Маржон хола ўғлидаги бу ўзгаришларни кўриб, ич-ичидан қувонар, пайт пойлаб, хали албатта ўғилли бўлишини, одамлар.......
ўнта қиздан кейин ҳам ўғил кўришаётгани ҳақида гап бошлар эди. Бундай пайтлари Рўзимат индамай қолар, шифокорлар қаршилик қилсалар ҳам яна ҳомиладор бўлган, аммо буйраги касаллигидан оёқлари шишиб кетган хотинига қараб-қараб қуяр эди.
Саида… Саида эса доимо фақатгина қиз туққани учун гуноҳкор сезар эди. Уни кузатаётган гинеколог эртага аппаратга тушасан деган. Эй Худо, ўғил бўлсинда. Ўғил бўлса эрининг ҳам, қайнона-қайнотасининг олдида юзи ёруғ бўлар эди. Бечора қайнонаси яхши аёл. Эри ўғли йўқлиги учун тана қилиб бошласа, доимо унинг ёнини олади. Аммо қайнотаси хар гапининг орасида неварасига суннат тўй қилмай, армонда ўтиб кетишини гапиради. Уни ҳам тушунса бўлади. Рўзимат акаси оилада ягона фарзанд. Эри ҳам, қайнотаси ҳам Исахоновлар авлоди давом этшини хохлашади. Бунинг учун эса ўғил керак.
УЗД аппаратининг мониторидан кўзини узмаётган ёшгина шифокор аёлга тикилар экан, Саида тезроқ уни гапиришини интиқиб кутар эди.
— Нечта фарзандингиз бор? Сўради шифокор аёл нихоят Саидага қараб
— Нима экан? Саида саволга савол билан жавоб берди.
-Мунча шошасиз, ўзи сизга ким керак ўғилми, қиз?
-Ўғил…
-Бўлмаса суюнчини чўзинг, Худо хохласа буниси ўғил бўлади.
Саида хурсанд бўлганидан қандай қилиб, уйга етиб келганини билмайди. Хар доим маюс юрадиган келинини хурсанд холда кўрган қайнонаси унга пешвоз чиқди.
-Ҳа, тинчликми? Дўхтирлар нима деди?
-Ўғил аяжон, ўғил
— Худога шукр.
Рўзимат бу хушхабардан боши осмонга етди. Нихоят орзулари ушаладиган бўлди. Элга шундай тўй берсинки, уни устидан кулганлар ер билан битта бўлишсин.
Уша кундан бошлаб бу хонадонга файз киргандек бўлди. Рўзиматнинг қизларининг ўқишлари, рўзғорнинг кам-кўсти билан қизиқа бошлаганини кўриб, Маржон хола ҳам, Саида ҳам ўзларида йўқ хурсанд эдилар. Кунлар ҳам хурсанд бўлиб, қувлашмачоқ ўйнаётгандек, тез ўта бошлади.
Кечаси-ю, кундузи тиниб-тинчимайдиган Саида ўша куни қайнонасининг ҳай-ҳайлашига қарамай дарвоза олдига тўкилган ғузапояни қизлари билан кечгача ташиди. Кечқурун овқатга уннар экан, белида оғриқ сезди. Бир амаллаб, овқатни сузиб дастурхонга қўйди-да, индамай ётоққа кириб кетди.
Бир ёшли Азизани онаси олдига ўтқазиб, овқатлантираётганини кўрган Рўзиматнинг жахли чиқди-да, хотинини чақирди. Ичкаридан хотини чиқавермагач
-Ая, Азизани келингизга Беринг, ўзи овқатлантирсин –деди
-Қўй болам, чарчагандир, бугун куни билан ғўзапоя ташиди. Бир пас дамини олсин – деди Маржон опа, ўғлини босиш учун.
-Беринг деяпман, ўлмайди. Саида…
Хотининг овоз бермаганини кўриб, шахд билан ичкарига кирди. Саида кравотда ғужанак бўлиб ётар эди.
-Нима қулоғинг том битганми, чақирсам эшитмайсан. Рўзимат хотининг елкасидан ушлаб, ўзига тортди
-Дадаси, мазам бўлмаяпти –пичирлади Саида.
-Тур, аямнинг кўлидан болани ол. Тур деяяпман. Рўзимат хотининг қўзғолмаганини кўриб баттар жахли чиқди. Уни силтаб турғизди. Хотининг баттар бўшашганини кўриб, юзига тарсаки туширди. «Вой» деб қорнини чангаллаб ерга утирган хотинини сочидан тортиб турғизмоқчи бўлди.
Э, онангни… Хали сенми онамни ишлатиб, ётадиган.
Эрининг қўлидан сочини чиқариб олишга харакат қилган Саида, оғриқдан бақириб юборди. Сўнг эса биқинига тушган муштдан, кўз олди қоронғилашиб, ерга йиқилди.
Операция уч соат давом этди. Аммо шифокорлар на Саиданинг, на фарзандининг ҳаётини сақлаб қола олмадилар. Муддатидан уч ой илгари туғилган бола ўғил эди.
Тамом.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
ўнта қиздан кейин ҳам ўғил кўришаётгани ҳақида гап бошлар эди. Бундай пайтлари Рўзимат индамай қолар, шифокорлар қаршилик қилсалар ҳам яна ҳомиладор бўлган, аммо буйраги касаллигидан оёқлари шишиб кетган хотинига қараб-қараб қуяр эди.
Саида… Саида эса доимо фақатгина қиз туққани учун гуноҳкор сезар эди. Уни кузатаётган гинеколог эртага аппаратга тушасан деган. Эй Худо, ўғил бўлсинда. Ўғил бўлса эрининг ҳам, қайнона-қайнотасининг олдида юзи ёруғ бўлар эди. Бечора қайнонаси яхши аёл. Эри ўғли йўқлиги учун тана қилиб бошласа, доимо унинг ёнини олади. Аммо қайнотаси хар гапининг орасида неварасига суннат тўй қилмай, армонда ўтиб кетишини гапиради. Уни ҳам тушунса бўлади. Рўзимат акаси оилада ягона фарзанд. Эри ҳам, қайнотаси ҳам Исахоновлар авлоди давом этшини хохлашади. Бунинг учун эса ўғил керак.
УЗД аппаратининг мониторидан кўзини узмаётган ёшгина шифокор аёлга тикилар экан, Саида тезроқ уни гапиришини интиқиб кутар эди.
— Нечта фарзандингиз бор? Сўради шифокор аёл нихоят Саидага қараб
— Нима экан? Саида саволга савол билан жавоб берди.
-Мунча шошасиз, ўзи сизга ким керак ўғилми, қиз?
-Ўғил…
-Бўлмаса суюнчини чўзинг, Худо хохласа буниси ўғил бўлади.
Саида хурсанд бўлганидан қандай қилиб, уйга етиб келганини билмайди. Хар доим маюс юрадиган келинини хурсанд холда кўрган қайнонаси унга пешвоз чиқди.
-Ҳа, тинчликми? Дўхтирлар нима деди?
-Ўғил аяжон, ўғил
— Худога шукр.
Рўзимат бу хушхабардан боши осмонга етди. Нихоят орзулари ушаладиган бўлди. Элга шундай тўй берсинки, уни устидан кулганлар ер билан битта бўлишсин.
Уша кундан бошлаб бу хонадонга файз киргандек бўлди. Рўзиматнинг қизларининг ўқишлари, рўзғорнинг кам-кўсти билан қизиқа бошлаганини кўриб, Маржон хола ҳам, Саида ҳам ўзларида йўқ хурсанд эдилар. Кунлар ҳам хурсанд бўлиб, қувлашмачоқ ўйнаётгандек, тез ўта бошлади.
Кечаси-ю, кундузи тиниб-тинчимайдиган Саида ўша куни қайнонасининг ҳай-ҳайлашига қарамай дарвоза олдига тўкилган ғузапояни қизлари билан кечгача ташиди. Кечқурун овқатга уннар экан, белида оғриқ сезди. Бир амаллаб, овқатни сузиб дастурхонга қўйди-да, индамай ётоққа кириб кетди.
Бир ёшли Азизани онаси олдига ўтқазиб, овқатлантираётганини кўрган Рўзиматнинг жахли чиқди-да, хотинини чақирди. Ичкаридан хотини чиқавермагач
-Ая, Азизани келингизга Беринг, ўзи овқатлантирсин –деди
-Қўй болам, чарчагандир, бугун куни билан ғўзапоя ташиди. Бир пас дамини олсин – деди Маржон опа, ўғлини босиш учун.
-Беринг деяпман, ўлмайди. Саида…
Хотининг овоз бермаганини кўриб, шахд билан ичкарига кирди. Саида кравотда ғужанак бўлиб ётар эди.
-Нима қулоғинг том битганми, чақирсам эшитмайсан. Рўзимат хотининг елкасидан ушлаб, ўзига тортди
-Дадаси, мазам бўлмаяпти –пичирлади Саида.
-Тур, аямнинг кўлидан болани ол. Тур деяяпман. Рўзимат хотининг қўзғолмаганини кўриб баттар жахли чиқди. Уни силтаб турғизди. Хотининг баттар бўшашганини кўриб, юзига тарсаки туширди. «Вой» деб қорнини чангаллаб ерга утирган хотинини сочидан тортиб турғизмоқчи бўлди.
Э, онангни… Хали сенми онамни ишлатиб, ётадиган.
Эрининг қўлидан сочини чиқариб олишга харакат қилган Саида, оғриқдан бақириб юборди. Сўнг эса биқинига тушган муштдан, кўз олди қоронғилашиб, ерга йиқилди.
Операция уч соат давом этди. Аммо шифокорлар на Саиданинг, на фарзандининг ҳаётини сақлаб қола олмадилар. Муддатидан уч ой илгари туғилган бола ўғил эди.
Тамом.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤24🔥5👍2🤔2😢2
Ўқинг...фақат йиғламанг!:
КЎНГЛИМ ҲАМОН ЎШАНИ ДЕЙДИ.
«Менга мактуб ёзибсиз...»
Дардимни айтишдан аввал мен узоқ йиллардан буён кўз қорачуғимдек ёнимда олиб юрган бир хат билан Сизни таништирсам. Мана, ўша мактуб: “- Гулчеҳра! Сени жудаям яхши кўраман. Шунчалик севаманки, осмондаги юлдузлардан, ой ва офтобдан ҳам қизғонаман, фақат ўзимники бўлишингни хохлайман. Эртага совчиларни жунатаман, йўқ дема! Бирга бўлсак, жуда-жуда бахтли яшаймиз, ҳали кўрасан ...” Ўшанда, қўшни қизалоқ орқали бу хатни олганимда айни ўн саккиз ёшда эдим. Севги деган сўзни эшитардиму, лекин у қандай юз беришини билмасдим. Қоғоздаги сўзларни қайта-қайта ўқидим, ўқиганим сайин кўнглим ёришди, кимдир мени севар экан деб, очиғи ич-ичимдан қувондим.
Эртасига совчилар келди. Онам ҳайрон. “Сен бугун эрталабдан уй йиғиштириб, ҳовли супурдинг, манавиларнинг келишини билармидинг?»=дедилар менга. Ерга қараб индамай туравердим. “Айт, уларга нима деймиз? Ўша Шодиёр деган йигитни танийсанми, яхши болами, ўзи?” Индамаганимдан сўнг онам менинг ёнимга янгамни жўнатди.Хуллас, кечагина менга муҳаббат изҳор этган шу йигитга розилик билдирдим, совчилар кетишди. Биз томонларда совчилар “ўғлимиз жўнатди”, деб келишса бас, шу кундаёқ “ҳа” ёки “йўқ” жавобини олиб кетишлари керак! Одат шу.
Ҳар бир йигит ё қиз балоғат ёшида кимгадир кўнгил қўяди, ўзича шеърлар ёзади, китоб титиб чиройли сўзлар ахтаради, “Севги мактублари” ёзади. Лекин, мен... Мен севгининг нима эканини турмушга чиққанимдан сўнг билдим. Муҳаббат деганлари ўзини ўтга ёқиш, ич-ичидан азобланиш дегани экан! Умр йўлдошимни қаттиқ яхши кўриб қолдим десам, балки устимдан куларсиз. Хоҳ ишонинг, хоҳ ишонманг, уни бир неча соат кўрмасам соғиниб қолардим. Ҳовлида нима юмуш қилмайин, икки қулоғим динг, кўча эшикни пойлардим. Бир оғиз яхши сўз айтса бас, гўё қанот чиқариб осмонга уча бошлардим. Салгина ранжиса, кўнглим зим-зиё бўларди. Оғиздан чиққанини муҳайё қилиш учун ўзимни ўтгаям, чўққаям ураверардим. Қаттиқ шамоллаб қолиб уйда бир неча кун иссиғи чиқиб ётганида туну кун тепасидан жилмай ўтирганларим... Ўртоғи билан олис бир қишлоққа кетиб қайтавермагач, то эрталабга қадар ухламай дарвоза ва уй оралиғида юриб чиққаним... Қай бирини айтай? Худди мих устида юргандек бўлардим. Хаёлимда фақат ўша. “Нега бугун қовоғи солиқ?” “Нега иштаҳаси йўқ?” “Нега ҳар кунгидан бошқача?” “Соғлиғи жойидамикан?”... Хуллас, ора-сира ота уйимизга бориб қолсам ҳам, кетиш учун шошаверардим. Бир куни синглим, -“Э, опажонимей, намунча поччамни еру кўкка ишонмайсиз? Шунчалик яхши кўрасизми-а? Аслида сиз уни эмас, у киши сизни ўйлаб яшасин!”- деди. Бу гапга эътибор бермадим. Чунки, унинг менга ёзган. “Севги мактуби”даги сўзларни деярли ёдлаб олгандим, шу сўзлар менга таянч эди! Лекин, ўша сўзлар чин дилдан айтилганмиди ё шунчаки ҳавасгами, бу ҳақда ўйлаб ҳам кўрмагандим. Аммо бир куни...
Эрим ниманидир қидириб тортмадан ўша хатни топиб олибди. Уйга кирсам, ўқиб турган экан, менга кўзи тушиши билан хатни ғижимлади. “Буни ҳалиям олиб юрибсанми?” – деди. “Иккимиз турмуш қуришимизга шу хат сабабчи бўлган-ку”,- дедим кулиб. “Э, мен буни бир китобдан кўчириб олгандим”,– деди у бамайлихотир... Чиқиб кетгач, ғижимланган қоғозни гилам устидан олдим, ҳафсала билан текислаб, яшириб қўйдим. Сўнг шу он айтган гапи миямга келиб урилди. Демак, у менга шунчаки севги изҳор қилиб... Йўғ-е, наҳотки?! Ишонмайман! Ота уйимга кейинги гал борганимда синглим айтган гап мени шу ҳақда ўйлаб кўришга ундади. “Опа, нега поччам ҳам сиз билан бирга келмайди, ҳамма жойга бир ўзингиз борасиз, ахир келин-куёвлар бирга-бирга юришади-ку!» - деди Шунда биринчи марта мен ҳам ўзимга:- «нега?»,- деган саволни бердим. Кейин тушундим, севги кўзимни кўр қилиб қўйган экан, акалли бирор марта эримнинг ҳам камчиликлари ҳақида ўйламабман, унинг қусури ҳам менга фазилат бўлиб туюлаверибди. Ҳатто бир куни бозордан қайтаётиб йўл четида турган сариқ машинага кўзим тушдию юрагим “шиғ” этди. “Тавба, кундуз куни машинасини бегона жойга кўйиб, ўзи қаёққа кетдийкин? Тинчликмикан? Ёки ошқозон касали тутиб қолиб, бу ердан тўғри касалхонага........
Давоми 19:00 да
КЎНГЛИМ ҲАМОН ЎШАНИ ДЕЙДИ.
«Менга мактуб ёзибсиз...»
Дардимни айтишдан аввал мен узоқ йиллардан буён кўз қорачуғимдек ёнимда олиб юрган бир хат билан Сизни таништирсам. Мана, ўша мактуб: “- Гулчеҳра! Сени жудаям яхши кўраман. Шунчалик севаманки, осмондаги юлдузлардан, ой ва офтобдан ҳам қизғонаман, фақат ўзимники бўлишингни хохлайман. Эртага совчиларни жунатаман, йўқ дема! Бирга бўлсак, жуда-жуда бахтли яшаймиз, ҳали кўрасан ...” Ўшанда, қўшни қизалоқ орқали бу хатни олганимда айни ўн саккиз ёшда эдим. Севги деган сўзни эшитардиму, лекин у қандай юз беришини билмасдим. Қоғоздаги сўзларни қайта-қайта ўқидим, ўқиганим сайин кўнглим ёришди, кимдир мени севар экан деб, очиғи ич-ичимдан қувондим.
Эртасига совчилар келди. Онам ҳайрон. “Сен бугун эрталабдан уй йиғиштириб, ҳовли супурдинг, манавиларнинг келишини билармидинг?»=дедилар менга. Ерга қараб индамай туравердим. “Айт, уларга нима деймиз? Ўша Шодиёр деган йигитни танийсанми, яхши болами, ўзи?” Индамаганимдан сўнг онам менинг ёнимга янгамни жўнатди.Хуллас, кечагина менга муҳаббат изҳор этган шу йигитга розилик билдирдим, совчилар кетишди. Биз томонларда совчилар “ўғлимиз жўнатди”, деб келишса бас, шу кундаёқ “ҳа” ёки “йўқ” жавобини олиб кетишлари керак! Одат шу.
Ҳар бир йигит ё қиз балоғат ёшида кимгадир кўнгил қўяди, ўзича шеърлар ёзади, китоб титиб чиройли сўзлар ахтаради, “Севги мактублари” ёзади. Лекин, мен... Мен севгининг нима эканини турмушга чиққанимдан сўнг билдим. Муҳаббат деганлари ўзини ўтга ёқиш, ич-ичидан азобланиш дегани экан! Умр йўлдошимни қаттиқ яхши кўриб қолдим десам, балки устимдан куларсиз. Хоҳ ишонинг, хоҳ ишонманг, уни бир неча соат кўрмасам соғиниб қолардим. Ҳовлида нима юмуш қилмайин, икки қулоғим динг, кўча эшикни пойлардим. Бир оғиз яхши сўз айтса бас, гўё қанот чиқариб осмонга уча бошлардим. Салгина ранжиса, кўнглим зим-зиё бўларди. Оғиздан чиққанини муҳайё қилиш учун ўзимни ўтгаям, чўққаям ураверардим. Қаттиқ шамоллаб қолиб уйда бир неча кун иссиғи чиқиб ётганида туну кун тепасидан жилмай ўтирганларим... Ўртоғи билан олис бир қишлоққа кетиб қайтавермагач, то эрталабга қадар ухламай дарвоза ва уй оралиғида юриб чиққаним... Қай бирини айтай? Худди мих устида юргандек бўлардим. Хаёлимда фақат ўша. “Нега бугун қовоғи солиқ?” “Нега иштаҳаси йўқ?” “Нега ҳар кунгидан бошқача?” “Соғлиғи жойидамикан?”... Хуллас, ора-сира ота уйимизга бориб қолсам ҳам, кетиш учун шошаверардим. Бир куни синглим, -“Э, опажонимей, намунча поччамни еру кўкка ишонмайсиз? Шунчалик яхши кўрасизми-а? Аслида сиз уни эмас, у киши сизни ўйлаб яшасин!”- деди. Бу гапга эътибор бермадим. Чунки, унинг менга ёзган. “Севги мактуби”даги сўзларни деярли ёдлаб олгандим, шу сўзлар менга таянч эди! Лекин, ўша сўзлар чин дилдан айтилганмиди ё шунчаки ҳавасгами, бу ҳақда ўйлаб ҳам кўрмагандим. Аммо бир куни...
Эрим ниманидир қидириб тортмадан ўша хатни топиб олибди. Уйга кирсам, ўқиб турган экан, менга кўзи тушиши билан хатни ғижимлади. “Буни ҳалиям олиб юрибсанми?” – деди. “Иккимиз турмуш қуришимизга шу хат сабабчи бўлган-ку”,- дедим кулиб. “Э, мен буни бир китобдан кўчириб олгандим”,– деди у бамайлихотир... Чиқиб кетгач, ғижимланган қоғозни гилам устидан олдим, ҳафсала билан текислаб, яшириб қўйдим. Сўнг шу он айтган гапи миямга келиб урилди. Демак, у менга шунчаки севги изҳор қилиб... Йўғ-е, наҳотки?! Ишонмайман! Ота уйимга кейинги гал борганимда синглим айтган гап мени шу ҳақда ўйлаб кўришга ундади. “Опа, нега поччам ҳам сиз билан бирга келмайди, ҳамма жойга бир ўзингиз борасиз, ахир келин-куёвлар бирга-бирга юришади-ку!» - деди Шунда биринчи марта мен ҳам ўзимга:- «нега?»,- деган саволни бердим. Кейин тушундим, севги кўзимни кўр қилиб қўйган экан, акалли бирор марта эримнинг ҳам камчиликлари ҳақида ўйламабман, унинг қусури ҳам менга фазилат бўлиб туюлаверибди. Ҳатто бир куни бозордан қайтаётиб йўл четида турган сариқ машинага кўзим тушдию юрагим “шиғ” этди. “Тавба, кундуз куни машинасини бегона жойга кўйиб, ўзи қаёққа кетдийкин? Тинчликмикан? Ёки ошқозон касали тутиб қолиб, бу ердан тўғри касалхонага........
Давоми 19:00 да
❤35
Йўғ-е! Бироз турай...” Кечгача шу машина ёнида айланиб юрдим. Бир пайт рўпарадаги дорихонадан бир киши чиқиб машинага ўтирди-ю, юрғизиб кетди. Шунда фаҳмладим, машина дорихона эгасиники экан. Мен содда, шунча вақт эримга эътибор берибману, унинг машинаси рақамига қарамаган эканман! Мулзам бўлиб уйга қайтдим. Эрим онаси билан супада чой ичиб ўтирарди, мени кўриб,-“Намунча кеч?”,- деб қўйди. Индамадим, ахир нима дейман?!
Мана, орадан жуда кўп йиллар ўтиб, энди англаяпманки, турмуш қуриш – бозордан мол сотиб олиш эмас, балки у ўта жиддий умр савдоси, шундай экан, аввал бир бирини синаб сўнг никоҳдан ўтмоқ зарур экан! Мен ўша кезлар айни бўй етган маҳалим, қалбим ранг-баранг туйғуларга тўлиқ, энг ёрқин ҳисларга муштоқ чоғда нотаниш йигитнинг “севаман”, деган сўзини ўйламай-нетмай дарров қабул қилибман, тезгина унга ишониб ҳатто никоҳга розилик берибман! Энди ўйласам, ўта ишонувчанлик ҳам мағлубият билан тенг экан... Мен бу никоҳни муваффақиятсиз бўлган деёлмайман, ахир бир-бирини умуман танимай, қариндоши ҳохиши билан турмуш қураётганлар бор!Йўқ, менинг кўнглимга шу никоҳдан сўнг катта муҳаббат кириб келди, севгининг аччиқ ва ширин изтиробларини тортиб кўрдим. Севдим, лекин узим ўйлаганимдек (орзу қилганимдек), севилмадим...
«Севсангу севилмасанг, севгингга жавоб бўлмаса, бу муҳаббат эмас!” дейишади. Мен фақатгина ўзимнинг севгим билан яшашга рози эдим. Севмасаям ёнимда бўлса, ҳар куни кўриб турсам бас, деб ўйлардим. Лекин... Орамизга хиёнат оралади. Бу хабарни менга етказишганда дастлаб ишонмадим, кейин ўзим уларнинг учрашувига гувоҳ бўлиб қолдим. Иккисиям мени кўришди, ўзаро кўз уриштириб олишди. Кечқурун эрим уйга келгач, сабрсизлик билан сўрадим: “У аёл ким?» У юзимга қарамасдан деди: “Ким деб ўйлаган бўлсанг ўша!” Тушундим. Ўша аёл эримнинг ҳаётига кириб келган, у энди буни мендан яшираётганиям йўқ. Биламан, ўша аёл мендан кўркамроқ, балки билимли, ақлиям меникидан устундир. Бироқ... Бироқ, у эримни менчалик севолмайди! Менчалик уни қадрлай олмайди! Менчалиқ фидойи, севгиси йўлида жонсарак бўла олармикан у? Йўқ, асло! Ота уйимга кетдим. Уларга йиғлаб, ҳамма гапни айтиб бердим.“Ўғлимиз нодонлик қилибди, йигитчиликда бўлади-да келин. Уйга юринг”, - деди орқамдан келган қайнонам. “Ҳеч нарса бўлмагандек бориб яшайвер, ақлини йиғиб олар”, - деди онам. Ҳар иккисигаям қулоқ солмадим. Севган кишим менга қиё боқмай, бошқа биров билан яшаётганини кўриб турсам... Бунга қандай чидашим мумкин?
Йўқ, яхшиси узоқларда юриб, унинг ҳаёли билан яшай қолай. Балки қачондир у мени тушунар, ёнимга келар...
Ажрашганимизда қизалоғимиз уч ёшда эди. Аммо шу зайлда йиллар ўтаверди.Ота уйимда яшаб, ўзим ишлаб пул топдим, нафақадаги онамга ёрдамлашдим. Бу орада мени ўзларига сўраб, одам кўйганлар кўпайди. Бирортасига рози бўлмадим. Онам “Эринг уйланибди, энди сен ҳам ўзингни ўйла”, -деди. Кўнмадим. Ахийри онам кунора йиғлаб-сиқтаб мендан норози бўла бошлади. “Гапимга кирмаяпсан, маҳаллада бош кўтариб юролмай қолдим», деяверди. Укаларим, сингилларим ҳам онамнинг гапини маъқуллаб туриб олишди. Бошим қотди. Охири “боре”, деб кийим-кечагимни сумкага жойладим-да Тошкентга йўл олдим. Назаримда ўша ёқлардан иш топиб, ҳаётимни изга тушириб оладигандек эдим. Хом ўйлаган эканман, аввало қизчам билан ҳеч қаерга сиғмадим. Шаҳарда ишга жойлашиш, бошпана топиш мен ўйлаганчалик осон эмас экан. Қизим билан оч-наҳор тунаб қолган кунларимиз бўлди. Икки ойлик оворагарчиликдан кейин қишлоққа қайтиб кетдим. Туғишганларим мендан жуда хавотир олишган эканми, ҳарқалай “турмушга чиқ”,деб қайта қисташмади. Шу кўйи онамнинг ёнида қизимни катта қилдим, узатдим, мана ҳозир набирам ҳам бор.
Бир кун синфдош дугонам Дилоромни учратиб қолдим. Узоқ суҳбатлашиб ўтирдик. “Ҳали қирққа кирмай набирали ҳам бўлибсан, ҳуснингниям йўқотмабсан, Гулчеҳра!”- деди у ҳазиллашиб. Энди ёлғиз яшайверасанми?”. Бош силкидим. “Бекор қиласан, - деди у. –Сенга ўзимни яқин тутиб айтаяпман, кўнглингга олма.Турмушингни қуриб олмасанг, бир умр укаларинг, сингилларинг келинлар-куёвларингнинг кўзига ёмон кўриниб юраверасан........
Давоми 22:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Мана, орадан жуда кўп йиллар ўтиб, энди англаяпманки, турмуш қуриш – бозордан мол сотиб олиш эмас, балки у ўта жиддий умр савдоси, шундай экан, аввал бир бирини синаб сўнг никоҳдан ўтмоқ зарур экан! Мен ўша кезлар айни бўй етган маҳалим, қалбим ранг-баранг туйғуларга тўлиқ, энг ёрқин ҳисларга муштоқ чоғда нотаниш йигитнинг “севаман”, деган сўзини ўйламай-нетмай дарров қабул қилибман, тезгина унга ишониб ҳатто никоҳга розилик берибман! Энди ўйласам, ўта ишонувчанлик ҳам мағлубият билан тенг экан... Мен бу никоҳни муваффақиятсиз бўлган деёлмайман, ахир бир-бирини умуман танимай, қариндоши ҳохиши билан турмуш қураётганлар бор!Йўқ, менинг кўнглимга шу никоҳдан сўнг катта муҳаббат кириб келди, севгининг аччиқ ва ширин изтиробларини тортиб кўрдим. Севдим, лекин узим ўйлаганимдек (орзу қилганимдек), севилмадим...
«Севсангу севилмасанг, севгингга жавоб бўлмаса, бу муҳаббат эмас!” дейишади. Мен фақатгина ўзимнинг севгим билан яшашга рози эдим. Севмасаям ёнимда бўлса, ҳар куни кўриб турсам бас, деб ўйлардим. Лекин... Орамизга хиёнат оралади. Бу хабарни менга етказишганда дастлаб ишонмадим, кейин ўзим уларнинг учрашувига гувоҳ бўлиб қолдим. Иккисиям мени кўришди, ўзаро кўз уриштириб олишди. Кечқурун эрим уйга келгач, сабрсизлик билан сўрадим: “У аёл ким?» У юзимга қарамасдан деди: “Ким деб ўйлаган бўлсанг ўша!” Тушундим. Ўша аёл эримнинг ҳаётига кириб келган, у энди буни мендан яшираётганиям йўқ. Биламан, ўша аёл мендан кўркамроқ, балки билимли, ақлиям меникидан устундир. Бироқ... Бироқ, у эримни менчалик севолмайди! Менчалик уни қадрлай олмайди! Менчалиқ фидойи, севгиси йўлида жонсарак бўла олармикан у? Йўқ, асло! Ота уйимга кетдим. Уларга йиғлаб, ҳамма гапни айтиб бердим.“Ўғлимиз нодонлик қилибди, йигитчиликда бўлади-да келин. Уйга юринг”, - деди орқамдан келган қайнонам. “Ҳеч нарса бўлмагандек бориб яшайвер, ақлини йиғиб олар”, - деди онам. Ҳар иккисигаям қулоқ солмадим. Севган кишим менга қиё боқмай, бошқа биров билан яшаётганини кўриб турсам... Бунга қандай чидашим мумкин?
Йўқ, яхшиси узоқларда юриб, унинг ҳаёли билан яшай қолай. Балки қачондир у мени тушунар, ёнимга келар...
Ажрашганимизда қизалоғимиз уч ёшда эди. Аммо шу зайлда йиллар ўтаверди.Ота уйимда яшаб, ўзим ишлаб пул топдим, нафақадаги онамга ёрдамлашдим. Бу орада мени ўзларига сўраб, одам кўйганлар кўпайди. Бирортасига рози бўлмадим. Онам “Эринг уйланибди, энди сен ҳам ўзингни ўйла”, -деди. Кўнмадим. Ахийри онам кунора йиғлаб-сиқтаб мендан норози бўла бошлади. “Гапимга кирмаяпсан, маҳаллада бош кўтариб юролмай қолдим», деяверди. Укаларим, сингилларим ҳам онамнинг гапини маъқуллаб туриб олишди. Бошим қотди. Охири “боре”, деб кийим-кечагимни сумкага жойладим-да Тошкентга йўл олдим. Назаримда ўша ёқлардан иш топиб, ҳаётимни изга тушириб оладигандек эдим. Хом ўйлаган эканман, аввало қизчам билан ҳеч қаерга сиғмадим. Шаҳарда ишга жойлашиш, бошпана топиш мен ўйлаганчалик осон эмас экан. Қизим билан оч-наҳор тунаб қолган кунларимиз бўлди. Икки ойлик оворагарчиликдан кейин қишлоққа қайтиб кетдим. Туғишганларим мендан жуда хавотир олишган эканми, ҳарқалай “турмушга чиқ”,деб қайта қисташмади. Шу кўйи онамнинг ёнида қизимни катта қилдим, узатдим, мана ҳозир набирам ҳам бор.
Бир кун синфдош дугонам Дилоромни учратиб қолдим. Узоқ суҳбатлашиб ўтирдик. “Ҳали қирққа кирмай набирали ҳам бўлибсан, ҳуснингниям йўқотмабсан, Гулчеҳра!”- деди у ҳазиллашиб. Энди ёлғиз яшайверасанми?”. Бош силкидим. “Бекор қиласан, - деди у. –Сенга ўзимни яқин тутиб айтаяпман, кўнглингга олма.Турмушингни қуриб олмасанг, бир умр укаларинг, сингилларинг келинлар-куёвларингнинг кўзига ёмон кўриниб юраверасан........
Давоми 22:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤28🤔2
OʻTKINCHI DUNYO
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1👍1🔥1👏1
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_10
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ойи, Мунира йўқ..
Муслим эшикни очиб бақириб юборди
—Нима? Нега йўқ бўлади?
Латофат халпишлаб югуриб келди
Латофат ичкарига кирди.
—Мунисааа....
Бақириб ўтириб қолди.
—Ха ойи тинчликми? Опамга нимадур бўлдими?
Муниса хонага кириб, уёқ буёққа қаради.
—Опанг йўқ.
—Нега йўқ бўлади? Эшикни калити ўзингизда бўлса, неча кундан буён эшикни очдирмайсиз, на овқат берасиз. Бирор жойда хушидан кетиб қолмадимикан.
Муниса диванларди атрофларини қаради.
—Бас қил майнавозчикни...
Муслим бақирди.
—Энди мени ўлдиради
Муслим бошини чангаллаб, ерга ўтириб қолди.
—Нима? Ким ўлдиради сизни?
Муниса, Муслимга яқин келиб гапирди.
—Ким бўларди? Ўша хақдорларда...
Муслим бақирди
—Нима? Сиз хали қарзингиз эвазига, ўз синглингиздан фойдаланмоқчи бўлдингизми?
Нахотки жигарингизни билиб туриб ўтга отдингиз...
Муниса йиғлаб юборди.
—Хайф сиздек акага.
Муниса Муслимни қулоғи остида бақирди.
—Сен қочиргансан. Сен ёрдам бермасанг, қоча олмасди...
Латофат ўрнидан туриб, Мунисага ташланди.
—Ўзингизни еғиштиринг. Онам деб қаршилик қилмаяпман, калтагингизга. Хаддингизни билинг...
Латофатни қўлидан махкам сиқди
—Ақли калта, акангни ўлдириб юборишса нима қиламиз?
Латофат йиғлаб бақирди.
—Мени бундай акам йўқ. Ўлиб кетгани яхши, бу юришидан кўра... Мен хам ортиқ сизлар билан яшамайман. Дадам келгунча кўчада тунасам тунайманки, сизларни олдингизга келмайман.
Муниса кўчага чиқиб кетди.
Латофат, Мунисани гапларига парво хам қилмай, яна ерга ўтириб йиғлай бошлади.
—Ойи, узоққа кета олмайди. Туринг қидирайлик, топмасак бўлмайди.
Муслим ўрнидан турди.
—Шошма, Жамшидни уйига борамиз. Ўшани олдига кетгани анниқ.
Латофат гангираб гапирди.
—Уйини биласизми? Қани тезлашинг.
Муслим, Латофатга қараб бақирди.
Улар тезда машинага ўтириб, кетишди.
💫💫💫💫
—Опажон, шу яқин ўртада бирорта иш бўлса, ишласам дегандим.
Мунира, Хилолага гапирди
—Синглим, ўзи бу ерларга нега келдингиз?
Хилола юмшоқ охангда гапирди.
—Эх опажон. Бу ерларга келишимни тарихи узун.
Мунира ерга қаради.
—Менга ишонишингиз мумкин, бемалол айтишингиз мумкин.
Хилола, Мунирани қўлидан тутди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_10
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ойи, Мунира йўқ..
Муслим эшикни очиб бақириб юборди
—Нима? Нега йўқ бўлади?
Латофат халпишлаб югуриб келди
Латофат ичкарига кирди.
—Мунисааа....
Бақириб ўтириб қолди.
—Ха ойи тинчликми? Опамга нимадур бўлдими?
Муниса хонага кириб, уёқ буёққа қаради.
—Опанг йўқ.
—Нега йўқ бўлади? Эшикни калити ўзингизда бўлса, неча кундан буён эшикни очдирмайсиз, на овқат берасиз. Бирор жойда хушидан кетиб қолмадимикан.
Муниса диванларди атрофларини қаради.
—Бас қил майнавозчикни...
Муслим бақирди.
—Энди мени ўлдиради
Муслим бошини чангаллаб, ерга ўтириб қолди.
—Нима? Ким ўлдиради сизни?
Муниса, Муслимга яқин келиб гапирди.
—Ким бўларди? Ўша хақдорларда...
Муслим бақирди
—Нима? Сиз хали қарзингиз эвазига, ўз синглингиздан фойдаланмоқчи бўлдингизми?
Нахотки жигарингизни билиб туриб ўтга отдингиз...
Муниса йиғлаб юборди.
—Хайф сиздек акага.
Муниса Муслимни қулоғи остида бақирди.
—Сен қочиргансан. Сен ёрдам бермасанг, қоча олмасди...
Латофат ўрнидан туриб, Мунисага ташланди.
—Ўзингизни еғиштиринг. Онам деб қаршилик қилмаяпман, калтагингизга. Хаддингизни билинг...
Латофатни қўлидан махкам сиқди
—Ақли калта, акангни ўлдириб юборишса нима қиламиз?
Латофат йиғлаб бақирди.
—Мени бундай акам йўқ. Ўлиб кетгани яхши, бу юришидан кўра... Мен хам ортиқ сизлар билан яшамайман. Дадам келгунча кўчада тунасам тунайманки, сизларни олдингизга келмайман.
Муниса кўчага чиқиб кетди.
Латофат, Мунисани гапларига парво хам қилмай, яна ерга ўтириб йиғлай бошлади.
—Ойи, узоққа кета олмайди. Туринг қидирайлик, топмасак бўлмайди.
Муслим ўрнидан турди.
—Шошма, Жамшидни уйига борамиз. Ўшани олдига кетгани анниқ.
Латофат гангираб гапирди.
—Уйини биласизми? Қани тезлашинг.
Муслим, Латофатга қараб бақирди.
Улар тезда машинага ўтириб, кетишди.
💫💫💫💫
—Опажон, шу яқин ўртада бирорта иш бўлса, ишласам дегандим.
Мунира, Хилолага гапирди
—Синглим, ўзи бу ерларга нега келдингиз?
Хилола юмшоқ охангда гапирди.
—Эх опажон. Бу ерларга келишимни тарихи узун.
Мунира ерга қаради.
—Менга ишонишингиз мумкин, бемалол айтишингиз мумкин.
Хилола, Мунирани қўлидан тутди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤38🔥6👍5💯2
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_11
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Икки кундан кейин тўй, уч кундан буён қидирамиз, хеч қаерда йўқ. Энди нима қиламиз?
Муслим бошини чангаллади.
—Адойи томом қилди бу қиз. Ўлиги хам тириги хам йўқ.
Қаерга кетган бўлиши мумкин?
Латофат қизариб кетган кўзлари билан, минғиллаб яна йиғлашни бошлади.
—Бориб айтсам, ўзи қидириб топармикан Ботирбойни қўли хамма жойга етади. Лекин қочганини билса, мени соғ қўймайди.
Уёқдан буёққа асабий юрди.
—Билмасам, бошим қотган. Муниса хам дадангни онасиникига кетиб қолибди, у ердан мажбурлаб олиб кела олмаймиз. Бувинг сезиб қолса, жанжал қилади.
—Ойи, Мунира хам ўша ерда эмасмикан?
—Йўқ экан. Амакингни хотини қўнғироқ қилди, гап олдим Муниса ойим билан тортишиб қолдим, дадам келмагунча кетмайман дебди. Мунира эса у ерда эмас.
💫💫💫💫
—Келинг, қайноғажон...
Ботир икки қўлини ёйиб, Муслимни кутиб олди.
—Ассалому алайкум ака...
Муслим тазим қилиб ичкарига кирди.
—Қандай шамоллар учирди. Эртага тўй бўлса уйингизда.
Ботир, креслога ўтириб ёйилиб кулди
—Шу масалада гаплашгани келгандим..
Муслим, Ботирни атрофидаги одамларни ишора қилди.
Ботирни бир имосига хаммаси чиқиб кетди.
—Хўш...
Муслимга зимдан қаради
—Хуллас, синглим қочиб кетибди. Уч кундан буён қидиряпман...
—Нима???
Ботир, столга мушт тушириб бақирди
—Қизишманг... Шунга сиздан ёрдам сўраб келгандим...
—Бурнингни тагидаги одам қочиб кетсаю, сен билмай ўтирсанг...
Қаердан топасан?
Бир кун вақтинг қолди, ёки синглинг, ёки жонинг...
—Ака, ёрдам беринг. Топишимиз керак...
Муслимни ранги оқариб кетди
—Ўзи билгандим, сени бу ландавурлигингдан бир ишни бошлайди деб.
Ботир асабийлашди.
—Топамиз, одамларингиздан беринг. Эртагача топиб келамиз..
—Топмай хам кўрчи.
Ботир, Муслимни ёққасидан олди. Муслим индамай ерга қаради.
—Эртагача синглингни топсанг топиб келдинг, йўқса сени тобутинг чиқади.
—Албатта топамиз...
Муслим зўрға гапирди.
—Жама...
Ботирни овози уйни тутди
—Лаббай хўжайин.
Жама югуриб кирди.
—Йигитларни ол. Буни синглиси қочиб кетибди, тез топиб кел.
Бугун топилиб уйда бўлиши керак.
Ботир, столга мушт урди
—Хўп бўлади хўжайин.
Жама тез ташқарига чиқиб, йигитларни тўплади
Муслимни телефонидан, Мунирани расмларини кўчириб олиб, қидирувга тушишди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_11
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Икки кундан кейин тўй, уч кундан буён қидирамиз, хеч қаерда йўқ. Энди нима қиламиз?
Муслим бошини чангаллади.
—Адойи томом қилди бу қиз. Ўлиги хам тириги хам йўқ.
Қаерга кетган бўлиши мумкин?
Латофат қизариб кетган кўзлари билан, минғиллаб яна йиғлашни бошлади.
—Бориб айтсам, ўзи қидириб топармикан Ботирбойни қўли хамма жойга етади. Лекин қочганини билса, мени соғ қўймайди.
Уёқдан буёққа асабий юрди.
—Билмасам, бошим қотган. Муниса хам дадангни онасиникига кетиб қолибди, у ердан мажбурлаб олиб кела олмаймиз. Бувинг сезиб қолса, жанжал қилади.
—Ойи, Мунира хам ўша ерда эмасмикан?
—Йўқ экан. Амакингни хотини қўнғироқ қилди, гап олдим Муниса ойим билан тортишиб қолдим, дадам келмагунча кетмайман дебди. Мунира эса у ерда эмас.
💫💫💫💫
—Келинг, қайноғажон...
Ботир икки қўлини ёйиб, Муслимни кутиб олди.
—Ассалому алайкум ака...
Муслим тазим қилиб ичкарига кирди.
—Қандай шамоллар учирди. Эртага тўй бўлса уйингизда.
Ботир, креслога ўтириб ёйилиб кулди
—Шу масалада гаплашгани келгандим..
Муслим, Ботирни атрофидаги одамларни ишора қилди.
Ботирни бир имосига хаммаси чиқиб кетди.
—Хўш...
Муслимга зимдан қаради
—Хуллас, синглим қочиб кетибди. Уч кундан буён қидиряпман...
—Нима???
Ботир, столга мушт тушириб бақирди
—Қизишманг... Шунга сиздан ёрдам сўраб келгандим...
—Бурнингни тагидаги одам қочиб кетсаю, сен билмай ўтирсанг...
Қаердан топасан?
Бир кун вақтинг қолди, ёки синглинг, ёки жонинг...
—Ака, ёрдам беринг. Топишимиз керак...
Муслимни ранги оқариб кетди
—Ўзи билгандим, сени бу ландавурлигингдан бир ишни бошлайди деб.
Ботир асабийлашди.
—Топамиз, одамларингиздан беринг. Эртагача топиб келамиз..
—Топмай хам кўрчи.
Ботир, Муслимни ёққасидан олди. Муслим индамай ерга қаради.
—Эртагача синглингни топсанг топиб келдинг, йўқса сени тобутинг чиқади.
—Албатта топамиз...
Муслим зўрға гапирди.
—Жама...
Ботирни овози уйни тутди
—Лаббай хўжайин.
Жама югуриб кирди.
—Йигитларни ол. Буни синглиси қочиб кетибди, тез топиб кел.
Бугун топилиб уйда бўлиши керак.
Ботир, столга мушт урди
—Хўп бўлади хўжайин.
Жама тез ташқарига чиқиб, йигитларни тўплади
Муслимни телефонидан, Мунирани расмларини кўчириб олиб, қидирувга тушишди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤43🔥7👍1
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_12
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Шу қиз бир неча кун олдин, Тошкентга кетган. Камера ёзувлари шу ерда тўхтаган. Айнан сизни машинангизга ўтирган.
Жама, Мунирани расмини Азизга кўрсатди. Азизни мийясида чақмоқ ургандек бўлди.
—Ака, мен кунда неча хил одамларни манзилига олиб бораман. Қай бирини эслаб қолишим мумкин?
Ўзи тинчликми?
—Тинчлик.
Хуллас, Тошкентга олиб борган мижозларни, қаерга туширасиз.?
—Авто вагзалга тушираман. Қолган жойига ўзлари етиб олишади.
—Лекин, сиз ўша куни кечаси етиб боргансиз.
—Менга фарқи йўқ, кечасими кундузими.
—Нега бу қизни қидиряпсиз?
—Тўйидан қочган эртага хўжайинимга турмушга чиқиши керак эди, лекин уйдан қочган.
Жама асабий гапирди
—Бизни ўша жойга олиб бор. Одамларингни туширадиган жойга...
Жама йигитлар билан, ўзларини машиналарини ташлаб, Азизни машинасига ўтирди.
Азиз хам хўп деб, Тошкентга олиб кетди.
—Опамга хабар бериб қўйишим керак. Қизни кўчага чиқармай туриш керак, қўшнини уйида ишлаяпти деганди.
Азиз ўзи билан ўзи гаплашиб кетарди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_12
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Шу қиз бир неча кун олдин, Тошкентга кетган. Камера ёзувлари шу ерда тўхтаган. Айнан сизни машинангизга ўтирган.
Жама, Мунирани расмини Азизга кўрсатди. Азизни мийясида чақмоқ ургандек бўлди.
—Ака, мен кунда неча хил одамларни манзилига олиб бораман. Қай бирини эслаб қолишим мумкин?
Ўзи тинчликми?
—Тинчлик.
Хуллас, Тошкентга олиб борган мижозларни, қаерга туширасиз.?
—Авто вагзалга тушираман. Қолган жойига ўзлари етиб олишади.
—Лекин, сиз ўша куни кечаси етиб боргансиз.
—Менга фарқи йўқ, кечасими кундузими.
—Нега бу қизни қидиряпсиз?
—Тўйидан қочган эртага хўжайинимга турмушга чиқиши керак эди, лекин уйдан қочган.
Жама асабий гапирди
—Бизни ўша жойга олиб бор. Одамларингни туширадиган жойга...
Жама йигитлар билан, ўзларини машиналарини ташлаб, Азизни машинасига ўтирди.
Азиз хам хўп деб, Тошкентга олиб кетди.
—Опамга хабар бериб қўйишим керак. Қизни кўчага чиқармай туриш керак, қўшнини уйида ишлаяпти деганди.
Азиз ўзи билан ўзи гаплашиб кетарди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🔥15👍13❤10
🔥 OʻTKINCHI DUNYO 🔥 asari ham sotuvda!
Hikoya narxi endi 15.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin! HIKOYA 234 qismdan iborat
TOʻLOV QILISHDAN AVVAL QAYSI KARTA DEB SOʻRANG!!!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Hikoya narxi endi 15.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin! HIKOYA 234 qismdan iborat
TOʻLOV QILISHDAN AVVAL QAYSI KARTA DEB SOʻRANG!!!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3
Севган кишимнинг кўнгил қулфини очолмадим, оқибатда севганим бошқа аёлга кўнгил берди... Энди нима қилай?
Кўнглим, -“ Уни кут, у қачондир ёнингга қайтади”,- дейди.
Ақлим эса,- “Ҳавойи ҳаёлларни йиғиштир, турмушингни изга сол”, - дейди. Ҳаёт давом этмоқда. Мен эса икки йўл оралиғида яшаяпман, ғамгин, маъюс, жимгина... Менга бир жўяли маслаҳат беринг...
Гулчеҳра, йиллар давомида соф муҳаббат билан яшаб келган сиздек очиқ кўнгил аёлга бирор маслаҳат бермоқликдан аввал жиддийроқ ўйлаб олиш зарурга ўхшайди. Ўша одамни унутинг, десам гўё муҳаббатли қалбингиз янада озор чекадигандай... Ҳаётингизни янгидан қуринг, дейиш осон. Бироқ сиз ўзингиз севган ўша инсондан бошқаси билан тақдир йўлларингиз боғланишини асло истамайсиз. Баъзан киши қисмати билан юзма-юз келади-ю, ўзини шу қисматнинг ихтиёрига топширади! Сизда ҳам шундай бўлади: - Қисматингизнинг ўзи сизга энг тўғри йўлни кўрсатади, -деган умиддамиз. Зеро, бахтли бўлишга хаққингиз бор Гулчеҳра! Сиз учун ёруғ кунларда учрашгунимизча омон бўлинг.
Дилбар САИДОВА.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Кўнглим, -“ Уни кут, у қачондир ёнингга қайтади”,- дейди.
Ақлим эса,- “Ҳавойи ҳаёлларни йиғиштир, турмушингни изга сол”, - дейди. Ҳаёт давом этмоқда. Мен эса икки йўл оралиғида яшаяпман, ғамгин, маъюс, жимгина... Менга бир жўяли маслаҳат беринг...
Гулчеҳра, йиллар давомида соф муҳаббат билан яшаб келган сиздек очиқ кўнгил аёлга бирор маслаҳат бермоқликдан аввал жиддийроқ ўйлаб олиш зарурга ўхшайди. Ўша одамни унутинг, десам гўё муҳаббатли қалбингиз янада озор чекадигандай... Ҳаётингизни янгидан қуринг, дейиш осон. Бироқ сиз ўзингиз севган ўша инсондан бошқаси билан тақдир йўлларингиз боғланишини асло истамайсиз. Баъзан киши қисмати билан юзма-юз келади-ю, ўзини шу қисматнинг ихтиёрига топширади! Сизда ҳам шундай бўлади: - Қисматингизнинг ўзи сизга энг тўғри йўлни кўрсатади, -деган умиддамиз. Зеро, бахтли бўлишга хаққингиз бор Гулчеҳра! Сиз учун ёруғ кунларда учрашгунимизча омон бўлинг.
Дилбар САИДОВА.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤15
Онанг ҳам кексайиб қолган, укаларингнинг уйига сиғмайсан барибир”, - деди. Ўйланиб қолдим. Эртасига қизим билан маслаҳатлашдиму, яна Тошкентга қараб кетдим. “Бир бошимга бир иш, бирор бошпана топилар”,- дедим. Талабалар яшайдиган ётоқхонада менбоп иш бор экан, ётиб-туришга хонаям беришди. Шу яқин-атрофдаги аёллар билан танишиб иноқлашдик. Улардан бири менга бўш пайтларимда “ипподром”дан ул-бул олиб келиб сотиб юрсам, анча-мунча пул ишлаб олишим мумкинлигини айтди. Бозор-ўчар ишимга ҳалақит бермасди, ҳарҳолда пулим кўпайса, бир хонали уй сотиб оламан, деб ўйладим. Шундай кунларнинг бирида... Шу ердаги бошлиқлардан бири мен ҳақимда эшитиб қолиб, ўртага одам қўйди. “Менга тегса, уй-жойини ўзим қилиб бераман”, - дебди. Маълум бўлишича, у одамнинг хотини, болалари бор, менга эса яширинча уйланиб олмоқчи экан! Қаршилик кўрсатдим. Ўшанда ўзимга душман орттириб олаётганимни сезмаган эканман. Мени турткилаб, ишимдан хато топадиганлар кўпайди, ҳаммасида ўша одамнинг қўли бор экан. Ахир пулдор, амалдор одам нимани хоҳласа шуни амалга оширар экан-да. Ноилож бошқа жойдан иш ахтаришга тўғри келди. Орттирган бир-иккита таниш-билишларим ёрдам беришиб, маоши кам бўлса-да, тинчгина иш топдим. Лекин бу ерда ҳам...
Хуллас, кейинги уч йил ичида беш маротаба иш жойимни ва бошпанамни ўзгартирдим, сабаби битта - ён-атрофимдаги баъзи бир эркаклар бева эканимни билиб қолишиб, дарров мени эгри йўлларга тортмоқчи бўлишарди. Ёлғиз аёлнинг айби нима ахир? Мен эримга қаттиқ кўнгил қуйгандим. Бундан кейин эркак зотига муҳаббат қўя олмаслигимни биламан. Қачондир эрим ёнимга қайтади, деган умидим ҳам йўқ эмас. Наҳот, тинчгина яшашимга имкон булмаса?! Энди нима қилсам экан?...
-Жуда қийналиб кетганимдан, эримни қайтишини кутиб юрибман,- яқинда танишиб олган Назира исмли аёлга дилимни очдим.- Қаерга борсам атрофимда эркаклар ўралашади, менга йўл кўрсатинг, нима қилай?
Назира опа жилмайиб деди:
-Жуда чиройлисиз, истарангиз иссиқ, сўзларингиз ҳам ёқимлигина. Бирортасининг айтганига кўнинг, мазза қилиб яшайсиз!
-Мен... Мен эримдан бошқани яхши кўролмайман. Ҳалиям эримни қайтишини кутиб юрибман,- дедим.
- Сиз ғалати экансиз-ку, синглим. Ҳозир замон бошқача. Ҳамма ўзини ўйлаб яшаяпти. Шу ҳуснингиз билан ҳозир аҳволингизни ўунглаб олмасангиз, кейин кеч бўлади. Туғишганларингиз ҳам ўз кунига. Орқангизда бирор одамингиз бўлмаса, жуда қийналиб қоласиз. Яхши кўриш деганлари бекор гап, сиз эртанги тақдирингизни ўйланг!
Бу аёлнинг гаплари менга қаттиқ таъсир қилди. Тавба, замонга нима қилибди? Эгри кўчаларга юраверинг, ҳозир замон шунақа, демоқчи бўлдими у? Наҳот... Ахир ўз ор- номусини қадрлайдиган, ўзини ҳурмат қиладиган аёллар илгариям бор эди, ҳозир ҳам бор. Атрофингда бир нечта номуссиз, ҳаёсиз аёллар бўлса бордир, уларга осонгина эргашиб кетиш керакми? Асло! Гоҳида онамнинг ёнига қайтиб борсаммикан, деб ўйлайман. Йўқ, онам яна ўша эски гапини такрорлайверади: - “Ўзингга ўзинг қилдинг, битта –яримтага текканингда, ҳозиргидай бахтсиз бўлиб юрмасдинг, аввалдан синамаган кишингга дарров рози бўлиб кетавермаганингда ўзим билиб- суриштириб, сўнг узатардим”... Хуллас бу гаплар аллақачон жонимга теккан. У ёқда укаларим менга гинали қарашади. Келинларимизга ҳар битта гапим малол келгандек бўлаверади. Қизим, куёвим... Иккиси тинч яшашса бўлди, бахтсизлигимни уларга сездирмасам дейман, шаҳарда эса...Қаерга борсам,- “Ёлғиз аёл экан”, -деб дарров қармоқ ташлашади. Бунинг устига гоҳ оч , гоҳ тўқ бўлиб яшашдан кўнглим қолди. Тобора ҳаётдан кўнглим совиятгандек!
Хуллас, икки йўл орасида қолдим, гўё...
Йўлини йўқотган девонага ўхшайман. Кўнглим эса ҳамон ўша эримда. У ўтган йиллар ичида бирор мартаям мен ҳақимда ўйламагандир, мен эса ҳар куни бир марта унинг исмини такрорлайман, бир пайтлар менга ёзган хатини қайта-қайта ўқийман, олислардан туриб унга яхшилик соғинаман. Англаган ҳақиқатим шу бўлдики, бировга қаттиқ меҳр қўйсанг, бировни қаттиқ яхши кўрсанг, бора-бора ўзингга қийин бўларкан. Муҳаббатнинг қадрини ҳаммаям англаб етавермаскан. Мен севдим, аммо севилмадим.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Хуллас, кейинги уч йил ичида беш маротаба иш жойимни ва бошпанамни ўзгартирдим, сабаби битта - ён-атрофимдаги баъзи бир эркаклар бева эканимни билиб қолишиб, дарров мени эгри йўлларга тортмоқчи бўлишарди. Ёлғиз аёлнинг айби нима ахир? Мен эримга қаттиқ кўнгил қуйгандим. Бундан кейин эркак зотига муҳаббат қўя олмаслигимни биламан. Қачондир эрим ёнимга қайтади, деган умидим ҳам йўқ эмас. Наҳот, тинчгина яшашимга имкон булмаса?! Энди нима қилсам экан?...
-Жуда қийналиб кетганимдан, эримни қайтишини кутиб юрибман,- яқинда танишиб олган Назира исмли аёлга дилимни очдим.- Қаерга борсам атрофимда эркаклар ўралашади, менга йўл кўрсатинг, нима қилай?
Назира опа жилмайиб деди:
-Жуда чиройлисиз, истарангиз иссиқ, сўзларингиз ҳам ёқимлигина. Бирортасининг айтганига кўнинг, мазза қилиб яшайсиз!
-Мен... Мен эримдан бошқани яхши кўролмайман. Ҳалиям эримни қайтишини кутиб юрибман,- дедим.
- Сиз ғалати экансиз-ку, синглим. Ҳозир замон бошқача. Ҳамма ўзини ўйлаб яшаяпти. Шу ҳуснингиз билан ҳозир аҳволингизни ўунглаб олмасангиз, кейин кеч бўлади. Туғишганларингиз ҳам ўз кунига. Орқангизда бирор одамингиз бўлмаса, жуда қийналиб қоласиз. Яхши кўриш деганлари бекор гап, сиз эртанги тақдирингизни ўйланг!
Бу аёлнинг гаплари менга қаттиқ таъсир қилди. Тавба, замонга нима қилибди? Эгри кўчаларга юраверинг, ҳозир замон шунақа, демоқчи бўлдими у? Наҳот... Ахир ўз ор- номусини қадрлайдиган, ўзини ҳурмат қиладиган аёллар илгариям бор эди, ҳозир ҳам бор. Атрофингда бир нечта номуссиз, ҳаёсиз аёллар бўлса бордир, уларга осонгина эргашиб кетиш керакми? Асло! Гоҳида онамнинг ёнига қайтиб борсаммикан, деб ўйлайман. Йўқ, онам яна ўша эски гапини такрорлайверади: - “Ўзингга ўзинг қилдинг, битта –яримтага текканингда, ҳозиргидай бахтсиз бўлиб юрмасдинг, аввалдан синамаган кишингга дарров рози бўлиб кетавермаганингда ўзим билиб- суриштириб, сўнг узатардим”... Хуллас бу гаплар аллақачон жонимга теккан. У ёқда укаларим менга гинали қарашади. Келинларимизга ҳар битта гапим малол келгандек бўлаверади. Қизим, куёвим... Иккиси тинч яшашса бўлди, бахтсизлигимни уларга сездирмасам дейман, шаҳарда эса...Қаерга борсам,- “Ёлғиз аёл экан”, -деб дарров қармоқ ташлашади. Бунинг устига гоҳ оч , гоҳ тўқ бўлиб яшашдан кўнглим қолди. Тобора ҳаётдан кўнглим совиятгандек!
Хуллас, икки йўл орасида қолдим, гўё...
Йўлини йўқотган девонага ўхшайман. Кўнглим эса ҳамон ўша эримда. У ўтган йиллар ичида бирор мартаям мен ҳақимда ўйламагандир, мен эса ҳар куни бир марта унинг исмини такрорлайман, бир пайтлар менга ёзган хатини қайта-қайта ўқийман, олислардан туриб унга яхшилик соғинаман. Англаган ҳақиқатим шу бўлдики, бировга қаттиқ меҳр қўйсанг, бировни қаттиқ яхши кўрсанг, бора-бора ўзингга қийин бўларкан. Муҳаббатнинг қадрини ҳаммаям англаб етавермаскан. Мен севдим, аммо севилмадим.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤24💔7🤩2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙ХАЙРЛИ ТУН🌙
✨Мен учун қадри баланд қадрдоним.
✨Аллоҳим умримизни зиёда, юзимизни ёруғ.
☺️Қалбимизни кенг, қадримизни баланд.
✨Ишларимизни барорини, охиратимизни эса саодатли қилсин. 🤲
🌛Оқшомингиз хайрли бўлсин ширин тушлар кўринг ☺️
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
✨Мен учун қадри баланд қадрдоним.
✨Аллоҳим умримизни зиёда, юзимизни ёруғ.
☺️Қалбимизни кенг, қадримизни баланд.
✨Ишларимизни барорини, охиратимизни эса саодатли қилсин. 🤲
🌛Оқшомингиз хайрли бўлсин ширин тушлар кўринг ☺️
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
АССАЛОМУ АЛАЙКУМ.
🌸☘ХАЙРЛИ ТОНГ
АЗИЗЛАРИМ. ☘🌸
БУГУНГИ
КУНИНГИЗ
ХАЙРЛИ БЎЛСИН.
Яратган эгамга шукрлар бўлсин!
Керакмас ҳаётдан ўксиниб, нолиш,
Ўткинчи ғамларни юракка олиш,
Нолисак гуноҳдир, Аллоҳдан ҳар иш,
Яратган Эгамга шукрлар бўлсин !
Кўзларим шу тонгни кўргани учун,
Юрагим тўхтамай ургани учун,
Яна бир қутлуғ кун бергани учун,
Аллоҳим ўзинга шукрлар бўлсин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🌸☘ХАЙРЛИ ТОНГ
АЗИЗЛАРИМ. ☘🌸
БУГУНГИ
КУНИНГИЗ
ХАЙРЛИ БЎЛСИН.
Яратган эгамга шукрлар бўлсин!
Керакмас ҳаётдан ўксиниб, нолиш,
Ўткинчи ғамларни юракка олиш,
Нолисак гуноҳдир, Аллоҳдан ҳар иш,
Яратган Эгамга шукрлар бўлсин !
Кўзларим шу тонгни кўргани учун,
Юрагим тўхтамай ургани учун,
Яна бир қутлуғ кун бергани учун,
Аллоҳим ўзинга шукрлар бўлсин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
Табассум – ҳарфсиз ёзилган ёқимли сўздир.
Табассум – электр сарфламай ёнган чироқдир.
Табассум – Аллоҳнинг қазо-қадарига розиликдир.
Табассум – таржима керак бўлмаган луғатдир.
Табассум – садақадир.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Табассум – электр сарфламай ёнган чироқдир.
Табассум – Аллоҳнинг қазо-қадарига розиликдир.
Табассум – таржима керак бўлмаган луғатдир.
Табассум – садақадир.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3
Ишга отланаётган дустларим...💐
Барчангизга ёкимли ва хузурли
нонушта тилайман!💐
Бошлаётган ишларингиз хайрли ва баракотли булсин АЗИЗЛАРИМ!💐
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Барчангизга ёкимли ва хузурли
нонушта тилайман!💐
Бошлаётган ишларингиз хайрли ва баракотли булсин АЗИЗЛАРИМ!💐
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1
БИР ДОНА ШАФТОЛИ БАҲОСИ...
Туркиянинг Шом чегарасига яқин Газиантеп шаҳарчасида қизим тенги қизалоққа кўзим тушди. Паришонхотир она қучоғида ётган беш ёшли гўдакнинг бир қўли ва бир оёғи йўқ эди. Қиз ўз тилида бир нарсалар деб инжиқлик қилар, онаизорнинг эса кўзидан дув- дув ёш оқарди. Уларни қочоқлардан бири эканлигини англадим. Юраклари эзилиб йиғлаётган она ва яримжон қизчанинг кўзида дунёнинг асл сийрати, алам ва охират сўроқлари жам бўлган эди гўё...
Қизчанинг қўлига ширинлик тутдим. Туркчада миннатдорчилик билдирган аёлни юпатар эканман, ўринсиз бўлсада фарзанди нима сабабдан бу холга тушганини билиш истагида савол бердим.
Онаизор чуқур хўрсиниб айтиб берган воқеадан ларзага тушдим.
..Айтишича, қизча аввал жуда шўх бўлган. Улар яшаган қишлоқ вайронага айланган бўлсада омон қолган тенгдошлари билан кечгача шаталоқ отиб чарчамасди.
Бир куни ўйнаб, вайрон бўлган ховлиларнинг бирига кириб қолишибди. Қизалоқ омон қолган ёлғиз дарахт шохида қизариб турган бир дона шафтолига кўзи тушгач севиниб кетибди.
Уни оламан дея дарахт остига яқинлашган замон эса кучли портлаш юз берган. Яъни қизча ўша шафтолини оламан деб портламай қолган снарядни босиб олган экан.
- Ҳаётику сақлаб қолинди,- деди аёл, фарзандининг бошини силар экан, - Аммо ҳар куни йиғлаб, яратганга илтижо қилади.
« Аллох, мен бошқа шафтоли емайман. Фақат, илтимос оёқчам ва қўлимни қайтариб бер!» дейишларига юрагим дош бермаяпти.
Унинг қолган гапларини эшита олмадим.
...Кўз ўнгимда Фарғонаги боғимизда шоҳлари ерга эгилган дарахтлардан истаганча шафтолихўрлик қилаётган болаларим намоён бўлди. Бекзодамнинг оёқларига қадар оқиб тушгувчи шира гўё менинг кўзларимдан оқаётгандай ўпкам тўлиб- тўлиб йиғлардим....
Бизда бир дона шафтоли қанча туришини билмадиму, Ватанимни жудаям соғиниб кетдим.
Муаззам Иброҳимова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Туркиянинг Шом чегарасига яқин Газиантеп шаҳарчасида қизим тенги қизалоққа кўзим тушди. Паришонхотир она қучоғида ётган беш ёшли гўдакнинг бир қўли ва бир оёғи йўқ эди. Қиз ўз тилида бир нарсалар деб инжиқлик қилар, онаизорнинг эса кўзидан дув- дув ёш оқарди. Уларни қочоқлардан бири эканлигини англадим. Юраклари эзилиб йиғлаётган она ва яримжон қизчанинг кўзида дунёнинг асл сийрати, алам ва охират сўроқлари жам бўлган эди гўё...
Қизчанинг қўлига ширинлик тутдим. Туркчада миннатдорчилик билдирган аёлни юпатар эканман, ўринсиз бўлсада фарзанди нима сабабдан бу холга тушганини билиш истагида савол бердим.
Онаизор чуқур хўрсиниб айтиб берган воқеадан ларзага тушдим.
..Айтишича, қизча аввал жуда шўх бўлган. Улар яшаган қишлоқ вайронага айланган бўлсада омон қолган тенгдошлари билан кечгача шаталоқ отиб чарчамасди.
Бир куни ўйнаб, вайрон бўлган ховлиларнинг бирига кириб қолишибди. Қизалоқ омон қолган ёлғиз дарахт шохида қизариб турган бир дона шафтолига кўзи тушгач севиниб кетибди.
Уни оламан дея дарахт остига яқинлашган замон эса кучли портлаш юз берган. Яъни қизча ўша шафтолини оламан деб портламай қолган снарядни босиб олган экан.
- Ҳаётику сақлаб қолинди,- деди аёл, фарзандининг бошини силар экан, - Аммо ҳар куни йиғлаб, яратганга илтижо қилади.
« Аллох, мен бошқа шафтоли емайман. Фақат, илтимос оёқчам ва қўлимни қайтариб бер!» дейишларига юрагим дош бермаяпти.
Унинг қолган гапларини эшита олмадим.
...Кўз ўнгимда Фарғонаги боғимизда шоҳлари ерга эгилган дарахтлардан истаганча шафтолихўрлик қилаётган болаларим намоён бўлди. Бекзодамнинг оёқларига қадар оқиб тушгувчи шира гўё менинг кўзларимдан оқаётгандай ўпкам тўлиб- тўлиб йиғлардим....
Бизда бир дона шафтоли қанча туришини билмадиму, Ватанимни жудаям соғиниб кетдим.
Муаззам Иброҳимова
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤21😢13
ФАРЗАНДИНГИЗНИ ҚАЧОН ЯХШИ КЎРАСИЗ?!
Қизалоқ уйга кирар-кирмас, нашъасини ичига сиғдиролмай, қичқирди:
- Ойи, ойижон... Ўртоғимнинг дадаси чиройли кучукча олиб келиб берибди. Биз билан роса қувалашиб ўйнади...
- Секинроқ гапирсанг-чи, - жеркиб берди она.
– Кўрмаяпсанми, телефонда гаплашяпман!
Қизалоқ нафасини ютганича, телефонда дугонаси билан хуш-хандон суҳбатлашаётган онасининг гапи тугашинини кута бошлади. Ҳар доим аҳвол шу: у билан на отаси хотиржам гаплашади, на онаси. Икковининг ҳам ўз «севгани» бор: онаси қўл телефонини, отаси автомобилини жуда яхши кўришади.
Онаси ва ниҳоят гапини тугатди. Аммо ўриндиқда жимгина ўтирган қизчасига эътибор ҳам бермасдан, ошхонага йўналди. Қизчанинг ўйинқароқ кучукча ҳақидаги таассуротлари тилга кўчмасдан, кўнглининг бир четига кўмилди. Эҳ, қани шу тобда бувижониси ёнида бўлганида, сочларидан силаб эркалатган, гапларини қизиқиш ва завқ билан эшитган, қувончларига шерик бўлган бўларди. Лекин афсус, бувиси уларникига келмай қўйган...
Ошхонадан онасининг идишларни шарақлатиб юваётгани эшитилиб турарди. Қизча секингина ошхона эшигини очди:
- Сизга ёрдам берайми, ойижон?
- Нима қилиб ёрдам берардинг менга?! Ҳозир сен билан ўралашишга вақтим йўқ. Ишим бошимдан ошиб ётибди. Ўлгудай чарчаганман! Бор, ўйна...
«Ўлгудай чарчаганман» - шу гапни ёмон кўрарди қизча. Қачонки, отаси ё онасига эркаланмоқчи бўлса, иккисидан ҳам шу гапни эшитади. Қизалоқ ҳам чарчайди: ўйиндан, ўйинчоқларидан чарчайди. Лекин буни ҳеч кимга айтмайди-ку. Катталар нега доим «чарчаганман» деяверишаркин-а?..
Кечки овқат устида ҳам у билан ҳеч кимнинг иши бўлмади. Отаси билан онаси ҳар доимгидек фақат иш ҳақида гаплашишди. Кейин отаси компютер қаршисига, онаси телевизор қаршисига ўтириб олишгач, қизчанинг ҳафсаласи пир бўлиб, ётоғига кириб кетди. Уларнинг уйи биринчи қаватда бўлиб, қизчанинг деразасидан болалар майдончаси кўриниб турарди. Қизалоқ дераза ёнига борди-ю, кўзлари қувончдан порлаб кетди: майдонда қўшниларининг кучукчаси ёлғиз югуриб юрарди. Қизчанинг у билан яна ўйнагиси келди. Лекин ота-онаси бемаҳалда ташқарига чиқишига барибир рухсат беришмайди. Қизча дераза рахига чиқиб, кучукчанинг қилиқларини кузата бошлади. Кучукча ирғишлаб-ирғишлаб бориб, майдонча четидаги қачонлардан бери кўмилмай ётган чуқурга тушиб кетди-да, бор овози билан вангиллай бошлади. Тўғри, кавланган жой унчалик чуқур ҳам эмас, лекин бу миттивой бирор нарсага қаттиқроқ урилган кўринади.
- Миттивой, мен шу ердаман, ҳозир сенга ёрдам бераман!
Қизча ўйлаб ҳам ўтирмай, деразани ланг очди-да, пастга сакради. Ногаҳон оёғи қаттиқ зирқираб кетиб, ўзини ўнглолмай, боши билан цемент йўлакка урилди...
У кўзини очганида касалхонада ётар, бошида онаси йиғлаб ўтирарди. Қизчанинг кўзини очганини кўрган она уни қучоқлаб, баттар додлаб юборди:
- Вой болам, мени қўрқитиб юбординг-ку! Тузукмисан, жон болам?
Боши ҳалиям оғриётганига қарамай, қизча жилмайди. Онасининг меҳрибонлиги унга шунақаям ёқиб кетгандики... У жажжи қўллари билан онасининг юзларини силаркан:
- Ишларингиз тугаганда, мени яхши кўрасиз-а, ойижон? – деди...
Сиз-чи, муҳтарам ота-оналар, фарзандларингизни қачон яхши кўрасиз?
Дилфуза Комил
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қизалоқ уйга кирар-кирмас, нашъасини ичига сиғдиролмай, қичқирди:
- Ойи, ойижон... Ўртоғимнинг дадаси чиройли кучукча олиб келиб берибди. Биз билан роса қувалашиб ўйнади...
- Секинроқ гапирсанг-чи, - жеркиб берди она.
– Кўрмаяпсанми, телефонда гаплашяпман!
Қизалоқ нафасини ютганича, телефонда дугонаси билан хуш-хандон суҳбатлашаётган онасининг гапи тугашинини кута бошлади. Ҳар доим аҳвол шу: у билан на отаси хотиржам гаплашади, на онаси. Икковининг ҳам ўз «севгани» бор: онаси қўл телефонини, отаси автомобилини жуда яхши кўришади.
Онаси ва ниҳоят гапини тугатди. Аммо ўриндиқда жимгина ўтирган қизчасига эътибор ҳам бермасдан, ошхонага йўналди. Қизчанинг ўйинқароқ кучукча ҳақидаги таассуротлари тилга кўчмасдан, кўнглининг бир четига кўмилди. Эҳ, қани шу тобда бувижониси ёнида бўлганида, сочларидан силаб эркалатган, гапларини қизиқиш ва завқ билан эшитган, қувончларига шерик бўлган бўларди. Лекин афсус, бувиси уларникига келмай қўйган...
Ошхонадан онасининг идишларни шарақлатиб юваётгани эшитилиб турарди. Қизча секингина ошхона эшигини очди:
- Сизга ёрдам берайми, ойижон?
- Нима қилиб ёрдам берардинг менга?! Ҳозир сен билан ўралашишга вақтим йўқ. Ишим бошимдан ошиб ётибди. Ўлгудай чарчаганман! Бор, ўйна...
«Ўлгудай чарчаганман» - шу гапни ёмон кўрарди қизча. Қачонки, отаси ё онасига эркаланмоқчи бўлса, иккисидан ҳам шу гапни эшитади. Қизалоқ ҳам чарчайди: ўйиндан, ўйинчоқларидан чарчайди. Лекин буни ҳеч кимга айтмайди-ку. Катталар нега доим «чарчаганман» деяверишаркин-а?..
Кечки овқат устида ҳам у билан ҳеч кимнинг иши бўлмади. Отаси билан онаси ҳар доимгидек фақат иш ҳақида гаплашишди. Кейин отаси компютер қаршисига, онаси телевизор қаршисига ўтириб олишгач, қизчанинг ҳафсаласи пир бўлиб, ётоғига кириб кетди. Уларнинг уйи биринчи қаватда бўлиб, қизчанинг деразасидан болалар майдончаси кўриниб турарди. Қизалоқ дераза ёнига борди-ю, кўзлари қувончдан порлаб кетди: майдонда қўшниларининг кучукчаси ёлғиз югуриб юрарди. Қизчанинг у билан яна ўйнагиси келди. Лекин ота-онаси бемаҳалда ташқарига чиқишига барибир рухсат беришмайди. Қизча дераза рахига чиқиб, кучукчанинг қилиқларини кузата бошлади. Кучукча ирғишлаб-ирғишлаб бориб, майдонча четидаги қачонлардан бери кўмилмай ётган чуқурга тушиб кетди-да, бор овози билан вангиллай бошлади. Тўғри, кавланган жой унчалик чуқур ҳам эмас, лекин бу миттивой бирор нарсага қаттиқроқ урилган кўринади.
- Миттивой, мен шу ердаман, ҳозир сенга ёрдам бераман!
Қизча ўйлаб ҳам ўтирмай, деразани ланг очди-да, пастга сакради. Ногаҳон оёғи қаттиқ зирқираб кетиб, ўзини ўнглолмай, боши билан цемент йўлакка урилди...
У кўзини очганида касалхонада ётар, бошида онаси йиғлаб ўтирарди. Қизчанинг кўзини очганини кўрган она уни қучоқлаб, баттар додлаб юборди:
- Вой болам, мени қўрқитиб юбординг-ку! Тузукмисан, жон болам?
Боши ҳалиям оғриётганига қарамай, қизча жилмайди. Онасининг меҳрибонлиги унга шунақаям ёқиб кетгандики... У жажжи қўллари билан онасининг юзларини силаркан:
- Ишларингиз тугаганда, мени яхши кўрасиз-а, ойижон? – деди...
Сиз-чи, муҳтарам ота-оналар, фарзандларингизни қачон яхши кўрасиз?
Дилфуза Комил
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22😢7👍3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Борига шукур.
Ҳаёт йўлимда ёнимдан жой олган самимий дўст — қалбимга таскин, кунларимга нур.
Қувончимни бирга кўпайтирадиган, оғир дамларда сукут билан ҳам далда бўладиган инсон борлиги - энг катта бойлик.
Дўст бор жойда меҳр бор, ишонч бор, барака
бор.
Шукрки, ҳаётимда сен бор.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ҳаёт йўлимда ёнимдан жой олган самимий дўст — қалбимга таскин, кунларимга нур.
Қувончимни бирга кўпайтирадиган, оғир дамларда сукут билан ҳам далда бўладиган инсон борлиги - энг катта бойлик.
Дўст бор жойда меҳр бор, ишонч бор, барака
бор.
Шукрки, ҳаётимда сен бор.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🥰1
Бир аёл деразадан қараб туриб, рўпарадаги уйда кир осиб чиқаётган қўшнисини кўрсатиб:
— Дадаси, қаранг! Анави аёл кирларни чала ювар экан, — дебди. Эри индамабди. Эртасига, индинга яна шу ҳолат такрорланаверибди. Учинчи куни хотини деразадан қараб:
— Хайрият-ей, анави аёл бугун кирларни тоза ювибди, — деса, эри:
— Йўқ, мен эрталаб деразаларимизни артиб қўйдим... — дебди.
Бировга баҳо беришдан аввал ўзимизни тўғрилайлик.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
— Дадаси, қаранг! Анави аёл кирларни чала ювар экан, — дебди. Эри индамабди. Эртасига, индинга яна шу ҳолат такрорланаверибди. Учинчи куни хотини деразадан қараб:
— Хайрият-ей, анави аёл бугун кирларни тоза ювибди, — деса, эри:
— Йўқ, мен эрталаб деразаларимизни артиб қўйдим... — дебди.
Бировга баҳо беришдан аввал ўзимизни тўғрилайлик.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5🔥3
Ўқинг...фақат йиғламанг!:
НОМУС!
-Бўла, анави собиқ қўшнимиз Лиза эсингиздами? Ўша меҳмонга келган экан. Боя мени чақириб роса қуюқ сўрашди. Жуҳудларга бу дунёнинг бойлигини берганда! Тилло тақинчоқлари аввалгидан ҳам икки марта кўп.
Ўгай холасининг ўғлига теккан Лайло эри Ифтихорга бўла деб мурожаат қилади. Қирқ ёшга тўлган, ўрта бўйли, озғин гавдали, оқиш-буғдойранг тусли , чиройи ўртача бу аёл тўнғич фарзанди Жавлон 20 ёшга тўлган бўлсада ҳамон ўзини ёшликдагидек қиёс қилиши четдан қараган одамга эриш туюлиши мумкин. Аммо, унинг ўзи бунга сира парво қилмайди. Ўзи жуда олифта. Озодаликни ўта хуш кўрганидан бошқа аёллар билан одатдагидек ўпишиб кўришмайди - жирканади
-Нима, мен бировнинг башарасидаги чанг ва вирусларни ялаб олайми? - дейди у нега ўпишмаганини сўрашса - Жирканаман! Қизлик пайтида фақат онаси пиширган таомларни еярди холос. Келин бўлиб келгач эса аввалига уч кун оч ўтирди. Кейин ўзи овқат пиширишни бошлагач ниҳоят нафсини овунтирди.
Орадан кунлар,ҳафталар ойлар ўтавергач қатор турган беш қайнсингилнинг пиширган овқатларидан ҳам баъзида номига тотиниб қўядиган бўлди.
Бу орада эри Ифтихор олдинига ўт ўчириш бошқармасига ишга кирди. Сўнг танишларнинг ёрдами билан божхона назоратига ишга ўтди. Албатта топиш-тутиши ҳам ўзгара бошлади. Тўйларидан бир йил ўтгач уларнинг тўнғич ўғиллари дунёга келди. Икки йилдан сўнг иккинчи ўғиллари Жасур, яна икки йил ўтгач қизлари Жасмина туғилди.
Узоқ қишлоқдан вилоятниннг нариги чеккасига қатнаб ишлаш қийинлиги боис Ифтихор шаҳарда бир рус кампирникида ижарада турар, уйига фақат дам олиш кунлари келарди.
Бу қатнаш ёзнинг жазирамасию, айниқса қишнинг аёзли кунларида малол бўлганидан Ифтихор бир неча марта хотинини шаҳарга олиб борди.
Аммо,салга юраги сиқиладиган Лайло одамсиз, тўрт томони девор билан ўралган шаҳар хонадонида узоқ тура олмасди. Икки кун тургач учинчи куни:
-Мнингетим оғриб кетяпти - деб қишлоққа жўнаб қоларди.
Аслида унинг юрагини сиққан тўрт девор ҳам эмас, уй соҳибаси бўлган кампирнинг пешоб тутолмаслигидан доимо ҳид анқиб юриши эди. Ўзини дунёдаги энг озода аёл деб ҳисоблайдиган, жирканчик Лайло бунақа шароитда қандай яшасин ахир. .. Оила қурганларининг 7 - йилида уй соҳибаси бўлган рус кампир вафот этди. Унинг қариндош-уруғлари йўқ эди. Ва ўлимидан олдин иккита шарт билан ўз мулкини Ифтихорга мерос қилиб ёзиб қолдирди.
Биринчиси кампирни насроний удумлари билан кўмиш ва иккинчиси бир йилгача азадор урф-одатларини бажариб рус қўшниларга стол тузаб туриш.
Ифтихор кампирнинг шартларини у истаганидек адо этди. Бир йил ўтиб уй ва жимитдеккина шаҳар ҳовличаси унинг номига қонуний ўтгач Лайло болаларини олиб шаҳарга кўчди. Энди унинг мненгити тескари бўлиб қолди. Шаҳарда қанча турсаям оғримайди. Мабодо қайнанаси бирон ишга ёрдам беринглар деб чақирса қишлоқққа борган куниёқ боши оғриб додлай бошлайди.. ..
Шаҳарда яшаш яхшида..айниқса пулинг етарли бўлса. Қишлоқдагидек азонлаб туриб мол қарамайсан, офтобда куйиб деҳқончиликда ишламайсан. Эркак топарман -тутарман бўлса бўлди. Бир йил ичида Лайло ғирт шаҳарликка айланди. Энди уни куч билан ҳам қишлоққа олиб бориб бўлмасди. Ҳаммаси яхши кетаётганди, бироқ, кутилмаганда Ифтихор пора билан қўлга тушиб ишдан ҳайдалди. Аммо, дарров таслим бўлмади. Яна бир неча йил бошлиғига ҳайдовчи бўлиб ишда юрди. Сўнг бошлиқ ҳам ишдан олингач у ишсиз қолди.
Лекин, бошлиқ бўшамасидан аввал унинг ёрдамида нафақани расмиийлаштириб олгани боис ҳар ҳолда оч қолмайдиган бўлишди. Албатта беш кишилик оилага бу нафақа етмасди.
Йиллар давомида эри боқиб дангасага айланган Лайло қараса аҳвол оғирлашаяпти. У олдинига кўчадаги дўконда сотувчиликка ишга кирди. Сўнг эри икаласи нонвойхона очишди. Даромад жуда зўр эмасу ҳар ҳолда чидаса бўлади. Бу орада болалари вояга етиб қолди. Ҳарбий хизматга бориб қайтган Жавлон яқинда университетга ўқишга кирди.
У милиционер бўлмоқчи.
Буни қарангки махсус лицейни аъло баҳоларга тугатган Жасур ҳам институтга ўз кучи билан қабул қилинди. Келгуси йили Жасмина ҳам мактабни битиради........
Давоми 13:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
НОМУС!
-Бўла, анави собиқ қўшнимиз Лиза эсингиздами? Ўша меҳмонга келган экан. Боя мени чақириб роса қуюқ сўрашди. Жуҳудларга бу дунёнинг бойлигини берганда! Тилло тақинчоқлари аввалгидан ҳам икки марта кўп.
Ўгай холасининг ўғлига теккан Лайло эри Ифтихорга бўла деб мурожаат қилади. Қирқ ёшга тўлган, ўрта бўйли, озғин гавдали, оқиш-буғдойранг тусли , чиройи ўртача бу аёл тўнғич фарзанди Жавлон 20 ёшга тўлган бўлсада ҳамон ўзини ёшликдагидек қиёс қилиши четдан қараган одамга эриш туюлиши мумкин. Аммо, унинг ўзи бунга сира парво қилмайди. Ўзи жуда олифта. Озодаликни ўта хуш кўрганидан бошқа аёллар билан одатдагидек ўпишиб кўришмайди - жирканади
-Нима, мен бировнинг башарасидаги чанг ва вирусларни ялаб олайми? - дейди у нега ўпишмаганини сўрашса - Жирканаман! Қизлик пайтида фақат онаси пиширган таомларни еярди холос. Келин бўлиб келгач эса аввалига уч кун оч ўтирди. Кейин ўзи овқат пиширишни бошлагач ниҳоят нафсини овунтирди.
Орадан кунлар,ҳафталар ойлар ўтавергач қатор турган беш қайнсингилнинг пиширган овқатларидан ҳам баъзида номига тотиниб қўядиган бўлди.
Бу орада эри Ифтихор олдинига ўт ўчириш бошқармасига ишга кирди. Сўнг танишларнинг ёрдами билан божхона назоратига ишга ўтди. Албатта топиш-тутиши ҳам ўзгара бошлади. Тўйларидан бир йил ўтгач уларнинг тўнғич ўғиллари дунёга келди. Икки йилдан сўнг иккинчи ўғиллари Жасур, яна икки йил ўтгач қизлари Жасмина туғилди.
Узоқ қишлоқдан вилоятниннг нариги чеккасига қатнаб ишлаш қийинлиги боис Ифтихор шаҳарда бир рус кампирникида ижарада турар, уйига фақат дам олиш кунлари келарди.
Бу қатнаш ёзнинг жазирамасию, айниқса қишнинг аёзли кунларида малол бўлганидан Ифтихор бир неча марта хотинини шаҳарга олиб борди.
Аммо,салга юраги сиқиладиган Лайло одамсиз, тўрт томони девор билан ўралган шаҳар хонадонида узоқ тура олмасди. Икки кун тургач учинчи куни:
-Мнингетим оғриб кетяпти - деб қишлоққа жўнаб қоларди.
Аслида унинг юрагини сиққан тўрт девор ҳам эмас, уй соҳибаси бўлган кампирнинг пешоб тутолмаслигидан доимо ҳид анқиб юриши эди. Ўзини дунёдаги энг озода аёл деб ҳисоблайдиган, жирканчик Лайло бунақа шароитда қандай яшасин ахир. .. Оила қурганларининг 7 - йилида уй соҳибаси бўлган рус кампир вафот этди. Унинг қариндош-уруғлари йўқ эди. Ва ўлимидан олдин иккита шарт билан ўз мулкини Ифтихорга мерос қилиб ёзиб қолдирди.
Биринчиси кампирни насроний удумлари билан кўмиш ва иккинчиси бир йилгача азадор урф-одатларини бажариб рус қўшниларга стол тузаб туриш.
Ифтихор кампирнинг шартларини у истаганидек адо этди. Бир йил ўтиб уй ва жимитдеккина шаҳар ҳовличаси унинг номига қонуний ўтгач Лайло болаларини олиб шаҳарга кўчди. Энди унинг мненгити тескари бўлиб қолди. Шаҳарда қанча турсаям оғримайди. Мабодо қайнанаси бирон ишга ёрдам беринглар деб чақирса қишлоқққа борган куниёқ боши оғриб додлай бошлайди.. ..
Шаҳарда яшаш яхшида..айниқса пулинг етарли бўлса. Қишлоқдагидек азонлаб туриб мол қарамайсан, офтобда куйиб деҳқончиликда ишламайсан. Эркак топарман -тутарман бўлса бўлди. Бир йил ичида Лайло ғирт шаҳарликка айланди. Энди уни куч билан ҳам қишлоққа олиб бориб бўлмасди. Ҳаммаси яхши кетаётганди, бироқ, кутилмаганда Ифтихор пора билан қўлга тушиб ишдан ҳайдалди. Аммо, дарров таслим бўлмади. Яна бир неча йил бошлиғига ҳайдовчи бўлиб ишда юрди. Сўнг бошлиқ ҳам ишдан олингач у ишсиз қолди.
Лекин, бошлиқ бўшамасидан аввал унинг ёрдамида нафақани расмиийлаштириб олгани боис ҳар ҳолда оч қолмайдиган бўлишди. Албатта беш кишилик оилага бу нафақа етмасди.
Йиллар давомида эри боқиб дангасага айланган Лайло қараса аҳвол оғирлашаяпти. У олдинига кўчадаги дўконда сотувчиликка ишга кирди. Сўнг эри икаласи нонвойхона очишди. Даромад жуда зўр эмасу ҳар ҳолда чидаса бўлади. Бу орада болалари вояга етиб қолди. Ҳарбий хизматга бориб қайтган Жавлон яқинда университетга ўқишга кирди.
У милиционер бўлмоқчи.
Буни қарангки махсус лицейни аъло баҳоларга тугатган Жасур ҳам институтга ўз кучи билан қабул қилинди. Келгуси йили Жасмина ҳам мактабни битиради........
Давоми 13:30 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42👍1🔥1