«Уй, иморат одамнинг ҳаётида шу қадар катта роль ўйнар экан-да, билмаган эканман», деб ўйлади ва домини ҳовлига алмашгач, Бибихон ая ҳам эрининг топган-тутганидан тежаб, уйини таъмирлатиб олди.
Олдида чоғроққина ери бор экан, яккам-дуккам экилган дарахтлар, гулларни парваришлашган эди, ҳовлининг чиройи очилди. Бибихон ая қизига ҳеч нарса демаган бўлса-да, Мақсуда мактабни битириш арафасида — деди:
— Ойи, ўшанда келинойимдан ёмон ранжиган эдим. Чунки у киши шунчаки : — Йўқ, мен чуғур-чуғур қилиб болаларнинг бу ерга — ҳовлимга тўпланиб ўйин-кулги қилишларини юрагим кўтармайди», — деб қўя қолмасдан: «Сизлар ўзларингни нималарга ҳақлиман деб ўйлайсизлар? Бу иморатни менинг эрим қурган. Онангнинг ҳам, дадангнинг ҳам бир сўм пули сарф бўлмаган. Сизларга салқинлатиб келишларингга рухсат берганим, қовоқ солмаганимга шукр денглар», деди. Мен ер бўлдим, ойи. Тўкилиб кетдим. «— Уйингиз устингизга йиқилсин»! — деб югуриб чиқиб келдим. Айтдим шу гапни. Ҳозир ҳам бу гапни айтганимга пушаймон қилмайман.
Ўшанда Бибихон ая қизини койиганди:
— Бекор айтибсан шу гапни. Дилингни яралаган одамнинг дилини яралашинг шартми? Энди келинойингдан нима фарқинг қолибди? Одам деган кек сақламайди. Сизлар, барибир, акангнинг фарзандлари билан бир-бирингга жигарсизлар, ўртага арзимаган нарса, деб совуқлик тушмаслиги керак. Келинойингнинг «Йўқ» дегани яхшиликка бўлди. Баҳонада Санобар холангнинг дўстлиги синовдан ўтди. Яхши-ёмон кунда кимга суянишимизни билиб олдик. Бундан ташқари, шу ранж устида домимизни ҳовлига алмаштирдик…
Бибихон ая шунга ўхшаш қанча гапларни гапирган бўлса-да, Мақсуда юмшамаган эди. Мана, энди йиллар ўтиб, ўзи узатилиб, фарзандли бўлгач, анча ўзгарди. Кўп нарсаларга ўткинчи деб қарашни, меҳр-оқибат, силаи раҳм, жигаржонлик деган туйғуларгина одамзотни устун каби тутиб турадиган туйғулар эканига ишонди. Балки, шунинг учун ҳам бугун Холида келинойисининг бошига иш тушганида ҳаммадан аввал югуриб кетгандир. Келинойиси ҳануз ўша-ўша: бир пайтлар Азизжондан беш-олти сўм қарз олиб, қайтаролмагани учун ака-укалари, онаси билан ит-мушук бўлиб қолган.
— Муттаҳамсизлар, эримнинг пулини еб кетган жиғилдонларингга тош тиқилсин! — дея кўчаларига бориб шовқин қилавергач, охири онаси: «Сендай қизим йўқ. Бу ёққа қадам изи қилма!» — деб ҳайдаган.
Мана, энди бошига иш тушганда синглисининг каталакдек уйида сиғинди бўлиб ўтиргандир.
Бибихон ая: «Келинимнинг қаҳри қаттиқ. Ўзим бормагунча бу ёққа келишга кўнмаса керак», деб йўлга тараддудланиб турган эди. Мақсуда эшикдан кириб келди. Изида Холида келини, набираси… Бибихон ая ўрнидан туриб қаршилади, келинини бағрига босди. Назарида, у кичрайиб кетгандек туюлди.
— Қўяверинг, болам, кўп куйинманг. Бошларинг омон қолибди, шунисига шукр. Мана, уй. Кўнгил кенг бўлса, одам дегани сиғишиб кетади, — деди…
Холида енгил нафас олгандек бўлди-ю, бирпасдан сўнг ювиниб, артиниб, дастурхонга ўтиргач:
— Ая, мен ўшанда Мақсуданинг… — дея гап бошлаган эди, Бибихон ая:
— Ўтган ишга саловот. Гина-кудуратнинг изидан қувиб юриш яхшилик келтирмайди. Қани, дастурхонга қаранглар, бу ёғига яхшилик бўлсин! — деди.
Катталарга қўшилиб Холиданинг тиззасидаги уч яшар набира ҳам ўргатилгандек дуога қўл очди. Ҳамманинг юзига табассум қўнди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Олдида чоғроққина ери бор экан, яккам-дуккам экилган дарахтлар, гулларни парваришлашган эди, ҳовлининг чиройи очилди. Бибихон ая қизига ҳеч нарса демаган бўлса-да, Мақсуда мактабни битириш арафасида — деди:
— Ойи, ўшанда келинойимдан ёмон ранжиган эдим. Чунки у киши шунчаки : — Йўқ, мен чуғур-чуғур қилиб болаларнинг бу ерга — ҳовлимга тўпланиб ўйин-кулги қилишларини юрагим кўтармайди», — деб қўя қолмасдан: «Сизлар ўзларингни нималарга ҳақлиман деб ўйлайсизлар? Бу иморатни менинг эрим қурган. Онангнинг ҳам, дадангнинг ҳам бир сўм пули сарф бўлмаган. Сизларга салқинлатиб келишларингга рухсат берганим, қовоқ солмаганимга шукр денглар», деди. Мен ер бўлдим, ойи. Тўкилиб кетдим. «— Уйингиз устингизга йиқилсин»! — деб югуриб чиқиб келдим. Айтдим шу гапни. Ҳозир ҳам бу гапни айтганимга пушаймон қилмайман.
Ўшанда Бибихон ая қизини койиганди:
— Бекор айтибсан шу гапни. Дилингни яралаган одамнинг дилини яралашинг шартми? Энди келинойингдан нима фарқинг қолибди? Одам деган кек сақламайди. Сизлар, барибир, акангнинг фарзандлари билан бир-бирингга жигарсизлар, ўртага арзимаган нарса, деб совуқлик тушмаслиги керак. Келинойингнинг «Йўқ» дегани яхшиликка бўлди. Баҳонада Санобар холангнинг дўстлиги синовдан ўтди. Яхши-ёмон кунда кимга суянишимизни билиб олдик. Бундан ташқари, шу ранж устида домимизни ҳовлига алмаштирдик…
Бибихон ая шунга ўхшаш қанча гапларни гапирган бўлса-да, Мақсуда юмшамаган эди. Мана, энди йиллар ўтиб, ўзи узатилиб, фарзандли бўлгач, анча ўзгарди. Кўп нарсаларга ўткинчи деб қарашни, меҳр-оқибат, силаи раҳм, жигаржонлик деган туйғуларгина одамзотни устун каби тутиб турадиган туйғулар эканига ишонди. Балки, шунинг учун ҳам бугун Холида келинойисининг бошига иш тушганида ҳаммадан аввал югуриб кетгандир. Келинойиси ҳануз ўша-ўша: бир пайтлар Азизжондан беш-олти сўм қарз олиб, қайтаролмагани учун ака-укалари, онаси билан ит-мушук бўлиб қолган.
— Муттаҳамсизлар, эримнинг пулини еб кетган жиғилдонларингга тош тиқилсин! — дея кўчаларига бориб шовқин қилавергач, охири онаси: «Сендай қизим йўқ. Бу ёққа қадам изи қилма!» — деб ҳайдаган.
Мана, энди бошига иш тушганда синглисининг каталакдек уйида сиғинди бўлиб ўтиргандир.
Бибихон ая: «Келинимнинг қаҳри қаттиқ. Ўзим бормагунча бу ёққа келишга кўнмаса керак», деб йўлга тараддудланиб турган эди. Мақсуда эшикдан кириб келди. Изида Холида келини, набираси… Бибихон ая ўрнидан туриб қаршилади, келинини бағрига босди. Назарида, у кичрайиб кетгандек туюлди.
— Қўяверинг, болам, кўп куйинманг. Бошларинг омон қолибди, шунисига шукр. Мана, уй. Кўнгил кенг бўлса, одам дегани сиғишиб кетади, — деди…
Холида енгил нафас олгандек бўлди-ю, бирпасдан сўнг ювиниб, артиниб, дастурхонга ўтиргач:
— Ая, мен ўшанда Мақсуданинг… — дея гап бошлаган эди, Бибихон ая:
— Ўтган ишга саловот. Гина-кудуратнинг изидан қувиб юриш яхшилик келтирмайди. Қани, дастурхонга қаранглар, бу ёғига яхшилик бўлсин! — деди.
Катталарга қўшилиб Холиданинг тиззасидаги уч яшар набира ҳам ўргатилгандек дуога қўл очди. Ҳамманинг юзига табассум қўнди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤27🔥7👍5
ОНА УЧУН СОВҒА
Ким ошдига қўйилди,
Шаҳарда битта бино,
Йигирма беш йил аввал,
Қурилган катта бино.
Ҳамма айтди ўз нархин,
Ким кимдандир оширди,
Лекин бир кўркам йигит,
Ҳаммасини шоширди,
Ҳазил эмас сўзлари,
Жиддий,мағрур турарди,
У айтган нархга,бундай,
Уйдан учта берарди.
Ҳамма ҳайрон,лол эди,
Ўтди сония ва дамлар,
Нега бунча ғалчасан?
Сўз қотишди одамлар.
Қизиқ эдида бу ҳол,
Ҳаммага ҳайрат солиб,
Сўз бошлади у йигит,
Кўзларига ёш олиб.
— Қанча бўлса оламан,
—Йўқдир бундан аълоси,
— Менинг учун бу уйнинг,
— Асло йўқдир баҳоси.
— Йигирма беш йил аввал,
— Айрилдик биз отадан,
— Лекин ҳамма меҳрни,
— Кўрдик мушфиқ онадан.
— Болаларим боқай деб,
— Онам шўрлик тинмади,
— Аччиқ ҳаёт зарбидан,
--Сира,сира синмади.
— Ёлғиз аёл бошила,
— Ҳар тўсиқни йиқитди,
— Тан бермай синовларга,
— Ҳаммамизни ўқитди.
— Ҳаёт катта имтиҳон,
--Ким лол,ким бош қашиган,
— Бу уй қурилишида,
— Онамиз ғишт ташиган.
— Мана бугун бахтиёр,
— Элда ёруғ юзи бор,
— Бу уйнинг ғиштларида,
— Онамнинг қўл изи бор.
— У кунлар энди тарих,
— Ҳотирамда, биламан,
— Туғилган кунларига,
— Уйни совға қиламан.
Она шундай буюк зот,
Ул зотдан аълоси йўқ,
Онанинг меҳнатини,
Нархи йўқ,баҳоси йўқ.
Ҳар фарзандга онанинг,
Меҳри - дарё,кор бўлар,
Она қадрин билмаган,
Фарзанд бир кун хор бўлар.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ким ошдига қўйилди,
Шаҳарда битта бино,
Йигирма беш йил аввал,
Қурилган катта бино.
Ҳамма айтди ўз нархин,
Ким кимдандир оширди,
Лекин бир кўркам йигит,
Ҳаммасини шоширди,
Ҳазил эмас сўзлари,
Жиддий,мағрур турарди,
У айтган нархга,бундай,
Уйдан учта берарди.
Ҳамма ҳайрон,лол эди,
Ўтди сония ва дамлар,
Нега бунча ғалчасан?
Сўз қотишди одамлар.
Қизиқ эдида бу ҳол,
Ҳаммага ҳайрат солиб,
Сўз бошлади у йигит,
Кўзларига ёш олиб.
— Қанча бўлса оламан,
—Йўқдир бундан аълоси,
— Менинг учун бу уйнинг,
— Асло йўқдир баҳоси.
— Йигирма беш йил аввал,
— Айрилдик биз отадан,
— Лекин ҳамма меҳрни,
— Кўрдик мушфиқ онадан.
— Болаларим боқай деб,
— Онам шўрлик тинмади,
— Аччиқ ҳаёт зарбидан,
--Сира,сира синмади.
— Ёлғиз аёл бошила,
— Ҳар тўсиқни йиқитди,
— Тан бермай синовларга,
— Ҳаммамизни ўқитди.
— Ҳаёт катта имтиҳон,
--Ким лол,ким бош қашиган,
— Бу уй қурилишида,
— Онамиз ғишт ташиган.
— Мана бугун бахтиёр,
— Элда ёруғ юзи бор,
— Бу уйнинг ғиштларида,
— Онамнинг қўл изи бор.
— У кунлар энди тарих,
— Ҳотирамда, биламан,
— Туғилган кунларига,
— Уйни совға қиламан.
Она шундай буюк зот,
Ул зотдан аълоси йўқ,
Онанинг меҳнатини,
Нархи йўқ,баҳоси йўқ.
Ҳар фарзандга онанинг,
Меҳри - дарё,кор бўлар,
Она қадрин билмаган,
Фарзанд бир кун хор бўлар.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤13👍4
“Қизларим бахтли бўлишга нолойиқми?”
— Етти қизу уч ўғилнинг онасиман. Ҳа, тўғри эшитдингиз, мен ўн нафар болани оқ ювиб, оқ тараб вояга етказдим. Қайнонам раҳматли жуда болажон аёл эди. Ҳамма фарзандидан айрилиб, ёлғиз ўғлига суяниб қолгани учун менга Худо берганини олавер, деб айтгани-айтган эди. Ўн боланинг ҳаммасини ўзи улғайтирди, десам адашмайман. Менга уларнинг оғирлиги деярли тушгани йўқ. Шунинг учун бўлса керак, болаларим қандай улғайганини ҳам сезмадим.
Катта қизларимни узатаётган пайтимда қайнонамни бой бериб қўйдим. Ана шунда у кишининг ўрни жуда билинди. Онамдай яқин бўлиб қолган одамимдан айрилиб қолганимдан кейин устма-уст хатолар қилдим.
Қизларимга совчилар кўп келган эди. Қайнонам улар билан ўзи гаплашиб, энг яхшисини танлаб, ўзи узатди. Шунинг учунми, икки қизим ҳам шу чоққача ҳали остонадан йиғлаб қирган эмас. Улар тушган жойида тошдай қотиб, тиниб-тинчиб кетишди.
Кейинги қизларимизнинг тақдири ўзимизга қолди. Отаси ҳам мендай содда, одам ажратолмайди. Беш қизимизни сўраб-суриштирмай узатвордик. Жойи чиқса, текин бер, нақлига амал қилдик. Ҳаммасини тезроқ уйли-жойли қилсак, оёқ узатиб ўтирсак, деган ниятда эдик, лекин чучварани хом санаган эканмиз. Биз узатган қизлар жойидан тиниб кетмади, ҳаммаси бирма-бир ажрашиб келаверди. Баъзиларини иккинчи марта узатдик. Юрак ҳовучлаб дарвозага термилиб ўтирадиган бўлдик. Ичимизда қизларимизнинг бахтини сўраймиз, Яратганга тавалло қиламиз. Қизларимиз эшикдан бизни йўқлаб кириб келгудай бўлса, ҳол-аҳвол сўраш ўрнига: «Ишқилиб, тинчмисан?» деймиз ҳадиксираб.
Эл орасида қизлар туфайли эр-хотин иккимизнинг ҳам қаддимиз букилди. Ўғилларимиз ҳам опаларидан уяладиган бўлди. Одамлар «Ҳамма айб ўзларида, шунинг учун қизлари қайтиб келади буларнинг», деб гапирадиган бўлди. Бир қизинг бахтсиз бўлса, қолгани ҳам бахтидан тинмас экан. Учинчи қизимиз тушган жойда қайнонанинг айтгани-айтган, дегани-деган эмиш. Келинлар ит ўрнида ҳам кўрилмасмиш. Эри ҳар куни онасининг гапига кириб калтаклайверганидан қизгинам ногирон фарзанд дунёга келтирди. Ногирон болани боқиш ёқмагани туфайли қизимни ҳайдаб юборишди. Йигирмага ҳам кирмаган қизим боласини етаклаб, уйга йиғлаб келди.
Ундан кейинги қизимни катталарнинг гапига қулоқ солмай, синглимнинг ўғлига узатдим. Қариндошга қиз бериб ҳам обрў топмадим. Болам бахтсиз бўлди. Жияним эрка ўсганини билардим. Синглим ўғлининг ёнини олишидан ҳам хабарим бор эди. Улар қизимга кун беришмади. Қизим яшамайман, деб оёқ тираб олди. Биз ҳеч нарса қилолмадик. Олти ой яшамасидан ажрашиб келди.
Икки қизимнинг бахтсиз бўлиши қолган қизларимнинг ҳам қисматига таъсир қилди. Уларга яхши жойдан одам чиқмади. Ё куёвнинг, ё онаси, ё яқинларининг салбий томонлари билиниб қоларди. Ҳаммасининг бир қусури чиқарди. Кенжа қизим табиатан босиқ, содда, камсуқум бўлиб ўсганди. Мен жиллақурса у борган жойидан тиниб, юзимизни ёруғ қилишига ишонгандим. Қўшни қишлоқлик Салима хола бир куни ёнимга келиб, дугонаси ягона ўғлига қиз излаётганини айтиб қолди ва ўша оилани мақтаб кетди. Мен унинг гапларига лаққа ишондим. Бўлажак куёвни ҳам, онасини ҳам сўраб-суриштирмадим. Кичик қизим жойини топишидан умидвор эдим.
Давоми 17:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
— Етти қизу уч ўғилнинг онасиман. Ҳа, тўғри эшитдингиз, мен ўн нафар болани оқ ювиб, оқ тараб вояга етказдим. Қайнонам раҳматли жуда болажон аёл эди. Ҳамма фарзандидан айрилиб, ёлғиз ўғлига суяниб қолгани учун менга Худо берганини олавер, деб айтгани-айтган эди. Ўн боланинг ҳаммасини ўзи улғайтирди, десам адашмайман. Менга уларнинг оғирлиги деярли тушгани йўқ. Шунинг учун бўлса керак, болаларим қандай улғайганини ҳам сезмадим.
Катта қизларимни узатаётган пайтимда қайнонамни бой бериб қўйдим. Ана шунда у кишининг ўрни жуда билинди. Онамдай яқин бўлиб қолган одамимдан айрилиб қолганимдан кейин устма-уст хатолар қилдим.
Қизларимга совчилар кўп келган эди. Қайнонам улар билан ўзи гаплашиб, энг яхшисини танлаб, ўзи узатди. Шунинг учунми, икки қизим ҳам шу чоққача ҳали остонадан йиғлаб қирган эмас. Улар тушган жойида тошдай қотиб, тиниб-тинчиб кетишди.
Кейинги қизларимизнинг тақдири ўзимизга қолди. Отаси ҳам мендай содда, одам ажратолмайди. Беш қизимизни сўраб-суриштирмай узатвордик. Жойи чиқса, текин бер, нақлига амал қилдик. Ҳаммасини тезроқ уйли-жойли қилсак, оёқ узатиб ўтирсак, деган ниятда эдик, лекин чучварани хом санаган эканмиз. Биз узатган қизлар жойидан тиниб кетмади, ҳаммаси бирма-бир ажрашиб келаверди. Баъзиларини иккинчи марта узатдик. Юрак ҳовучлаб дарвозага термилиб ўтирадиган бўлдик. Ичимизда қизларимизнинг бахтини сўраймиз, Яратганга тавалло қиламиз. Қизларимиз эшикдан бизни йўқлаб кириб келгудай бўлса, ҳол-аҳвол сўраш ўрнига: «Ишқилиб, тинчмисан?» деймиз ҳадиксираб.
Эл орасида қизлар туфайли эр-хотин иккимизнинг ҳам қаддимиз букилди. Ўғилларимиз ҳам опаларидан уяладиган бўлди. Одамлар «Ҳамма айб ўзларида, шунинг учун қизлари қайтиб келади буларнинг», деб гапирадиган бўлди. Бир қизинг бахтсиз бўлса, қолгани ҳам бахтидан тинмас экан. Учинчи қизимиз тушган жойда қайнонанинг айтгани-айтган, дегани-деган эмиш. Келинлар ит ўрнида ҳам кўрилмасмиш. Эри ҳар куни онасининг гапига кириб калтаклайверганидан қизгинам ногирон фарзанд дунёга келтирди. Ногирон болани боқиш ёқмагани туфайли қизимни ҳайдаб юборишди. Йигирмага ҳам кирмаган қизим боласини етаклаб, уйга йиғлаб келди.
Ундан кейинги қизимни катталарнинг гапига қулоқ солмай, синглимнинг ўғлига узатдим. Қариндошга қиз бериб ҳам обрў топмадим. Болам бахтсиз бўлди. Жияним эрка ўсганини билардим. Синглим ўғлининг ёнини олишидан ҳам хабарим бор эди. Улар қизимга кун беришмади. Қизим яшамайман, деб оёқ тираб олди. Биз ҳеч нарса қилолмадик. Олти ой яшамасидан ажрашиб келди.
Икки қизимнинг бахтсиз бўлиши қолган қизларимнинг ҳам қисматига таъсир қилди. Уларга яхши жойдан одам чиқмади. Ё куёвнинг, ё онаси, ё яқинларининг салбий томонлари билиниб қоларди. Ҳаммасининг бир қусури чиқарди. Кенжа қизим табиатан босиқ, содда, камсуқум бўлиб ўсганди. Мен жиллақурса у борган жойидан тиниб, юзимизни ёруғ қилишига ишонгандим. Қўшни қишлоқлик Салима хола бир куни ёнимга келиб, дугонаси ягона ўғлига қиз излаётганини айтиб қолди ва ўша оилани мақтаб кетди. Мен унинг гапларига лаққа ишондим. Бўлажак куёвни ҳам, онасини ҳам сўраб-суриштирмадим. Кичик қизим жойини топишидан умидвор эдим.
Давоми 17:15 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤22🔥3👍1
Қизларим бахтини топмаса, келинларим яхши хонадондан тушишига умид қилмасам ҳам бўларди. Шунинг учун кенжа қизимни келинлар келмасидан юмушоқ кўнгиллилиги учун узатиб юборишга шайландим.
Қизим учрашувдан гул-гул очилиб қайтди. Унинг чеҳраси очиқлигини кўриб қувондим. Ичимда: «Худойим, Ўзингга шукр!» дедим. Тўй кутганимдан ҳам аъло ўтди. Яккаю ягона ўғли учун қудаларим борини тўкиб сочди. Тўй ташвишлари тугагандан кейин энди оёқ узатаман, дегандим. Кенжа қизим ҳам йиғлаб келди. «Ойижон, куёв мен учрашувда кўрган ва тўйда ўтирган йигит эмас экан. Улар бизни алдашибди. Мени узатганларингиз ғирт жинни, ойижон», деди. «Вой, мен ўлай, бу қанақаси?! Нега жинни бўлади?!» деб қизимнинг гапларига ишонмай ўша куни қудаларимникига бордим ва асл ҳақиқатдан хабар топдим. Куёв чинданам жинни экан. Учрашувларга чиққан, тўй куни тўрда ўтирган куёв либосидаги келишган йигит эса куёвнинг жияни экан. Ўша ернинг ўзида ҳушимни йўқотдим. Шўрим қуриди, яхшилар!
Ўша куни қудаларим йиғлаб-сиқтаб нуридийдамни олиб қолишди. Уйга келгунга қадар ўйладим. Фарзандларимнинг тақдири нега бунча аччиқ бўлиб бораётганига тушунмасдим. Уйдагилар ҳам бор ҳақиқатни эшитишди. Отаси жаҳл отига минди: «Қизларингга раҳм қилиб сен ёмон қилдинг. Мана, бирортаси тинмаяпти. Ҳозирга қадар учтасини икки марталаб узатганинг етар! Қизингга айт, ўша ерда тиниб-тинчиб кетсин. Жинними, соғми, ўша билан яшайди! Гап тамом! Мен Эшқобилнинг яна бир қизи эриникига сиғмай қайтиб келибди, деган гапга чидолмайман!» деди. Бу гап қизимнинг қулоғига етди. У бечора қайтиб келишга ҳақи йўқлигини тушунди.
Бир куни эри пичоқ олиб югурган экан, ярим тунда оёқ яланг югуриб келибди. Ичим ачиб кетди. Тўнғич акаси: «Синглим, эринг сўйса ҳам, уйга қайтма! Бизга раҳминг келсин! Эл орасида бош кўтариб юролмай қолдик. Кет!» деди. Яна бир ўғлим ҳам бақирди. Шўрликкина қизим йиғлаб-йиғлаб ортига қайтди. Шу тариқа уч йил яшади.
Бир куни хабар келди: «Қизингиз ўзини машинанинг тагига ташлабди. Оғир аҳволда экан. Ҳаётини сақлаб қолишнинг иложи йўқ!» Шунда уйдаги ҳамманинг кўзи очилди. Касалхонага югурдик. Қизимнинг аҳволига қараб бўлмасди. У жонидан тўйиб кетганини биз тушунмабмиз. Мен уввос тортиб йиғладим. Акалари сочини юлди. Отаси эса ўша ерда юрак хуружига учради. Қизларимнинг тақдиридан куйдим… Нега? Нега? Нега? Ҳеч жавоб тополмайман.
ДИЁРА
(Сурхондарё вилояти)
Шаҳноза РАҲМОНОВА
ёзиб олди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қизим учрашувдан гул-гул очилиб қайтди. Унинг чеҳраси очиқлигини кўриб қувондим. Ичимда: «Худойим, Ўзингга шукр!» дедим. Тўй кутганимдан ҳам аъло ўтди. Яккаю ягона ўғли учун қудаларим борини тўкиб сочди. Тўй ташвишлари тугагандан кейин энди оёқ узатаман, дегандим. Кенжа қизим ҳам йиғлаб келди. «Ойижон, куёв мен учрашувда кўрган ва тўйда ўтирган йигит эмас экан. Улар бизни алдашибди. Мени узатганларингиз ғирт жинни, ойижон», деди. «Вой, мен ўлай, бу қанақаси?! Нега жинни бўлади?!» деб қизимнинг гапларига ишонмай ўша куни қудаларимникига бордим ва асл ҳақиқатдан хабар топдим. Куёв чинданам жинни экан. Учрашувларга чиққан, тўй куни тўрда ўтирган куёв либосидаги келишган йигит эса куёвнинг жияни экан. Ўша ернинг ўзида ҳушимни йўқотдим. Шўрим қуриди, яхшилар!
Ўша куни қудаларим йиғлаб-сиқтаб нуридийдамни олиб қолишди. Уйга келгунга қадар ўйладим. Фарзандларимнинг тақдири нега бунча аччиқ бўлиб бораётганига тушунмасдим. Уйдагилар ҳам бор ҳақиқатни эшитишди. Отаси жаҳл отига минди: «Қизларингга раҳм қилиб сен ёмон қилдинг. Мана, бирортаси тинмаяпти. Ҳозирга қадар учтасини икки марталаб узатганинг етар! Қизингга айт, ўша ерда тиниб-тинчиб кетсин. Жинними, соғми, ўша билан яшайди! Гап тамом! Мен Эшқобилнинг яна бир қизи эриникига сиғмай қайтиб келибди, деган гапга чидолмайман!» деди. Бу гап қизимнинг қулоғига етди. У бечора қайтиб келишга ҳақи йўқлигини тушунди.
Бир куни эри пичоқ олиб югурган экан, ярим тунда оёқ яланг югуриб келибди. Ичим ачиб кетди. Тўнғич акаси: «Синглим, эринг сўйса ҳам, уйга қайтма! Бизга раҳминг келсин! Эл орасида бош кўтариб юролмай қолдик. Кет!» деди. Яна бир ўғлим ҳам бақирди. Шўрликкина қизим йиғлаб-йиғлаб ортига қайтди. Шу тариқа уч йил яшади.
Бир куни хабар келди: «Қизингиз ўзини машинанинг тагига ташлабди. Оғир аҳволда экан. Ҳаётини сақлаб қолишнинг иложи йўқ!» Шунда уйдаги ҳамманинг кўзи очилди. Касалхонага югурдик. Қизимнинг аҳволига қараб бўлмасди. У жонидан тўйиб кетганини биз тушунмабмиз. Мен уввос тортиб йиғладим. Акалари сочини юлди. Отаси эса ўша ерда юрак хуружига учради. Қизларимнинг тақдиридан куйдим… Нега? Нега? Нега? Ҳеч жавоб тополмайман.
ДИЁРА
(Сурхондарё вилояти)
Шаҳноза РАҲМОНОВА
ёзиб олди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤26👍7😢7🔥2
МАШИНАГА АЙЛАНГАН ПАЛьТО
Бу вокеа 1985 йилларда булган эди , уша куни сурида утирган эдим , дарвоза очилиб чиройли кейинган , уттизлар атрофидаги бир йигит жилмайганча кириб келди.
Хуш келибсиз дея карши олдим ва уйга таклиф килдим .Пурим кейинган йигит уйга кирмаслигини айтиб , сурига чикиб утирди, чой- пойга унашимга йул куймади , салом аликдан кейин орага нокулай жимлик чукди.
Секин разм солдим , хеч кимга ухшата олмадим , ёмон хабар келтирдимикан , хаелим болаларга кетди , йуге мейигида кулишидан унакага ухшамайди...
- Танимадингиза нихоят гап бошлади мехмон
-Кимгадир ухшатяпману ,танимайрок турибман дедим нокулайликни кутариш учун секингина, иккиланиброк
Эсингиздами 11 йил олдин биз учрашган эдик , сиз ушанда кейим - кечак сотадиган магазинда ишлар эдингиз....
Бирдан хаёлим 10 йилларча олдинги бир вокеага кетди
Кейим дуконида ишлайман , складга тавар олгани борган эдим, кузим чиройли эркаклар палтосига тушди , углимга олиб берарман ёки сотвораман бу ёги киш булса деган ниятда палтони хам олволдим.
Бир неча кун утгач дуконга юпун кейинган оддийгина усприн кириб келди.Кейимлар осилган каторларни айланиб уша палто осилган жойга тухтади ва куллари билан секин палтони силаб куйди. Узоклашиб яна кайтиб борди, полто унга жуда ёкканини ёнидан кетолмай колганини сездим
Кейиб куринг дедим углимга кандай кетаркан деган максадда, чунки унинг олмаслигини сезиб турардим, тажрибамга суянган холда
Майлими деди ийманибгина
Ха дедиму, палтони елкасига ташладим.Во ажабо палто худди шу йигитга мулжаллаб тикилгандек эди гуё. Шунчалар ярашдики ечинг дейишга узимни хам кузим киймай колди.Иккаламиз хам жим булиб колдик.Ва нихоят мен дедим:
- Кани йигитча палтони олсизми?
-Э йуге, бу палтоларни кейишга бизга йул булсин. Оддий талаба булсак жавоб берди. Истамайгина палтони ечиб жойига илиб куйди ва секин юриб дукондан чика бошлади.Ич-ичимдан бир хайкирикми,кайсарликми,нимадир келди,Аллохга таваккал дедиму шартта палтони олиб,йигит томонга юрдим.У дукондан беш -олти кадам чикишга улгирган эди.Тухтанг дедим етиб олиб палтони елкасига ташладим ва тугмаларини кадашга ёрдам бердим.Йигит хайрон менга бокиб турарди.Секин елкасига кокиб куйдимда:
-Бу мендан сизга совга,яхшиликка кейинг,дедимда бурилиб дуконимга кириб кетдим.Ортимдан караб колган нигохини анча вакт хис килиб турдим....
- Хозир куйган нарсам ёдимда колмайдику 10 йил аввалги нарсалар каердан хам колсин,дедим узимни камтарликка олиб.
- Ха албатта , лекин мен мана шу 11 йил хар дакика сизни эсладим.уша йиллар институтда укир эдим.Онам, синглим ва мен яшардик.Онам бетоб ,синглим эса хали ёш,бир амаллаб стипендиямга рузгар тебратардик.Стипендия олиш учун аьло бахода укишга мажбур эдим,дея сухбатни бошлаб юборди мехмон. Мана энди хаммаси ортда колди ,сизни эса туйга айтгани келдим деди ва олдимга таклифнома куйиб ,урнидан кузгалди .Хай -хайлашимга карамасдан колмаслигини айтиб кучага чикдик.дарвозам олдида янги чугдай кизил жугули машинси турарди.Мехмон ичидан нимадир олди,мен унга машина зурку дедим капотини силаб куйиб.
-Рулга утириб куринг деди.
-Йуге дедим ийманибгина
У куйарда куймай мени рулга утказди ,ёнимга узи хам утирди.
- Ёкдими деди кулини елкамга куйиб,бу мендан совга, яхшиликка мининг дея секин машинадан тушиб ,ху анави ерда кутиб турган бошка машина томонга юриб кетди.
Ханг-манг болганча елкасидан кузимни узолмай колдим .Узимга келганимда у кетиб булганди.
Тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бу вокеа 1985 йилларда булган эди , уша куни сурида утирган эдим , дарвоза очилиб чиройли кейинган , уттизлар атрофидаги бир йигит жилмайганча кириб келди.
Хуш келибсиз дея карши олдим ва уйга таклиф килдим .Пурим кейинган йигит уйга кирмаслигини айтиб , сурига чикиб утирди, чой- пойга унашимга йул куймади , салом аликдан кейин орага нокулай жимлик чукди.
Секин разм солдим , хеч кимга ухшата олмадим , ёмон хабар келтирдимикан , хаелим болаларга кетди , йуге мейигида кулишидан унакага ухшамайди...
- Танимадингиза нихоят гап бошлади мехмон
-Кимгадир ухшатяпману ,танимайрок турибман дедим нокулайликни кутариш учун секингина, иккиланиброк
Эсингиздами 11 йил олдин биз учрашган эдик , сиз ушанда кейим - кечак сотадиган магазинда ишлар эдингиз....
Бирдан хаёлим 10 йилларча олдинги бир вокеага кетди
Кейим дуконида ишлайман , складга тавар олгани борган эдим, кузим чиройли эркаклар палтосига тушди , углимга олиб берарман ёки сотвораман бу ёги киш булса деган ниятда палтони хам олволдим.
Бир неча кун утгач дуконга юпун кейинган оддийгина усприн кириб келди.Кейимлар осилган каторларни айланиб уша палто осилган жойга тухтади ва куллари билан секин палтони силаб куйди. Узоклашиб яна кайтиб борди, полто унга жуда ёкканини ёнидан кетолмай колганини сездим
Кейиб куринг дедим углимга кандай кетаркан деган максадда, чунки унинг олмаслигини сезиб турардим, тажрибамга суянган холда
Майлими деди ийманибгина
Ха дедиму, палтони елкасига ташладим.Во ажабо палто худди шу йигитга мулжаллаб тикилгандек эди гуё. Шунчалар ярашдики ечинг дейишга узимни хам кузим киймай колди.Иккаламиз хам жим булиб колдик.Ва нихоят мен дедим:
- Кани йигитча палтони олсизми?
-Э йуге, бу палтоларни кейишга бизга йул булсин. Оддий талаба булсак жавоб берди. Истамайгина палтони ечиб жойига илиб куйди ва секин юриб дукондан чика бошлади.Ич-ичимдан бир хайкирикми,кайсарликми,нимадир келди,Аллохга таваккал дедиму шартта палтони олиб,йигит томонга юрдим.У дукондан беш -олти кадам чикишга улгирган эди.Тухтанг дедим етиб олиб палтони елкасига ташладим ва тугмаларини кадашга ёрдам бердим.Йигит хайрон менга бокиб турарди.Секин елкасига кокиб куйдимда:
-Бу мендан сизга совга,яхшиликка кейинг,дедимда бурилиб дуконимга кириб кетдим.Ортимдан караб колган нигохини анча вакт хис килиб турдим....
- Хозир куйган нарсам ёдимда колмайдику 10 йил аввалги нарсалар каердан хам колсин,дедим узимни камтарликка олиб.
- Ха албатта , лекин мен мана шу 11 йил хар дакика сизни эсладим.уша йиллар институтда укир эдим.Онам, синглим ва мен яшардик.Онам бетоб ,синглим эса хали ёш,бир амаллаб стипендиямга рузгар тебратардик.Стипендия олиш учун аьло бахода укишга мажбур эдим,дея сухбатни бошлаб юборди мехмон. Мана энди хаммаси ортда колди ,сизни эса туйга айтгани келдим деди ва олдимга таклифнома куйиб ,урнидан кузгалди .Хай -хайлашимга карамасдан колмаслигини айтиб кучага чикдик.дарвозам олдида янги чугдай кизил жугули машинси турарди.Мехмон ичидан нимадир олди,мен унга машина зурку дедим капотини силаб куйиб.
-Рулга утириб куринг деди.
-Йуге дедим ийманибгина
У куйарда куймай мени рулга утказди ,ёнимга узи хам утирди.
- Ёкдими деди кулини елкамга куйиб,бу мендан совга, яхшиликка мининг дея секин машинадан тушиб ,ху анави ерда кутиб турган бошка машина томонга юриб кетди.
Ханг-манг болганча елкасидан кузимни узолмай колдим .Узимга келганимда у кетиб булганди.
Тамом
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42👏10👍4🔥2
Худойимнинг айтганини қилган компьютер...
Назира опоқи хусусий шифохонада даволанди. Қушдек енгил тортиб, қон босимлари жойига тушди. Бироқ дори дармон сарф – ҳаражатлар ҳақидаги тўлов қоғозини қўлига тутқазишганида капалаги учди.
– Ахир бу мени уч ойлик пенса пулим ку, болам. – деди духтирга қараб.
– Майли, сиқилманг опоқи, – деди духтир, – хозир тўлаб кетинг, демаяпмиз, уч ой ичида обкелиб берсангиз бўлди, иложсизларга шунақа имтиёзимиз бор.
– Вой, иссиқ жон, ўлиб қолсам нима бўлади, болам.
Духтир ўзини тутаолмай кулиб юборди:
– Ўлмай турасиз-да, опоқи.
Назира опоқи уйга келиб у бу нарсани пулга чақиб кўрди. Илинадиган ҳеч вақо қолмапти. Дард ўлсин ҳамма нарсани еб тугатади. Қизига айтолмайди, куёвидан мулохаза қилади, жўжа бирдек жон. Опоқига бир нарса нашъа қилиб кетди. Тавба, бир дарддан қутилиб иккинчисига тутилса-я! Дунёнинг ишлари қизиқ экан-да. Хохласанг унисини ол, хохласанг бунисини. Аммо буниси ёмон дард, тегирмон тошидек эзиб туради. Бўйнида қарз билан ўлиб кетишдан Худонинг ўзи асрасин... Духтирам қизиқчи одам экан, ўлмай турасиз дейди я. Буни иложи бораканми? Аммо лекин инсофли одамлар экан. Тўлаш муддатини уч ойга чўзиб беришди ку...
Эртасига почталон пенса пулини олиб келди.
– Вой, нима қиляпсан, болам, бу мени пулиммас, хайрон бўлиб опақи.
– Исми, шарифингизни ёзиб қўйишибди ку, сиззики бўмай яна киммики бўларди, бўлақолин, ҳали кирадиган уйларим кўп, шоширди у.
Опоқи пулни олиб, санаб кўрса нақ уч ойлик пенсаси экан. Шифохонадагилар пенса берадиганлар билан боғланибди да, мени сиқилиб яна касал бўб қолмасин дейишибди да, вой барака топкурлар е... Яҳши одамлар кўпда дунёда...
Назира опоқи пулни тахини бузмай, шифохонага элтиб топширди. Уйга келганида қўнғироқ бўб қолди. Энди уч ой пенса олмай турар эканлар. Кампютер адашиб, уч ойлик нафақани олдиндан бериб юборганмиш.
Вой кампютерийлардан айланай, уни уришиб юрманглар яна, у янглишмаган, Ҳудойимнинг айтганини қилган...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Назира опоқи хусусий шифохонада даволанди. Қушдек енгил тортиб, қон босимлари жойига тушди. Бироқ дори дармон сарф – ҳаражатлар ҳақидаги тўлов қоғозини қўлига тутқазишганида капалаги учди.
– Ахир бу мени уч ойлик пенса пулим ку, болам. – деди духтирга қараб.
– Майли, сиқилманг опоқи, – деди духтир, – хозир тўлаб кетинг, демаяпмиз, уч ой ичида обкелиб берсангиз бўлди, иложсизларга шунақа имтиёзимиз бор.
– Вой, иссиқ жон, ўлиб қолсам нима бўлади, болам.
Духтир ўзини тутаолмай кулиб юборди:
– Ўлмай турасиз-да, опоқи.
Назира опоқи уйга келиб у бу нарсани пулга чақиб кўрди. Илинадиган ҳеч вақо қолмапти. Дард ўлсин ҳамма нарсани еб тугатади. Қизига айтолмайди, куёвидан мулохаза қилади, жўжа бирдек жон. Опоқига бир нарса нашъа қилиб кетди. Тавба, бир дарддан қутилиб иккинчисига тутилса-я! Дунёнинг ишлари қизиқ экан-да. Хохласанг унисини ол, хохласанг бунисини. Аммо буниси ёмон дард, тегирмон тошидек эзиб туради. Бўйнида қарз билан ўлиб кетишдан Худонинг ўзи асрасин... Духтирам қизиқчи одам экан, ўлмай турасиз дейди я. Буни иложи бораканми? Аммо лекин инсофли одамлар экан. Тўлаш муддатини уч ойга чўзиб беришди ку...
Эртасига почталон пенса пулини олиб келди.
– Вой, нима қиляпсан, болам, бу мени пулиммас, хайрон бўлиб опақи.
– Исми, шарифингизни ёзиб қўйишибди ку, сиззики бўмай яна киммики бўларди, бўлақолин, ҳали кирадиган уйларим кўп, шоширди у.
Опоқи пулни олиб, санаб кўрса нақ уч ойлик пенсаси экан. Шифохонадагилар пенса берадиганлар билан боғланибди да, мени сиқилиб яна касал бўб қолмасин дейишибди да, вой барака топкурлар е... Яҳши одамлар кўпда дунёда...
Назира опоқи пулни тахини бузмай, шифохонага элтиб топширди. Уйга келганида қўнғироқ бўб қолди. Энди уч ой пенса олмай турар эканлар. Кампютер адашиб, уч ойлик нафақани олдиндан бериб юборганмиш.
Вой кампютерийлардан айланай, уни уришиб юрманглар яна, у янглишмаган, Ҳудойимнинг айтганини қилган...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤24👍16🔥6💋1
OʻTKINCHI DUNYO
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤1
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_16
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ол, хонага қамаб қўй.
Латофат, Муслимга қараб гапирди.
—Эртага ўзингни билиб, индамай тўйни чиройли ўтказасан, хеч қандай тўй хам бўлмайди, шу тўртта чолни чақириб билдирги бериб қўйсак бўлгани. Ортиқча чиқимни кераги йўқ.
—Мен қандай у кишига турмушга чиқаман. Шуни ўйлаб кўрдингизми?
Мунира зорланди.
—Кўп гапирма. Пули кўп, кейинчалик қийналиб юрмайсан, зато мазза қилиб яшайсан.
Латофат Мунирани жеркиди. Муслим, судраб хонасига олиб кириб, қамаб қўйди.
Мунира хонасига кириши билан, овозини борича бақирди.
—Аллоҳ жазойингизни берсин. Худога солдимммм....
Мунира ерга ўтириб қолди.
—Нахотки Азиз ака мени алдаган бўлса, сизни қутқараман деб ўз қўллари билан, шуларга мени топшириб юборган бўлса.
Шундай самимий инсон хам, ёлғон гапирар экан-да.
Мунира, эрталабгача мижжа қоқмай чиқди.
💫💫💫💫
—Вой худога шукур.
Қутилдик, уйини қара кошонани ўзия...
Латофат, қўлида елпиниб Муслимга гапирди.
—Ойи, бу қизларингиз яхшиликни билмайди, бу кишига тегаман деганлар қанча, бу қизни ноз қилишиничи.
—Хали ёшда, энг асосийси даданг келгунча хал қилиб олганимиз бўлди.
—Келиб минғилламаса бўлгани..
Муслим, аптини буриштирди.
—Бу ёғини менга қўйиб бер. Сен энди ўша куёвдан келадиган фойда билан қизиқ. Биз хам бирор нималик бўлиб қолайлик, битта машина билан қутилиб қолмасин.
—Ойи, хамма гап қизингизда. Йўлига солиб олса, хожатхонангизни хам тилладан қилиб беради.
Муслим кулди.
—Эх, бу лаллайган синглингни қўлидан келмайди.
—Хада, бошқа қиз бўлганда эххе...
Муслим хаёлга берилди.
—Майли хозирча шунисига хам шукр. Секин йўлга солиб оламиз, фақат кундошлари қаерда яшайди шунисини билолмадим.
—Ўша уйда, хаммаси иноқ боълиб яшайди.
—Нима, бир уйдая...
Латофатни кўз олдига, Мунирани маюс чехраси келди.
—Ишқилиб қизим кўникиб кецинда. Кундошлик балоси осон эмас.
Ўйланиб гапирди.
—Ўйланманг, хаммаси яхши бўлади. Мухими хеч нимадан зориқмайди ойи.
Муслим, Латофатни елкасини силаб қўйди
—Мунисни олиб кел, сен бориб. Биласан бувинг мени ёмон кўради, мен бормайман.
—Тўй хақида билишдими?
—Йўқ, биз тўй қилганимиз йўқку. Даданг келиб жанжал қилганда, хамма айбни Мунирага тўнкаймиз. Севиб қолди, тегаман деб туриб олди, мажбур бердик.
Тушундингга, шунда даданг келганда, ликкиллаб келиб олмайди синглинг.
—Ойи, мийянгиз зўр ишлайдида. Шу ерда хам фойда билан чиқамизми?
Муслим, қиқирлаб кулди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_16
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Ол, хонага қамаб қўй.
Латофат, Муслимга қараб гапирди.
—Эртага ўзингни билиб, индамай тўйни чиройли ўтказасан, хеч қандай тўй хам бўлмайди, шу тўртта чолни чақириб билдирги бериб қўйсак бўлгани. Ортиқча чиқимни кераги йўқ.
—Мен қандай у кишига турмушга чиқаман. Шуни ўйлаб кўрдингизми?
Мунира зорланди.
—Кўп гапирма. Пули кўп, кейинчалик қийналиб юрмайсан, зато мазза қилиб яшайсан.
Латофат Мунирани жеркиди. Муслим, судраб хонасига олиб кириб, қамаб қўйди.
Мунира хонасига кириши билан, овозини борича бақирди.
—Аллоҳ жазойингизни берсин. Худога солдимммм....
Мунира ерга ўтириб қолди.
—Нахотки Азиз ака мени алдаган бўлса, сизни қутқараман деб ўз қўллари билан, шуларга мени топшириб юборган бўлса.
Шундай самимий инсон хам, ёлғон гапирар экан-да.
Мунира, эрталабгача мижжа қоқмай чиқди.
💫💫💫💫
—Вой худога шукур.
Қутилдик, уйини қара кошонани ўзия...
Латофат, қўлида елпиниб Муслимга гапирди.
—Ойи, бу қизларингиз яхшиликни билмайди, бу кишига тегаман деганлар қанча, бу қизни ноз қилишиничи.
—Хали ёшда, энг асосийси даданг келгунча хал қилиб олганимиз бўлди.
—Келиб минғилламаса бўлгани..
Муслим, аптини буриштирди.
—Бу ёғини менга қўйиб бер. Сен энди ўша куёвдан келадиган фойда билан қизиқ. Биз хам бирор нималик бўлиб қолайлик, битта машина билан қутилиб қолмасин.
—Ойи, хамма гап қизингизда. Йўлига солиб олса, хожатхонангизни хам тилладан қилиб беради.
Муслим кулди.
—Эх, бу лаллайган синглингни қўлидан келмайди.
—Хада, бошқа қиз бўлганда эххе...
Муслим хаёлга берилди.
—Майли хозирча шунисига хам шукр. Секин йўлга солиб оламиз, фақат кундошлари қаерда яшайди шунисини билолмадим.
—Ўша уйда, хаммаси иноқ боълиб яшайди.
—Нима, бир уйдая...
Латофатни кўз олдига, Мунирани маюс чехраси келди.
—Ишқилиб қизим кўникиб кецинда. Кундошлик балоси осон эмас.
Ўйланиб гапирди.
—Ўйланманг, хаммаси яхши бўлади. Мухими хеч нимадан зориқмайди ойи.
Муслим, Латофатни елкасини силаб қўйди
—Мунисни олиб кел, сен бориб. Биласан бувинг мени ёмон кўради, мен бормайман.
—Тўй хақида билишдими?
—Йўқ, биз тўй қилганимиз йўқку. Даданг келиб жанжал қилганда, хамма айбни Мунирага тўнкаймиз. Севиб қолди, тегаман деб туриб олди, мажбур бердик.
Тушундингга, шунда даданг келганда, ликкиллаб келиб олмайди синглинг.
—Ойи, мийянгиз зўр ишлайдида. Шу ерда хам фойда билан чиқамизми?
Муслим, қиқирлаб кулди
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤37🔥5
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_17
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Қочиб қаёққача бормоқчи эдинг?
Ботир хонага кириши билан, юзида сари ёпиб йиғлаб ўтирган Мунирани сочидан ғижимлади.
—Мени шарманда қилмоқчи бўлдингми? Мени ким эканимни биласанми?
Ботир, Мунирани сарисини отиб ташлади.
Мунира, бир сўз демай тинмай йиғларди.
—Ўзингча йиғласам, рахми келади деяпсанми?
Мунирани силтаб ташлади.
Кастюмини ечиб, Мунирани юзига отди.
—Тез ечин...
Ботир, креслога ўтириб Мунирага термулди.
—Нима?
Мунира ранги оқариб, қўрққанидан қалтираб ўтириб қолди.
—Ўзингни гўлликка солма. Нима хушторинг билан қочиб кетиб, яна пайдо бўлиб қолсанг хам, индамай қабул қилади деб ўйладингми?
Бошингга итни кунини соламан...
Ботир нафрат билан, Мунирага қаради.
—Мен хеч ким билан қочмадим.
Мунира қўрқиб зўрға гапирди.
—Нега қочдинг?
Ботир бақирди.
—Сиздан қочдим, акамдан қочдим, онамдан қочдим, ўзимдан қочдим...
Мунира, ерга ўтирганча бақириб йиғларди.
—Бас қил. Овозинг бунча хуник.
Ботир энса қотирди.
—Энди оввора бўлма, мени қўлимга тушдинг, қочиб хам қутила олмайсан.
Ботир, ўрнидан туриб бўйинбоғини ечиб, хуник тиржайди.
💫💫💫💫
—Қаерларда юрибсиз?
Кечадан буён қидирмаган жойим қолмади.
Азиз, таксистни уйига қидириб борди.
—Мени нега қидирасиз?
Айтган ишингизни қилиб бердим, айтган қизингизни, айтган манзилингизга олиб бордим. Яна нима хизмат?
Таксист хайрон бўлди.
—У қизни бошқа одамларга бериб юборибсизку?
—Нима? Акаси хам бор эди. Ака деб бир йигитни қучди.
—Уффф, жин урсин...
Азиз ердаги тошни тепди
—Қаёққа олиб кетишди?
—Мен қаердан биламан. Акаси олиб кетди, мени нима ишим бор.
Мени ортиқ безовта қилманг.
Таксист уйига кириб кетди. Азиз, машинани хайдаб, Мунира биринчи машинага чиқган манзилга шошди.
—Энди қаердан қидираман. Ишқилиб, кеч қолмадиммикан?
Азиз рўлга уриб қўйди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_17
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Қочиб қаёққача бормоқчи эдинг?
Ботир хонага кириши билан, юзида сари ёпиб йиғлаб ўтирган Мунирани сочидан ғижимлади.
—Мени шарманда қилмоқчи бўлдингми? Мени ким эканимни биласанми?
Ботир, Мунирани сарисини отиб ташлади.
Мунира, бир сўз демай тинмай йиғларди.
—Ўзингча йиғласам, рахми келади деяпсанми?
Мунирани силтаб ташлади.
Кастюмини ечиб, Мунирани юзига отди.
—Тез ечин...
Ботир, креслога ўтириб Мунирага термулди.
—Нима?
Мунира ранги оқариб, қўрққанидан қалтираб ўтириб қолди.
—Ўзингни гўлликка солма. Нима хушторинг билан қочиб кетиб, яна пайдо бўлиб қолсанг хам, индамай қабул қилади деб ўйладингми?
Бошингга итни кунини соламан...
Ботир нафрат билан, Мунирага қаради.
—Мен хеч ким билан қочмадим.
Мунира қўрқиб зўрға гапирди.
—Нега қочдинг?
Ботир бақирди.
—Сиздан қочдим, акамдан қочдим, онамдан қочдим, ўзимдан қочдим...
Мунира, ерга ўтирганча бақириб йиғларди.
—Бас қил. Овозинг бунча хуник.
Ботир энса қотирди.
—Энди оввора бўлма, мени қўлимга тушдинг, қочиб хам қутила олмайсан.
Ботир, ўрнидан туриб бўйинбоғини ечиб, хуник тиржайди.
💫💫💫💫
—Қаерларда юрибсиз?
Кечадан буён қидирмаган жойим қолмади.
Азиз, таксистни уйига қидириб борди.
—Мени нега қидирасиз?
Айтган ишингизни қилиб бердим, айтган қизингизни, айтган манзилингизга олиб бордим. Яна нима хизмат?
Таксист хайрон бўлди.
—У қизни бошқа одамларга бериб юборибсизку?
—Нима? Акаси хам бор эди. Ака деб бир йигитни қучди.
—Уффф, жин урсин...
Азиз ердаги тошни тепди
—Қаёққа олиб кетишди?
—Мен қаердан биламан. Акаси олиб кетди, мени нима ишим бор.
Мени ортиқ безовта қилманг.
Таксист уйига кириб кетди. Азиз, машинани хайдаб, Мунира биринчи машинага чиқган манзилга шошди.
—Энди қаердан қидираман. Ишқилиб, кеч қолмадиммикан?
Азиз рўлга уриб қўйди.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤20🔥6
#Oʻtkinchi_dunyo
#No_18
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Илтимос, менга тегманг, сизни хам қизингиз бордур, рахмингиз келсин.
Мунира, ярми ертилиб улгурган кўйлагида, баданини беркитиб йиғларди.
—Кўп гапирма, кайфиятимни бузсанг, ўзингга қийин бўлади.
Ботир, Мунирани кўйлагини ечиб ирғитиб юборди.
Мунира, қўллари билан ўзини беркитарди.
—Оввора бўлиб чиранма, энди меникисан. Сенга хеч ким ёрдам бера олмайди.
Ботир, кўйлагини тугмаларини битта-битта бўшатиб Мунирага яқинлашди.
—Отам тенги одамсиз, қизингиз тенги қизга шундай қилишга уялмайсизми?
Мунира, дивандаги чойшабни олиб, очиқ жойини беркитди.
—Отанг тенгги бўлсам хам, кўнглим ёш. Қани энди ўзимга келчи.
Ботир, ерда чойшабга ўраниб, дир-дир қалтираётган Мунирани даст кўтариб ётоққа ирғитди.
Мунирани шунча қилган қаршилиги эса, зое кетди.
💫💫💫💫
—Сен нега мен билан бир оғиз маслахат қилмай, бериб юборасан. Олган билетимни хам атказ қилдирдинг...
Содиқ, уйга келиб бўлган воқеалардан асабий гапирди.
—Мажбур бўлдим. Келганингизда қизингизни ўлдириб қўйманг дедим.
—Бу нима деганинг?
Содиқ асабий гапирди
—Қизингиз, ўша куёв билан юриб қўйибди. Шарманда бўлмайлик деб, ими жимида тўй қилиб бериб юбордик.
Латофат, секингина гапирди
—Нима???
Содиқ, оёқ қўли бўшашиб ўтириб қолди.
—Сизни ўйладим, яна менга жахл қиласиз. Бировни қулоғига тушса, нима деган одам бўлардик.
Мен қанча айтдим, бу юришингни бас қил, бой яхши жойлардан совчилар келяпти деб.
Йўқ ўзини билганини қилибди.
Латофат, рўли яхши чиқаётганига мийиғида кулимсиради.
—Ростми шу гапинг?
Содиқ зўрға гапирди
—Мен сизни алдаб нима қиламан. Ишонмасангиз, ўзингиз бориб кўринг. Бойлигига учиб, ёшини хам инобатга олмади қизингиз.
Майли дадаси, мухими бой жой бахтлику.
Латофат Содиқни елкасини силаб қўйди.
—Мен буни кутмагандим. Бу уйга бошқа қадамини босмасин, мени ундай қизим йўқ.
Содиқ ўрнидан туриб, кўчага чиқиб тўғри онасини уйига йўл олди.
Мийясига хеч нима сиғмасди, ичидан бир нима тошиб келардики, дод солиб йиғлашни хохларди. Шу тобда онасини чиззасига бошини қўйиб, ичидаги алам, нафрат, ғам, қайғуларига, синган ғурурига таскин олишни хохларди.
💫💫💫💫
—Ассалому алайкум.
Мунира, эрталаб зўрға юриб ташқарига чиқиб, Марямни кўриб салом берди.
—Ваалайкум ассалом. Ахволингиз яхшими?
Марям Мунирани зимдан кузатди.
—Яхшиман рахмат.
Мунирани кўзи ёшланди.
—Хозирги замонда, хамма нарсани пул хал қиляпти. Сиз хам мендек пул ва вазият қурбони бўлдингиз. Хали кўникиб кетасиз, хафа бўлиб йиғламанг. Лекин жуда ёш экансиз.
Марям, Мунирага рахми келиб қаради.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
#No_18
#муаллиф_Қосимова_Нодира
—Илтимос, менга тегманг, сизни хам қизингиз бордур, рахмингиз келсин.
Мунира, ярми ертилиб улгурган кўйлагида, баданини беркитиб йиғларди.
—Кўп гапирма, кайфиятимни бузсанг, ўзингга қийин бўлади.
Ботир, Мунирани кўйлагини ечиб ирғитиб юборди.
Мунира, қўллари билан ўзини беркитарди.
—Оввора бўлиб чиранма, энди меникисан. Сенга хеч ким ёрдам бера олмайди.
Ботир, кўйлагини тугмаларини битта-битта бўшатиб Мунирага яқинлашди.
—Отам тенги одамсиз, қизингиз тенги қизга шундай қилишга уялмайсизми?
Мунира, дивандаги чойшабни олиб, очиқ жойини беркитди.
—Отанг тенгги бўлсам хам, кўнглим ёш. Қани энди ўзимга келчи.
Ботир, ерда чойшабга ўраниб, дир-дир қалтираётган Мунирани даст кўтариб ётоққа ирғитди.
Мунирани шунча қилган қаршилиги эса, зое кетди.
💫💫💫💫
—Сен нега мен билан бир оғиз маслахат қилмай, бериб юборасан. Олган билетимни хам атказ қилдирдинг...
Содиқ, уйга келиб бўлган воқеалардан асабий гапирди.
—Мажбур бўлдим. Келганингизда қизингизни ўлдириб қўйманг дедим.
—Бу нима деганинг?
Содиқ асабий гапирди
—Қизингиз, ўша куёв билан юриб қўйибди. Шарманда бўлмайлик деб, ими жимида тўй қилиб бериб юбордик.
Латофат, секингина гапирди
—Нима???
Содиқ, оёқ қўли бўшашиб ўтириб қолди.
—Сизни ўйладим, яна менга жахл қиласиз. Бировни қулоғига тушса, нима деган одам бўлардик.
Мен қанча айтдим, бу юришингни бас қил, бой яхши жойлардан совчилар келяпти деб.
Йўқ ўзини билганини қилибди.
Латофат, рўли яхши чиқаётганига мийиғида кулимсиради.
—Ростми шу гапинг?
Содиқ зўрға гапирди
—Мен сизни алдаб нима қиламан. Ишонмасангиз, ўзингиз бориб кўринг. Бойлигига учиб, ёшини хам инобатга олмади қизингиз.
Майли дадаси, мухими бой жой бахтлику.
Латофат Содиқни елкасини силаб қўйди.
—Мен буни кутмагандим. Бу уйга бошқа қадамини босмасин, мени ундай қизим йўқ.
Содиқ ўрнидан туриб, кўчага чиқиб тўғри онасини уйига йўл олди.
Мийясига хеч нима сиғмасди, ичидан бир нима тошиб келардики, дод солиб йиғлашни хохларди. Шу тобда онасини чиззасига бошини қўйиб, ичидаги алам, нафрат, ғам, қайғуларига, синган ғурурига таскин олишни хохларди.
💫💫💫💫
—Ассалому алайкум.
Мунира, эрталаб зўрға юриб ташқарига чиқиб, Марямни кўриб салом берди.
—Ваалайкум ассалом. Ахволингиз яхшими?
Марям Мунирани зимдан кузатди.
—Яхшиман рахмат.
Мунирани кўзи ёшланди.
—Хозирги замонда, хамма нарсани пул хал қиляпти. Сиз хам мендек пул ва вазият қурбони бўлдингиз. Хали кўникиб кетасиз, хафа бўлиб йиғламанг. Лекин жуда ёш экансиз.
Марям, Мунирага рахми келиб қаради.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤40🔥7💔3
🔥 OʻTKINCHI DUNYO 🔥 asari ham sotuvda!
Hikoya narxi endi 15.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin! HIKOYA 234 qismdan iborat
TOʻLOV QILISHDAN AVVAL QAYSI KARTA DEB SOʻRANG!!!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Hikoya narxi endi 15.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin! HIKOYA 234 qismdan iborat
TOʻLOV QILISHDAN AVVAL QAYSI KARTA DEB SOʻRANG!!!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙ХАЙРЛИ ТУН🌙
✨Мен учун қадри баланд қадрдоним.
✨Аллоҳим умримизни зиёда, юзимизни ёруғ.
☺️Қалбимизни кенг, қадримизни баланд.
✨Ишларимизни барорини, охиратимизни эса саодатли қилсин. 🤲
🌛Оқшомингиз хайрли бўлсин ширин тушлар кўринг ☺️
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
✨Мен учун қадри баланд қадрдоним.
✨Аллоҳим умримизни зиёда, юзимизни ёруғ.
☺️Қалбимизни кенг, қадримизни баланд.
✨Ишларимизни барорини, охиратимизни эса саодатли қилсин. 🤲
🌛Оқшомингиз хайрли бўлсин ширин тушлар кўринг ☺️
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3
АССАЛОМУ АЛАЙКУМ.
🌸☘ХАЙРЛИ ТОНГ
АЗИЗЛАРИМ. ☘🌸
БУГУНГИ
КУНИНГИЗ
ХАЙРЛИ БЎЛСИН.
Яратган эгамга шукрлар бўлсин!
Керакмас ҳаётдан ўксиниб, нолиш,
Ўткинчи ғамларни юракка олиш,
Нолисак гуноҳдир, Аллоҳдан ҳар иш,
Яратган Эгамга шукрлар бўлсин !
Кўзларим шу тонгни кўргани учун,
Юрагим тўхтамай ургани учун,
Яна бир қутлуғ кун бергани учун,
Аллоҳим ўзинга шукрлар бўлсин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🌸☘ХАЙРЛИ ТОНГ
АЗИЗЛАРИМ. ☘🌸
БУГУНГИ
КУНИНГИЗ
ХАЙРЛИ БЎЛСИН.
Яратган эгамга шукрлар бўлсин!
Керакмас ҳаётдан ўксиниб, нолиш,
Ўткинчи ғамларни юракка олиш,
Нолисак гуноҳдир, Аллоҳдан ҳар иш,
Яратган Эгамга шукрлар бўлсин !
Кўзларим шу тонгни кўргани учун,
Юрагим тўхтамай ургани учун,
Яна бир қутлуғ кун бергани учун,
Аллоҳим ўзинга шукрлар бўлсин.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Чин иймонли шукр қилар,
Аллоҳ берган борига!
Шукр тилимизни ва дилимизни тарк этмасин..
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Аллоҳ берган борига!
Шукр тилимизни ва дилимизни тарк этмасин..
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2🔥2
Дарвоза (хикоя)
Ёз фасли эди. Кун иссиқ. Шахар кўчаларидан бирида, йўналишли таксидамиз. Автомашиналарни кўплигидан биз хам секин харакатланаётган эдик. Бу орада машиналар умуман ўрнидан силжимай қолди. Демак йўлда нимадир содир бўлган!…
Қарама-қарши томондан биз томонга пиёдалар йўлакчасидан яёв келаётган бир йигитча, сал нарироқда бир нечта машинанинг тўқнашуви содир бўлгани, улар ДАН ходими келишини кутаётганини айтиб, ўтиб кетди.
Машина салонидаги йўловчиларга разм солдим. Худди китобда айтилганидек, етти ёшдан етмиш ёшгача бўлган йўловчилар, яъни улар кўп бўлмаса хам, хилма-хил ёшда. Бир пайт хайдовчи чуқур бир «уфф» тортиб юборди. Йўловчилардан ёши каттароғи, «Уфф тортманг, болам, сабр қилинг. Биз хам сизни шоширмаяпмизку» деди. Хайдовчи эса:
— Э, отахон, мен бунга «уфф» тортмадим, аксинча, танишларим билан яқинда бўлиб ўтган тўй можаросини ўйлаб, сиқилиб кетдим…
Отахон хеч нарса демади-ю, лекин «хаммаси тушунарли» дегандай бошини қимирлатиб қўйди. Шундан кейин, хайдовчи хаммамизга бир-бир қараб олди-да, «сехрли эртак»ни бошлагандай хикоясини бошлади:
— Мени бир дўстим ўғлини уйлантирмоқчи бўлиб юрган эди. Умр савдоси хам ўзига яраша мураккаб нарса эмасми, у қизни тавсия қилишди, бу қизни тавсия қилишди. Охири, бир жойда буларга хулқ-атвори-ю, ўзини тутишигача, хуллас уларни тўла қаноатлантирадиган даражадаги қизни топишди. Лекин, афсуски айрим нотўғри урф-одатларимиз хам йўқ эмас. Бир нечта аёл «қайсидир таомил»га кўра ўша қизнинг уйига бориб, уларнинг дарвозасини кўрмоқчи бўлишди. Бориб, кўришди хам. Бориб, кўришсаки, дарвоза «хулвираб» кетган, эски, кўримсиз бир холатда. Дарров хулосани чиқаришибди: «бўлмайди, бизга тўғри келмайди» деб. Мен албаттасига бу холатга чидаб туролмадим. Оғайнимга тушунтиришга харакат қилдим. «Дарвоза ниманиям хал қиларди. Сенга уларни дарвозаси эмас, қизи керакми ўзи» дедим. Оғайним хам «разведка» га борган аёлларнинг гапидан таъсирланиб, менга деярли қулоқ солишни истамади. Хуллас, ўртага совуқчилик тушди. Чунки, ўша хонадонга «дарвоза кўриш» дан олдин хам оғайнимнинг яқинларидан бир неча киши, бир неча марта боришга улгуришган эди. Лекин улар дарвоза масаласини нимагадир кўтаришмаганди…
Орадан бир мунча вақт ўтиб, тақдир тақозосини қарангки, бошқа бир оғайним худди ўша «дарвозаси хулвираган» хонадонга совчи бўлиб борди. Улар дарвозани мухокама хам қилишмади. Барча расм-русумлар ўтказилиб, тўй куни хам белгиланди. Ўтган ой тўй хам бўлиб ўтди. Тўй маросимларида ўша қизга аввалроқ совчи қўйган оғайним хам иштирок этди. Чунки у хам, бу хам оғайнимиз бўлганлиги учун барча гина-кудратларни бир четга йиғиштириб қўйишни маъқулроқ деб топгандик. Лекин энг қизиқ холатлар тўй кунлари ва тўйдан кейинги кунларда содир бўлди…
Хайдовчи шуларни айтаркан, бизга бир рови қараб қўйди. Унинг бу қараши, худди «хикоямни давомини айтишим мумкин, агар сиз буни истасангиз» дегандай эди. Ёшлигимда «1001 кеча» эртакларини ўқиган эдим. Ўша эртакларда эртакнинг энг қизиқ жойига келганда, тонг отиб, эртак тугаб қоларди. Хайдовчининг хикоя қилиш услуби хам шунга бир оз ўхшаб кетди. Хақиқатан хам бу пайтда, автомашиналар қатнови тикланган, бизнинг автомашина эса йўлнинг четроғида жойлашганлиги учун қолган транспорт воситалари бизни сал четлаб, бизга эътибор хам бермай ўз манзили томон ошиқарди. Сўнгра хайдовчи бизни «розилигимиз»ни хам кутмасдан хикоясини, аниқроғи хикоясининг хотима қисмини давом этдирди:
— Боя айтганимдек, тўй кунлари, тўйдан кейин кўп нарса биз учун ойдинлашди. Бу нарсаларни эшитиб, хатто, бир оз хайратландик хам. Маълум бўлишича, қиз тарафнинг, яъни қизнинг ота-онасини чет элда оилавий бизнеслари бор бўлиб, улар чет мамлакатда қўшма корхона эгаси эканлар. Уларнинг асосий вақтлари чет мамлакатларда бўлганлиги сабаб, дарвоза у ёқда турсин, хатто ховли-жойлари борлиги хам ахён-ахёнда ёдларига тушган холос. Хаттоки уларда маблағ, имконият етарли бўлсада, асосий эътибор бизнесга қаратилган экан. Бундан ташқари уларни чет элда хам алохида уй-жой, автомашина, вилла каби кўчмас мулклари борлиги хам уларнинг иқтисодий холатини қай даражада эканлигини
Давоми 8:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ёз фасли эди. Кун иссиқ. Шахар кўчаларидан бирида, йўналишли таксидамиз. Автомашиналарни кўплигидан биз хам секин харакатланаётган эдик. Бу орада машиналар умуман ўрнидан силжимай қолди. Демак йўлда нимадир содир бўлган!…
Қарама-қарши томондан биз томонга пиёдалар йўлакчасидан яёв келаётган бир йигитча, сал нарироқда бир нечта машинанинг тўқнашуви содир бўлгани, улар ДАН ходими келишини кутаётганини айтиб, ўтиб кетди.
Машина салонидаги йўловчиларга разм солдим. Худди китобда айтилганидек, етти ёшдан етмиш ёшгача бўлган йўловчилар, яъни улар кўп бўлмаса хам, хилма-хил ёшда. Бир пайт хайдовчи чуқур бир «уфф» тортиб юборди. Йўловчилардан ёши каттароғи, «Уфф тортманг, болам, сабр қилинг. Биз хам сизни шоширмаяпмизку» деди. Хайдовчи эса:
— Э, отахон, мен бунга «уфф» тортмадим, аксинча, танишларим билан яқинда бўлиб ўтган тўй можаросини ўйлаб, сиқилиб кетдим…
Отахон хеч нарса демади-ю, лекин «хаммаси тушунарли» дегандай бошини қимирлатиб қўйди. Шундан кейин, хайдовчи хаммамизга бир-бир қараб олди-да, «сехрли эртак»ни бошлагандай хикоясини бошлади:
— Мени бир дўстим ўғлини уйлантирмоқчи бўлиб юрган эди. Умр савдоси хам ўзига яраша мураккаб нарса эмасми, у қизни тавсия қилишди, бу қизни тавсия қилишди. Охири, бир жойда буларга хулқ-атвори-ю, ўзини тутишигача, хуллас уларни тўла қаноатлантирадиган даражадаги қизни топишди. Лекин, афсуски айрим нотўғри урф-одатларимиз хам йўқ эмас. Бир нечта аёл «қайсидир таомил»га кўра ўша қизнинг уйига бориб, уларнинг дарвозасини кўрмоқчи бўлишди. Бориб, кўришди хам. Бориб, кўришсаки, дарвоза «хулвираб» кетган, эски, кўримсиз бир холатда. Дарров хулосани чиқаришибди: «бўлмайди, бизга тўғри келмайди» деб. Мен албаттасига бу холатга чидаб туролмадим. Оғайнимга тушунтиришга харакат қилдим. «Дарвоза ниманиям хал қиларди. Сенга уларни дарвозаси эмас, қизи керакми ўзи» дедим. Оғайним хам «разведка» га борган аёлларнинг гапидан таъсирланиб, менга деярли қулоқ солишни истамади. Хуллас, ўртага совуқчилик тушди. Чунки, ўша хонадонга «дарвоза кўриш» дан олдин хам оғайнимнинг яқинларидан бир неча киши, бир неча марта боришга улгуришган эди. Лекин улар дарвоза масаласини нимагадир кўтаришмаганди…
Орадан бир мунча вақт ўтиб, тақдир тақозосини қарангки, бошқа бир оғайним худди ўша «дарвозаси хулвираган» хонадонга совчи бўлиб борди. Улар дарвозани мухокама хам қилишмади. Барча расм-русумлар ўтказилиб, тўй куни хам белгиланди. Ўтган ой тўй хам бўлиб ўтди. Тўй маросимларида ўша қизга аввалроқ совчи қўйган оғайним хам иштирок этди. Чунки у хам, бу хам оғайнимиз бўлганлиги учун барча гина-кудратларни бир четга йиғиштириб қўйишни маъқулроқ деб топгандик. Лекин энг қизиқ холатлар тўй кунлари ва тўйдан кейинги кунларда содир бўлди…
Хайдовчи шуларни айтаркан, бизга бир рови қараб қўйди. Унинг бу қараши, худди «хикоямни давомини айтишим мумкин, агар сиз буни истасангиз» дегандай эди. Ёшлигимда «1001 кеча» эртакларини ўқиган эдим. Ўша эртакларда эртакнинг энг қизиқ жойига келганда, тонг отиб, эртак тугаб қоларди. Хайдовчининг хикоя қилиш услуби хам шунга бир оз ўхшаб кетди. Хақиқатан хам бу пайтда, автомашиналар қатнови тикланган, бизнинг автомашина эса йўлнинг четроғида жойлашганлиги учун қолган транспорт воситалари бизни сал четлаб, бизга эътибор хам бермай ўз манзили томон ошиқарди. Сўнгра хайдовчи бизни «розилигимиз»ни хам кутмасдан хикоясини, аниқроғи хикоясининг хотима қисмини давом этдирди:
— Боя айтганимдек, тўй кунлари, тўйдан кейин кўп нарса биз учун ойдинлашди. Бу нарсаларни эшитиб, хатто, бир оз хайратландик хам. Маълум бўлишича, қиз тарафнинг, яъни қизнинг ота-онасини чет элда оилавий бизнеслари бор бўлиб, улар чет мамлакатда қўшма корхона эгаси эканлар. Уларнинг асосий вақтлари чет мамлакатларда бўлганлиги сабаб, дарвоза у ёқда турсин, хатто ховли-жойлари борлиги хам ахён-ахёнда ёдларига тушган холос. Хаттоки уларда маблағ, имконият етарли бўлсада, асосий эътибор бизнесга қаратилган экан. Бундан ташқари уларни чет элда хам алохида уй-жой, автомашина, вилла каби кўчмас мулклари борлиги хам уларнинг иқтисодий холатини қай даражада эканлигини
Давоми 8:00 да
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23👍1
бизга яхшигина англатиб турарди. Қиз эса уларнинг якка-ю ягона фарзандлари бўлиб хисобланиши хам биз учун янгилик бўлди. Аслида. тўғри, бунақа вазиятда хашамат, бойлик хақида сўз юритиш хам бир оз ноқулай бўлса керак. Лекин, барибир, нима бўлганда хам инсон умр бўйи харакат қилади, курашади. Нима учун? Буларнинг бари фаровон, тўла-тўкис яшаш илинжида эмасми? Оғайнимнинг ўғли ўзи мехнатсевар йигит, олийгохни тугаллаган. Бироқ, улар серфарзанд оила бўлганлигидан, айрим нарсаларда қўллари қисқалик қилаётганди. Менимча, энди улардаги ички-ташқи имкониятларни ўзаро бирлаштирилса, фильмларда таърифланганидек, «қойилмақом жуфтлик» га айланишса ажаб эмас. Кўп ўтмай тўйдан кейиноқ куёвнинг розилигига кўра келин-куёв икковларини хам ўзлари билан чет мамлакатга олиб кетишди. Қарабсизки, «асал ойи» хам, рисоладагидек чет элда бўлди. Хозир куёв бола хам улар билан бирга, ишлаб фаолият олиб бормоқда. Тинч-тотув бахтли хаёт кечиришмоқда. ўзлари четда бўлишса хам, яқинда шу ердан энг замонавий услубда қурилган коттежлардан бирини сотиб олишди хам. Чунки, барибир қачондир ватанларига қайтиб келиб яшашадику, ахир. Аммо шу ерда айтиб ўтмасам бўлмайди, қудачиликдан воз кечган оғайним , айниқса, тўй кунлари умуман ғалати холатга тушиб қолди. Лекин, нима хам деймиз, «бир кам дунё»! Мана сизга дарвоза, мана сизга …
Хайдовчи шуларни айтиб, ўз хикоясини тугатар экан, ичимиздаги ёшроқ йигитга кўз қири билан қараб, имо-ишора қилгандек бўлди. У бу билан гўё «Сен хам йигитча, қиссадан хиса чиқаргин, дарвозани кўриб уйланишни орзу қилмагин» демоқчидай эди.
Хайдовчи машинасини ўт олдириб, бизни манзилимизга элтиб қўйиш учун ошиқди. Хеч ким чурқ этмасди. Чунки хайдовчининг қизиқарли хикояси хаммани ўйлантириб қўйган эди…
Назаримда бу пайтда хар бир йўловчи хикоя қахрамонларига айланган, кимдир куёв, кимдир келин ва яна кимдир қайнота-қайнона ролини хаёлан бажариб, хаёт учун курашмоқда эдилар…
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Хайдовчи шуларни айтиб, ўз хикоясини тугатар экан, ичимиздаги ёшроқ йигитга кўз қири билан қараб, имо-ишора қилгандек бўлди. У бу билан гўё «Сен хам йигитча, қиссадан хиса чиқаргин, дарвозани кўриб уйланишни орзу қилмагин» демоқчидай эди.
Хайдовчи машинасини ўт олдириб, бизни манзилимизга элтиб қўйиш учун ошиқди. Хеч ким чурқ этмасди. Чунки хайдовчининг қизиқарли хикояси хаммани ўйлантириб қўйган эди…
Назаримда бу пайтда хар бир йўловчи хикоя қахрамонларига айланган, кимдир куёв, кимдир келин ва яна кимдир қайнота-қайнона ролини хаёлан бажариб, хаёт учун курашмоқда эдилар…
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤19🔥1
МОЛПАРАСТ ҚАЙНОНАНИНГ ТАВБАСИ
Бизнинг муҳаббатга ошно қалбларимиз Ишқ шаҳрида меҳмон бўлди. Кўнглимиз кўрки, муҳаббатимиз мулкига айланган муштарак туйғулар бўй кўрсатди. Қароқлар сирлашди, истаклар бирлашди. Дунё кўзимизга янада гўзал, ҳаёт ойдин ва ширин кўринди.
Тўй — инсон умрининг энг қувончли, энг унутилмас онлари эканлигини китобларда ўқиганман. Ана шундай бахтли дақиқаларнинг асосий сабабчиси бўлиш қандай яхши-а?!
- Куёв келяпти-и-и!
Маҳалламизнинг семизу ориқ, қораю сариқ болалари жар солишди. Уларнинг жарангдор овозидан дугоналарим сергак тортишди. Ҳаяжон ва тушунтириб бўлмас ҳадик ҳуркак ҳисларимга ҳокими мутлақ бўлди-қолди. Кўзларимдан оққан селоб ёш юзимни ювди.
- Сабиҳа, қизгинам, ўзингни қўлга ол. Йиғлама! — ранглари синиққан, тўй қиламан деб толиққан онам менга далда берди. — Бахтли бўл! Инъомжон бир умрлик ёринг, ҳамишалик вафодоринг бўлсин!
Хуллас, мен Инъом акам ёрдамида гуллар билан безатилган машинага ўтирдим. Машина ўрнидан жилди. ўала-ғовур тинди.
Мен келин бўлиб тушган хонадон ота уйимдан унчалик узоқ эмас, икки кўча нарида эди. Янги уйга меҳр қўйишим, унда палак ёзишим лозимлигини, ҳаётнинг ҳар бир куни байрамдан иборат эмаслигини, рўзғорнинг ғорларида қанча-қанча шамчироқлар ёқиш кераклигини аста-секин англадим.
Талбон (қиз чақирди)дан кейин қайнонамнинг авзойи бузилди.
- Ҳой, келинпошша! Биласиз, менинг биттагина ўғлим, биттагина қизим бор. Шунга яраша орзу-ҳавас қилмабди, аянгиз Соҳибахон. Яна навжанг эмиш-а?!
- Ойижон…
- «Ойижон» дейдиганлар бор. Сиз аяпошша денг!
- Хўп, аяпошша.
- Дуруст. Шундай бўлсин. Ҳа, айтганча, чиллангиз чиққан кун йигирма-йигирма беш киши бўлиб борамиз. Аянгиз тузукроқ тайёргарлик кўрсин. Барчамизга икки сидрадан сара сарпо-суруқлар қўйсин, шипшитиб қўйинг, майлими?
- Албатта…
Шундай дейишга дедим-у, қандай қилиб бу гапларни аямга айтай? Ахир, аям дардмандлиги туфайли ёшига етмай нафақага чиққанлигидан, ёлғиз боши билан топган-тутганини тежаб-тергаб биз уч қизни ўқитганидан қайнонам яхши хабардор-ку?! Кўра била туриб… Нима қилсам экан?
- Отам тўрт йилдан бери чет элнинг чангини ютиб юрибди. Акамнинг тўйини кўрмагани майли-я, ҳеч бўлмаса тўн ўрнига биттагина қимматбаҳо костюм-шимга арзитмадиларинг, — ярамга туз сепди қайнсинглим. — Мен турмушга чиққанда ойижоним қайнона-қайнотам, қайнопаю, қайнларимга, ҳатто бешикдаги чақалоқларгача бош-оёқ туркча, арабча кийим-кечак, корейсча кўрпалар қилди. Тилла туҳфаларни тилга олмасам ҳам бўлади.
- Сен аралашма, Хумор, — қизини койиган бўлди қайнонам.
Аммо унга кўз қисиб қўйганини кўрдим-у, хўрлигим келди. Ўзимни тутолмай йиғлашга тушдим. Она-бола тайёрланиб, қуролланиб менга ҳужум қилаётганмикин, деган хаёлнинг темир панжалари этимни узиб-узиб олди. Ўзимдан қўрқмаган сўзим ўқдек отилди:
- Кетаман!
- Вой, ўлай! Уят бўлади-я, келинпошша. Ким айтади сизни ўқиган, тушунган деб?! Бир ҳафталик келинчак уйига кетиб қолса, одамлар мени эмас, сизни айблашади. Қолаверса, ўғлим билан яхши кўришиб… Инъомжонга қиз бераман деганларнинг қанча-қанчаси ҳали-ҳануз аттанг қилиб юришибди. Сиз бўлсангиз…
Қайнонамнинг гапи чала қолди. Инъомжон акам деразани очиб, онасидан сўради:
- Нима гап, тинчликми, ойижон?!
-Тинчлик, тинчлик. Нима гап бўларди, ўғлим. Синглингни кузатаётгандик. Тезроқ борақол, қайнонангдан гап эшитиб юрма, тағин, десам, имиллагани имиллаган…
Инъомжон акам мени уйга имлади. Бахт уйим кўзимга тор кўринди. Пойма-пой ўйларга жой бўшатган тиниқ фикрим туманлар ортидан мени излаётгандек бўлди. Пойдор севгимиз пойдевори тошданми ёки аччиқ кўз ёшданми билолмадим. Билганим шуки, бўлиб ўтган дилхираликдан Инъом акамга оғиз очмайман. Лом-мим демай бекалик бурчимни бажараман, тамом-вассалом.
- Сабиҳа, менга қара,- мулойимлик билан гап бошлади Инъомжон акам, — мени севсанг, ҳамма гапни кўнглингга олма. Менга суян. Сабр қил. Ҳаммаси изга тушиб кетади. Мени айтди, дерсан. Ойим билан тил топишиб кетасан ҳали. Кўп сиқилма. Биласанми, тўйимиз куни анчагина «тўёна» тушган. Якшанба куни бирга бозорга тушамиз. Сенинг аянг номидан ота-онамга совға-салом, тортиқлар оламиз. Нима дейсан?!
Давоми 10:15 да
Бизнинг муҳаббатга ошно қалбларимиз Ишқ шаҳрида меҳмон бўлди. Кўнглимиз кўрки, муҳаббатимиз мулкига айланган муштарак туйғулар бўй кўрсатди. Қароқлар сирлашди, истаклар бирлашди. Дунё кўзимизга янада гўзал, ҳаёт ойдин ва ширин кўринди.
Тўй — инсон умрининг энг қувончли, энг унутилмас онлари эканлигини китобларда ўқиганман. Ана шундай бахтли дақиқаларнинг асосий сабабчиси бўлиш қандай яхши-а?!
- Куёв келяпти-и-и!
Маҳалламизнинг семизу ориқ, қораю сариқ болалари жар солишди. Уларнинг жарангдор овозидан дугоналарим сергак тортишди. Ҳаяжон ва тушунтириб бўлмас ҳадик ҳуркак ҳисларимга ҳокими мутлақ бўлди-қолди. Кўзларимдан оққан селоб ёш юзимни ювди.
- Сабиҳа, қизгинам, ўзингни қўлга ол. Йиғлама! — ранглари синиққан, тўй қиламан деб толиққан онам менга далда берди. — Бахтли бўл! Инъомжон бир умрлик ёринг, ҳамишалик вафодоринг бўлсин!
Хуллас, мен Инъом акам ёрдамида гуллар билан безатилган машинага ўтирдим. Машина ўрнидан жилди. ўала-ғовур тинди.
Мен келин бўлиб тушган хонадон ота уйимдан унчалик узоқ эмас, икки кўча нарида эди. Янги уйга меҳр қўйишим, унда палак ёзишим лозимлигини, ҳаётнинг ҳар бир куни байрамдан иборат эмаслигини, рўзғорнинг ғорларида қанча-қанча шамчироқлар ёқиш кераклигини аста-секин англадим.
Талбон (қиз чақирди)дан кейин қайнонамнинг авзойи бузилди.
- Ҳой, келинпошша! Биласиз, менинг биттагина ўғлим, биттагина қизим бор. Шунга яраша орзу-ҳавас қилмабди, аянгиз Соҳибахон. Яна навжанг эмиш-а?!
- Ойижон…
- «Ойижон» дейдиганлар бор. Сиз аяпошша денг!
- Хўп, аяпошша.
- Дуруст. Шундай бўлсин. Ҳа, айтганча, чиллангиз чиққан кун йигирма-йигирма беш киши бўлиб борамиз. Аянгиз тузукроқ тайёргарлик кўрсин. Барчамизга икки сидрадан сара сарпо-суруқлар қўйсин, шипшитиб қўйинг, майлими?
- Албатта…
Шундай дейишга дедим-у, қандай қилиб бу гапларни аямга айтай? Ахир, аям дардмандлиги туфайли ёшига етмай нафақага чиққанлигидан, ёлғиз боши билан топган-тутганини тежаб-тергаб биз уч қизни ўқитганидан қайнонам яхши хабардор-ку?! Кўра била туриб… Нима қилсам экан?
- Отам тўрт йилдан бери чет элнинг чангини ютиб юрибди. Акамнинг тўйини кўрмагани майли-я, ҳеч бўлмаса тўн ўрнига биттагина қимматбаҳо костюм-шимга арзитмадиларинг, — ярамга туз сепди қайнсинглим. — Мен турмушга чиққанда ойижоним қайнона-қайнотам, қайнопаю, қайнларимга, ҳатто бешикдаги чақалоқларгача бош-оёқ туркча, арабча кийим-кечак, корейсча кўрпалар қилди. Тилла туҳфаларни тилга олмасам ҳам бўлади.
- Сен аралашма, Хумор, — қизини койиган бўлди қайнонам.
Аммо унга кўз қисиб қўйганини кўрдим-у, хўрлигим келди. Ўзимни тутолмай йиғлашга тушдим. Она-бола тайёрланиб, қуролланиб менга ҳужум қилаётганмикин, деган хаёлнинг темир панжалари этимни узиб-узиб олди. Ўзимдан қўрқмаган сўзим ўқдек отилди:
- Кетаман!
- Вой, ўлай! Уят бўлади-я, келинпошша. Ким айтади сизни ўқиган, тушунган деб?! Бир ҳафталик келинчак уйига кетиб қолса, одамлар мени эмас, сизни айблашади. Қолаверса, ўғлим билан яхши кўришиб… Инъомжонга қиз бераман деганларнинг қанча-қанчаси ҳали-ҳануз аттанг қилиб юришибди. Сиз бўлсангиз…
Қайнонамнинг гапи чала қолди. Инъомжон акам деразани очиб, онасидан сўради:
- Нима гап, тинчликми, ойижон?!
-Тинчлик, тинчлик. Нима гап бўларди, ўғлим. Синглингни кузатаётгандик. Тезроқ борақол, қайнонангдан гап эшитиб юрма, тағин, десам, имиллагани имиллаган…
Инъомжон акам мени уйга имлади. Бахт уйим кўзимга тор кўринди. Пойма-пой ўйларга жой бўшатган тиниқ фикрим туманлар ортидан мени излаётгандек бўлди. Пойдор севгимиз пойдевори тошданми ёки аччиқ кўз ёшданми билолмадим. Билганим шуки, бўлиб ўтган дилхираликдан Инъом акамга оғиз очмайман. Лом-мим демай бекалик бурчимни бажараман, тамом-вассалом.
- Сабиҳа, менга қара,- мулойимлик билан гап бошлади Инъомжон акам, — мени севсанг, ҳамма гапни кўнглингга олма. Менга суян. Сабр қил. Ҳаммаси изга тушиб кетади. Мени айтди, дерсан. Ойим билан тил топишиб кетасан ҳали. Кўп сиқилма. Биласанми, тўйимиз куни анчагина «тўёна» тушган. Якшанба куни бирга бозорга тушамиз. Сенинг аянг номидан ота-онамга совға-салом, тортиқлар оламиз. Нима дейсан?!
Давоми 10:15 да
❤38🔥3
- Қандай бўларкин? Аям кўнмас
а керак.
- Сен кўндирасан. Ахир уларга осон эмас…
- Бўпти, шаҳаншоҳим, — дедим мамнунлик ила. — Бошим кўкка етди. Сиздан беҳад миннатдорман!
Орадан бир ҳафта ўтар-ўтмас, қайнсинглим аразлаб келди. Никоҳ узугини йўқотгани учун эри урибди, қайнонаси уришибди.
- Қайтиб бормайман! Елкамнинг чуқури кўрсин у уйни! — дея ойисининг пинжига кириб йиғларди Хуморхон.
- Садқаи одам кетишсин-э! То ўзлари ортингдан келишмаса сени жўнатмайман. Ой-куни яқин хотинини эр дегани аямай урса, сўкса… Бу қандоқ бедодлик! Жилла қурса қайнона келинимни урма, демайдими?
- Ойижон, хўп десангиз, синглим Хуморни ўзим обориб қўяман. Узук топилиб қолар. Агар топилмаса, худди ўшанақасидан олиб бераман унга, — деб қайнонам ва қайнсинглимни юпатди Инъомжон акам.
Ярим соат ўтмай, телефон жиринглади. Гўшакни мен кўтардим:
- Лаббай! Ассалому алайкум!
- Ваалайкум ассалом! Келинжон яхшимисиз?
- Келинимни чақиринг, илтимос.
- Хўп, қудахола, ҳозир чақириб бераман.
- Укапошша, қайнонангиз! Келақолинг, дедим. Гўшакни қайнонам шоша-пиша қўлимдан олди. Икки қуда анча гаплашдилар. Қайнонамнинг юзларига табассум югурди. Телефонни ўчирди-да, «худога беадад шукур», деди.
Аслида, бу ҳодиса мана бу тахлит содир бўлган экан.
Хуморхоннинг сомса егиси келган. Қайнонаси билан ишга киришган. Гўшт ва пиёзни майда тўғриб, аралаштираётган пайт узук тушиб қолганини сезмаган. Сомса пишиб-пишмай Хуморхон узуги йўқолганини эрига айтган. Эри: Рустамжон «Никоҳ узуги йўқолса, ёмон бўлади, деб эшитганман, тезроқ топ», деса, Хумор: «Битта узук экан-да, одамнинг жони эмас-ку. Бунақанги узуклардан беш-олтитасини онам сизларга ҳадя этган» деган, оқибатини ўйламай. Рустамжон жаҳл отига минибди. Хуморхонни урибди. Қайнона ўғлини ҳам, келинини ҳам қаттиқ уришибди. Хуморхон чиқиб кетгач, қўшнисига сомса узатибди. Қўшни сомсанинг ичидан чиққан узукни қайтарибди.
Бор гап шу. Эрим тутақиб кетди.
- Хумор, сенда ҳам айб бор. Эркак кишига ҳеч қачон гап қайтарма. Устига устак таъна қилма. Ойим қудаларга нималар қилган бўлса, чин дилдан қилган, шундайми, ойижон? — дея ойисига қаради.
- Ҳа, худди шундай! Аканг ҳақ гапни айтди, қизим. Тез кийин-да, уйингга югур. Иссиқ сомса ейишга улгур. Бундан кейин сомса пиширсанг, олдин узугингни бир четга олиб қўй. Ҳе йўқ, бе йўқ, аразлаб келаверма. Янгапошшангга ўрнак бўл. «Ҳар бир эрнинг гўшти бор, гўштининг ичида мушти бор» деган нақлни бот-бот эсла.
Хумор хушу хурсанд уйига кетди. Воқеа яхшилик билан якун топгани яхши бўлди.
«Сомсадан чиққан узук» воқеаси ҳаммамизнинг кўзимизни катта очди. Мен «кетаман» демайдиган, қайнонам латта-путта деб оғиз очмайдиган, қайнсинглим аразлаб келмайдиган бўлдик.
Ҳаш-паш дегунча тўйимизга қирқ кун тўлди. Қайнонамнинг тили билан айтганда «чилла қочирди» маросими жуда намунали ўтди. Илоҳим тўй устига тўй бўлсин. Тотувлик тинчликни, тинчлик хотиржамликни, хотиржамлик соғлиқни, соғлиқ шодликни, шодлик ободликни етаклаб келсин. Обод ва озод ҳаётга нима етсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
а керак.
- Сен кўндирасан. Ахир уларга осон эмас…
- Бўпти, шаҳаншоҳим, — дедим мамнунлик ила. — Бошим кўкка етди. Сиздан беҳад миннатдорман!
Орадан бир ҳафта ўтар-ўтмас, қайнсинглим аразлаб келди. Никоҳ узугини йўқотгани учун эри урибди, қайнонаси уришибди.
- Қайтиб бормайман! Елкамнинг чуқури кўрсин у уйни! — дея ойисининг пинжига кириб йиғларди Хуморхон.
- Садқаи одам кетишсин-э! То ўзлари ортингдан келишмаса сени жўнатмайман. Ой-куни яқин хотинини эр дегани аямай урса, сўкса… Бу қандоқ бедодлик! Жилла қурса қайнона келинимни урма, демайдими?
- Ойижон, хўп десангиз, синглим Хуморни ўзим обориб қўяман. Узук топилиб қолар. Агар топилмаса, худди ўшанақасидан олиб бераман унга, — деб қайнонам ва қайнсинглимни юпатди Инъомжон акам.
Ярим соат ўтмай, телефон жиринглади. Гўшакни мен кўтардим:
- Лаббай! Ассалому алайкум!
- Ваалайкум ассалом! Келинжон яхшимисиз?
- Келинимни чақиринг, илтимос.
- Хўп, қудахола, ҳозир чақириб бераман.
- Укапошша, қайнонангиз! Келақолинг, дедим. Гўшакни қайнонам шоша-пиша қўлимдан олди. Икки қуда анча гаплашдилар. Қайнонамнинг юзларига табассум югурди. Телефонни ўчирди-да, «худога беадад шукур», деди.
Аслида, бу ҳодиса мана бу тахлит содир бўлган экан.
Хуморхоннинг сомса егиси келган. Қайнонаси билан ишга киришган. Гўшт ва пиёзни майда тўғриб, аралаштираётган пайт узук тушиб қолганини сезмаган. Сомса пишиб-пишмай Хуморхон узуги йўқолганини эрига айтган. Эри: Рустамжон «Никоҳ узуги йўқолса, ёмон бўлади, деб эшитганман, тезроқ топ», деса, Хумор: «Битта узук экан-да, одамнинг жони эмас-ку. Бунақанги узуклардан беш-олтитасини онам сизларга ҳадя этган» деган, оқибатини ўйламай. Рустамжон жаҳл отига минибди. Хуморхонни урибди. Қайнона ўғлини ҳам, келинини ҳам қаттиқ уришибди. Хуморхон чиқиб кетгач, қўшнисига сомса узатибди. Қўшни сомсанинг ичидан чиққан узукни қайтарибди.
Бор гап шу. Эрим тутақиб кетди.
- Хумор, сенда ҳам айб бор. Эркак кишига ҳеч қачон гап қайтарма. Устига устак таъна қилма. Ойим қудаларга нималар қилган бўлса, чин дилдан қилган, шундайми, ойижон? — дея ойисига қаради.
- Ҳа, худди шундай! Аканг ҳақ гапни айтди, қизим. Тез кийин-да, уйингга югур. Иссиқ сомса ейишга улгур. Бундан кейин сомса пиширсанг, олдин узугингни бир четга олиб қўй. Ҳе йўқ, бе йўқ, аразлаб келаверма. Янгапошшангга ўрнак бўл. «Ҳар бир эрнинг гўшти бор, гўштининг ичида мушти бор» деган нақлни бот-бот эсла.
Хумор хушу хурсанд уйига кетди. Воқеа яхшилик билан якун топгани яхши бўлди.
«Сомсадан чиққан узук» воқеаси ҳаммамизнинг кўзимизни катта очди. Мен «кетаман» демайдиган, қайнонам латта-путта деб оғиз очмайдиган, қайнсинглим аразлаб келмайдиган бўлдик.
Ҳаш-паш дегунча тўйимизга қирқ кун тўлди. Қайнонамнинг тили билан айтганда «чилла қочирди» маросими жуда намунали ўтди. Илоҳим тўй устига тўй бўлсин. Тотувлик тинчликни, тинчлик хотиржамликни, хотиржамлик соғлиқни, соғлиқ шодликни, шодлик ободликни етаклаб келсин. Обод ва озод ҳаётга нима етсин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤36👏3👍1