоқайдлиги, бемеҳрлиги отахонни йиқитди. Аммо фарзандлари буни сезишдимикан? Оталарига меҳр беролмаганликларидан афсус чекишармикан? Бу дунё чархпалак, кун келиб уларнинг ҳам фарзандлари шундай йўл тутишса, ҳазм қила олишармикан?


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤12😢7👏2
Бир жуфт калиш...

Рамазон яхшида. Ёшу-қарининг қалбига илохий нурлар ёғилиб иймон сайқалланади. Қутлуғ кунларнинг бири эди. Шахар марказидаги дорихона олдида ўн уч ёшлар чамасидаги йигитчага кўзим тушди.
Қоқ пешин. Тик қуёш нурларидан бир кўзини қисиб, ориққина жуссасига футболчиларнинг кийими ёпишиб қолган бола сояга ўтмайди. Менку зарурат туфайли кўчага чиқдим. Учи?
У икки қадам наридаги масжид томон бесаранжом қараб қўярди. Қўлида нимадир солинган огиргина халтаси ҳам бор.
Дорихонадан чиқиб ишим битган бўлсада, кузатишда давом этдим. Буни пайқаб қолган йигитча чопиб олдимга келди.
—Холажон,— деди, уялибгина ерга тикилиб, — Сиздан бир нарсани илтимос қилсам бўладими?
Танимаса хам кўзларимга қараб жавдираб турган болага "майли" дейишим билан қўлидаги халтага ишора килди:
-Илтимос, мана шу халтадаги калишларни масжидга бериб чиқайлик.
—Нега? Кимники улар?
Болакай ерга қаради
—Ҳеч кимники. Яп-янги. Ўзим сотиб олдим. Номозхонларга керак бўлиб қолар... Бобом оғир касал. Саломатликларида хар куни шу масжидда номоз ўқирди...
—Энди чиқа олмайдими?
Бола оғир хўрсиниб, бош чайқади.
—Худо билади... Тунов куни менга болаликларида рўй берган бир воқеани айтиб бердилар. Эшитасизми?
—Эшитаман.
—Бобомнинг болалиги жуда оғир даврларга тўғри келиб, кўп қатори ўта ночор кун кечиришган.. Урушдан кейинги йиллар бўлгани сабабли қорниларини амаллаб туйдиришаркану, увада кийимларда юраверишар экан. Баҳор, ёз, куз амаллаб ўтар, фақат қахратон қиш ойларида совуқ жон-жонларидан ўтиб кетган экан.
Бир йили Рамазон қиш бошига тўғри келибди. Оч-нахор болалар"одамлар туршак, қоқилар билан дўппимизни яримлатиб беришадику " деб,мактабдан чиқибоқ Рамазон қўшиғини бошлаб. маҳаллаларни айланишар экан. Баъзилар ниманидир илинар, баъзилар эса уйда ҳеч нарса йўқлигини билдирмаслик учун эшикни очмасликни афзал билишар экан.
Ўшандай кунларнинг бирида бобом хов анави сойга тушиб кетибди. Ўзинику амаллаб ўртоқлари сувдан чиқариб олишган, аммо бир пой эски брезент батинкаси оқиб кетибди. У роса йиғлабди. Ахир оёғида бўлмаса кўчага чиқа олмас, мактабга бора олмас эканда. Икки кун ташқариган чиқмабди. Бироқ тезда зерикибди. У вақтлар китоблар уйга берилмас, дарсликлар саноқли бўлгани боис мактабнинг ўзидагина фойдаланиш мумкин экан. Учинчи куни бир пой батинка билан бўлсада мактабга бормоқчи бўлибди. Иккинчи оёғини тўшакдан ортган қора пахта ва эски астарлик билан яхшилаб ўраб, онасининг кўзини шамғалат қилиб қочиб кетибди.
Одамлар дуч келиб қолса дарров ўтириб, увадали оёғини яширармишда, ботикасининг боғичини ечиб қайта боғлармиш. Шу тариқа масжидгача ўтириб, туриб аранг етиб келибди. “Мактабгача хали узоқ, ичкарига кириб бир оз исиниб оламан” деб эшикни очибди. Қараса, пойгакда номозхонларнинг калишлари турганмиш. Бечора бобом азбарои қийналиб кетганидан ёмон ишга қўл урибди. У ёғ ,бу ёққа аланглабдию, бир жуфт эскигина, орқаси йиртиқ калишни олиб, қочиб қолибди. Мактабга калишни дархол оёғига илиб, синфхонага кирибди.
У замонларда болалар қирқ бешинчи размер этикда келсаям биров эътибор бермас экан. Ҳамма опа-ака, хола-тоға,ота-онанинг эски-тускисида келаверар экан. Шу сабаб бобомнинг оёғида калоплаб турган қуйма калишга биров қараб ҳам қўймабди. Ота-онасига "Калишни шаҳарга кетиб колган Содиқ малим берди"деб атиги бир хафтагина кийиб юрибди. Аммо халоллик билан кун кечираётган оила фарзанди эмасми, оёғидаги таги юпқалашиб, тешилиб кетган эски калиш бир ботмон тошдай оғирилик қилармиш. Ахийри виждони ғолиб чиқиб, мактабдан қайтишда масжид эшиги олдида калишини ўғирлатган одамнинг дараги чиқиб қолармикин деб пойлайдиган бўпти. “ Кимнинг калиши йўқолган? “ деб такрор-такрор уялмай сўрармишу, номозхонлардан садо чиқмасмиш. Қор гупиллатиб ёғар, бироқ оёқ кийимсиз қолган одамни ўйлаб совуқ таъсир қилмай кун қорайгунга қадар қолиб кетар экан...

Бир куни қаттиқ изғирин турибди. Масжидни супуриб сидириб, атрофдаги қорларни кураб турадиган Қодир тоға кичкина даричадан бошини чиқариб уни чақириб, олма чой билан сийлабди.
Калиш ўғриси эса пушаймонлик билан бўлган воқеаларни айтиб берибди.

Давоми 14:29 да


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤12👍3
Қодир ота  "Ха, яхши иш қилмабсан, аммо ҳеч ким калишини ўғирлатдим демади болам. Қолаверса, бирорта номозхоннинг нарсаси йўқолса энг аввал мени хабардор қилишади. Сен уйингга боравер... Ха айтганча, фақат яхши ўқигин болам. Бирорта ҳам сабоқни қолдирма! Катта одам бўлиб, халққа нафинг тегсин! Калишни эса кийиб туравер, эгаси топилса ўзим хабар бераман" деб, қулоғигача қизариб ўтирган айбдорни жўнатиб юборибди.
Шундан сўнг бобом масжидга бормай, "калиш эгаси топилса Қодир ота хабарини берар"дея ўқишини давом эттирибди. Қиш чилласи ўтиб, хамал амаллаб қолганида эрталаб кўчага чиқиб кетган дадаси пешинда масжид коровули Қодир ота қазо килганлиги хақидаги хабар билан келибди.
- Тавба,- деб, хўрсинармиш отаси - Кодир ота туппа-тузук одам, охирги пайтлар айниб колган эди. Касал бўлишига ўзи сабабчи. Айтишларича, қора совуқда ҳам, қалин қорда ҳам азонда яланг оёгига увада латта-путталарни ўраб масжид атрофларида қор курарди.. Узоқдан кузатган одамлар қуёндек сакраб йўлакларни  тозалаётган қоровулни кўп кузатишган. Бировку ўзидан орттириб беролмайди. Ялагоёглик сабабини сўрашса "Ана калишим, батинкам, этигим ҳам бор. Қизиб кетаётганимдан ечиб ташладим"деб ғалати иржайиб ишини қилавераркан. Ўзим ҳам унга бир неча бор танбеҳ бергандим. Қулоқ солмадиларда..
Бечоранинг оёқларини совуқ олиб, қорасон танасига ёйилиб ўлибди. Оёги кўмирдек қорайиб кетибди раҳматлининг...
Отасининг гапларидан бобом хушидан айрилай дебди. Нахотки? Нахотки ўгирланган мана шу калишлар эгаси уни олма чой билан сийлаб уйига қайтариб юборган ўша Кодир ота бўлса?! Нега у бирон марта уни уришмади. "Ўғри!" деб ёқасидан олиб сазойи қилмади? Бечора шунинг учун кундузи хужрасидан чиқмай ўтирар эканда. Бобом қаттиқ пушаймон бўлибди. Аммо энди жуда кеч эди...

Бобом  бирорта ҳам сабоқни қолдирмай, мактабни аъло баҳоларга битирибди. Институтда  ҳам ўқиган.  Қодир бобога берган ваъдасини бажариб катта одам бўлиб эл- юртга нафи тегди.  Қаерда бўлмасин ҳар йили Рамазонда қоровул чолнинг мозорини зиёрат қилиб, масжид остонасига ҳеч кимга билдирмай 15-20 жуфт калиш қўйиб кетар эканлар. Аммо гунохи хақида бировга айта олмаган.
Хозир ахволлари жудаям оғир. Уч-тўрт кун илгари бир оз ўзларига келиб, шу воқеаларни менга айтиб бердилар. Қачонлардир қилган ўша ишига ҳамон виждони азобда. Бу йилги Рамазонда ҳам масжидга қанчалик боришни хохлаётганликларини кўзларига қараб билдим ва нима қилишим кераклигини тушундим. Қўшни акаларга қўшилиб мошина ювдим. Уч кунлик иш хаққимгага эса манави калишларни сотиб олдим... Зора бобом тузалиб, яна оёққа туриб кетса....
-Холажон илтимос, йўқ деманг. Бирга кириб, бобом хақида кимгадир гапириб, шу калишларни бериб чиқайлик.
Унга йўқ дея олмадим.Масжид саришталигига жавобгар одамни топиб, йигитчанинг ҳикоясидан яна бир карра мутаъсир бўлдим. Қодир ота хаққига дуо қилдик. Биттагина қилмиши учун бир умр азобланган инсонга эса шафоатлар сўраб Аллоҳга мурожаат айладик.

Муаззам Иброҳимова.
2013 йил.


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤13😢10
ДАҲШАТ

Қизалок мактабдан жуда хурсанд қайтди. У чизган расмга муаллимаси беш баҳо қўйди. У уйига шошилар, дадаси ва ойисига бешни кўрсатмоқчи эди. Ойиси мактабдан "Ўзим олиб келаман" деса ҳам ўзи чопиб келаверди. Йўлни билади-ку! Дарвозанинг қўнғироғига бўйи етмагач, дарвозани тақиллатди. Ичкаридан овоз бўлавермагач яна ва яна тақиллатаверди. Ниҳоят, олдинига қадам товуши кейин эса ойисининг "Ким бу?" деган овози эшитилди. Негадир онанинг овози заиф ва қалтираб чиқди.
-Менман ойижон. Менчи бугун беш олдим!"
Ойиси чуқур хўрсинди: "Қалтираманг! Қизим экан. Юрагам бораканда а?!". Ойисининг бу сўзлари кимга қаратилганини қизча пайқамади. Дарвоза очилди. Она халатининг олд қисмини кўли билан ёпган, ранги оқариб кетганди.
-Ойичи, ойи! Мен бугун...
-Ўчир овозингни ярамас! Ўзим олиб келаман дегандимку! Қизча жавоб бермоқчи эди ойиси уни судраганча хожатхонага қамади.
-Овозинг чиқса ўлдираман!
Қизча жим ўтирди. Аввал ҳам кўп қамалган бу ерга. Хатто соатлаб қолиб кетган. Қизча кўзчаларини ерга тикканча хомуш бўлиб қолди. У қамалганидан эмас, олган бешини айтолмаганидан хафа эди. Аммо бу сафар тез озод бўлди. Дарвоза очилиб ёпилгач ойиси "Чиқавер" деди. Қизча ойиси нимадандир жахли чиқаётганини сезиб беш ҳақида индамади. Хонасига кирдида яна расм чизди. Бир томонда ойиси, бир томонда дадаси, ўртада ўзини тасвирлади. Узокда тоғлар, тепада қуёш. Кейин тагига хат ёзди.
"Дадажон сизни соғиндим. Ойим ҳам соғинди. Мен бугун беш олдим. Қачон келасиз?".
Хат тайёр бўлдию лекин қандай жўнатишни билмади. Чарчабдими, ухлаб қолди. Бир пайт юзини юмшоқ қўл силади. Уйғониб кетди. Қараса ойиси. Қўлида халиги хат, негадир кўзлари қизарган. Қизча индамай хожатхонага кета бошлаганда ойиси уни маҳкам қучоқлаб йиғлаб юборди.
-Кечир қизим! Хиёнаткор онангни кечир! Энди кўзим очилди! Даданг ҳам келар экан. Сенга катта қўғирчоқ олиб келаркан...
Қизалок ҳам негадир йиғлаб юборди..


📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤12😢6
❤3
Уша кезларда кузимга Лайлодан бош-ка хеч ким куринмасди. Хайхотдай хов-
лида онамни ёлгиз колдириб у билан кетдим. Хам кайнонам, хам тижоратда-ги шеригим Музаббат опа бундан кувон
ди. Ахир, кизи доим ёнида булади-да. "Элдоржон, онангиз катта ховлида ёл-гизланиб колиптилар. Онангизни бизни-кига кучириб олиб келинг, бирга яшай-миз", деди. "Отангнинг чирогини ёкиб утираман" дейишига карамай онамни Мухаббат опаникига кучириб келдим. "Куйинг, ойи, уша гапларни. Чирок ёкиш деган гаплар утмишда колиб кетган. Ундан кура узингизни уйласангиз-чи" дедим. Шундай килиб бирга яшай бош-ладик. Онам бу хонадонда узини бего-надай хис киларди, "отанг кечалари ту-шимга киряпти, рухи безовта" дерди. Мен хамма нарсага куз юмдим, хатто онам кайнонамнинг уйида бор-йуги бир хизматкор каби яшаётганини курсам-да, курмасликка олдим. Онам эртадан кечгача уй тозалаб, кир ювиш, овкат килишдан бушамасди. Тез орада Лайло узи эстаган келин эмаслигини хам ту-шунди. Лекин мен хеч нарсани тушун-мадим.
Мухаббатнинг мени куёв килишдан максади аслида бошка нарсада экани хаёлимга хам келмасди.
Бир куни кайнонам ховликиб кириб келди. Элдоржон, омадимиз келганга ухшайди, келинг, бафуржа гаплашиб олайлик деб ичкарига бошлади.
- Молларимиз яхши сотилдими? - деб сурадим. Мухаббат опага куёв булгани-мдан буён савдо-сотик назоратини бу-ткул узи бошкарарди.
- Ундан хам каттарогини айтаверинг, деди у ховликиб. Бир танишим анча йиллардан буён чет элдан машина олиб келиб сотади. Бизни хам узига шерик килиб олмокчи. Шу ишга кушилсак ни-ма дейсиз?
- Яхши таклиф-ку-я, лекин машина олиб келиб сотиш учун катта пул керак.
Бизнинг майда-чуйда сотиб топган пу-лимиз урвок хам булмайди, - дедим.
- Шунинг учун хам сиз билан маслахат-лашай дедим-да, Элдоржон,-кайнонам-нинг кузлари айёрона чакнаб кетди. - Дадангиздан колган уй-жой, машинани сотиб, пулини бу ишгв кушсак. Онангиз бизникида яшайверадилар, хеч нарсага зориктирмаймиз. Худо хохласа, ишла-римиз юришиб кетса, хамма ишларни узингизга топшираман. Менга колса-ку, мана шу яшаётган уйимизни сотардим. Лекин уй ажрашган эримнинг номида. Икки дунёда хам сотирмайди, - деди. Икиланиб колганимни куриб яна алла-нималардир деб ишонтирди.
Хуллас, онамнинг "Отангдан колган уйни сотма, бир кун афсус чекиб колма тагин" дейишига карамай уйни ва ма-шинани сотдим. Хатто "сизга кейинрок зуридан олиб бераман" деб онамнинг тилла такинчокларини хам пулладим. Бор пулни кушкуллаб кайнонамга тут-каздим. Кайнонам менинг номимга фирма очиб, ишларни ущи бошкарарди. Чиндан хам, бир неча марта машина олиб келиб сотди. Аммо бу машиналар кайси йул билан олиб келиняпти - мен бехабар элим. Бу орада Лайлонинг ин-жиклиги баттар кучайди. Арзимаган нарсадан бахона излаб, онам билан жанжаллашади. Хатто бир куни мен уй-да йуклигимда онамга кул кутаришга-ча борибди. Охири, онам чидай олмай уйдан чикиб кетди. Аввал кариндошла-рникида уч-турт кун яшаб юрди. Кейин бир хонали ижара уйга кучиб утди. Ку-ришга борганимда "Кариган чогимда беватан килиб куйдинг мени. Буларнинг хаммасини уга маккор кайнонанг билан беандиша хотининг киляпти. Замира келиннинг куз ёшлари тутди мени. Фа-риштадай аёл эди, шумкадам деб куз очиргани куймадим. Икки боласини ти-рик етим килиб хайдаттирдим. Асл шумкадам мегажин Лайло экан" деб йиглади.
Бир-икки ой онам турган ижара уйни-нг пулини тулаб, онамга бозор-учарига карашиб турдим. Буни билиб колиб Ла-йло Ойим топган пулларни совуряпсиз деб жанжал килди. Энди у илгаригидек ширинсуз, мехрибон хотин эмас эди. Гуё уни биров билае алмаштириб куй-гандек. Кайнонамнинг хам муомаласи узгарган. Бу хонадонда кейинги пайтда узимни бегонадек хис килардим. Лекин мни кутиб турган кунлар хали олдида буниси холва экан. Кутилмаганда... кандайдир одамлар келиб кулимга ки-шан солиб олиб кетишди. Айбим нима-далигини билмасдим. Менга куйилган айблар жидлий эли: номимга очилган фирма чет элдан машинани олиб келиб сотган, аммо хужжатлар сохталашти-рилган, божхона туловлари туланмаган.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤48🔥2
Катта микдордаги пулни узлаштириш-да айбландим. Ана шу айбловлар буй-ича анча йилга камалдим. Жазо мудда-тини утаб, чикдим. Учиб-куниб тугри кайнонамникига бордим. Эшикни бир эркак очди. Лайлони сурагандим, Лай-лода нима ишингиз бор, мен унинг эри буламан, деди. Тилим айланмай колди. "Адашибман" деб кетдим. Кейин бил-сам, Лайло мендан кейин икки марта турмушга чикмбди. Онаси мени тушир-ганидек, уларга хам "Сиздай куёвим булса эди" дебди. Шурлик йигитлар кандай килиб она-боланинг тузогига илинганини билмай колишибди. Мухаб-бат бу ишнинг устаси булиб кетган экан Мен сингари отасидан мерос колган йигитларга тур ташлаб, бор будини ши-либ оларкан.
Борадиган жойим йук эди. Камокда ёт-ган пайтимда онам хам оламдан утган-ди. Фарзанд булиб, онамни сунгги ман-зилига кузатолмадим. Бу ишларнинг хамасини мен "шумоёк" деб воз кечган хотиним Замира билан ота-онаси кили-шибди. Бу гапларни эшитиб, "балки бо-лалар хаки мени кечирар" деган умид-да Замирани изладим. Буни карангки, туй устидан чикиб колдим. Замира тур-мушга чикаётган экан. Бефарзандлик туфайли аёлидан ажрашган бир эрка "болаларимизга узим оталик киламан" деб унга уйланибди. Мен хамма нарса-дан мосуво булган эдим. Хатто болала-рим хам мени танимайди, бошка бир одамни "дада" деб усяпти. Буткул кучада колиб кетдим. Иш излаб кирма-ган жойим колмади. Хеч ким ишга олишни истамайди.
Бир куни бир ташкилотга иш излаб бор-дим. Бошлиги менга синчиклаб тикилиб турди-да, "аслида, бизда буш урин йук. Лекин сизга мос иш топиб бераман", деди. Кейин мана шу машинани ижара-га бериб, "тирикчилик килиб туринг", деди. Бир куни бир ойлик ижара пулини тулаб куяй деб ишхонасига борсам, диккат булиб утирибди. Машинаси бу-зилиб колган экан. "Бугун углимнинг ту-гилган куни эди, хотиним билан болала-рим кутишяпти", деди.
"Юринг, машинада обориб куяман" десам, унамади. Куярда-куймай маши-нага утиришга мажбурладим. Куча бо-
шига етганда шу ерда тушиб коламан, деб тушди. Машинани четга олиб, узим уни зимдан кузатдим. У дарвоза олди-га бориб эшикни такиллатиши билан икки бола-бир угил ва киз чикиб унинг буйнига осилиб олишди. Бир оздан кей-ин башанг кийинган бир аёл чикди. У кузимга иссик куринди. Синчиклаб ка-радим. Не куз билан курайки, бахтдан ял-ял ёнаётган бу аёл биринчи хотиним, мен кадрига етмаган Замира эди. Улар кул ушлашганча ресторанга кетишди. Шундагина уша куни углимнинг тугил-ган куни экани ёдимга тушди. Уз отаси булиб мен эсламабман-у, угай отаси унга байрам уюштирибди...Уга кечаси ухлай олмадим, игна устида ётгандай булдим. Хаёлимни минг бир савол банд килган, аммо уларнинг жавоби йук эди.
Кузимиз очилганида эса кеч булди. Фарзандларимиз онаси урнини хеч ким босолмайди. Иккинчи хотин...улар йул-да учраган йуловчи сингари...хаётимиз-нинг кайсидир бекатида тушиб колар экан. Кексалар бежизга йулда учраган йулда колиб кетар, деб айтишмас экан.
Хайдовчи жим колди. Зохидни унинг гаплари уйлантириб куйди. Хайдовчи-нинг "Иккинчи хотин йулда учраган йу-ловчи сингари" деган сузлари хаёлида гужгон уйнарди. Нахотки унинг Нозима-си хам йуловчи сингари булса? "Йук, Нозима ундай килмайди -узи билан узи курашди Зохид хаёлан. - Нозима мени севади. Гулширин билан хаётимиз так-дирнинн бир хатоси эди..."
Акли нокис банда билмаслики, такдир хеч качон хато килмайди, хатони бан-далар килади...

×××

📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤45🔥4😁1