Кўзи кўр авлиё...
Йўқсил шайхлардан бири кўзи ожиз пирнинг уйида “Қуръон” турганини кўрди. Ўзича: “Бу ерда “Қуръон”нинг нима кераги бор. Бу одам кўр бўлса”, деди. Шу ўй оромини ўғирлади. “Бу ерда шу кўрдан бошқа ҳеч ким йўқ, бу қандай синоат? Яхшиси ҳеч нарса сўрамай, сабр қилай, сабр билан ниятимга етай”, деди. Тун ярмида “Қуръон” ўқиётган овозни эшитди. Ўрнидан сакраб турди-ю шу ажиб манзарани кўрди: кўр пир “Қуръон” ўқиётган еди! Тўғри ўқиётган эди. Сабрсизланган шайх беихтиёр савол берди: “Кўзинг кўр бўлгани ҳолда бу сатрларни қандай ўқияпсан, ҳайратдаман, тўғриси?”.
Кўр деди:
🍃 “Ей таннинг илмсизлигидан халос бўлган, буни Aллох қила олмайдими? Нега ҳайрон бўласан? Мен Aллоҳга: “Эй мададкорим бўлган Aллоҳ, эй мадад сўралгувчи Тангрим, одам жонига қандай боғланган бўлса, мен “Қуръон” ўқишга шундай иштиёқмандман. Aммо ҳофиз эмасман. Ё Раббий, “Қуръон” ўқиган пайтимда кўзларимга нур бер. Менинг кўзларимни оч, “Қуръон”ни қўлимга олиб ўқий”, деб дуо қилдим. Aллоҳдан: “Эй “Қуръон” ихлосманди, эй ҳар дардда бизга юзланган, биздан умид узмаган киши, қачон “Қуръон” ўқишни истасанг, уни қўлга олсанг, шу лаҳзада кўзларингнинг нурини қайтиб бераман, эй буюк фитратли киши”, деган нидо келди. Ҳар нарсани билгувчи, ҳеч бир ишдан ғофил бўлмаган у улуғ подшоҳ, у ягона Aллоҳ тун чироғи янглиғ кўзларимга нур эҳсон қилмоқда”.
Мавлоно Жалолиддин Румий. “Қалб кўзингни оч” китобидан.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Йўқсил шайхлардан бири кўзи ожиз пирнинг уйида “Қуръон” турганини кўрди. Ўзича: “Бу ерда “Қуръон”нинг нима кераги бор. Бу одам кўр бўлса”, деди. Шу ўй оромини ўғирлади. “Бу ерда шу кўрдан бошқа ҳеч ким йўқ, бу қандай синоат? Яхшиси ҳеч нарса сўрамай, сабр қилай, сабр билан ниятимга етай”, деди. Тун ярмида “Қуръон” ўқиётган овозни эшитди. Ўрнидан сакраб турди-ю шу ажиб манзарани кўрди: кўр пир “Қуръон” ўқиётган еди! Тўғри ўқиётган эди. Сабрсизланган шайх беихтиёр савол берди: “Кўзинг кўр бўлгани ҳолда бу сатрларни қандай ўқияпсан, ҳайратдаман, тўғриси?”.
Кўр деди:
🍃 “Ей таннинг илмсизлигидан халос бўлган, буни Aллох қила олмайдими? Нега ҳайрон бўласан? Мен Aллоҳга: “Эй мададкорим бўлган Aллоҳ, эй мадад сўралгувчи Тангрим, одам жонига қандай боғланган бўлса, мен “Қуръон” ўқишга шундай иштиёқмандман. Aммо ҳофиз эмасман. Ё Раббий, “Қуръон” ўқиган пайтимда кўзларимга нур бер. Менинг кўзларимни оч, “Қуръон”ни қўлимга олиб ўқий”, деб дуо қилдим. Aллоҳдан: “Эй “Қуръон” ихлосманди, эй ҳар дардда бизга юзланган, биздан умид узмаган киши, қачон “Қуръон” ўқишни истасанг, уни қўлга олсанг, шу лаҳзада кўзларингнинг нурини қайтиб бераман, эй буюк фитратли киши”, деган нидо келди. Ҳар нарсани билгувчи, ҳеч бир ишдан ғофил бўлмаган у улуғ подшоҳ, у ягона Aллоҳ тун чироғи янглиғ кўзларимга нур эҳсон қилмоқда”.
Мавлоно Жалолиддин Румий. “Қалб кўзингни оч” китобидан.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤25
Сичқон тешикнинг ёнига келиб, ташқарига чиқайми, йўқми, деб қўрқиб турса, ташқаридан итнинг вовуллагани эшитилибди. Сичқон "ит вовуллаётган жойда мушук бўлмайди", деб, ташқарига чиқса, вовуллаётган мушук экан. Шартта сичқонни ушлаб, ебди ва ўзига ўзи "Чет тилини билган оч қолмайди!", деган экан...
P.S.: Сиз ҳам келажакда оч қолмай десангиз, бирорта чет тилини билиб олинг!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
P.S.: Сиз ҳам келажакда оч қолмай десангиз, бирорта чет тилини билиб олинг!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤10😁8🤔2
Дарахт пўстлоғидаги битиклар.
(ҳикоя)
Чол букчайиб ўзидан ҳам ёши улуғроқ ёнғоқ дарахти остини тозаларди. Ёнғоқ меваси пўстини арчавериб қўли, лаби ва яланг оёғидаги бармоқчалари қорайиб кетган болакай сер¬ғайратликда бобосидан ҳам ошиб тушарди. Шох-шаббаларни улоқтириб ўйнар, кези келганда, бобосига тақлидан белини ушлаб вой-войлаб қўярди. Таниш болакай. Жудаям таниш. Кўзлари, нигоҳлари, қуёшдан қорайган юзи меникига ўхшайди. У менмидим?! Чол баъзан ёнғоқнинг вужудини, ғадир-будир танасини сийпаларди. «Пўстинг тўкилаяпти-я», дея ғудраниб қўярди. «Шохинг синаяпти-я»¬, дея оҳ уриб қўярди. Дарахт танасидаги бўртиқ чизиқлар чолнинг юзидаги ажинларга ўхшарди. Чолнинг тўкилиб кетган сочи ёнғоқ шохига ўхшарди. Бир-бирига ўхшаш икки ҳаёт бирлашган, икки ҳаёт кексайгандек эди. Мен иккаласи ҳам қачонлардир бу ердан мангу кетиб қолишини сезардим. Жудаям қаттиқ ҳис қилганимдан ғинг демасдим. «Бобо, ким билан гаплашаяпсиз?» – дея олмасдим. Тинглардим. Бобо томоқ қириб қўярди. Болакай шох ўйнаш билан овора эди.
«Бизнинг муддатимиз тугаб қолаяпти, қария. Ёдингда бордир, мен сени ёшлигингдан бери биламан. Уй қураётганимда сени кесиб ташламоқчи ҳам бўлганман. Менга уй керак эди. Сен эмас. Кечирим сўрамоқчи эмасман. Сен ҳам ҳеч нарса демагандинг. «Келдим, дунёнгни ҳам кўрдим. Ҳеч бир қизиғидан, ҳеч бир жозибасидан нишона йўқ. Қурсанг қуравер ўша уйингни», дегандек ҳатто барг қимирлатмадинг. Кейин мен айнидим. Нима, сен шохинг синмаси жуфтакни ростлайверасанми, деб ўйладим. Мен билан ёмон яшамадинг, шундайми? Лекин кўп қийналдинг. Атрофингга бетон тўкдик. Кичкинамиз ЗИЛда босиб цемент олиб келиб ташлади. Қачонгача лой кечиб юрамиз, дедик. Сен яна ҳеч нарса демадинг. Бир куни дардингни ичингга ютавериб қурийсан, деб ўйлагандим. Жонинг тошдан экан. Энди бу сафар кетишимиз аниқ. Сен хоҳ рози бўл, хоҳ бўлма… Еримиз биз учун айланишни тугатади, қуёш биз учун сочаётган нурларини бас қилади. Насиба».
Ўсмирлигимда чол ўша пайтлари чарчаган бўлса керак, деб кўп ўйлардим. Айниқса рок, поп, жаз ва бошқа жазавали қўшиқлар таъсирига тушиб, инсон танасидан бошқа вужудни тан олмай юрган пайтларим чолни эсини еганликда айбладим. Маъшуқамга сохта ҳаётдан келганлигимни, шаҳарга келиб ҳаққониятга кўмилганимни ҳаяжон билан айтиб берган пайтларим бўлган. У оппоқ тишини кўрсатиб кулган, пушти лабларини чўччайтириб, «Ўзимнинг ёввойигинам», дея қулоғимга пичирлаганди. Мен чолнинг кўнглини оғритиб қўйган эканман. Ишим ўнгидан келмай юрган кезлари чолнинг ҳаққига дуо қилгим келиб кетди. Чол жойнамозга ўтирволиб ҳадеб такрорлайверадиган сўзларини эслай олмасдим. «ла», «ла», бу – арабчада «йўқ» дегани экан. Миямга тузукроқ гап келмади. Пешонам терлаб кетди. Юк келиши керак эди. Иссиқда куйиб-пишиб ўтиравердик. Акром, Зубай, Хуршид ва мен. Хуршид асабийлаша бошлади. Омборхона хўжайинини секин йўқлади. Онасини ҳам. Мен кулдим. Жаҳлим чиқса, куладиган одатим бор эди. Миямда ҳамма воқеалар қоришиб кетар, тетапоя қилиб, тилим бийрон бўла бошлагандан бери ўтган энг масъуд дамларимни эслаб кулардим. Гўёки қуёшнинг қайноқ нурлари қаърида пайдо бўлган йўл мени ўша томонга етакларди. Бу йўл менга пулдан ҳам қадрлироқ мукофотни ваъда қилар, кимгадир йўлиқишимга ишора этарди. Оёғим увишиб, туришга мадорим йўқ эди.
Чол эшикни ғийқиллатиб очди. Бола унинг кетидан қолмасди. Кампир тўрда нимадир тикиб ўтирарди. Чопон бўлса керак. Куёвликбоп чопонлар кампирнинг қўл фабрикасидан чиқарди. Чол оёқ учида келиб кампир ёнида турган ғалтакка қўл чўзди. Fалтак ип бошқа томонга тортилди.
– Сезиб қолдинг-а? – деди чол кулимсираб.
– Худога шукур, кўзим ҳали ўткир, – деди кампир киноя билан.
Кампир кўзойнагини кўтариб қўйди. Кейин катта-катта, ҳақиқий Шарқ гўзалларигагина хос бўлган кўзларини болага тикди. Дарров ҳамма ишини йиғиштириб эшикка чиқди. Чол маҳсисини ечди. Бола ҳам сакраб турди. Fалати қувонч билан бармоқларини йиғиб, жажжи муштчасини намойиш этди. «Ана, эшитдингизми? – деди овозини баландлатиб.
– Бобо, эшитдингизми?»
Чолнинг кўзи илинган шекилли, овози чиқмади. У ёнбошлаганча ютиниб қўйди.
– Ҳо,– деди болакай эркаланиб, – бериб бўпман сизга. Кейин сал юмшади:
(ҳикоя)
Чол букчайиб ўзидан ҳам ёши улуғроқ ёнғоқ дарахти остини тозаларди. Ёнғоқ меваси пўстини арчавериб қўли, лаби ва яланг оёғидаги бармоқчалари қорайиб кетган болакай сер¬ғайратликда бобосидан ҳам ошиб тушарди. Шох-шаббаларни улоқтириб ўйнар, кези келганда, бобосига тақлидан белини ушлаб вой-войлаб қўярди. Таниш болакай. Жудаям таниш. Кўзлари, нигоҳлари, қуёшдан қорайган юзи меникига ўхшайди. У менмидим?! Чол баъзан ёнғоқнинг вужудини, ғадир-будир танасини сийпаларди. «Пўстинг тўкилаяпти-я», дея ғудраниб қўярди. «Шохинг синаяпти-я»¬, дея оҳ уриб қўярди. Дарахт танасидаги бўртиқ чизиқлар чолнинг юзидаги ажинларга ўхшарди. Чолнинг тўкилиб кетган сочи ёнғоқ шохига ўхшарди. Бир-бирига ўхшаш икки ҳаёт бирлашган, икки ҳаёт кексайгандек эди. Мен иккаласи ҳам қачонлардир бу ердан мангу кетиб қолишини сезардим. Жудаям қаттиқ ҳис қилганимдан ғинг демасдим. «Бобо, ким билан гаплашаяпсиз?» – дея олмасдим. Тинглардим. Бобо томоқ қириб қўярди. Болакай шох ўйнаш билан овора эди.
«Бизнинг муддатимиз тугаб қолаяпти, қария. Ёдингда бордир, мен сени ёшлигингдан бери биламан. Уй қураётганимда сени кесиб ташламоқчи ҳам бўлганман. Менга уй керак эди. Сен эмас. Кечирим сўрамоқчи эмасман. Сен ҳам ҳеч нарса демагандинг. «Келдим, дунёнгни ҳам кўрдим. Ҳеч бир қизиғидан, ҳеч бир жозибасидан нишона йўқ. Қурсанг қуравер ўша уйингни», дегандек ҳатто барг қимирлатмадинг. Кейин мен айнидим. Нима, сен шохинг синмаси жуфтакни ростлайверасанми, деб ўйладим. Мен билан ёмон яшамадинг, шундайми? Лекин кўп қийналдинг. Атрофингга бетон тўкдик. Кичкинамиз ЗИЛда босиб цемент олиб келиб ташлади. Қачонгача лой кечиб юрамиз, дедик. Сен яна ҳеч нарса демадинг. Бир куни дардингни ичингга ютавериб қурийсан, деб ўйлагандим. Жонинг тошдан экан. Энди бу сафар кетишимиз аниқ. Сен хоҳ рози бўл, хоҳ бўлма… Еримиз биз учун айланишни тугатади, қуёш биз учун сочаётган нурларини бас қилади. Насиба».
Ўсмирлигимда чол ўша пайтлари чарчаган бўлса керак, деб кўп ўйлардим. Айниқса рок, поп, жаз ва бошқа жазавали қўшиқлар таъсирига тушиб, инсон танасидан бошқа вужудни тан олмай юрган пайтларим чолни эсини еганликда айбладим. Маъшуқамга сохта ҳаётдан келганлигимни, шаҳарга келиб ҳаққониятга кўмилганимни ҳаяжон билан айтиб берган пайтларим бўлган. У оппоқ тишини кўрсатиб кулган, пушти лабларини чўччайтириб, «Ўзимнинг ёввойигинам», дея қулоғимга пичирлаганди. Мен чолнинг кўнглини оғритиб қўйган эканман. Ишим ўнгидан келмай юрган кезлари чолнинг ҳаққига дуо қилгим келиб кетди. Чол жойнамозга ўтирволиб ҳадеб такрорлайверадиган сўзларини эслай олмасдим. «ла», «ла», бу – арабчада «йўқ» дегани экан. Миямга тузукроқ гап келмади. Пешонам терлаб кетди. Юк келиши керак эди. Иссиқда куйиб-пишиб ўтиравердик. Акром, Зубай, Хуршид ва мен. Хуршид асабийлаша бошлади. Омборхона хўжайинини секин йўқлади. Онасини ҳам. Мен кулдим. Жаҳлим чиқса, куладиган одатим бор эди. Миямда ҳамма воқеалар қоришиб кетар, тетапоя қилиб, тилим бийрон бўла бошлагандан бери ўтган энг масъуд дамларимни эслаб кулардим. Гўёки қуёшнинг қайноқ нурлари қаърида пайдо бўлган йўл мени ўша томонга етакларди. Бу йўл менга пулдан ҳам қадрлироқ мукофотни ваъда қилар, кимгадир йўлиқишимга ишора этарди. Оёғим увишиб, туришга мадорим йўқ эди.
Чол эшикни ғийқиллатиб очди. Бола унинг кетидан қолмасди. Кампир тўрда нимадир тикиб ўтирарди. Чопон бўлса керак. Куёвликбоп чопонлар кампирнинг қўл фабрикасидан чиқарди. Чол оёқ учида келиб кампир ёнида турган ғалтакка қўл чўзди. Fалтак ип бошқа томонга тортилди.
– Сезиб қолдинг-а? – деди чол кулимсираб.
– Худога шукур, кўзим ҳали ўткир, – деди кампир киноя билан.
Кампир кўзойнагини кўтариб қўйди. Кейин катта-катта, ҳақиқий Шарқ гўзалларигагина хос бўлган кўзларини болага тикди. Дарров ҳамма ишини йиғиштириб эшикка чиқди. Чол маҳсисини ечди. Бола ҳам сакраб турди. Fалати қувонч билан бармоқларини йиғиб, жажжи муштчасини намойиш этди. «Ана, эшитдингизми? – деди овозини баландлатиб.
– Бобо, эшитдингизми?»
Чолнинг кўзи илинган шекилли, овози чиқмади. У ёнбошлаганча ютиниб қўйди.
– Ҳо,– деди болакай эркаланиб, – бериб бўпман сизга. Кейин сал юмшади:
❤26
– Ўзиз-да, «Товуғинг бақироқ, товуғинг йиғлоқ», деяверасиз. Майли, тухумни чўққа пишириб берсайиз, саалгина бераман. – «Салгина»ни бармоқчалари билан ифодалаб берди. Чол кулиб юборди.
Чап кўксини чангаллаб қолишини кутгандим. Бунақанги бақиришда инфаркт ё инсульт бўлиш ҳеч гапмас. Хуршид аёлга ҳамроҳ икки барзангига эътибор бермади. Мен билан Зубайга кўз қирини ташлаб қўйди, холос.
– Хола, кўп «шантаж» қилманг. Сизга бўёқни мен сотганим йўқ. У мен эмас.
– Ким эди у, арвоҳингми? Машинник…
Аёлнинг ҳақоратлари кўпайгани сари Хуршиднинг юзи тундлашиб бораверди. Бозордаги аравакашдан тортиб воситачи-ўртакашларгача йиғилди. Менга кўпроқ Сопи Бемаънининг лақиллашлари ёқмаётганди.
– Бола кўпроқ қўшворганми, нима бало… Ўртакашга осонмас, жигар. Юз сўм топиш учун минг сўмлик гап эшитиши керак. Кўзи кўкаргани зарарига.
Индамадим. Хуршид ҳам гап эшитадиганлар хилиданмас. Бозордан қорин тўйдирадиганларнинг кўпчилиги буни яхши билади. Уни сирли жойга кўмилган портловчи мосламага қиёслаш мумкин. Тўсатдан ўзини намоён қилади.
Кампир саҳардан тараддудланиб қолди. Ҳали уёққа югуради, ҳали буёққа. Чолини оппоқ кийинтириб, кўнгли тинчиди. Кейин дарвозагача кузатиб қўйди. Чол ҳассасини қўлтиқлаб кетаркан, ортига ўгирилди.
– Сен ҳам бор, – деди жиддий қиёфада. – Қобилжон хафа бўлади.
Кампир дастурхон тугмасин. Майиз, туршак, ёнғоқ, ўзи ёпган нон, ҳаммаси бўлади. Болани кийинтирмасин. Ўзи тиккан иштончадан тортиб, кўйлакчагача кийдиради. Ке¬йин йўлга тушади. Йўл ора болакайга яхшилаб та¬йинлайди:
– Дастурхонга қўл чўзавериб, мени уялтирма, хўпми, қўзим. Қорнинг оч бўлса айт, овқат сузиб берай.
Шу орада йўлларидан шох-шабба чиқиб қолиши тайин. Кампир шуни ҳам кўзи қиймайди. «Ҳарна-да, тандир қизитишга ярар». Болакайнинг тили қичийди.
– Моможон, Хуршидни тўйими бугун? Суннат тўйими? – дея сўрайди. – Нима, уни уста яна «ҳалол» қиладими?
Момо «йўқ», дегандек бош қимирлатади.
– Ўтган сафар «ҳалол» қилган эди, бугун ош едиради, – дейди.
Ош унчалик татимади. Ҳеч нарса кўнгилга таскин беролмасди. Хўрлигим келди. Қачонгача шундай яшайман? Уйга кетаман. Тамом-вассалом. Бу ерларни ташлаб кетаман. Бир омадсиз йигит сифатида бош эгиб, қишлоғимга кириб бораман. Ҳамма кулган тақдирда ҳам бобом билан момом яшаган ҳовлига қамалиб оламан. Чиқмайман.
– Кўп алжирама, – деди Хуршид кечаги муштлашувдан сўнг турфа рангга кирган юзини мен томон буриб. – Яхшиси, мана бу дискни кўр, хурсанд бўлишинг аниқ.
Экранда таниш манзара намоён бўлди. Хуршиднинг суннат тўйи. Ўша пайтлари видеокамера тўйларга эндигина «ташриф буюрган» эди. Ҳамма бу оғир матоҳни елкасига қўндириб олган кишини кўрса ё кулишга, ёки бўлмаса қўл силкишга ошиқарди. «Мана, мен», деб қўйгиси келарди. Ўйларим ичимга тушиб кетди. Уни кўриб қолдим. Мана, мана менинг бобом. Худди ўзи. Калта соқоли. Ёнғоқ дарахтиникига ўхшаш ажинлари. Тирик экан. Дуога қўл очди.
– Омин, – деди Қобил амакининг: «Дуо беринг», деган қистовидан сўнг.
Fалати дуо қилди. Жуда ғалати. «Менинг ёшимга кириб юринглар», дейишини кутгандим. Ундай демади.
– Барчамизни Яратган тўғри йўлдан адаштирмасин, аслимизни унутмайлик, – деди.
Акобир Саййид .
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Чап кўксини чангаллаб қолишини кутгандим. Бунақанги бақиришда инфаркт ё инсульт бўлиш ҳеч гапмас. Хуршид аёлга ҳамроҳ икки барзангига эътибор бермади. Мен билан Зубайга кўз қирини ташлаб қўйди, холос.
– Хола, кўп «шантаж» қилманг. Сизга бўёқни мен сотганим йўқ. У мен эмас.
– Ким эди у, арвоҳингми? Машинник…
Аёлнинг ҳақоратлари кўпайгани сари Хуршиднинг юзи тундлашиб бораверди. Бозордаги аравакашдан тортиб воситачи-ўртакашларгача йиғилди. Менга кўпроқ Сопи Бемаънининг лақиллашлари ёқмаётганди.
– Бола кўпроқ қўшворганми, нима бало… Ўртакашга осонмас, жигар. Юз сўм топиш учун минг сўмлик гап эшитиши керак. Кўзи кўкаргани зарарига.
Индамадим. Хуршид ҳам гап эшитадиганлар хилиданмас. Бозордан қорин тўйдирадиганларнинг кўпчилиги буни яхши билади. Уни сирли жойга кўмилган портловчи мосламага қиёслаш мумкин. Тўсатдан ўзини намоён қилади.
Кампир саҳардан тараддудланиб қолди. Ҳали уёққа югуради, ҳали буёққа. Чолини оппоқ кийинтириб, кўнгли тинчиди. Кейин дарвозагача кузатиб қўйди. Чол ҳассасини қўлтиқлаб кетаркан, ортига ўгирилди.
– Сен ҳам бор, – деди жиддий қиёфада. – Қобилжон хафа бўлади.
Кампир дастурхон тугмасин. Майиз, туршак, ёнғоқ, ўзи ёпган нон, ҳаммаси бўлади. Болани кийинтирмасин. Ўзи тиккан иштончадан тортиб, кўйлакчагача кийдиради. Ке¬йин йўлга тушади. Йўл ора болакайга яхшилаб та¬йинлайди:
– Дастурхонга қўл чўзавериб, мени уялтирма, хўпми, қўзим. Қорнинг оч бўлса айт, овқат сузиб берай.
Шу орада йўлларидан шох-шабба чиқиб қолиши тайин. Кампир шуни ҳам кўзи қиймайди. «Ҳарна-да, тандир қизитишга ярар». Болакайнинг тили қичийди.
– Моможон, Хуршидни тўйими бугун? Суннат тўйими? – дея сўрайди. – Нима, уни уста яна «ҳалол» қиладими?
Момо «йўқ», дегандек бош қимирлатади.
– Ўтган сафар «ҳалол» қилган эди, бугун ош едиради, – дейди.
Ош унчалик татимади. Ҳеч нарса кўнгилга таскин беролмасди. Хўрлигим келди. Қачонгача шундай яшайман? Уйга кетаман. Тамом-вассалом. Бу ерларни ташлаб кетаман. Бир омадсиз йигит сифатида бош эгиб, қишлоғимга кириб бораман. Ҳамма кулган тақдирда ҳам бобом билан момом яшаган ҳовлига қамалиб оламан. Чиқмайман.
– Кўп алжирама, – деди Хуршид кечаги муштлашувдан сўнг турфа рангга кирган юзини мен томон буриб. – Яхшиси, мана бу дискни кўр, хурсанд бўлишинг аниқ.
Экранда таниш манзара намоён бўлди. Хуршиднинг суннат тўйи. Ўша пайтлари видеокамера тўйларга эндигина «ташриф буюрган» эди. Ҳамма бу оғир матоҳни елкасига қўндириб олган кишини кўрса ё кулишга, ёки бўлмаса қўл силкишга ошиқарди. «Мана, мен», деб қўйгиси келарди. Ўйларим ичимга тушиб кетди. Уни кўриб қолдим. Мана, мана менинг бобом. Худди ўзи. Калта соқоли. Ёнғоқ дарахтиникига ўхшаш ажинлари. Тирик экан. Дуога қўл очди.
– Омин, – деди Қобил амакининг: «Дуо беринг», деган қистовидан сўнг.
Fалати дуо қилди. Жуда ғалати. «Менинг ёшимга кириб юринглар», дейишини кутгандим. Ундай демади.
– Барчамизни Яратган тўғри йўлдан адаштирмасин, аслимизни унутмайлик, – деди.
Акобир Саййид .
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤17
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ассалому алайкум!
Ҳайрли кеч!
Ҳурматли каналимиз обуначилари ҳамда каналимизни зимдан кузатувчилари!
Омонат дунёда омонмисиз?!
Каналимиз орқали мен билан ёнма туриб мени қўллаб қувватлаб турганликларингиз учун сизларга ўз миннатдорчилигимни билдираман!
Аллоҳ барчангизни умрингизни зиёда қилсин!
Яхши инсонларим борингизга шукур!
Ҳайрли кеч!
Ҳурматли каналимиз обуначилари ҳамда каналимизни зимдан кузатувчилари!
Омонат дунёда омонмисиз?!
Каналимиз орқали мен билан ёнма туриб мени қўллаб қувватлаб турганликларингиз учун сизларга ўз миннатдорчилигимни билдираман!
Аллоҳ барчангизни умрингизни зиёда қилсин!
Яхши инсонларим борингизга шукур!
🥰6❤4👍3
Болам, сенингми, менингми айбим билан ои-ланг бузилиб кетди. Худойим бизни бу ишимиз учун жазолади. Ахволингга бир кара, кимларга ухшаб колгансан. Мен-чи, мен хам тушакдан бош кутаролмай колдим. Бир бечорага тухмат килдик, уни уйдан хайдадик. Уша ер юткур Иро-данинг бузук ишларида унинг алокаси йук эди. Буни иккимиз хам билардик. Билсак-да, уни гу-нохкор килдик. Илгари бандасига зулм утказ-сан кирк йилда кайтган булса, хозир кир кунда кайтяпти. Худойим бизни жазолади, болам, - у бор овозида йиглаб юборди. - Зохид, углим, ха-
ли хам кеч эмасдир. Хотинингни олиб кел. Хо-тининг билан болаларинг кетдию, уйимиздан файз кутарилди. Харом ишларга кул урдингу, ишингдан барака кетди. Хотининг билан бола-ларингни кайтариб олиб келсанг хонадонимиз-га гаяна файз киради.
Зохид чукур уйга толиб колди. Гулширинга утказган зулмларини, сароб кетидан югуриб бахтидан, оиласидан айрилиб колгани хакида уйлади. "Энди мени кечарармикан, ойи?" зурга шивирлади лаблари.
Кетма-кет жиринглаган телефон кунгироги-дан узи шундок хам шошилаетган Гулширин баттар шошиб колди. Кунгирок килаетган Дав-рон экан.
- Бугун хитойлик хамкорларимиз билан учрашу-вимиз борлиги едингиздами? Бу ута мухим би-тим, уни кулдан чикариб булмайди. Ярим соат-да уйингиз енида буламан.
- Хуп, келишилган вактда улар билан ресторан-да учрашамиз. Ахир, ваьда берганмиз.
- Менга берган ваьдангиз хам эсингиздами?
- Даврон ака, сизга икки кун ичида жавоб кай-тараман деганман. Илтимос, яна бир кун кути-нг.
- Умидлантирадиган бирор суз айтсангиз бир умр кутишга хам тайерман. Факат...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
ли хам кеч эмасдир. Хотинингни олиб кел. Хо-тининг билан болаларинг кетдию, уйимиздан файз кутарилди. Харом ишларга кул урдингу, ишингдан барака кетди. Хотининг билан бола-ларингни кайтариб олиб келсанг хонадонимиз-га гаяна файз киради.
Зохид чукур уйга толиб колди. Гулширинга утказган зулмларини, сароб кетидан югуриб бахтидан, оиласидан айрилиб колгани хакида уйлади. "Энди мени кечарармикан, ойи?" зурга шивирлади лаблари.
Кетма-кет жиринглаган телефон кунгироги-дан узи шундок хам шошилаетган Гулширин баттар шошиб колди. Кунгирок килаетган Дав-рон экан.
- Бугун хитойлик хамкорларимиз билан учрашу-вимиз борлиги едингиздами? Бу ута мухим би-тим, уни кулдан чикариб булмайди. Ярим соат-да уйингиз енида буламан.
- Хуп, келишилган вактда улар билан ресторан-да учрашамиз. Ахир, ваьда берганмиз.
- Менга берган ваьдангиз хам эсингиздами?
- Даврон ака, сизга икки кун ичида жавоб кай-тараман деганман. Илтимос, яна бир кун кути-нг.
- Умидлантирадиган бирор суз айтсангиз бир умр кутишга хам тайерман. Факат...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤21🔥14🤔3
...
- Даврон ака, сиз рулдасиз. Машина бошкарае-тиб телефонда гаплашаетганингиз куриб коли-шса, нак жарима тулайсиз. Тезрок тайер були-шимни истасангиз, телефонни учириб, менга тайерланишим учун имкон беринг.
- Унда ярим соатда бораман, - Даврон шундай деб гушакни куйди.
Гулширин учун бу бизнес учрашув жуда му-хим эди. Шунинг учун хамкорлар билан була-жак сухбатда айтажак сузларини хаелида так-рорлади. Давроннинг кунгирогидан кейин ун дакика утар-утмас дарвоза кунгироги жиринг-лади. Гулширин сумкачасини олиб, дарвоза то-мон шошилди.
- Жуда бесабрсиз-да, Даврон ака, ахир йигирма дакикадан кейин келишингиз керак эди-ку? - у кулиб дарвозани очди. Дарвоза олдида турган одамни куриб бирдан ранги окариб, юзидаги табассум йуколди. Лаблари пир-пир уча бош-лади.
- С...сиз? - дея олди зурга.
Дарвоза олдидаги одам унга гунохкорларча термулди.
У Зохид эди. Куриниши бир ахволда. Соч-со-коли усган, кузлари ич-ичига ботган, устидаги кийимлари анчадан буен ювилмаганидан ека-си, енгларини ягир босган.
- Яхшимисан...яхшимисиз? - Зохид нима деб гап бошлашни билмай, тараддудланиб колди.
- К-к-келинг...- дея олди Гулширин зурга.
- Болалар яхшими? Уларни согиндим...
- Болаларингиз борлиги энди эсингизга тушди-ми?
- Гулширин шундай дейишдан узини тутиб туро-лмади.
Зохид жавоб кайтара олмади. Зеро, нима хам дея олсин? Деярли уч йилдан буен бир бор бо-лаларини йукламаганини эслади.
- Мен...олдингда гунохкорман, Гул...
"Гул" бу сузни эшитганда бир пайтлар Гулши-рин бахтдан энтикиб кетарди. Узини осмону фалакда учиб юборгандай хис киларди. Хозир эса...Бу суз унга совук эшитилди.
- Мени кечир, - давом этди Зохид. - Сенга куп озор бердим.
- Нима булган булса утиб кетди. Эски гапларни кузгашдан не наф?
- Гулширин...Ойим сени курмокчилар. Набира-ларини согиниб колганлар. Илтимос, йук дема. Ойим тушакка етиб колганлар. Илтимос, бир мартагина бор. Улим тушагида етган одамнинг сунгги истагини рад этма.
Гулширин жавоб беришга огиз очдию, аммо гапиришга улгуролмади. Давроннинг машина-си келиб тухтади.
- Узр, шошиб тургандим, хорижлик хамкорлар билан учрашувим бор, - деди Гулширин.
- Гулширин, ойимни куришга ваьда бер. Бу бал-ки ойимнинг сунгги илтимосидир.
- Мен уйлаб куришим керак, - деди Гулширин.
- Узгариб кетибсан, - деди Зохид алам билан. - Сен мени билган Гулширин эмассан.
- Мени узгаришга сиз мажбур килдингиз, хает мажбур килди, - деди Гулширин катьий. - Энди эса узр, кетишим керак.
Гулширин машинага утирди. Зохид унинг ор-тидан алам билан караб колди.
- Даврон ака, сиз рулдасиз. Машина бошкарае-тиб телефонда гаплашаетганингиз куриб коли-шса, нак жарима тулайсиз. Тезрок тайер були-шимни истасангиз, телефонни учириб, менга тайерланишим учун имкон беринг.
- Унда ярим соатда бораман, - Даврон шундай деб гушакни куйди.
Гулширин учун бу бизнес учрашув жуда му-хим эди. Шунинг учун хамкорлар билан була-жак сухбатда айтажак сузларини хаелида так-рорлади. Давроннинг кунгирогидан кейин ун дакика утар-утмас дарвоза кунгироги жиринг-лади. Гулширин сумкачасини олиб, дарвоза то-мон шошилди.
- Жуда бесабрсиз-да, Даврон ака, ахир йигирма дакикадан кейин келишингиз керак эди-ку? - у кулиб дарвозани очди. Дарвоза олдида турган одамни куриб бирдан ранги окариб, юзидаги табассум йуколди. Лаблари пир-пир уча бош-лади.
- С...сиз? - дея олди зурга.
Дарвоза олдидаги одам унга гунохкорларча термулди.
У Зохид эди. Куриниши бир ахволда. Соч-со-коли усган, кузлари ич-ичига ботган, устидаги кийимлари анчадан буен ювилмаганидан ека-си, енгларини ягир босган.
- Яхшимисан...яхшимисиз? - Зохид нима деб гап бошлашни билмай, тараддудланиб колди.
- К-к-келинг...- дея олди Гулширин зурга.
- Болалар яхшими? Уларни согиндим...
- Болаларингиз борлиги энди эсингизга тушди-ми?
- Гулширин шундай дейишдан узини тутиб туро-лмади.
Зохид жавоб кайтара олмади. Зеро, нима хам дея олсин? Деярли уч йилдан буен бир бор бо-лаларини йукламаганини эслади.
- Мен...олдингда гунохкорман, Гул...
"Гул" бу сузни эшитганда бир пайтлар Гулши-рин бахтдан энтикиб кетарди. Узини осмону фалакда учиб юборгандай хис киларди. Хозир эса...Бу суз унга совук эшитилди.
- Мени кечир, - давом этди Зохид. - Сенга куп озор бердим.
- Нима булган булса утиб кетди. Эски гапларни кузгашдан не наф?
- Гулширин...Ойим сени курмокчилар. Набира-ларини согиниб колганлар. Илтимос, йук дема. Ойим тушакка етиб колганлар. Илтимос, бир мартагина бор. Улим тушагида етган одамнинг сунгги истагини рад этма.
Гулширин жавоб беришга огиз очдию, аммо гапиришга улгуролмади. Давроннинг машина-си келиб тухтади.
- Узр, шошиб тургандим, хорижлик хамкорлар билан учрашувим бор, - деди Гулширин.
- Гулширин, ойимни куришга ваьда бер. Бу бал-ки ойимнинг сунгги илтимосидир.
- Мен уйлаб куришим керак, - деди Гулширин.
- Узгариб кетибсан, - деди Зохид алам билан. - Сен мени билган Гулширин эмассан.
- Мени узгаришга сиз мажбур килдингиз, хает мажбур килди, - деди Гулширин катьий. - Энди эса узр, кетишим керак.
Гулширин машинага утирди. Зохид унинг ор-тидан алам билан караб колди.
❤38🔥7👍5
Манзилга етгунча Даврон хам, Гулширин хам бир-бирига бир суз демади. Машина тухтади хамки, Гулширин тушмади.
- Дарвоза олдида турган одам ким эди, деб су-рамайсизми? - нихоят суз котди Гулширин.
- Кимлигини иккимиз хам яхши биламиз, - деди Даврон кузларини узокларга тикканча. - Хозир биз учун бу мухим эмас. Бизни хорижликлар кутяпти, - Даврон шундай деб машинадан чи-киб, Гулширинга эшикни очди.
Хамкорлар билан учрашув икки соатга яккин давом этди. Бу ушрашувда асосий ишни Дав-рон уз зиммасига олди. Чет тилларини яхши билиши, иктисоддан яхши хабардорлиги хори-жликларнинг хам тахсинига сазавор булди. Аммо Гулшириннинг хаели паришон эди. Учра-шув давомида игна устида утиргандек булди.
Нихоят, битим имзолангач, енгил тин олди. Мехмонлар таркалишгач, Давроннинг машина-сига утирди.
- Даврон ака, мени бир жойга ташлаб куйсан-гиз. Улим тушагида етган бир одам мени кутяп-ти. Уни албатта куришим керак.
Даврон у кайси манзилни айтаетганини фахм-лади. Гулширин турмушга чиккач, бир неча бор уни куриш илинжида келин булиб тушган маха-лласига борганди. Машина тугри уша томонга хайдади.
Мана, машина таниш дарвоза олдига келиб тухтади.
- Даврон ака, сиз кетаверинг, мен узим таксида бораман, - деди Гулширин машинадан тушар-кан. Даврон индамади, аммо куринишидан кайфияти тушиб кетгани аен эди. Гулширин кия очик дарвозани енгилгина итарган эди, гийкил-лаб очилиб кетди.
Охиста кадам ташлаб ичкарига кирди. Таниш ховли...Бир пайтлар бу ховли уники эди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Дарвоза олдида турган одам ким эди, деб су-рамайсизми? - нихоят суз котди Гулширин.
- Кимлигини иккимиз хам яхши биламиз, - деди Даврон кузларини узокларга тикканча. - Хозир биз учун бу мухим эмас. Бизни хорижликлар кутяпти, - Даврон шундай деб машинадан чи-киб, Гулширинга эшикни очди.
Хамкорлар билан учрашув икки соатга яккин давом этди. Бу ушрашувда асосий ишни Дав-рон уз зиммасига олди. Чет тилларини яхши билиши, иктисоддан яхши хабардорлиги хори-жликларнинг хам тахсинига сазавор булди. Аммо Гулшириннинг хаели паришон эди. Учра-шув давомида игна устида утиргандек булди.
Нихоят, битим имзолангач, енгил тин олди. Мехмонлар таркалишгач, Давроннинг машина-сига утирди.
- Даврон ака, мени бир жойга ташлаб куйсан-гиз. Улим тушагида етган бир одам мени кутяп-ти. Уни албатта куришим керак.
Даврон у кайси манзилни айтаетганини фахм-лади. Гулширин турмушга чиккач, бир неча бор уни куриш илинжида келин булиб тушган маха-лласига борганди. Машина тугри уша томонга хайдади.
Мана, машина таниш дарвоза олдига келиб тухтади.
- Даврон ака, сиз кетаверинг, мен узим таксида бораман, - деди Гулширин машинадан тушар-кан. Даврон индамади, аммо куринишидан кайфияти тушиб кетгани аен эди. Гулширин кия очик дарвозани енгилгина итарган эди, гийкил-лаб очилиб кетди.
Охиста кадам ташлаб ичкарига кирди. Таниш ховли...Бир пайтлар бу ховли уники эди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤24🔥4👍3👏1
Хархолда, у шундай деб уйларди. Аел зотининг хакикий уйи эрининг хонадони деб уйларди. Шу уйга мехрини берганди. Бу хонадондагиларга юрагини, хаетини багишлаганди. Аммо...вафо эвазига жафо, мехр-мухаббати эвазига топгани тухмат булди. Ха, ховли уша-уша. Аммо аллане-чук файзсиз куринди кузига. Эгаси ташлаб кет-ган уй сингари хувиллаб колган.
- Ким бор? - овоз берди у. Жавоб булавермагач, айвонга кирди. - Бирор киши борми?
Ичкари хонадан аел кишининг ингрок овози келди зурга:
- Кири-инг, мен бу ердаман.
Гулширин бир пайтлар узиники булган, энди бегона уйга охиста кадам босди. Холида хола тушакдан бош кутаролма инкиллаб етарди.
- Ассалому алайкум, - Гулширин собик кайнона-сига секин салом берди. Холида хола кузини очди.
- Ким? Кимсиз? - хира тортиб колган кузлари гу-заллашиб, викорли куриниш олган собик кели-нини танимади.
- Мен...мен Гулширинман..- "Келинингизман" дея олмади.
- Гулширин? Келин? - Холида хола естикдан бош кутариб, йиглаб юборди. - Исмингиздан ургилай, келинжон! Мени йуклаб келдингизми? Невараларим хам келдими? Сарварим, Мади-нам, келинглар багримга! Сизларни согина-со-гина кузларим хиралашиб колди-ку...- кампир увиллаб йиглади.
- Куйинг, йигламанг...- Гулширин Холида холани кандай юпатишни билмасди. - Сарвар билан Мадина уйда, бу ерга келганимни билишмайди.
Уларни хам бирор кун олиб келаман.
- Келинжон, невараларим билан кайтинг уйга, - елворди Холида хола. - Уйимнинг файзи, бара-каси сизлар билан экан. Зохид сизларсиз адо булди. Уйга кайтинг, келин. Эрингизга рахмин-гиз келсин. Невараларимни биргина курсам армоним йук...
Гулшириннинг кулларини юз-кузига суртиб йиглаетган Холида холанинг ахволи ачинарли эди. Гулширин узини ноунгай сезди.
- Мана буларни сизга олиб келгандим, - эшик олдида суяб куйган егуликлар тула иккита елимхалтани Холида холанинг олдига суриб куйди у.
- Менга хеч нарса керакмас, невараларимни курмай улсам армонда кетаман, - хикиллади Холида хола.
Шу пайт айвонда оек товуши эшитилди. Сал утмай эшикдан Зохид кириб келди. Гулширинни куриб бир муддат тош каби котди.
- Гулширин...сен? Келдингми? Демак, хали умид килсам булар экан-да? Кел, хаммасини кайтадан бошлаймиз. Хаммасини унутиб, янги хает курамиз. Ахир, болаларимиз отасиз уси-шини истамайсан-ку?
- Сизнинг Нозима исмли хотинингиз, углингиз бор эди-ку? Уларни деб болаларингиздан воз кечгандингиз-ку?
- Уни гапирма! Мен адашдим. Нозима куйнимга илондай кириб, кузимга чуп сукди. Унинг бола-си...бошкадан экан.
Гулширин учун бу янгилик эмас эди. Нозима бир бойвача одамга иккинчи хотин булиб яша-етганини узункулок гаплардан эшитганди.
- Мен бораколай...- урнидан кузгалди у. - Бола-ларим кутиб колишди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
- Ким бор? - овоз берди у. Жавоб булавермагач, айвонга кирди. - Бирор киши борми?
Ичкари хонадан аел кишининг ингрок овози келди зурга:
- Кири-инг, мен бу ердаман.
Гулширин бир пайтлар узиники булган, энди бегона уйга охиста кадам босди. Холида хола тушакдан бош кутаролма инкиллаб етарди.
- Ассалому алайкум, - Гулширин собик кайнона-сига секин салом берди. Холида хола кузини очди.
- Ким? Кимсиз? - хира тортиб колган кузлари гу-заллашиб, викорли куриниш олган собик кели-нини танимади.
- Мен...мен Гулширинман..- "Келинингизман" дея олмади.
- Гулширин? Келин? - Холида хола естикдан бош кутариб, йиглаб юборди. - Исмингиздан ургилай, келинжон! Мени йуклаб келдингизми? Невараларим хам келдими? Сарварим, Мади-нам, келинглар багримга! Сизларни согина-со-гина кузларим хиралашиб колди-ку...- кампир увиллаб йиглади.
- Куйинг, йигламанг...- Гулширин Холида холани кандай юпатишни билмасди. - Сарвар билан Мадина уйда, бу ерга келганимни билишмайди.
Уларни хам бирор кун олиб келаман.
- Келинжон, невараларим билан кайтинг уйга, - елворди Холида хола. - Уйимнинг файзи, бара-каси сизлар билан экан. Зохид сизларсиз адо булди. Уйга кайтинг, келин. Эрингизга рахмин-гиз келсин. Невараларимни биргина курсам армоним йук...
Гулшириннинг кулларини юз-кузига суртиб йиглаетган Холида холанинг ахволи ачинарли эди. Гулширин узини ноунгай сезди.
- Мана буларни сизга олиб келгандим, - эшик олдида суяб куйган егуликлар тула иккита елимхалтани Холида холанинг олдига суриб куйди у.
- Менга хеч нарса керакмас, невараларимни курмай улсам армонда кетаман, - хикиллади Холида хола.
Шу пайт айвонда оек товуши эшитилди. Сал утмай эшикдан Зохид кириб келди. Гулширинни куриб бир муддат тош каби котди.
- Гулширин...сен? Келдингми? Демак, хали умид килсам булар экан-да? Кел, хаммасини кайтадан бошлаймиз. Хаммасини унутиб, янги хает курамиз. Ахир, болаларимиз отасиз уси-шини истамайсан-ку?
- Сизнинг Нозима исмли хотинингиз, углингиз бор эди-ку? Уларни деб болаларингиздан воз кечгандингиз-ку?
- Уни гапирма! Мен адашдим. Нозима куйнимга илондай кириб, кузимга чуп сукди. Унинг бола-си...бошкадан экан.
Гулширин учун бу янгилик эмас эди. Нозима бир бойвача одамга иккинчи хотин булиб яша-етганини узункулок гаплардан эшитганди.
- Мен бораколай...- урнидан кузгалди у. - Бола-ларим кутиб колишди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤49🔥11👏6
САБРНИНГ ТАГИ ~ ОЛТИН...!
Бир куни бир қиз йýлдан адашиб автобусидан қолиб
кетади. Нима қиларини билмай, энг яқин уйга бориб,
эшикни тақиллатади. Эшикни бир йигит очиб, қизни
кýриб ҳайрон қолади. Қиздан "ким сиз" деб сýрайди.
Қиз ýзини талаба эканлигини, бу ерга мактаби билан
бирга автобусда келганини, улар билмасдан қизни қолдириб кетишганлигини ва ортга қайтиш йýлини
билмаслигини бирма-бир айтиб берди. Йигит қизга, "
бу ер бир ташландиқ қишлоқ, сиз бора олмаётган
шаҳарча жануб тарафда, сиз эса шимол тарафдасиз.
Бу ерда ҳеч ким яшамайди. Келинг бу кечани шу ерда
ýтказинг, эрта тонг билан сизни шаҳарчангизга элтиб қýяман, деди. Қизни уйига киргазиб, ýзининг ётоғини
қизга бýшатди, ýзи эса хонанинг бир чеккасида
ухлашини айтди. Хонанинг ýртасидан парда тутди.
Қиз кýрпасига ýраниб олиб, қýрқув аралаш йигитни
кузатиб ётди. Йигит эса хонанинг бир чеккасида
китобини ушлаб ýтирар эди. Орадан бироз вақт ýтгач йигит тýсатдан китобини ёпиб, рýпарасида турган
шамга қараб ҳаёл сура бошлади. Олдин бош
бармоғини шамга то куйгунча тутиб турди. Кейин
қолганларини ҳам шу тариқа куйдиришни бошлади.
Қиз йигитни кузатар экан, уни бир "қандайдир диний
маросимларини ýтказаётган жин бýлса керак", деган фикрга келиб, овозини чиқаришдан қýрқиб, ич-
ичидан еғларди.
Иккиси хам ухлолмасдан шу тариқа тонг оттиришди.
Тонгда эса йигит қизни шаҳарчасига кузатиб қýйди.
Қиз уйига келиб бу ҳикояни ҳаммасини оқизмай-
томизмай отасига сýзлаб берди. Лекин ота бу ҳикояга ишонмади, аксига олиб қиз қаттиқ қýрққанидан
касал бýлиб ётиб қолди. Эртаси куни, ота йигитни
олдига келиб, ҳудди бир йýловчидай ýзини кýрсатиб,
йýлни тшунтириб юборишини сýради. Йигит
билганича тшунтириб бýлгач, ота йигитга ташаккур
этди. Сýнг гап орасида боғланган қýлига ишора қилиб, нима сабабдан куйганини сýради. Йигит:
---" Кеча бир гýзал қиз адашиб қолиб, мажбуран
меникида тунаб қолди. Шунда шайтон мени васваса
қила бошлади. ҳар васваса қилган сари охират
оловини эслашим учун аввал битта кейн қолган
бармоқларимни куйдирдим. Иблис мени ýз ҳийласига тортишидан аввал мен бармоғим билан шайтоннинг
шаҳватини куйдириб ташладим. Қизга хужум қилиш
фикри мени куйган бармоқларимдан ҳам кýпроқ
азобларди.
Йигит қизнинг отасига жуда ёқиб қолди ва ýзини
кимлигини айтмасдан йигитни уйига таклиФ қилди. Ва ýша гýзал адашиб қолган қизини йигитга беришга
қарор қилди. Ҳа, азизлар! Сабрни таги "ОЛТИНДАН", деб бекорга
айтишмас экан. Йигит ýзининг сабри ва ақли билан
бир кунги ҳаром тунни қýлга киритиш эвазига, бутун
умрини ҳалоллик билан ýтказиш бахтига муяссар
бýлди. Ким Аллоҳ учун ёмонликдан воз кечса, Аллоҳ
эвазига яхшилиги билан сийлайди...!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бир куни бир қиз йýлдан адашиб автобусидан қолиб
кетади. Нима қиларини билмай, энг яқин уйга бориб,
эшикни тақиллатади. Эшикни бир йигит очиб, қизни
кýриб ҳайрон қолади. Қиздан "ким сиз" деб сýрайди.
Қиз ýзини талаба эканлигини, бу ерга мактаби билан
бирга автобусда келганини, улар билмасдан қизни қолдириб кетишганлигини ва ортга қайтиш йýлини
билмаслигини бирма-бир айтиб берди. Йигит қизга, "
бу ер бир ташландиқ қишлоқ, сиз бора олмаётган
шаҳарча жануб тарафда, сиз эса шимол тарафдасиз.
Бу ерда ҳеч ким яшамайди. Келинг бу кечани шу ерда
ýтказинг, эрта тонг билан сизни шаҳарчангизга элтиб қýяман, деди. Қизни уйига киргазиб, ýзининг ётоғини
қизга бýшатди, ýзи эса хонанинг бир чеккасида
ухлашини айтди. Хонанинг ýртасидан парда тутди.
Қиз кýрпасига ýраниб олиб, қýрқув аралаш йигитни
кузатиб ётди. Йигит эса хонанинг бир чеккасида
китобини ушлаб ýтирар эди. Орадан бироз вақт ýтгач йигит тýсатдан китобини ёпиб, рýпарасида турган
шамга қараб ҳаёл сура бошлади. Олдин бош
бармоғини шамга то куйгунча тутиб турди. Кейин
қолганларини ҳам шу тариқа куйдиришни бошлади.
Қиз йигитни кузатар экан, уни бир "қандайдир диний
маросимларини ýтказаётган жин бýлса керак", деган фикрга келиб, овозини чиқаришдан қýрқиб, ич-
ичидан еғларди.
Иккиси хам ухлолмасдан шу тариқа тонг оттиришди.
Тонгда эса йигит қизни шаҳарчасига кузатиб қýйди.
Қиз уйига келиб бу ҳикояни ҳаммасини оқизмай-
томизмай отасига сýзлаб берди. Лекин ота бу ҳикояга ишонмади, аксига олиб қиз қаттиқ қýрққанидан
касал бýлиб ётиб қолди. Эртаси куни, ота йигитни
олдига келиб, ҳудди бир йýловчидай ýзини кýрсатиб,
йýлни тшунтириб юборишини сýради. Йигит
билганича тшунтириб бýлгач, ота йигитга ташаккур
этди. Сýнг гап орасида боғланган қýлига ишора қилиб, нима сабабдан куйганини сýради. Йигит:
---" Кеча бир гýзал қиз адашиб қолиб, мажбуран
меникида тунаб қолди. Шунда шайтон мени васваса
қила бошлади. ҳар васваса қилган сари охират
оловини эслашим учун аввал битта кейн қолган
бармоқларимни куйдирдим. Иблис мени ýз ҳийласига тортишидан аввал мен бармоғим билан шайтоннинг
шаҳватини куйдириб ташладим. Қизга хужум қилиш
фикри мени куйган бармоқларимдан ҳам кýпроқ
азобларди.
Йигит қизнинг отасига жуда ёқиб қолди ва ýзини
кимлигини айтмасдан йигитни уйига таклиФ қилди. Ва ýша гýзал адашиб қолган қизини йигитга беришга
қарор қилди. Ҳа, азизлар! Сабрни таги "ОЛТИНДАН", деб бекорга
айтишмас экан. Йигит ýзининг сабри ва ақли билан
бир кунги ҳаром тунни қýлга киритиш эвазига, бутун
умрини ҳалоллик билан ýтказиш бахтига муяссар
бýлди. Ким Аллоҳ учун ёмонликдан воз кечса, Аллоҳ
эвазига яхшилиги билан сийлайди...!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤38🔥9
___ Азизларим эртанги кунингиз бугунги кунингиздан афзал бўлсин.
Атрофингизга назар солсангиз, чексиз неъматлар
ичра эканлигингизни англайсиз.
___Аллох барча ёмонликлардан омон сақлаб,
тонгга саломат етказсин.
Аллохга омонатсиз Яхшиларим.🤲
ХАЙРЛИ ТУН!!!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Атрофингизга назар солсангиз, чексиз неъматлар
ичра эканлигингизни англайсиз.
___Аллох барча ёмонликлардан омон сақлаб,
тонгга саломат етказсин.
Аллохга омонатсиз Яхшиларим.🤲
ХАЙРЛИ ТУН!!!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤4🥰3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌤 ХАЙРЛИ ТОНГ!
Ассалому алайкум!
Душанба тонги муборак бўлсин!
Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин!
Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ассалому алайкум!
Душанба тонги муборак бўлсин!
Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин!
Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3🥰1
ОСМОН ЙИҒЛАГАН КУН
Шохлари чор тарафга тарвақайлаб кетган кекса ўрик остидаги чорпояда маза қилиб чой ичиб ўтирганча хаёл сураётган Эргашнинг ёнига олти яшар ўғли Асад югуриб келди:
— Дада, дада, телефонингиз боядан бери тинмай жиринглаяпти! Олиб келиб берайми?!
Эргашнинг кўнглидан «Намунча ҳовлиқади бу бола? Телефон бўлгандан кейин биров-ярим қўнғироқ қилганда жиринглайди-да», деган ўй ўтаркан, ўғлига қараб «олиб кел» дегандек бош ирғади. Асад ортига қайтаркан худди машина рулини бошқараётгандек икки қўлини у ёқ-бу ёққа ҳаракат қилдириб ҳам қўйди. Эргаш чойдан ичаркан ичида «Боласи тушмагур, қўшнининг уйига «Спарк» келгандан буён юрган жойида машина бўладиган бўлди», деди. Кейин ўзининг ҳам ёшлигидан машинага ишқибозлиги борлиги учун бир энтикиб қўйди: «Қачон менга ҳам жа «Нексия» ёки «Спарк» бўлмасаям мундайроқ машина насиб қиларкин?»
Асад кўп куттирмади, фақат бу сафар бир қўлида уяли телефон. Эргаш ўғлининг чаққонлигидан завқи ошиб, унга бир ҳазил қилгиси келди:
— Ўртоқ ҳайдовчи, сиз йўл ҳаракати хавфсизлиги қоидасини буздингиз. Машина бошқараётган пайтда телефондан фойдаланиш тақиқланган!
— Дада, мен телефонда ҳеч ким билан гаплашмадим, фақат қўлимда тутиб келдим! — деди ҳозиржавоб ўғил қўлидаги матоҳни отасига узатаркан.
Асаднинг бу гапидан Эргаш яна наъша қилди: «Бўладиган бола! Оғзингдан бир гап чиқмасидан жавоби тайёр».
Ўғли кетгач Эргаш эринибгина шапалоқдай келадиган телефонининг экранига кўз тикди. Тўртта ўтказиб юборилган қўнғироқ бор экан, ҳаммаси битта рақамдан. Эргаш «Хуршид дўст» деган ёзувга бироз тикилиб турди-да, «Зарил иши бордирки, кетма-кет тўрт марта телефон қилибди», деган ўйда дўстининг рақамини терди. Телефондан «Алло!» деган таниш овозни эшитгач:
— Эй, жўранинг зўри, яхшимисан, соғлиғинг жойидами? Сардор қалай, Сардор? — дея ҳол-аҳвол сўрай кетди. Чунки мана, бир ҳафтадан ошди, Хуршид хотини билан бирга ўн икки ёшли ўғлини олиб Тошкентга кетган, юрагига стенд қўйдиргани.
— Раҳмат, жўра, раҳмат, биз яхшимиз. Ўзинг тинчмисан, нима янгиликлар бор? — деди Хуршид.
— Жўра, сен тўрт кун қишлоқда бўлмаганингда бирор янгилик бўлиб қолармиди? Ҳамма яхши, тинч-омон, ҳар куни ёмғир, сен кетганингдан бери бир амаллаб токларни очиб олдик. Бугун ҳам ҳаво сал тунариб турибди, билмадим, балки, кечга бориб яна ёмғир ёғиб қолар…
— Энди, жўра, ўзи анчадан буён баҳор ёғинсиз келавериб ўрганиб қолган эканмиз-да, эсингдами, болалигимизда апрель, ҳатто майдаям қандай ёмғирлар бўларди?! Каттасойдан сел келиб, сувдан ўтолмаганимдан неча марталаб мактабга боролмай, эртасига Абдусаттор акадан шапалоқ ердим.
— Тўғри, жўра, — деди Эргаш Хуршиднинг асли бошқа ниятда қўнғироқ қилганини сезиб. — Ўзингдан гапир, Сардорни қачон операция қилишмоқчи?
— Ҳамма текшир-текширлар бўлди, энди фақат операция кунини белгилаш қолди, дўст, — деди Хуршид.
«Дўст» сўзини эшитган Эргашнинг юраги жиз этгандек бўлди. Чунки Хуршид, одатда, бирор сирини айтадиган бўлса ёки нимадир илтимос қилганда, унга «дўст» дея мурожаат қиларди.
— Хўш, хўш?..
— Хуллас, қўлимизда ордер бўлмагани учун операция пуллик экан. Жами харажатлари билан ўн беш миллионча пул тўлашимиз керак. Шунга бир ёрдам бериб юборасан, дўст…
Хуршиднинг овози гапирган сайин ҳазинлашиб бораётгандек туюлди Эргашга. Беихтиёр «Шу йигит ҳам ўғлини тузатаман, дея роса қийналиб кетди», деб ўйлади-да, дўстига далда берган бўлди:
— Жўра, сен гапни ичингга ютмасдан шартта-шартта гапиравер, нима ёрдам керак бўлса, айт, қўлимиздан келгунича…
— Дўст, — Эргашнинг сўзини бўлди Хуршид, — салкам қирқ йилдан бери қадрдонмиз. Сенга ўзимга ишонгандек ишонаман, шунинг учун ҳам сенга телефон қилгандим…
— Гапиравер, жўра, гапиравер! Биздан нима ёрдам?! — деди дўстининг сўзлари қулоғига мойдек ёқаётган Эргаш.
— Уйда қанчалигини аниқ билмадим-у, лекин тўрт тоннача катта-катта уруғлик нўхатим бор…
— Биламан, жўра, биламан!
— Билсанг, бирорта катта машина гаплашиб, ўша нўхатларни бозорга олиб бориш керак. Мен кеча Баҳодир билан гаплашдим, «Ака, нўхатнинг нархи сал-пал кўтарилиб қолди», дегандай қилди. Хуллас, уйдаги ўша нўхатни мана шу бозордан
Давоми 8:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Шохлари чор тарафга тарвақайлаб кетган кекса ўрик остидаги чорпояда маза қилиб чой ичиб ўтирганча хаёл сураётган Эргашнинг ёнига олти яшар ўғли Асад югуриб келди:
— Дада, дада, телефонингиз боядан бери тинмай жиринглаяпти! Олиб келиб берайми?!
Эргашнинг кўнглидан «Намунча ҳовлиқади бу бола? Телефон бўлгандан кейин биров-ярим қўнғироқ қилганда жиринглайди-да», деган ўй ўтаркан, ўғлига қараб «олиб кел» дегандек бош ирғади. Асад ортига қайтаркан худди машина рулини бошқараётгандек икки қўлини у ёқ-бу ёққа ҳаракат қилдириб ҳам қўйди. Эргаш чойдан ичаркан ичида «Боласи тушмагур, қўшнининг уйига «Спарк» келгандан буён юрган жойида машина бўладиган бўлди», деди. Кейин ўзининг ҳам ёшлигидан машинага ишқибозлиги борлиги учун бир энтикиб қўйди: «Қачон менга ҳам жа «Нексия» ёки «Спарк» бўлмасаям мундайроқ машина насиб қиларкин?»
Асад кўп куттирмади, фақат бу сафар бир қўлида уяли телефон. Эргаш ўғлининг чаққонлигидан завқи ошиб, унга бир ҳазил қилгиси келди:
— Ўртоқ ҳайдовчи, сиз йўл ҳаракати хавфсизлиги қоидасини буздингиз. Машина бошқараётган пайтда телефондан фойдаланиш тақиқланган!
— Дада, мен телефонда ҳеч ким билан гаплашмадим, фақат қўлимда тутиб келдим! — деди ҳозиржавоб ўғил қўлидаги матоҳни отасига узатаркан.
Асаднинг бу гапидан Эргаш яна наъша қилди: «Бўладиган бола! Оғзингдан бир гап чиқмасидан жавоби тайёр».
Ўғли кетгач Эргаш эринибгина шапалоқдай келадиган телефонининг экранига кўз тикди. Тўртта ўтказиб юборилган қўнғироқ бор экан, ҳаммаси битта рақамдан. Эргаш «Хуршид дўст» деган ёзувга бироз тикилиб турди-да, «Зарил иши бордирки, кетма-кет тўрт марта телефон қилибди», деган ўйда дўстининг рақамини терди. Телефондан «Алло!» деган таниш овозни эшитгач:
— Эй, жўранинг зўри, яхшимисан, соғлиғинг жойидами? Сардор қалай, Сардор? — дея ҳол-аҳвол сўрай кетди. Чунки мана, бир ҳафтадан ошди, Хуршид хотини билан бирга ўн икки ёшли ўғлини олиб Тошкентга кетган, юрагига стенд қўйдиргани.
— Раҳмат, жўра, раҳмат, биз яхшимиз. Ўзинг тинчмисан, нима янгиликлар бор? — деди Хуршид.
— Жўра, сен тўрт кун қишлоқда бўлмаганингда бирор янгилик бўлиб қолармиди? Ҳамма яхши, тинч-омон, ҳар куни ёмғир, сен кетганингдан бери бир амаллаб токларни очиб олдик. Бугун ҳам ҳаво сал тунариб турибди, билмадим, балки, кечга бориб яна ёмғир ёғиб қолар…
— Энди, жўра, ўзи анчадан буён баҳор ёғинсиз келавериб ўрганиб қолган эканмиз-да, эсингдами, болалигимизда апрель, ҳатто майдаям қандай ёмғирлар бўларди?! Каттасойдан сел келиб, сувдан ўтолмаганимдан неча марталаб мактабга боролмай, эртасига Абдусаттор акадан шапалоқ ердим.
— Тўғри, жўра, — деди Эргаш Хуршиднинг асли бошқа ниятда қўнғироқ қилганини сезиб. — Ўзингдан гапир, Сардорни қачон операция қилишмоқчи?
— Ҳамма текшир-текширлар бўлди, энди фақат операция кунини белгилаш қолди, дўст, — деди Хуршид.
«Дўст» сўзини эшитган Эргашнинг юраги жиз этгандек бўлди. Чунки Хуршид, одатда, бирор сирини айтадиган бўлса ёки нимадир илтимос қилганда, унга «дўст» дея мурожаат қиларди.
— Хўш, хўш?..
— Хуллас, қўлимизда ордер бўлмагани учун операция пуллик экан. Жами харажатлари билан ўн беш миллионча пул тўлашимиз керак. Шунга бир ёрдам бериб юборасан, дўст…
Хуршиднинг овози гапирган сайин ҳазинлашиб бораётгандек туюлди Эргашга. Беихтиёр «Шу йигит ҳам ўғлини тузатаман, дея роса қийналиб кетди», деб ўйлади-да, дўстига далда берган бўлди:
— Жўра, сен гапни ичингга ютмасдан шартта-шартта гапиравер, нима ёрдам керак бўлса, айт, қўлимиздан келгунича…
— Дўст, — Эргашнинг сўзини бўлди Хуршид, — салкам қирқ йилдан бери қадрдонмиз. Сенга ўзимга ишонгандек ишонаман, шунинг учун ҳам сенга телефон қилгандим…
— Гапиравер, жўра, гапиравер! Биздан нима ёрдам?! — деди дўстининг сўзлари қулоғига мойдек ёқаётган Эргаш.
— Уйда қанчалигини аниқ билмадим-у, лекин тўрт тоннача катта-катта уруғлик нўхатим бор…
— Биламан, жўра, биламан!
— Билсанг, бирорта катта машина гаплашиб, ўша нўхатларни бозорга олиб бориш керак. Мен кеча Баҳодир билан гаплашдим, «Ака, нўхатнинг нархи сал-пал кўтарилиб қолди», дегандай қилди. Хуллас, уйдаги ўша нўхатни мана шу бозордан
Давоми 8:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42👍2🔥2
. қолдирмай сотиб, пулини менга бирор таксидан бериб юборсанг. Борай десам, ўғилчанинг олдида ўзим ётибман, Комила боргани билан умрида бозорга бориб нарса сотмаган аёл… Бунинг устига ҳозир минг сўм пулниям ҳисоблаб ишлатиб турибмиз. Икки юз минг йўл кирани эконом қилсак ҳам, ҳарна-да, нима дединг?..
Эргашнинг хаёлида ўртоғи узоқдан, жуда-жуда узоқдан гапираётгандек туюлди. Чиндан-да, ҳеч қачон бундай бировга музтар бўлмаган Хуршиднинг бўғзига нимадир тиқилиб келиб, «Ҳолинг қалай?» дегудек бўлса, йиғлаб юборадиган аҳволда эди.
— Бўлди, жўра, тушундим, — деди Эргашнинг ҳам кўнгли бўшаб, — мен ҳозир ҳамма ишимни йиғиштириб, Усмон аканими ёки Абдуғаниними, гаплашиб келаман…
— Шундай қил, дўст, шундай қил! Чунки бу ёғи энди фақат ўзимизга боғлиқ. Қачон кассага пулини тўлиб, тўлов қоғозини кўрсатсак, шундан кейин Сардорни операция қилишади, «Лекин ҳар бир кун ғанимат, тезроқ ҳаракат қилинглар, кейин биздан ўпка-гина қилиб юрманглар», деди қараётган дўхтири. Шунга ҳаддим сиғиб сенга айтдим… Фақат мана шу бозордан қолмасин, майлими, дўст? Нархини ҳам сал-пал талашиб-тортиш, ишқилиб, олти мингдан кам сотиб қўйма.
— Бўлди, жўра, мени биласан-ку! Ўзи шусиз ҳам бир оёғим бозорда, майиз бозордаям, нўхат бозордаям, мол бозордаям танишларим кўп! Керак бўлса, бозорга киргизмай ҳам бир-икки мошин молни сотиб юбораман! — пайтдан фойдаланиб би-ир мақтангиси келди Эргашнинг.
— Сенга ишондим, дўст! Бўлмаса шу гапимиз гап! Мен энамга айтиб қўяман, битта-яримта қўшнини чақириб келса, мошинга ортишиб юборади! Уйга боргандан кейин битта ширбоз сўйиб ҳақ бериш мендан! — деди анча кайфияти кўтарилиб қолган Хуршид хурсанд бўлиб.
— Ўғлинг тузалиб, ҳеч нима кўрмагандай бўлиб кетсин, жўра, битта ширбоз билан қутулмайсан, ҳўкиз сўйиб тўй қилиб берасан! — деди Эргаш ҳам.
— Келишдик, дўст, келишдик!
«Бу Хуршид мен билгандан анча пишиқ экан, — деди Эргаш ўзига-ўзи қўни-қўшнилар кўмагида машинага жойланган етмиш килолик каноп халталар ҳақида ўйларкан. — Бу ерда камида беш тонна нўхат бор. Агар олти мингдан кетганда ҳам ўттиз миллион пул бўлади. Салкам мундайроқ битта енгил машинанинг пули…» Унинг хаёлини ҳали нўхат бозорга етиб улгурмасидан йўлга югуриб чиққан кишининг саволи бўлди:
— Нима юк бор, ака? Ўзимиз яхшигина пул бериб олиб қоламиз!
— Нўхат… — деди Эргаш ёнидаги ҳайдовчи йигит Улуғбекка бир қараб.
— Ҳаммаси нўхатми? Қаерники? — деди ўрта ёшлардаги олибсотар эркак.
— Эй, худди фалон жойники десам, бутун Қўшработнинг ҳамма жойини биладигандек, қаерда қандай нўхат бўлишини биладигандек гапирасиз-а, — деди Эргаш ҳам гапни айлантириб.
— Энди, ака, Жумабозор очилганидан бери шу ерда тирикчилик қиламиз. Қаернинг нимаси яхши бўлишини биламиз-да, — деди олибсотар ҳам.
— Сизни яхши таниб турибман, Норбек нўхатфурушсиз, — деди Эргаш.
— Ассалому алайкум, ака, энди биз ҳам бекорга бу ерда турганимиз йўқ, тирикчилигимиз шунинг орқасидан… Бозорга кирсангиз юкингизга эга кўпайиб кетади, ҳозир, биласиз, ёш-ёш болалар ҳам кўтара майиз, нўхат олиб сотишга ўтиб кетган. Улар на кичикни билади, на каттани, на бозорнинг шартини. Ўшанга сўраяпман, юк қаерники, деб, агар савдомиз пишса, ўзим кўтарасига олиб қўявераман, — деди Норбек.
— Ҳали бозорга кирмаган бўлсак, нарх-навони билмасак, — дея иккиланди Эргаш нўхатфурушнинг астойдил харидор бўлаётганидан қувониб турса-да.
— Э-э, ака, шуям муаммо бўлдими, машинани бир чеккага қўйинг, кейин ичкарига кириб бозорнинг энг олди нўхатининг пулини сўраб кўринг. Мен сизга сиз айтган нархда пул бераман. Нима дедингиз? — деди Норбек Эргашнинг иккиланаётганини сезиб. У бундай ҳолатларда нима деб сотувчиларни кўндиришни, қай йўл билан уларнинг кўнгилига йўл топишни билади. Чунки эсини танигандан бери бозорда. Бир кўришда кимга нима деб гапиришни билади.
— Бўлди гап йўқ, ука, унда мен бозорга бирров кириб чиқиб, нарх-навони билиб келай… — Эргаш Норбекка шундай деди. Сўнг ҳайдовчига юзланди. — Мен ҳозир келаман.
Эргаш бозорда кўп қолмади, узоғи билан ўн-ўн беш дақиқада қайтиб келди-да, уни юк машина ёнида интиқлик билан кутиб турган Норбекка сўз қотди:
— Бу дейман, нархлар анча қимирлаб қопти-ку!
Давоми 9:00 да
Эргашнинг хаёлида ўртоғи узоқдан, жуда-жуда узоқдан гапираётгандек туюлди. Чиндан-да, ҳеч қачон бундай бировга музтар бўлмаган Хуршиднинг бўғзига нимадир тиқилиб келиб, «Ҳолинг қалай?» дегудек бўлса, йиғлаб юборадиган аҳволда эди.
— Бўлди, жўра, тушундим, — деди Эргашнинг ҳам кўнгли бўшаб, — мен ҳозир ҳамма ишимни йиғиштириб, Усмон аканими ёки Абдуғаниними, гаплашиб келаман…
— Шундай қил, дўст, шундай қил! Чунки бу ёғи энди фақат ўзимизга боғлиқ. Қачон кассага пулини тўлиб, тўлов қоғозини кўрсатсак, шундан кейин Сардорни операция қилишади, «Лекин ҳар бир кун ғанимат, тезроқ ҳаракат қилинглар, кейин биздан ўпка-гина қилиб юрманглар», деди қараётган дўхтири. Шунга ҳаддим сиғиб сенга айтдим… Фақат мана шу бозордан қолмасин, майлими, дўст? Нархини ҳам сал-пал талашиб-тортиш, ишқилиб, олти мингдан кам сотиб қўйма.
— Бўлди, жўра, мени биласан-ку! Ўзи шусиз ҳам бир оёғим бозорда, майиз бозордаям, нўхат бозордаям, мол бозордаям танишларим кўп! Керак бўлса, бозорга киргизмай ҳам бир-икки мошин молни сотиб юбораман! — пайтдан фойдаланиб би-ир мақтангиси келди Эргашнинг.
— Сенга ишондим, дўст! Бўлмаса шу гапимиз гап! Мен энамга айтиб қўяман, битта-яримта қўшнини чақириб келса, мошинга ортишиб юборади! Уйга боргандан кейин битта ширбоз сўйиб ҳақ бериш мендан! — деди анча кайфияти кўтарилиб қолган Хуршид хурсанд бўлиб.
— Ўғлинг тузалиб, ҳеч нима кўрмагандай бўлиб кетсин, жўра, битта ширбоз билан қутулмайсан, ҳўкиз сўйиб тўй қилиб берасан! — деди Эргаш ҳам.
— Келишдик, дўст, келишдик!
«Бу Хуршид мен билгандан анча пишиқ экан, — деди Эргаш ўзига-ўзи қўни-қўшнилар кўмагида машинага жойланган етмиш килолик каноп халталар ҳақида ўйларкан. — Бу ерда камида беш тонна нўхат бор. Агар олти мингдан кетганда ҳам ўттиз миллион пул бўлади. Салкам мундайроқ битта енгил машинанинг пули…» Унинг хаёлини ҳали нўхат бозорга етиб улгурмасидан йўлга югуриб чиққан кишининг саволи бўлди:
— Нима юк бор, ака? Ўзимиз яхшигина пул бериб олиб қоламиз!
— Нўхат… — деди Эргаш ёнидаги ҳайдовчи йигит Улуғбекка бир қараб.
— Ҳаммаси нўхатми? Қаерники? — деди ўрта ёшлардаги олибсотар эркак.
— Эй, худди фалон жойники десам, бутун Қўшработнинг ҳамма жойини биладигандек, қаерда қандай нўхат бўлишини биладигандек гапирасиз-а, — деди Эргаш ҳам гапни айлантириб.
— Энди, ака, Жумабозор очилганидан бери шу ерда тирикчилик қиламиз. Қаернинг нимаси яхши бўлишини биламиз-да, — деди олибсотар ҳам.
— Сизни яхши таниб турибман, Норбек нўхатфурушсиз, — деди Эргаш.
— Ассалому алайкум, ака, энди биз ҳам бекорга бу ерда турганимиз йўқ, тирикчилигимиз шунинг орқасидан… Бозорга кирсангиз юкингизга эга кўпайиб кетади, ҳозир, биласиз, ёш-ёш болалар ҳам кўтара майиз, нўхат олиб сотишга ўтиб кетган. Улар на кичикни билади, на каттани, на бозорнинг шартини. Ўшанга сўраяпман, юк қаерники, деб, агар савдомиз пишса, ўзим кўтарасига олиб қўявераман, — деди Норбек.
— Ҳали бозорга кирмаган бўлсак, нарх-навони билмасак, — дея иккиланди Эргаш нўхатфурушнинг астойдил харидор бўлаётганидан қувониб турса-да.
— Э-э, ака, шуям муаммо бўлдими, машинани бир чеккага қўйинг, кейин ичкарига кириб бозорнинг энг олди нўхатининг пулини сўраб кўринг. Мен сизга сиз айтган нархда пул бераман. Нима дедингиз? — деди Норбек Эргашнинг иккиланаётганини сезиб. У бундай ҳолатларда нима деб сотувчиларни кўндиришни, қай йўл билан уларнинг кўнгилига йўл топишни билади. Чунки эсини танигандан бери бозорда. Бир кўришда кимга нима деб гапиришни билади.
— Бўлди гап йўқ, ука, унда мен бозорга бирров кириб чиқиб, нарх-навони билиб келай… — Эргаш Норбекка шундай деди. Сўнг ҳайдовчига юзланди. — Мен ҳозир келаман.
Эргаш бозорда кўп қолмади, узоғи билан ўн-ўн беш дақиқада қайтиб келди-да, уни юк машина ёнида интиқлик билан кутиб турган Норбекка сўз қотди:
— Бу дейман, нархлар анча қимирлаб қопти-ку!
Давоми 9:00 да
❤32🤔2🔥1
— А, энди шунинг учун ҳам бозорда, ака, кечаги гап билан бугунги гап бир-бирига тўғри келмайди…
— Шундай-шундай, — ўзича бир нималарни чамалади, шекилли, ўйланиброқ гапирди Эргаш.
— Нима қилдик, ака? Агар маъқул десангиз, машинада бор юкингизни ўзим оламан. Гапим гап! — деди Норбек нўхатфуруш.
— Лекин… — нима дейишни билмай иккиланди Эргаш.
— Лекин-пекинини билмайман, ака, шаҳарлик биттасига шу бозор эллик тонна юк тайёрлаб бераман, деб ваъда бериб қўйганман. Ўшанинг учун бозорнинг шартини ҳам бузиб, умримда биринчи марта кўчага чиқиб «йўлурди» савдо қиляпман. Бўлмаса менинг гапим ҳам бозорда ерда қолган эмас, бир хил пайтлар бўлади, бутун Жумабозорнинг майиз ё нўхатини ўзим оламан. Одамлар мен қўйган нархга қараб нарса сотишади, ака! — деди Норбек Эргашнинг ўнг қўлини икки кафти орасига олиб қисар экан. — Шундай вақтлар бўлади-ки, «Бўлди, бошқа юк олмайман», десам ҳам «Насияга бўлсаям, майли», деб ташлаб кетишади. Аммо ҳозир, айтдим-ку, биттасидан пул олиб қўйганман. Ўшанга айтган юкини қилиб беришим керак, бўлмаса белафз бўлиб қоламан.
— Ҳай, бўпти, қанчадан берасиз килосига? — деди нўхатфурушдан яхшигина пул ундиришини сезган Эргаш.
— Бозорда нўхат неча пул бўлса, ўшандан минг сўм кўп бераман. Бўладими?
Эргаш нима дейишини билмай қолди. Чунки у нўхат бозордаги нархни эшитиб анча шошиб қолган, бу нарх Хуршид айтганидан деярли икки баробар баланд эди.
— Яна нега иккиланяпсиз, ака? Агар кам десангиз, бозорга кирмаймиз, машинани уйга ҳайдайсиз, ўша ерда тортиб оламиз, тарози пули ҳам ёнга қолади, — деди Эргашнинг хаёлидан нималар ўтаётганидан бехабар Норбек. — Мана, қаранг, ака, ҳаммаси йирик: эллик мингталик, юз мингталик пуллар. Бир қоп қилиб кўтариб юрмайсиз.
— Э-э, бизга майда қулай, ишлатишга осон, йирик пулнинг ҳисобидан адашиб кетасан, одам, — деди Эргаш айтишга бошқа гап тополмай.
— Гап йўқ, майда десангиз майда, йирик десангиз йирик, кўкиданми, евроми, айтинг, есть қиламиз! — деди савдоси пишиб келаётганидан кайфияти кўтарилган Норбек. — Қани, бўлмаса, ўн бир мингдан бор бараками?!
— Ие, ҳали тарози пули дегандай ҳам бўлдингиз-ку!
— Бўлди, ака, ўша беш юз сўмдан тарози пули сиздан айлансин! Жонингиз соғ бўлса бўлди! Килосига ўн бир мингдан плюс тарози пули! Бараками?!
— Барака!
Эргаш шу ёшга кириб Норбек нўхатфурушдек дангал одамга дуч келганини эслай олмайди. Мард одам экан, ёнига икки йигитни қўшиб уйига жўнатди. Халта-халта нўхат машинадан туширилиб, тўғри катта тарозининг устига қўйилди. Жами беш тонна уч юз кило нўхат чиқди, бу Хуршид айтганидан ҳам, Эргаш чамалаганидан ҳам анча кўп эди.
Бозорда яна нўхат олиш билан банд Норбекнинг олдига оғзи қулоғида қайтган Эргаш нўхатфурушдан салкам олтмиш бир миллион сўм пулни оларкан, қўллари тугул, ҳатто оёқлари ҳам қалтириб-қалтираб кетди. Унинг бу ҳолатини кўрган Норбек мийиғида кулди. Чунки ўзи ҳам умрида биринчи марта катта пул ушлаганида оёқ-қўли қалтириб, негадир боши айланиб кетгандек бўлганди.
Давоми 10:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
— Шундай-шундай, — ўзича бир нималарни чамалади, шекилли, ўйланиброқ гапирди Эргаш.
— Нима қилдик, ака? Агар маъқул десангиз, машинада бор юкингизни ўзим оламан. Гапим гап! — деди Норбек нўхатфуруш.
— Лекин… — нима дейишни билмай иккиланди Эргаш.
— Лекин-пекинини билмайман, ака, шаҳарлик биттасига шу бозор эллик тонна юк тайёрлаб бераман, деб ваъда бериб қўйганман. Ўшанинг учун бозорнинг шартини ҳам бузиб, умримда биринчи марта кўчага чиқиб «йўлурди» савдо қиляпман. Бўлмаса менинг гапим ҳам бозорда ерда қолган эмас, бир хил пайтлар бўлади, бутун Жумабозорнинг майиз ё нўхатини ўзим оламан. Одамлар мен қўйган нархга қараб нарса сотишади, ака! — деди Норбек Эргашнинг ўнг қўлини икки кафти орасига олиб қисар экан. — Шундай вақтлар бўлади-ки, «Бўлди, бошқа юк олмайман», десам ҳам «Насияга бўлсаям, майли», деб ташлаб кетишади. Аммо ҳозир, айтдим-ку, биттасидан пул олиб қўйганман. Ўшанга айтган юкини қилиб беришим керак, бўлмаса белафз бўлиб қоламан.
— Ҳай, бўпти, қанчадан берасиз килосига? — деди нўхатфурушдан яхшигина пул ундиришини сезган Эргаш.
— Бозорда нўхат неча пул бўлса, ўшандан минг сўм кўп бераман. Бўладими?
Эргаш нима дейишини билмай қолди. Чунки у нўхат бозордаги нархни эшитиб анча шошиб қолган, бу нарх Хуршид айтганидан деярли икки баробар баланд эди.
— Яна нега иккиланяпсиз, ака? Агар кам десангиз, бозорга кирмаймиз, машинани уйга ҳайдайсиз, ўша ерда тортиб оламиз, тарози пули ҳам ёнга қолади, — деди Эргашнинг хаёлидан нималар ўтаётганидан бехабар Норбек. — Мана, қаранг, ака, ҳаммаси йирик: эллик мингталик, юз мингталик пуллар. Бир қоп қилиб кўтариб юрмайсиз.
— Э-э, бизга майда қулай, ишлатишга осон, йирик пулнинг ҳисобидан адашиб кетасан, одам, — деди Эргаш айтишга бошқа гап тополмай.
— Гап йўқ, майда десангиз майда, йирик десангиз йирик, кўкиданми, евроми, айтинг, есть қиламиз! — деди савдоси пишиб келаётганидан кайфияти кўтарилган Норбек. — Қани, бўлмаса, ўн бир мингдан бор бараками?!
— Ие, ҳали тарози пули дегандай ҳам бўлдингиз-ку!
— Бўлди, ака, ўша беш юз сўмдан тарози пули сиздан айлансин! Жонингиз соғ бўлса бўлди! Килосига ўн бир мингдан плюс тарози пули! Бараками?!
— Барака!
Эргаш шу ёшга кириб Норбек нўхатфурушдек дангал одамга дуч келганини эслай олмайди. Мард одам экан, ёнига икки йигитни қўшиб уйига жўнатди. Халта-халта нўхат машинадан туширилиб, тўғри катта тарозининг устига қўйилди. Жами беш тонна уч юз кило нўхат чиқди, бу Хуршид айтганидан ҳам, Эргаш чамалаганидан ҳам анча кўп эди.
Бозорда яна нўхат олиш билан банд Норбекнинг олдига оғзи қулоғида қайтган Эргаш нўхатфурушдан салкам олтмиш бир миллион сўм пулни оларкан, қўллари тугул, ҳатто оёқлари ҳам қалтириб-қалтираб кетди. Унинг бу ҳолатини кўрган Норбек мийиғида кулди. Чунки ўзи ҳам умрида биринчи марта катта пул ушлаганида оёқ-қўли қалтириб, негадир боши айланиб кетгандек бўлганди.
Давоми 10:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23🔥4
Эргаш Тўбай кабобпазнинг ошхонасига кириб, қорнини тўқлаб, камига тўрт-беш пиёла «оқи»дан «уриб» олгач, хизматчини чақириб, ҳисоб-китоб қилди-да, худди оқ халтачага пул эмас, тилла солиб юргандек ғўдайганча расталарни оралади. Хаёлида ҳамма унга қараётгандек эди, шу сабабли Эргашни тер босди. Кейин чеккароқ бир жойга чиқди-да, халтачадаги пулни санаб, иккига ажратаркан, «Бу Хуршиднинг пули, тўрт тонна саккиз юз кило», деб қўйди гарчи кимнинг фойдасига адашаётганини яхши билиб турса ҳам. Жами 28800000 сўм ажратилди, албатта, Норбек нўхатфурушга сотилган нархда эмас, балки Хуршид айтган нархда. Сўнг эринмасдан Тошкентга кетадиган киракашларни топиб, улардан бири билан келишиб, Хуршиднинг телефон рақамини берди-да, «Мана шу пулни бугундан қолдирмасдан Тошкентга етказасан!» дея тайинлади. Кейин анчадан бери кўришмаган улфати Бурхонни учратиб қолиб, иккиси яна Тўбай кабобпазнинг ошхонасига қараб йўл солишди. У ерда қанча ўтиришди, нималар еб, қанча ичкилик ичишди, ҳеч ким билмайди…
Осмонни тўлдириб келган қоп-қора булутлар Оқтов билан Қоратовнинг ўртасига келганда туриб қолди гўё. Кейин ёмғир ёғди.Орадан икки соатлар ўтиб, тоғдан сойларни тўлдириб сел келди. Янгиқишлоқ ёнидаги қирда қўй боқиб юрган ўн-ўн икки ёшлар атрофидаги тўрт-беш чоғли болалар анчадан бери сойда турган оқ «Жигули»ни ҳайқириб келаётган сел қай тариқа чирпирак қилиб оқизиб кетганига гувоҳ бўлишди. Уст-бошлари жиққа ҳўл бўлиб кетганига қарамасдан бўтана сувда бир кўриниб, бир кўринмай кетаётган «темир тулпор» ортидан ҳовлиққанча югураётган болакайлар бир кунда топган пулига машина сотиб олган ва маст ҳолда йўлнинг ўртасида ухлаб қолган Эргашнинг «Жигули»си билан бирга селда оқиб кетаётганини билишмасди.
САИДМУРОД.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Осмонни тўлдириб келган қоп-қора булутлар Оқтов билан Қоратовнинг ўртасига келганда туриб қолди гўё. Кейин ёмғир ёғди.Орадан икки соатлар ўтиб, тоғдан сойларни тўлдириб сел келди. Янгиқишлоқ ёнидаги қирда қўй боқиб юрган ўн-ўн икки ёшлар атрофидаги тўрт-беш чоғли болалар анчадан бери сойда турган оқ «Жигули»ни ҳайқириб келаётган сел қай тариқа чирпирак қилиб оқизиб кетганига гувоҳ бўлишди. Уст-бошлари жиққа ҳўл бўлиб кетганига қарамасдан бўтана сувда бир кўриниб, бир кўринмай кетаётган «темир тулпор» ортидан ҳовлиққанча югураётган болакайлар бир кунда топган пулига машина сотиб олган ва маст ҳолда йўлнинг ўртасида ухлаб қолган Эргашнинг «Жигули»си билан бирга селда оқиб кетаётганини билишмасди.
САИДМУРОД.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤18🔥13👍8🤔1