Армонли дунё...
Кўпинча барвақт туриб, уйимиз ёнидаги хиёбонни айланаман. Шундай вақтлар бўладики, ёлғиз қолгим, узоқ ўй-хаёллар сургим келади. Бу тонг ҳам қадрдон боғчага чиқдим. Ўриндиқда ўтириб, гулларни томоша қилдим, улар орасидаги райҳонни кўриб, юрагим орзиқиб кетди. Энгашиб ҳидладим, узиб олишга кўзим қиймади. Унинг иси менга онажонимни эслатади. Бу ҳид юрагимда соғинч ҳиссини уйғотади, орзиқиб кетаман. Қалбимнинг туб-тубидан соғинч отилди. Томоғимга бир нима тиқилди...
Ёшим улғайгани сари онамни соғинаман... Ким она меҳрига тўйибди экан, она дийдорига ҳеч қачон, ҳеч ким тўймаган...
Онам ҳали ёш эдилар, тўсатдан оламдан ўтдилар. Онам раҳматли билан кичик укам бирга яшарди. Ҳар доимги одатга кўра ишдан сўнг уларни кўргани бордим. Кетар чоғим онам кулиб: "Болажоним, бир кеча ёнимда қол, она-бола бирга суҳбатлашайлик", дедилар. "Она, ишларим жуда кўп, сал бўшаб олай, албатта, келаман", деб қўлларига бир даста пул тут қаздим. Муштипаргинам мийиқларида кулиб, бош чайқадилар.
Ўшанда онаизорим бир кунгина ёнларида бўлишимни кўп сўрадилар. Қистовларининг сабабини барибир тушунмадим. Аммо ўша мунис чеҳралари ҳамон кўз ўнгимда. Ишим кўплигини важ қилдим. Бу учрашув мен учун сўнгги дийдор эканини, кейинги боришимда онамнинг жонсиз танасини кўришимни қаёқдан билай?.. Агар билганимда ёнларида бир кеча эмас, уч-тўрт кеча қолмасмидим? Барча ишларимни четга суриб қўймасмидим? Мен нодон онам ёш, ҳали узоқ яшайдилар, деб ўйлаб юрган эканман.
Жанозага узоқ-яқиндан кўп одам келди. Мана, таъзияга келганларни кутиб-кузатиш учун уч-тўрт кун вақт топдим-ку! Нега ҳам ўшанда ишларим кўплигини баҳона қилдим, келсам бўларди-ку?
Маросимлар тугагач, укам: "Ака, онам мана буни сизга бериб қўйишимни тайинлаган эдилар", дея қўлимга бир тугун тутқазди. Очиб қарасам, ичида ўзим берган пуллар, яна бош қа нарсалар бор эди. Онам бечора ҳаммасини йиғиб юрганмидилар? Ёки бирор муҳтож инсонга беришга улгурмадиларми? Онамнинг бир ажойиб хислатлари бор эди. Нима олиб келсам, энг олдин ўзимга илинар, кейин секингина "Ўғлим, шундан озгина фалончигаям берсам майлими?" дея бирор қийналган оилагами, тўй-маърака қилаётган қўни-қўшнигами илинардилар. "Сенинг ҳақингга дуо қилишади", дея аввал мендан розилик сўрардилар. "Кенгга – кенг дунё. Аллоҳ таоло сахий бандаларини севади", дея хайрли ва эзгу ишлар қилишга бизни ундардилар. Мен: "Онажон, буларни сиз учун олиб келганман. Кимга, нимага ишлатиш сизнинг ишингиз", десам, ҳақимга узоқ-узоқ дуо қилардилар...
Онамни соғинсам, сўзларини эслайман, райҳонни авайлаб ҳидлайман. Онам қадрини уларни йўқотганимдан сўнггина билдим. Онасини норози қилган экан-да, дея ўйламанг. Аксинча, онамнинг дуоларини олмаганимда мен бугунгидек юрмаган бўлардим. Армоним, бир кеча бўлса-да, улар билан тўйиб суҳбатлашолмай қолганим, шундан афсус чекаман...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Кўпинча барвақт туриб, уйимиз ёнидаги хиёбонни айланаман. Шундай вақтлар бўладики, ёлғиз қолгим, узоқ ўй-хаёллар сургим келади. Бу тонг ҳам қадрдон боғчага чиқдим. Ўриндиқда ўтириб, гулларни томоша қилдим, улар орасидаги райҳонни кўриб, юрагим орзиқиб кетди. Энгашиб ҳидладим, узиб олишга кўзим қиймади. Унинг иси менга онажонимни эслатади. Бу ҳид юрагимда соғинч ҳиссини уйғотади, орзиқиб кетаман. Қалбимнинг туб-тубидан соғинч отилди. Томоғимга бир нима тиқилди...
Ёшим улғайгани сари онамни соғинаман... Ким она меҳрига тўйибди экан, она дийдорига ҳеч қачон, ҳеч ким тўймаган...
Онам ҳали ёш эдилар, тўсатдан оламдан ўтдилар. Онам раҳматли билан кичик укам бирга яшарди. Ҳар доимги одатга кўра ишдан сўнг уларни кўргани бордим. Кетар чоғим онам кулиб: "Болажоним, бир кеча ёнимда қол, она-бола бирга суҳбатлашайлик", дедилар. "Она, ишларим жуда кўп, сал бўшаб олай, албатта, келаман", деб қўлларига бир даста пул тут қаздим. Муштипаргинам мийиқларида кулиб, бош чайқадилар.
Ўшанда онаизорим бир кунгина ёнларида бўлишимни кўп сўрадилар. Қистовларининг сабабини барибир тушунмадим. Аммо ўша мунис чеҳралари ҳамон кўз ўнгимда. Ишим кўплигини важ қилдим. Бу учрашув мен учун сўнгги дийдор эканини, кейинги боришимда онамнинг жонсиз танасини кўришимни қаёқдан билай?.. Агар билганимда ёнларида бир кеча эмас, уч-тўрт кеча қолмасмидим? Барча ишларимни четга суриб қўймасмидим? Мен нодон онам ёш, ҳали узоқ яшайдилар, деб ўйлаб юрган эканман.
Жанозага узоқ-яқиндан кўп одам келди. Мана, таъзияга келганларни кутиб-кузатиш учун уч-тўрт кун вақт топдим-ку! Нега ҳам ўшанда ишларим кўплигини баҳона қилдим, келсам бўларди-ку?
Маросимлар тугагач, укам: "Ака, онам мана буни сизга бериб қўйишимни тайинлаган эдилар", дея қўлимга бир тугун тутқазди. Очиб қарасам, ичида ўзим берган пуллар, яна бош қа нарсалар бор эди. Онам бечора ҳаммасини йиғиб юрганмидилар? Ёки бирор муҳтож инсонга беришга улгурмадиларми? Онамнинг бир ажойиб хислатлари бор эди. Нима олиб келсам, энг олдин ўзимга илинар, кейин секингина "Ўғлим, шундан озгина фалончигаям берсам майлими?" дея бирор қийналган оилагами, тўй-маърака қилаётган қўни-қўшнигами илинардилар. "Сенинг ҳақингга дуо қилишади", дея аввал мендан розилик сўрардилар. "Кенгга – кенг дунё. Аллоҳ таоло сахий бандаларини севади", дея хайрли ва эзгу ишлар қилишга бизни ундардилар. Мен: "Онажон, буларни сиз учун олиб келганман. Кимга, нимага ишлатиш сизнинг ишингиз", десам, ҳақимга узоқ-узоқ дуо қилардилар...
Онамни соғинсам, сўзларини эслайман, райҳонни авайлаб ҳидлайман. Онам қадрини уларни йўқотганимдан сўнггина билдим. Онасини норози қилган экан-да, дея ўйламанг. Аксинча, онамнинг дуоларини олмаганимда мен бугунгидек юрмаган бўлардим. Армоним, бир кеча бўлса-да, улар билан тўйиб суҳбатлашолмай қолганим, шундан афсус чекаман...
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤42👍6😢2
Ёшим 67да сал кам 30 йил илгари бўлган вокеани сизга сўзлаб бермокчиман!
Шахарни четрогида 4 фарзандим билан яшардим. Эрим 4 чи фарзандимни дунёга келгандан 3 ой ўтиб иззсиз юколди.... Бир амаллаб болаларимни катта килардим. Бир куни 2,3 киши келиб биз яшаётган уйлар 1 ойдан сунг бузилишини айтиб, бизга бошқа тумандан уй беришди. Чиройли жой аввалги уйимиздан шароитлари яхши. Уйимизнинг орқа деразасидан кўчага қарадим , рўпарадаги 2 каватли бино хайратланарли эди. Кандайдир сирли ўзига тортарди. Деразаларни бири очиқ бири ёпиқ базилари синиб кетган, ёгочлари мудраб қолган шомолда ги гий гигий килиб овоз чикарарди деворлари кучиб тушган бази жойларида алам бало ёзувлар кираверишдаги ешикда факат битта чирок ёниб турарди. Қизиқ бу жой аввал кандай жой бўлган екан а? Кеч тушди болаларимни ухлатиб, ўзим идишларни юваётганимда орка кўчага қараган деразам карсиллаб ёпилди. Вой диб чучиб тушдим. Кн яна қўшиқ хиргоя қилиб идишларни ювдим. Шунда кимдур менга кушилиб қўшиқ айтаётганини сездим.шарта оркамга угирилдим... 😱😳 ва дахшатдан котиб колдим😱😢
Шахарни четрогида 4 фарзандим билан яшардим. Эрим 4 чи фарзандимни дунёга келгандан 3 ой ўтиб иззсиз юколди.... Бир амаллаб болаларимни катта килардим. Бир куни 2,3 киши келиб биз яшаётган уйлар 1 ойдан сунг бузилишини айтиб, бизга бошқа тумандан уй беришди. Чиройли жой аввалги уйимиздан шароитлари яхши. Уйимизнинг орқа деразасидан кўчага қарадим , рўпарадаги 2 каватли бино хайратланарли эди. Кандайдир сирли ўзига тортарди. Деразаларни бири очиқ бири ёпиқ базилари синиб кетган, ёгочлари мудраб қолган шомолда ги гий гигий килиб овоз чикарарди деворлари кучиб тушган бази жойларида алам бало ёзувлар кираверишдаги ешикда факат битта чирок ёниб турарди. Қизиқ бу жой аввал кандай жой бўлган екан а? Кеч тушди болаларимни ухлатиб, ўзим идишларни юваётганимда орка кўчага қараган деразам карсиллаб ёпилди. Вой диб чучиб тушдим. Кн яна қўшиқ хиргоя қилиб идишларни ювдим. Шунда кимдур менга кушилиб қўшиқ айтаётганини сездим.шарта оркамга угирилдим... 😱😳 ва дахшатдан котиб колдим😱😢
❤12
Биласизми?..
Асалариларда иккита ошқозон бор: бири озиқ-овқат ҳазм қилиш учун, иккинчиси эса нектарни сақлаш ва уни асалга айлантириш учун ишлатилади. Ушбу махсус нектар “бек” деб ҳам аталади. Асаларилар ўртача 40 кун яшайди. Ҳар бир асалари ўз умри давомида камида 1000 та гулни зиёрат қилади ва бир қошиқдан ҳам камроқ асал ишлаб чиқаради. Биз учун бу фақат бир қошиқ асал, аммо асалари учун бу унинг бутун ҳаётий саёҳатидир.
Ажабо, Аллоҳнинг шон-шарафига тасбеҳ айтмасдан кетманг!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Асалариларда иккита ошқозон бор: бири озиқ-овқат ҳазм қилиш учун, иккинчиси эса нектарни сақлаш ва уни асалга айлантириш учун ишлатилади. Ушбу махсус нектар “бек” деб ҳам аталади. Асаларилар ўртача 40 кун яшайди. Ҳар бир асалари ўз умри давомида камида 1000 та гулни зиёрат қилади ва бир қошиқдан ҳам камроқ асал ишлаб чиқаради. Биз учун бу фақат бир қошиқ асал, аммо асалари учун бу унинг бутун ҳаётий саёҳатидир.
Ажабо, Аллоҳнинг шон-шарафига тасбеҳ айтмасдан кетманг!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤19🔥11
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Овсиним доим чиройли фасонлардан топиб тиктиради👗
Энди ман хам бу канални биламан☺️
Сизга хам ёкиб колиши аник
👠 Чотки вечерни фасонлар
👠 Миллий фасонлар
👠 Келинчаклар учун фасонлар
Янги ва чиройли фасонларни излаяпсизми ❓
Унда каналга қўшилиб олинг
💞Ҳозир қўшилиш имкониятиз бор Шошилинг 👇
https://t.me/+1TxK6NAsKlUzZTky
Энди ман хам бу канални биламан☺️
Сизга хам ёкиб колиши аник
👠 Чотки вечерни фасонлар
👠 Миллий фасонлар
👠 Келинчаклар учун фасонлар
Янги ва чиройли фасонларни излаяпсизми ❓
Унда каналга қўшилиб олинг
💞Ҳозир қўшилиш имкониятиз бор Шошилинг 👇
https://t.me/+1TxK6NAsKlUzZTky
❤4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📢 40-размердан 68-размергача!
🎯 0 дан мустакил Асос андоза қуришни истайсизми?
✅ Осон методика билан киска муддатда
✅ мижозга колипдай тушадиган
✅ Онлайн андоза дарслиги БЕПУЛ урганмокчимисиз
Факат бизни каналда МУТЛОКО ТЕКИН кушилиб олинг👇👇👇
🌺🌺👉 Tikuvchilik olami👈🌺🌺
🌺🌺👉 Tikuvchilik olami👈🌺🌺
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
🎯 0 дан мустакил Асос андоза қуришни истайсизми?
✅ Осон методика билан киска муддатда
✅ мижозга колипдай тушадиган
✅ Онлайн андоза дарслиги БЕПУЛ урганмокчимисиз
Факат бизни каналда МУТЛОКО ТЕКИН кушилиб олинг👇👇👇
🌺🌺👉 Tikuvchilik olami👈🌺🌺
🌺🌺👉 Tikuvchilik olami👈🌺🌺
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌙🌺ХАЙРЛИ ТУН🌺🌙
Аллоҳимнинг берган бир куни ,
Ўтди сиз-ла меҳрибонларим.
Ўтсин дейман осойиш туни,
Хайрли тун қадрдонларим!
Кундуз елиб, юриб толдингиз,
Меҳнат қилиб озроқ ҳордингиз,
ИншаАллоҳ ажр олдингиз!
Хайрли тун қадрдонларим!
Юртимиз тинч, кўнгиллар обод,
Ма Ша Аллоҳ гўзалдир ҳаёт,
Ўзингни қилинг эҳтиёт!
Хайрли тун қадрдонларим!
Қаро тунда кезманг дарбадар,
Жондан азиз жонажонларим.
Тушингизга кирсин Пайғамбар!
Хайрли тун қадрдонларим!
ㅤ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Аллоҳимнинг берган бир куни ,
Ўтди сиз-ла меҳрибонларим.
Ўтсин дейман осойиш туни,
Хайрли тун қадрдонларим!
Кундуз елиб, юриб толдингиз,
Меҳнат қилиб озроқ ҳордингиз,
ИншаАллоҳ ажр олдингиз!
Хайрли тун қадрдонларим!
Юртимиз тинч, кўнгиллар обод,
Ма Ша Аллоҳ гўзалдир ҳаёт,
Ўзингни қилинг эҳтиёт!
Хайрли тун қадрдонларим!
Қаро тунда кезманг дарбадар,
Жондан азиз жонажонларим.
Тушингизга кирсин Пайғамбар!
Хайрли тун қадрдонларим!
ㅤ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5🥰1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌤 ХАЙРЛИ ТОНГ!
Ассалому алайкум! Сешанба тонги муборак бўлсин.
Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ассалому алайкум! Сешанба тонги муборак бўлсин.
Бугунги бошланаётган янги кунингиз файзли бўлсин! Сиз ва яқинларингизни яхши кайфият тарк этмасин!
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤2
❤️❤️❤️❤️❤️
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
TOʻGʻRI OVQATLANISH
5 MAHALIK MENYU
EMIZIKLILARGA VA XOMLADORLARGA
TANANGIZ OSILMASDAN
OCHLIKSIZ DIETASIZ
SOGʻLOM OZASIZ
NAZORAT 101%
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
OZISH MARAFONGA TAYYORMISIZ
OZISH MARAFONGA TAYYORMISIZ
❤️) OY ❤️❤️MING
❤️) OY ❤️❤️❤️ MING
❤️) OY❤️❤️❤️MING
OCHLIKSIZ DIETASIZ
TOʻGʻRI OVQATLANISH
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
TEZ KOK YOZUVNI USTIGA BOSING GURUHGA KIRASIZ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
TOʻGʻRI OVQATLANISH
5 MAHALIK MENYU
EMIZIKLILARGA VA XOMLADORLARGA
TANANGIZ OSILMASDAN
OCHLIKSIZ DIETASIZ
SOGʻLOM OZASIZ
NAZORAT 101%
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
OZISH MARAFONGA TAYYORMISIZ
OZISH MARAFONGA TAYYORMISIZ
❤️) OY ❤️❤️MING
❤️) OY ❤️❤️❤️ MING
❤️) OY❤️❤️❤️MING
OCHLIKSIZ DIETASIZ
TOʻGʻRI OVQATLANISH
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
TEZ KOK YOZUVNI USTIGA BOSING GURUHGA KIRASIZ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤5
ОНА МЕҲРИ......
Ҳаммаси ўша куни Орзигулнинг қўшнининг уйига эндигина бир ёшга тўлган қизчаси Нозигулни кўтариб чиққанидан бошланди. Кўчадан айланиб боргиси келмай, эринган келинчак қоронғи омборхонадаги дарча орқали қўшнининг ҳовлисига ўтди. Аслида у қўшниникига чиққан қайнонасига Нозигулни бериб, ўзи кечки овқатга уннамоқчи эди.
Аммо “Элакка чиққан хотиннинг эллик оғиз гапи бор”― деганларидек,ъаёллар ўртасида суҳбат қизиб кетди. Айниқса, эндигина тили чиққан Нозигулнинг бийронгина гап-сўзларидан завқланган қўшни аёллар маза қилиб кулишди.
― Тавба, мана бу қалдирғочни қаранглар, ―Марям опа Нозигулнинг бурнидан чимдиб гап бошлади. ―Мени ўғлим энди-энди нана,нон деяпти. Бу эса роса бидирлайди-я.
―Кўз тегмасин денг булбулчамга, ―Нозигулни қўлига олган Холбиби хола Марям опага норози нигоҳ ташлаганча, келинига юзланди. ―Боринг, келин овқатингизни бошланг. Ҳали замон Ўктамжоним ҳам ишдан келиб қолади.
Орзигул овқатини солиштириб бўлар-бўлмас, Холбиби хола Нозигулни қўлтиғига қистириб кириб келди. Тўхтамасдан йиғлаётган қизалоғини кўриб, Орзигулнинг эсхонаси чиқиб кетди.
―Нима бўлди, ойижон? Нимага йиғлаяпти бу?
―Билмасам, келин. Сиз кетганингиздан бери тинмай йиғлаяпти. Ҳайронман,бунақа одати йўқ эди-ку,―деди Холбиби хола ташвишли овозда. ―Охири кўтариб, уйга қайтдим.
Нозигул ўша тунда умуман ухламади. Унга қараб ота-онаси-ю, Холбиби хола ҳам тонггача киприк қоқишмади. Орзигул қизалоғини гоҳ бешикка белар,гоҳ беланчакка солар, гоҳо тиззасига ётқизиб аллаларди. Лекин бу ишларнинг барчаси бефойда бўлди.
Эрталаб терлаб кетган қизалоғининг кўйлакчасини алмаштираётган Орзигул унинг ёруғликдан сесканиб, кўзларини чирт юмиб олаётганини сезди. Кўнглига хавотир оралаган ёш она унинг кўзларини бармоқлари билан йириб очиб кўрди-да,қўрқиб кетди. Нозигулнинг кўз қорачиқлари устида халқ тилида “гул “ деб аталадиган игнанинг тешигидай катталикдаги оппоқ томчилар аниқ кўриниб турарди.
―Вой худойим. Бу...бу.. қандай қилиб?―Орзигул уввос тортиб йиғлаб юборди. ―Нима бўлди Нозигулга?
Ўша куни қизчани олиб поликлиникага чиқиб келган Орзигул ва Ўктам кайфиятлари тушиб қайтишди.
―Тошкентга олиб бориш керак экан,онажон,―деди Ўктамжон ўзларини хавотир билан қаршилаган онасига. ―Операция қилмаса бўлмас экан. Яшин ака деган таниқли кўз шифокори бор-ку. Ўша киши шундай деди.
―Уни тезроқ олиб боришимиз керак. ―Йиғлайвериб кўзлари қизариб кетган Орзигул эрига ўтинч билан термулди.
―Албатта, олиб борамиз. Юрагимни ғаш қилиб йиғлайверма. Эртага ишимдан жавоб сўрайман, ―деди Ўктамжон.
Икки кундан сўнг Тошкентга жўнаб кетган эр-хотин тарвузлари қўлтиғидан тушиб қайтишди. Шифокорлар “Олти ойдан кейин олиб келасизлар, қизча жуда кичик, ҳозир операцияни кўтаролмаслиги мумкин, бироз улғайсин,”- дейишганмиш. Ўктамжон шу гапни онасига айтди-да, шошилганича ишига кетди.
―Майли болаларим,кўп сиқилманглар. ―Холбиби хола Нозигулни қўлига оларкан,унинг аввалгидек бидирлаб гапирмаётганини, оз фурсат ичида озиб қушдек енгил бўлиб қолганини кўриб, юраги увушиб кетди. ―Боламга бирданига нима бўлганини тушунолмаяпман.
― Ойижон, биз билан болалар боғчасида Онахон деган қиз ишларди. Жуда чиройли бўлса-да, битта кўзида “гул”и бор эди. Тўрт мучаси бутун, ўзидай кўркам йигитга турмушга чиқиб кетди. Гоҳо қизларимиз орқасидан “Кўзи кўр бўлсаям,энг чиройли йигитни илдириб тегиб кетди”,―деб гапиришарди. Лекин мен Онахоннинг устидан ҳеч қачон кулмаганман. Аксинча, бахтини топганидан хурсанд бўлганман. ―Орзигул ғамгин оҳангда сўзларкан, кўзлари юмилиб кетаётган қизчасини қайнонасининг қўлидан олиб, диванга ётқизди. ―Ухла,алла қил,эркатойим.
―Ўзингиз ҳам бир оз дамингизни олинг, йўлдан чарчаб келгансиз, қизим. ―Холбиби хола жойидан туриб, ташқарига йўналди. ―Овқат ҳам қилиб қўйганман.
“Шу боламга кўз тегди-ёв. ―Дарвозахонадаги стулга ўтираркан, набирасининг биғиллаб йиғлаётганини эшитган кекса аёлнинг хаёлидан шу гап кечди. ―Ўша куни ҳамма аёллар фақат Нозигулимни гапиришганди. Тушдан кейин уни мулла Зокир бобога олиб бораман........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Ҳаммаси ўша куни Орзигулнинг қўшнининг уйига эндигина бир ёшга тўлган қизчаси Нозигулни кўтариб чиққанидан бошланди. Кўчадан айланиб боргиси келмай, эринган келинчак қоронғи омборхонадаги дарча орқали қўшнининг ҳовлисига ўтди. Аслида у қўшниникига чиққан қайнонасига Нозигулни бериб, ўзи кечки овқатга уннамоқчи эди.
Аммо “Элакка чиққан хотиннинг эллик оғиз гапи бор”― деганларидек,ъаёллар ўртасида суҳбат қизиб кетди. Айниқса, эндигина тили чиққан Нозигулнинг бийронгина гап-сўзларидан завқланган қўшни аёллар маза қилиб кулишди.
― Тавба, мана бу қалдирғочни қаранглар, ―Марям опа Нозигулнинг бурнидан чимдиб гап бошлади. ―Мени ўғлим энди-энди нана,нон деяпти. Бу эса роса бидирлайди-я.
―Кўз тегмасин денг булбулчамга, ―Нозигулни қўлига олган Холбиби хола Марям опага норози нигоҳ ташлаганча, келинига юзланди. ―Боринг, келин овқатингизни бошланг. Ҳали замон Ўктамжоним ҳам ишдан келиб қолади.
Орзигул овқатини солиштириб бўлар-бўлмас, Холбиби хола Нозигулни қўлтиғига қистириб кириб келди. Тўхтамасдан йиғлаётган қизалоғини кўриб, Орзигулнинг эсхонаси чиқиб кетди.
―Нима бўлди, ойижон? Нимага йиғлаяпти бу?
―Билмасам, келин. Сиз кетганингиздан бери тинмай йиғлаяпти. Ҳайронман,бунақа одати йўқ эди-ку,―деди Холбиби хола ташвишли овозда. ―Охири кўтариб, уйга қайтдим.
Нозигул ўша тунда умуман ухламади. Унга қараб ота-онаси-ю, Холбиби хола ҳам тонггача киприк қоқишмади. Орзигул қизалоғини гоҳ бешикка белар,гоҳ беланчакка солар, гоҳо тиззасига ётқизиб аллаларди. Лекин бу ишларнинг барчаси бефойда бўлди.
Эрталаб терлаб кетган қизалоғининг кўйлакчасини алмаштираётган Орзигул унинг ёруғликдан сесканиб, кўзларини чирт юмиб олаётганини сезди. Кўнглига хавотир оралаган ёш она унинг кўзларини бармоқлари билан йириб очиб кўрди-да,қўрқиб кетди. Нозигулнинг кўз қорачиқлари устида халқ тилида “гул “ деб аталадиган игнанинг тешигидай катталикдаги оппоқ томчилар аниқ кўриниб турарди.
―Вой худойим. Бу...бу.. қандай қилиб?―Орзигул уввос тортиб йиғлаб юборди. ―Нима бўлди Нозигулга?
Ўша куни қизчани олиб поликлиникага чиқиб келган Орзигул ва Ўктам кайфиятлари тушиб қайтишди.
―Тошкентга олиб бориш керак экан,онажон,―деди Ўктамжон ўзларини хавотир билан қаршилаган онасига. ―Операция қилмаса бўлмас экан. Яшин ака деган таниқли кўз шифокори бор-ку. Ўша киши шундай деди.
―Уни тезроқ олиб боришимиз керак. ―Йиғлайвериб кўзлари қизариб кетган Орзигул эрига ўтинч билан термулди.
―Албатта, олиб борамиз. Юрагимни ғаш қилиб йиғлайверма. Эртага ишимдан жавоб сўрайман, ―деди Ўктамжон.
Икки кундан сўнг Тошкентга жўнаб кетган эр-хотин тарвузлари қўлтиғидан тушиб қайтишди. Шифокорлар “Олти ойдан кейин олиб келасизлар, қизча жуда кичик, ҳозир операцияни кўтаролмаслиги мумкин, бироз улғайсин,”- дейишганмиш. Ўктамжон шу гапни онасига айтди-да, шошилганича ишига кетди.
―Майли болаларим,кўп сиқилманглар. ―Холбиби хола Нозигулни қўлига оларкан,унинг аввалгидек бидирлаб гапирмаётганини, оз фурсат ичида озиб қушдек енгил бўлиб қолганини кўриб, юраги увушиб кетди. ―Боламга бирданига нима бўлганини тушунолмаяпман.
― Ойижон, биз билан болалар боғчасида Онахон деган қиз ишларди. Жуда чиройли бўлса-да, битта кўзида “гул”и бор эди. Тўрт мучаси бутун, ўзидай кўркам йигитга турмушга чиқиб кетди. Гоҳо қизларимиз орқасидан “Кўзи кўр бўлсаям,энг чиройли йигитни илдириб тегиб кетди”,―деб гапиришарди. Лекин мен Онахоннинг устидан ҳеч қачон кулмаганман. Аксинча, бахтини топганидан хурсанд бўлганман. ―Орзигул ғамгин оҳангда сўзларкан, кўзлари юмилиб кетаётган қизчасини қайнонасининг қўлидан олиб, диванга ётқизди. ―Ухла,алла қил,эркатойим.
―Ўзингиз ҳам бир оз дамингизни олинг, йўлдан чарчаб келгансиз, қизим. ―Холбиби хола жойидан туриб, ташқарига йўналди. ―Овқат ҳам қилиб қўйганман.
“Шу боламга кўз тегди-ёв. ―Дарвозахонадаги стулга ўтираркан, набирасининг биғиллаб йиғлаётганини эшитган кекса аёлнинг хаёлидан шу гап кечди. ―Ўша куни ҳамма аёллар фақат Нозигулимни гапиришганди. Тушдан кейин уни мулла Зокир бобога олиб бораман........
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤33
У кишига бир ўқитиб келаман, китоб ҳам кўрсатаман.” Шу таскин билан кўнгли бироз ёришган хола жойидан туриб, ўзининг хонасига кирди. Кечагина ўзи ёпган нонлардан иккитасини олиб, янги белбоққа ўради. Орасига қанд-қурс, пул қўйди.
Тушдан кейин уйғонган Нозигулни кўтарган қайнона-келин йўлга тушишди. Маҳалла бошида яшайдиган Зокир бобонинг аёли Ҳадия хола уларни хушмуомалалик билан қарши олиб, ичкарига бошлади. Мулла бобонинг пешин намозини ўқиб бўлишини бироз кутиб туришларига тўғри келди.
Зокир бобо мадраса кўрган, табибликдан ҳам хабари бор одам эди. Холбиби холанинг гапларини бўлмасдан тинглади. Нозигулни қўлига олиб, кўзларини бармоғи билан очиб, ичига қаради. Дуолар ўқиб,куф-суф қилди.
―Эртага яна бир бор келасизлар.... Мен китобларимни ўқиб, аниқ бир жавоб айтаман, ―деди Зокир бобо.
Ўша куни Нозигул анча тинч ухлади. Эртаси куни эрталаб, Ўктамжонни ишга кузатган қайнона-келин яна Зокир бобоникига йўл олишди. Бобо ҳовлисидаги супа устида тасбеҳ ўгириб ўтирган экан. Ҳадия хола уларни тўғри ўша ерга бошлади.
―Келинглар, ҳамсоялар. Мен китобларимни титкилаб,бир даволаш услубини топдим. ―Зокир бобо қўлидаги тасбеҳини ёнига қўйди. ―Бу бироз қийин, лекин ишончли, синалган услуб.
Нозигулни овутиб ўтирган Орзигул “ялт” этиб бобога қаради. Ўтган кунлар ичида жажжи қизининг тақдирини ўйлаб, сиқилиб кетган онанинг кўзларида умид пайдо бўлди.
―Айтинг, бобожон. Нима десангиз, ҳаммасини қиламан. Фақат қизим айбли бўлиб қолмаса бўлди, ―деди келинчак овози титраб. ―Кўзлари яна аввалгидек кўрса бўлди.
―Худо хоҳласа, ҳаммаси яхши бўлади. “Дардни берган шифосини ҳам беради,” ―дейдилар. Фақат сиз бу ишни ихлос ва ишонч билан қилишингиз керак бўлади. ―Зокир бобо қироат билан давом этди. ―Ҳар куни эрталаб қуёш чиқмасдан уйғонасиз. Таҳорат қилиб,аввал “Фотиҳа”, ”Ихлос”,”Нос”, сураларини, ”Оятул курси”ни ўқийсиз. Биласизми, бу сураларни?
―Фақат “Оятул курси”ни билмайди. Қолганларини билади. Келинимнинг зеҳни яхши. Бир кундаёқ ёдлайди, насиб бўлса. ―Холбиби хола саволга жавоб бераркан, сўради. ―Кейин нима қилиши керак?
―Бозордан икки килоча жийда сотиб оласизлар. Келинингиз мен айтган сураларни ўқиб бўлгач, ҳар куни икки сиқим жийдани ейди. Кейин эса қизчасининг кўзларини ялаб, тупуриб ташлайди. Буни қирқ кун давомида тонг пайтида қуёш чиқмасдан олдин қилиш керак бўлади.
―Ия, бу гапингиз қизиқ бўлди-ку. ―Холбиби хола ўтирган жойидан туриб кетди. ―Кўзини ялайди? Қандай қилиб?
―Қандай қилиб бўларди? Жийдани еганидан кейин келиннинг тилида жийданинг караши нима десам экан,жийданинг кичик қириб ташловчи бўлаклари қолади. Ўша билан кўз қорачиғи яланса, пайдо бўлган гул ҳам қириб олиб ташланади. Қизча ҳали жуда ёш,бу ишни ҳозир қилиш мумкин. Бир йилдан кейин эса кеч бўлади. Яъни, қорачиқларда гул чуқур ўрнашиб олмасдан улгуриш керак.
Орзигул Зокир бобога қараб бир зум ўйланиб қолди. Кейин худди уйқудан уйғонгандай бир сесканиб, қўлидаги қизчасини бағрига маҳкамроқ босди.
―Розиман, бобожон. Ҳаммасини айтганингиздек қиламан. Қизим шифо топса, бўлди. бўлса,ҳаммасини қиламан.
― Ҳа, кейин яна бир гапни айтай. Кеча қизчангизнинг тақдиридан китоб кўрдим. Қизчангиз албатта тузалиб кетади. Улғайгач,ақлли, ўқимишли, бахтли инсон бўлади. Зокир бобо шу сўзларни айтиб, қўлларини дуога очди. ―Қани, илоҳо омин! Яратганнинг ўзи мададкор бўлиб, Нозигулой тузалиб кетсин. Оллоҳу акбар.
Ўша куниёқ Холбиби хола бозорга бориб, жийда олиб келди. Аммо Зокир бобонинг сўзларини эшитган Ўктамжон “Қаёқдаги бесавод бобонинг гапига кириб, қизимнинг кўзи баттар бўлса-чи? Мен бунга йўл қўймайман”, ―деб туриб олди.
Ўғлининг бундай қаршилик кўрсатиши Холбиби холанинг жаҳлини чиқарди.
―Менга қара ҳой бола. Сен Зокир бобони саводсиз дема.У кишининг отаси,бобоси табиб ўтганидан, кўпгина одамларни даволашганидан хабарим бор. Қизингни кўзини операция қилишганидан кўра шу усул билан даво топгани яхши эмасми?―койинди хола.―Оллоҳга таваккал қилиб, ҳаммасини бобо айтганидай қилайлик-чи. Худо ҳоҳласа, қизинг тузалиб кетади.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Тушдан кейин уйғонган Нозигулни кўтарган қайнона-келин йўлга тушишди. Маҳалла бошида яшайдиган Зокир бобонинг аёли Ҳадия хола уларни хушмуомалалик билан қарши олиб, ичкарига бошлади. Мулла бобонинг пешин намозини ўқиб бўлишини бироз кутиб туришларига тўғри келди.
Зокир бобо мадраса кўрган, табибликдан ҳам хабари бор одам эди. Холбиби холанинг гапларини бўлмасдан тинглади. Нозигулни қўлига олиб, кўзларини бармоғи билан очиб, ичига қаради. Дуолар ўқиб,куф-суф қилди.
―Эртага яна бир бор келасизлар.... Мен китобларимни ўқиб, аниқ бир жавоб айтаман, ―деди Зокир бобо.
Ўша куни Нозигул анча тинч ухлади. Эртаси куни эрталаб, Ўктамжонни ишга кузатган қайнона-келин яна Зокир бобоникига йўл олишди. Бобо ҳовлисидаги супа устида тасбеҳ ўгириб ўтирган экан. Ҳадия хола уларни тўғри ўша ерга бошлади.
―Келинглар, ҳамсоялар. Мен китобларимни титкилаб,бир даволаш услубини топдим. ―Зокир бобо қўлидаги тасбеҳини ёнига қўйди. ―Бу бироз қийин, лекин ишончли, синалган услуб.
Нозигулни овутиб ўтирган Орзигул “ялт” этиб бобога қаради. Ўтган кунлар ичида жажжи қизининг тақдирини ўйлаб, сиқилиб кетган онанинг кўзларида умид пайдо бўлди.
―Айтинг, бобожон. Нима десангиз, ҳаммасини қиламан. Фақат қизим айбли бўлиб қолмаса бўлди, ―деди келинчак овози титраб. ―Кўзлари яна аввалгидек кўрса бўлди.
―Худо хоҳласа, ҳаммаси яхши бўлади. “Дардни берган шифосини ҳам беради,” ―дейдилар. Фақат сиз бу ишни ихлос ва ишонч билан қилишингиз керак бўлади. ―Зокир бобо қироат билан давом этди. ―Ҳар куни эрталаб қуёш чиқмасдан уйғонасиз. Таҳорат қилиб,аввал “Фотиҳа”, ”Ихлос”,”Нос”, сураларини, ”Оятул курси”ни ўқийсиз. Биласизми, бу сураларни?
―Фақат “Оятул курси”ни билмайди. Қолганларини билади. Келинимнинг зеҳни яхши. Бир кундаёқ ёдлайди, насиб бўлса. ―Холбиби хола саволга жавоб бераркан, сўради. ―Кейин нима қилиши керак?
―Бозордан икки килоча жийда сотиб оласизлар. Келинингиз мен айтган сураларни ўқиб бўлгач, ҳар куни икки сиқим жийдани ейди. Кейин эса қизчасининг кўзларини ялаб, тупуриб ташлайди. Буни қирқ кун давомида тонг пайтида қуёш чиқмасдан олдин қилиш керак бўлади.
―Ия, бу гапингиз қизиқ бўлди-ку. ―Холбиби хола ўтирган жойидан туриб кетди. ―Кўзини ялайди? Қандай қилиб?
―Қандай қилиб бўларди? Жийдани еганидан кейин келиннинг тилида жийданинг караши нима десам экан,жийданинг кичик қириб ташловчи бўлаклари қолади. Ўша билан кўз қорачиғи яланса, пайдо бўлган гул ҳам қириб олиб ташланади. Қизча ҳали жуда ёш,бу ишни ҳозир қилиш мумкин. Бир йилдан кейин эса кеч бўлади. Яъни, қорачиқларда гул чуқур ўрнашиб олмасдан улгуриш керак.
Орзигул Зокир бобога қараб бир зум ўйланиб қолди. Кейин худди уйқудан уйғонгандай бир сесканиб, қўлидаги қизчасини бағрига маҳкамроқ босди.
―Розиман, бобожон. Ҳаммасини айтганингиздек қиламан. Қизим шифо топса, бўлди. бўлса,ҳаммасини қиламан.
― Ҳа, кейин яна бир гапни айтай. Кеча қизчангизнинг тақдиридан китоб кўрдим. Қизчангиз албатта тузалиб кетади. Улғайгач,ақлли, ўқимишли, бахтли инсон бўлади. Зокир бобо шу сўзларни айтиб, қўлларини дуога очди. ―Қани, илоҳо омин! Яратганнинг ўзи мададкор бўлиб, Нозигулой тузалиб кетсин. Оллоҳу акбар.
Ўша куниёқ Холбиби хола бозорга бориб, жийда олиб келди. Аммо Зокир бобонинг сўзларини эшитган Ўктамжон “Қаёқдаги бесавод бобонинг гапига кириб, қизимнинг кўзи баттар бўлса-чи? Мен бунга йўл қўймайман”, ―деб туриб олди.
Ўғлининг бундай қаршилик кўрсатиши Холбиби холанинг жаҳлини чиқарди.
―Менга қара ҳой бола. Сен Зокир бобони саводсиз дема.У кишининг отаси,бобоси табиб ўтганидан, кўпгина одамларни даволашганидан хабарим бор. Қизингни кўзини операция қилишганидан кўра шу усул билан даво топгани яхши эмасми?―койинди хола.―Оллоҳга таваккал қилиб, ҳаммасини бобо айтганидай қилайлик-чи. Худо ҳоҳласа, қизинг тузалиб кетади.......
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤23❤🔥3
Эртаси куни тонгда Орзигул барвақт турди. Бобо тайинлаганидай, таҳорат олиб,сураларни ўқиди. Кейин икки сиқим жийдани еди. Ухлаб ётган Нозигулни қўлига олиб, қайнонасининг хонасига борди. Уйқуси бузилганидан тихирлик қилиб йиғлаётган қизчани тиззасига олиб, кўзларини ялаб туфлаб ташлади. Бу осон эмас эди. Нозигул типирчилар, “дада”,”биби” деб йиғларди. Холбиби хола уни ширин сўзлар билан овутишга ҳаракат қиларди.
Орзигул эса қизига азоб бераётгани учун ўзи ҳам унга қўшилиб, бир йиғлаб олди. Шундай бўлса-да,бобонинг кўрсатмаларини ўзи тушунтирганидай астойдил бажарди. Бу ишни қирқ кун давомида ихлос билан, яратгандан шифо сўраб қилди. Нозигул ҳам онасининг ҳар кун шу ишни қилишига ўрганди. Ёш она ҳар куни қизининг кўзларини ялаб бўлгач, унинг кўзларини илиқ кўк чой билан ювар,лекин қорачиқларини очиб қарашга юраги дов бермасди.
Бир ойдан сўнг Нозигул ўзи уй ичида югуриб юрадиган бўлди. Унинг инжиқланиб йиғлаши ҳам камайди. Ниҳоят имтиҳонга ўхшайдиган қирқ кун ҳам охирига етди.
Қирқ биринчи кун эрталаб Орзигул нонушта тайёрлаш учун ошхонага кирди. Ширчой пишириб, қозоннинг тагини пасайтириб қўйди-да, ўзларининг хонасига қайтди. Бу орада Ўктамжон ҳам уйғониб,ҳовлига чиққан шекилли, хонада кўринмасди. Нозигул диваннинг ёнбошига суяб қўйилган ўйинчоқлар тўла сумкадан қўғирчоғини олаётган экан. У онасини кўриб, жойидан турди-да, ”Нанажон”, деб югуриб келганча қучоғига отилди.
―Сен.. сен мени кўряпсанми, қизим?―Бўғзини чангаллаган ҳаяжондан нафаси қисиб сўради Орзигул. Сўнг қизчасини қаттиқ қучоқлаб олди.
―Ҳа,нанажон. Бибим қанилар? Бибимни ёнларига бораман, ―Нозигул худди аввалгидек бийрон гапириб, унинг қўлидан сирғаниб пастга тушди-да, ташқари эшикка қараб югурди.
Орзигул қизалоғининг изидан қараб қоларкан, иссиқ кўзёшлари юзини ювиб тушаётганини сезмасди.
Ўша куни қизини шифокорга олиб борган Ўктамжон уйга келиб Холбиби холани қучоқлаб олди.
― Яшанг, онажон. Бугун Яшин ака Нозигулнинг кўзларини махсус лупалар билан текшириб кўрди. ”Кўзларидаги гул қани?Бўлиши мумкин эмас,” ―деб роса ҳайратланди. “Йигирма йилдан бери кўз шифокори бўлиб ишлайман. Лекин бунақасини биринчи марта кўришим,” ―деди. Онажоним, раҳмат сизга.
―Раҳматни менга эмас, Зокир бобога айтишинг керак ўғлим, ―деди Холбиби хола қувончи ичига сиғмаётган ўғлига қараб. ―Аввало худо-ку, лекин халқ табобатида ҳам гап кўп. Сен бўлсанг уни саводсизга чиқаргандинг. Зокир бобо тиғ теккизмасдан қизингнинг кўзларини даволади...
(Тамом)
Моҳигул НАЗАРОВА
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Орзигул эса қизига азоб бераётгани учун ўзи ҳам унга қўшилиб, бир йиғлаб олди. Шундай бўлса-да,бобонинг кўрсатмаларини ўзи тушунтирганидай астойдил бажарди. Бу ишни қирқ кун давомида ихлос билан, яратгандан шифо сўраб қилди. Нозигул ҳам онасининг ҳар кун шу ишни қилишига ўрганди. Ёш она ҳар куни қизининг кўзларини ялаб бўлгач, унинг кўзларини илиқ кўк чой билан ювар,лекин қорачиқларини очиб қарашга юраги дов бермасди.
Бир ойдан сўнг Нозигул ўзи уй ичида югуриб юрадиган бўлди. Унинг инжиқланиб йиғлаши ҳам камайди. Ниҳоят имтиҳонга ўхшайдиган қирқ кун ҳам охирига етди.
Қирқ биринчи кун эрталаб Орзигул нонушта тайёрлаш учун ошхонага кирди. Ширчой пишириб, қозоннинг тагини пасайтириб қўйди-да, ўзларининг хонасига қайтди. Бу орада Ўктамжон ҳам уйғониб,ҳовлига чиққан шекилли, хонада кўринмасди. Нозигул диваннинг ёнбошига суяб қўйилган ўйинчоқлар тўла сумкадан қўғирчоғини олаётган экан. У онасини кўриб, жойидан турди-да, ”Нанажон”, деб югуриб келганча қучоғига отилди.
―Сен.. сен мени кўряпсанми, қизим?―Бўғзини чангаллаган ҳаяжондан нафаси қисиб сўради Орзигул. Сўнг қизчасини қаттиқ қучоқлаб олди.
―Ҳа,нанажон. Бибим қанилар? Бибимни ёнларига бораман, ―Нозигул худди аввалгидек бийрон гапириб, унинг қўлидан сирғаниб пастга тушди-да, ташқари эшикка қараб югурди.
Орзигул қизалоғининг изидан қараб қоларкан, иссиқ кўзёшлари юзини ювиб тушаётганини сезмасди.
Ўша куни қизини шифокорга олиб борган Ўктамжон уйга келиб Холбиби холани қучоқлаб олди.
― Яшанг, онажон. Бугун Яшин ака Нозигулнинг кўзларини махсус лупалар билан текшириб кўрди. ”Кўзларидаги гул қани?Бўлиши мумкин эмас,” ―деб роса ҳайратланди. “Йигирма йилдан бери кўз шифокори бўлиб ишлайман. Лекин бунақасини биринчи марта кўришим,” ―деди. Онажоним, раҳмат сизга.
―Раҳматни менга эмас, Зокир бобога айтишинг керак ўғлим, ―деди Холбиби хола қувончи ичига сиғмаётган ўғлига қараб. ―Аввало худо-ку, лекин халқ табобатида ҳам гап кўп. Сен бўлсанг уни саводсизга чиқаргандинг. Зокир бобо тиғ теккизмасдан қизингнинг кўзларини даволади...
(Тамом)
Моҳигул НАЗАРОВА
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤29🔥3🥰3
5 ёшли Огайолик бола ўзининг олдинги ҳаётини эслагани ва унинг барча гаплари ҳужжатлар билан тасдиқлангани айтилмоқда.
Лука аввалги ҳаётида Пэм исмли аёл бўлганини, у Chicagoдаги меҳмонхона ёнғинда ҳалок бўлганини айтади. Бола ҳодиса қандай содир бўлганини жуда батафсил тушунтиради, олдинги ташқи кўринишини ҳам тасвирлаб беради ва ўлимдан кейин жаннатга бориб, кейин қайта туғилганини айтади.
Ота-онаси архивларни текшириб кўришади ва дахшатга тушди. Чунки ростдан 1993 йилда Чикагодаги...
Лука аввалги ҳаётида Пэм исмли аёл бўлганини, у Chicagoдаги меҳмонхона ёнғинда ҳалок бўлганини айтади. Бола ҳодиса қандай содир бўлганини жуда батафсил тушунтиради, олдинги ташқи кўринишини ҳам тасвирлаб беради ва ўлимдан кейин жаннатга бориб, кейин қайта туғилганини айтади.
Ота-онаси архивларни текшириб кўришади ва дахшатга тушди. Чунки ростдан 1993 йилда Чикагодаги...
❤6
Қайтмас дунё.
Манзура ая бир пайтлар қайнона-қайнотасининг хизматини қойилмақом қилиб бажарган. Улар вафотларигача келинларини дуо қилиб, ҳаққига яхши тилаклар билдириб ўтишган. Манзура ая уларга оғринмасдан қараган, едирган-ичирган, керак бўлса каттаю кичик ҳожатлари учун ҳам идиш тутиб, тагларини артиб-тозалаган.
Улар дунёдан ўтиб кетишганига анча бўлди. Манзура ая ҳам қариб қолди. Иссиқ чой, иссиқ овқат қарининг тиргаги. Ўғли эрталаб кетади, кеч келади. Куни оғзидан сақич, қўлидан телефон тушмайдиган невараси билан қовоқ-тумшуғи очилмайдиган келинига қолган.
Бир ҳафта, ўн беш кунда қизлари кириб келади. Кечгача ўтириб, улар ҳам уй-уйига жўнайди. Уларнинг ҳам ёшлари катта бўлиб қолган.
Ая уларни: "Ҳаммаси ўзидан тинсин, тинч ўтирса бўлди", деб, дуо қилгани қилган.
Аянинг оғзи қуриб, секин ўрнидан турди-ю неварасини чақирди. Кўзини телефондан узмай, қийшайиб келган неварага: "Бир чойнак иссиқ чой дамлаб келгин, қизим. Оғзим қуриб кетди", деди, илтимос билан термулиб. Қиз тушмагур бирпасда чойнакни кўтариб келди. Ая пиёлага чойдан қуйиб, хўплаган эди, илиққина, ранги йўқ, бемаза чой.
"Болам, янги дамламадингми?", сўради буви.
"Ойим эрталабки чойга қайнаган сув қуйиб, чапиштириб бердилар", деди, қиз сақичини чапиллатганча.
Аянинг умри сабр билан ўтди. Чоли ўтиб кетганига кўп йиллар бўлди. Куни шуларга қолган. Чойини ҳам, иссиқ овқатини ҳам ялиниб, илтимос билан сўраб олади. Келини эрталабдан кечгача телевизорни ёнида сериал кўради. Шомга яқин эри ишдан келишига қаддини кўтармаса, ўтираверади сериалга анграйиб.
Ая пиёлани қўйиб, секин таҳоратга уннади. Оёқда зўрға турганча тебраниб-тебраниб намозини ўқиди.
Аянинг қачонлардан бери ҳамир овқат егиси келади. Индолмайди. Айтса келини, неварасига ёқмаслигини билади. Шунга ҳам гапирмайди. Қизларига-ку умуман айтмайди. Улар ўзи зўрға чарчаб, уйларидаги ташвишдан бироз тин олиш учун келишади. Йўлдан келганга ҳамир овқатни қандай ҳам айтсин? Дарвоза тақиллади. Қўшнининг овози келди. Ая қаддини ростлаб, ёстиққа суяниб, ўтириб олди. Қўшни аяга салом бериб, қучоқлаб кўришгач деди: "Опоқи яхшимисиз, яхши ўтирибсизми? Қачондан бери кўргани чиқаман дейман, вақт топиб чиқолмайман. Бугун куёвим билан қизим келишмоқчи эди. Манти қилгандим. Сизга ҳам илиниб олиб чиққандим. Неварангиз қўлимдан олганди. Иссиғида енг, тансиқ овқат. Мен шошиб тургандим. Бемалол бўлганимда яна чиқаман опоқи..."
Қўшни аянинг: "Бирпас ўтиринг, чой ичиб чиқарсиз", дейишига қарамай шошиб чиқиб кетди.
Мантини эшитганда ая бир тамшаниб қўйди.
Қўшни чиқиб кетгач, неварасини чақирди. Ҳаёлида иссиқ манти.
"Болам қўшни менга манти олиб чиққан экан. Олиб кел, бирга ейлик совумасдан..."
"Вой буви ман еб бўлдим мантини..."
Аянинг кўзлари неварасига қараганча қотиб қолди. Сўнг: "Ҳа, майли болам ош бўлсин! Лекин бир оғиз мендан: " Манти ейсизми", деб, сўрасанг бўлар эди-ку..."
Аянинг қайнота-қайнонасига қилган хизматлари қайтмади. Ёнбошлаганча эски хотираларга кўмилади.
"Ойи, нима овқат қилиб берай? Ойи, кўнглингиз нима тусаяпти? Ойи, ойи", деб, қайнона билан қайнотанинг атрофида гирдикапалак, парвона бўлган шу Манзура ая эмасмиди? Нега қайтмади? Нега хизматларига жавоб бўлмади? Нега унинг келини ўзига ўхшамади? Шуларни ўйлар экан, аянинг кўзларига ёш қалқади.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Манзура ая бир пайтлар қайнона-қайнотасининг хизматини қойилмақом қилиб бажарган. Улар вафотларигача келинларини дуо қилиб, ҳаққига яхши тилаклар билдириб ўтишган. Манзура ая уларга оғринмасдан қараган, едирган-ичирган, керак бўлса каттаю кичик ҳожатлари учун ҳам идиш тутиб, тагларини артиб-тозалаган.
Улар дунёдан ўтиб кетишганига анча бўлди. Манзура ая ҳам қариб қолди. Иссиқ чой, иссиқ овқат қарининг тиргаги. Ўғли эрталаб кетади, кеч келади. Куни оғзидан сақич, қўлидан телефон тушмайдиган невараси билан қовоқ-тумшуғи очилмайдиган келинига қолган.
Бир ҳафта, ўн беш кунда қизлари кириб келади. Кечгача ўтириб, улар ҳам уй-уйига жўнайди. Уларнинг ҳам ёшлари катта бўлиб қолган.
Ая уларни: "Ҳаммаси ўзидан тинсин, тинч ўтирса бўлди", деб, дуо қилгани қилган.
Аянинг оғзи қуриб, секин ўрнидан турди-ю неварасини чақирди. Кўзини телефондан узмай, қийшайиб келган неварага: "Бир чойнак иссиқ чой дамлаб келгин, қизим. Оғзим қуриб кетди", деди, илтимос билан термулиб. Қиз тушмагур бирпасда чойнакни кўтариб келди. Ая пиёлага чойдан қуйиб, хўплаган эди, илиққина, ранги йўқ, бемаза чой.
"Болам, янги дамламадингми?", сўради буви.
"Ойим эрталабки чойга қайнаган сув қуйиб, чапиштириб бердилар", деди, қиз сақичини чапиллатганча.
Аянинг умри сабр билан ўтди. Чоли ўтиб кетганига кўп йиллар бўлди. Куни шуларга қолган. Чойини ҳам, иссиқ овқатини ҳам ялиниб, илтимос билан сўраб олади. Келини эрталабдан кечгача телевизорни ёнида сериал кўради. Шомга яқин эри ишдан келишига қаддини кўтармаса, ўтираверади сериалга анграйиб.
Ая пиёлани қўйиб, секин таҳоратга уннади. Оёқда зўрға турганча тебраниб-тебраниб намозини ўқиди.
Аянинг қачонлардан бери ҳамир овқат егиси келади. Индолмайди. Айтса келини, неварасига ёқмаслигини билади. Шунга ҳам гапирмайди. Қизларига-ку умуман айтмайди. Улар ўзи зўрға чарчаб, уйларидаги ташвишдан бироз тин олиш учун келишади. Йўлдан келганга ҳамир овқатни қандай ҳам айтсин? Дарвоза тақиллади. Қўшнининг овози келди. Ая қаддини ростлаб, ёстиққа суяниб, ўтириб олди. Қўшни аяга салом бериб, қучоқлаб кўришгач деди: "Опоқи яхшимисиз, яхши ўтирибсизми? Қачондан бери кўргани чиқаман дейман, вақт топиб чиқолмайман. Бугун куёвим билан қизим келишмоқчи эди. Манти қилгандим. Сизга ҳам илиниб олиб чиққандим. Неварангиз қўлимдан олганди. Иссиғида енг, тансиқ овқат. Мен шошиб тургандим. Бемалол бўлганимда яна чиқаман опоқи..."
Қўшни аянинг: "Бирпас ўтиринг, чой ичиб чиқарсиз", дейишига қарамай шошиб чиқиб кетди.
Мантини эшитганда ая бир тамшаниб қўйди.
Қўшни чиқиб кетгач, неварасини чақирди. Ҳаёлида иссиқ манти.
"Болам қўшни менга манти олиб чиққан экан. Олиб кел, бирга ейлик совумасдан..."
"Вой буви ман еб бўлдим мантини..."
Аянинг кўзлари неварасига қараганча қотиб қолди. Сўнг: "Ҳа, майли болам ош бўлсин! Лекин бир оғиз мендан: " Манти ейсизми", деб, сўрасанг бўлар эди-ку..."
Аянинг қайнота-қайнонасига қилган хизматлари қайтмади. Ёнбошлаганча эски хотираларга кўмилади.
"Ойи, нима овқат қилиб берай? Ойи, кўнглингиз нима тусаяпти? Ойи, ойи", деб, қайнона билан қайнотанинг атрофида гирдикапалак, парвона бўлган шу Манзура ая эмасмиди? Нега қайтмади? Нега хизматларига жавоб бўлмади? Нега унинг келини ўзига ўхшамади? Шуларни ўйлар экан, аянинг кўзларига ёш қалқади.
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤39😢15
Бўлган воқеа😔
Аёлини хурсанд қиламан деб, ақлдан озишига сабабчи бўлди😢
Бухоролик Бобур ака аёлини хурсанд қилиш учун унга автомат кир ювиш машинасини совға қилди.
Аммо билмасдики, у аёлига қувонч эмас қайғу совга қилганини.
Эртаси куни ишдан қайтган Бобур ака уйдаги манзарани кўриб ҳушидан кетай деди.
Уй ичи сочилиб ётган, бир бурчакка тиқилиб олган, сочлари тўзиб кетган аёли фақат бир сўзни такрорлаб турарди.
Воқеадан хабар топган қўни қўшни қариндошлар етиб келишганда, аёлнинг такрорлаетган гапидан дод деб йиғлаб юборишди!
Аёл тинмасдан "Мен......."
Давоми 👇👇👇👇👇👇👇
Аёлини хурсанд қиламан деб, ақлдан озишига сабабчи бўлди😢
Бухоролик Бобур ака аёлини хурсанд қилиш учун унга автомат кир ювиш машинасини совға қилди.
Аммо билмасдики, у аёлига қувонч эмас қайғу совга қилганини.
Эртаси куни ишдан қайтган Бобур ака уйдаги манзарани кўриб ҳушидан кетай деди.
Уй ичи сочилиб ётган, бир бурчакка тиқилиб олган, сочлари тўзиб кетган аёли фақат бир сўзни такрорлаб турарди.
Воқеадан хабар топган қўни қўшни қариндошлар етиб келишганда, аёлнинг такрорлаетган гапидан дод деб йиғлаб юборишди!
Аёл тинмасдан "Мен......."
Давоми 👇👇👇👇👇👇👇
❤7
Қора зовга учган келинчак
Бир пасдан сўнг у қаттиқ ўкириб юборди. У «Энди мен нима қиламан?!» дея гоҳ ўзини қизнинг устига ташлар, гоҳ ерни муштлаб йиғларди. Йигитнинг овози тоғу-тошларга акс садо берарди.
Қор-музлари эриб, қўнғиртоб тус олган адоқсиз қир-адирлар яшилликка бурканган. Енгил шабададан тебранаётган майсаларнинг хушбўй ҳиди димоғларни қитиқлаб, кишига ҳузур бағишлайди. Офтоб қиздиргани сайин намиқиб ётган далалардан аёвсиз ҳовур кўтарилади. Олам ҳар қачонгидан-да мунаввар бўлиб кетгандек. Синфдошим Раҳим билан мактаб орқасидаги тепаликка чиқиб, узоқ-узоқларга тикиламиз. Ёруғликдан кўзларимиз қамашади. Қўнғироқ чалиниб, дарс бошланса ҳам ичкарига киргимиз келмайди. Сал наридаги қирда берилиб ўтлаётган, оналари бағрида ўйноқлаб чопаётган қўзичоғу улоқчаларга қўшилиб тентирагимиз, қир-адирлар узра шамолдай учгимиз келади…
Шундай кунларнинг бирида кўклам ҳавосига тўйиб, беҳад шодланиб мактабга чопдик. Ўқитувчимиз аллақачон кириб, дарсни бошлаган экан. Кечикканимиз учун озроқ танбеҳ берди. Жойимизга бориб ўтирдик. Ўқитувчимиз секин ўрнидан турди-да, хуш кайфиятда гап бошлади:
— Болалар, мана, кунлар ҳам исиб кетди. Эртага табиат қўйнига саёҳат уюштирамиз, тайёргарлик кўриб, эртароқ келинглар.
Бу гапни эшитишимиз билан қийқириб юбордик. Қувончимиз ичимизга сиғмасди. Айни шу дамларни интиқлик билан кутаётгандик. Чунки ҳар йили кўкламда тоққа саёҳатга олиб чиқарди.
Ўшанда мен олтинчи синфда ўқирдим. Бувамнинг оппоқ эшаги бор эди. Бўйи баланд бўлгани учун унга бировнинг ёрдамисиз мина олмасдим. Бунинг устига, ҳанги анчагина асов ҳам эди. Кўпинча охур олдига етаклаб келиб, бир сакраб миниб олардим. Дарс тугаб, уйга келгач, негадир мен ҳам ўқитувчимизга ўхшаб тоққа эшак миниб чиқмоқчи бўлдим. Кечга томон ҳангининг думи ва ёлини қўй қайчи билан қиртишлаб чиқдим. Ўзим тенги қитмирроқ бир боланинг айтишича, шундай қилсам, эшак ювош бўлиб қолармиш. Қаёқда дейсиз, ювош бўлиш ўрнига, кўрган одамнинг кулгисини қистатадиган ҳолга келди. Устига-устак, бундан бувам ҳам хабар топиб, мени роса койиди. Хуллас, ниятим амалга ошмади, ҳамма қатори саёҳатга пою-пиёда йўл оладиган бўлдим.
Эртаси куни азонлаб уйғондим, онам халтачага майда-чуйда нарсалар солиб қўйган экан. Кун ёйилиб, офтоб қиздира бошлаганида йўлга тушдик. Хурсандчилигимизнинг чек-чегараси йўқ, ўқитувчига биримиз Каптар ғорини томоша қилгач, Қора зовни ҳам бориб кўришни айтсак, бошқамиз Рустам мерганнинг чорбоғидан Зиндон сойга ошиб ўтишни таклиф этардик. Қувноқ кайфиятда кетаётган ўқитувчимиз: “Улгурсак, ҳаммасига борамиз”, дея барчанинг фикрини маъқулларди.
Катта-кичик, узун-қисқа сойликлардан иборат қишлоқ ортда қолиб, Ғиштбандга етиб келдик. Мана шу ердан тоғ бошланарди. Тоғнинг нариги томони Қора зов бўлса, тўғрида, икки тоғнинг ўртасидан туянинг ўркачидек бўртиб турган баланд қоялар остида Каптар ғори жойлашганди. Ундан ҳам нарида кичикроқ бир қишлоқча бор эди.
Биз у томонга ўтишдан олдин тоғнинг орқа тарафидаги Қора зовни томоша қиладиган бўлдик. Аммо унгача анча йўл, баланд тоғни ошиб ўтиш зарур, бунинг устига, тоғнинг айрим жойларида эҳтиёт бўлмаса, оёқ тойиб, пастга қулаб кетиш ҳам ҳеч гап эмас. Шунинг учун ўқитувчимиз бизни ҳар қадамда тўхтатиб, хавфсизроқ жойлардан юришга ундарди. Биз эса қулоқ солмай, тошдан-тошга сакраб, юқорига кўтарилардик. Қора зовни томоша қилиш иштиёқи бизга сира тинчлик бермасди. Тоғнинг тепасида тош кам, барқ уриб ўсган ям-яшил майсаларнинг ёқимли ифори ён-атрофга таралар, кенг қулоч ёзган оч яшил тусдаги андизлар майин эсаётган шабададан гўё рақсга тушаётгандек енгил тебранарди. Тоғ ёнбағирлаб пастга, Қора зовга туша бошладик. Тоққа кўтарилишдан кўра пастга тушиш қийинроқ кечди. Шунинг учун ҳам жуда секинлик билан ҳаракат қилдик ва бир пасда тоғ этагига — Қора зов лабига етиб келдик.
Бамисоли ғорни эслатувчи Қора зов уч томондан улкан қоялар билан ўралган бўлиб, бошидан охиригача қора-қўнғир тошлардан иборат эди.
Қоялардан қараганда зов қоп-қора бўлиб кўринар, унга қарашга кишининг юраги бетламасди. Зов остида одам ўзини улкан ғор ичида тургандек ҳис этарди. Аммо ўқитувчимиз у ерга тушг
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Бир пасдан сўнг у қаттиқ ўкириб юборди. У «Энди мен нима қиламан?!» дея гоҳ ўзини қизнинг устига ташлар, гоҳ ерни муштлаб йиғларди. Йигитнинг овози тоғу-тошларга акс садо берарди.
Қор-музлари эриб, қўнғиртоб тус олган адоқсиз қир-адирлар яшилликка бурканган. Енгил шабададан тебранаётган майсаларнинг хушбўй ҳиди димоғларни қитиқлаб, кишига ҳузур бағишлайди. Офтоб қиздиргани сайин намиқиб ётган далалардан аёвсиз ҳовур кўтарилади. Олам ҳар қачонгидан-да мунаввар бўлиб кетгандек. Синфдошим Раҳим билан мактаб орқасидаги тепаликка чиқиб, узоқ-узоқларга тикиламиз. Ёруғликдан кўзларимиз қамашади. Қўнғироқ чалиниб, дарс бошланса ҳам ичкарига киргимиз келмайди. Сал наридаги қирда берилиб ўтлаётган, оналари бағрида ўйноқлаб чопаётган қўзичоғу улоқчаларга қўшилиб тентирагимиз, қир-адирлар узра шамолдай учгимиз келади…
Шундай кунларнинг бирида кўклам ҳавосига тўйиб, беҳад шодланиб мактабга чопдик. Ўқитувчимиз аллақачон кириб, дарсни бошлаган экан. Кечикканимиз учун озроқ танбеҳ берди. Жойимизга бориб ўтирдик. Ўқитувчимиз секин ўрнидан турди-да, хуш кайфиятда гап бошлади:
— Болалар, мана, кунлар ҳам исиб кетди. Эртага табиат қўйнига саёҳат уюштирамиз, тайёргарлик кўриб, эртароқ келинглар.
Бу гапни эшитишимиз билан қийқириб юбордик. Қувончимиз ичимизга сиғмасди. Айни шу дамларни интиқлик билан кутаётгандик. Чунки ҳар йили кўкламда тоққа саёҳатга олиб чиқарди.
Ўшанда мен олтинчи синфда ўқирдим. Бувамнинг оппоқ эшаги бор эди. Бўйи баланд бўлгани учун унга бировнинг ёрдамисиз мина олмасдим. Бунинг устига, ҳанги анчагина асов ҳам эди. Кўпинча охур олдига етаклаб келиб, бир сакраб миниб олардим. Дарс тугаб, уйга келгач, негадир мен ҳам ўқитувчимизга ўхшаб тоққа эшак миниб чиқмоқчи бўлдим. Кечга томон ҳангининг думи ва ёлини қўй қайчи билан қиртишлаб чиқдим. Ўзим тенги қитмирроқ бир боланинг айтишича, шундай қилсам, эшак ювош бўлиб қолармиш. Қаёқда дейсиз, ювош бўлиш ўрнига, кўрган одамнинг кулгисини қистатадиган ҳолга келди. Устига-устак, бундан бувам ҳам хабар топиб, мени роса койиди. Хуллас, ниятим амалга ошмади, ҳамма қатори саёҳатга пою-пиёда йўл оладиган бўлдим.
Эртаси куни азонлаб уйғондим, онам халтачага майда-чуйда нарсалар солиб қўйган экан. Кун ёйилиб, офтоб қиздира бошлаганида йўлга тушдик. Хурсандчилигимизнинг чек-чегараси йўқ, ўқитувчига биримиз Каптар ғорини томоша қилгач, Қора зовни ҳам бориб кўришни айтсак, бошқамиз Рустам мерганнинг чорбоғидан Зиндон сойга ошиб ўтишни таклиф этардик. Қувноқ кайфиятда кетаётган ўқитувчимиз: “Улгурсак, ҳаммасига борамиз”, дея барчанинг фикрини маъқулларди.
Катта-кичик, узун-қисқа сойликлардан иборат қишлоқ ортда қолиб, Ғиштбандга етиб келдик. Мана шу ердан тоғ бошланарди. Тоғнинг нариги томони Қора зов бўлса, тўғрида, икки тоғнинг ўртасидан туянинг ўркачидек бўртиб турган баланд қоялар остида Каптар ғори жойлашганди. Ундан ҳам нарида кичикроқ бир қишлоқча бор эди.
Биз у томонга ўтишдан олдин тоғнинг орқа тарафидаги Қора зовни томоша қиладиган бўлдик. Аммо унгача анча йўл, баланд тоғни ошиб ўтиш зарур, бунинг устига, тоғнинг айрим жойларида эҳтиёт бўлмаса, оёқ тойиб, пастга қулаб кетиш ҳам ҳеч гап эмас. Шунинг учун ўқитувчимиз бизни ҳар қадамда тўхтатиб, хавфсизроқ жойлардан юришга ундарди. Биз эса қулоқ солмай, тошдан-тошга сакраб, юқорига кўтарилардик. Қора зовни томоша қилиш иштиёқи бизга сира тинчлик бермасди. Тоғнинг тепасида тош кам, барқ уриб ўсган ям-яшил майсаларнинг ёқимли ифори ён-атрофга таралар, кенг қулоч ёзган оч яшил тусдаги андизлар майин эсаётган шабададан гўё рақсга тушаётгандек енгил тебранарди. Тоғ ёнбағирлаб пастга, Қора зовга туша бошладик. Тоққа кўтарилишдан кўра пастга тушиш қийинроқ кечди. Шунинг учун ҳам жуда секинлик билан ҳаракат қилдик ва бир пасда тоғ этагига — Қора зов лабига етиб келдик.
Бамисоли ғорни эслатувчи Қора зов уч томондан улкан қоялар билан ўралган бўлиб, бошидан охиригача қора-қўнғир тошлардан иборат эди.
Қоялардан қараганда зов қоп-қора бўлиб кўринар, унга қарашга кишининг юраги бетламасди. Зов остида одам ўзини улкан ғор ичида тургандек ҳис этарди. Аммо ўқитувчимиз у ерга тушг
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤37👍1
ани қўймади. Йўлда давом эта бошладик. Раҳим иккимиз сездирмай орқада қолиб, Қора зовга тушишга келишиб олдик. Секин-секин орқада қолиб, тош кавагига беркиниб олдик. Буни ҳеч ким сезмади. Болалар анча олислаб кетгач, иккаламиз орқага қайтиб, яна Қора зов бўйига келдик.
Қўрқа-писа зовга қарай бошлаган эдим, Раҳим биқинимга туртди.
— Анавиларни қара, зовга тушишяпти.
— Ким? — деб зов тарафга алангладим.
Қарасам, зовнинг нариги бўйидан тошдан-тошга ўтиб, бир йигит билан қиз пастга тушаётган экан. Улар бизни кўрмади. Мен Раҳимнинг қўлидан шартта тортдим, негадир яширинишимиз керакдай ўзимизни тош панасига олиб, ошиқ-маъшуқларни кузата бошладик. Раҳим йигитни таниди:
— У Тов қишлоқдан, отамнинг жўраси Нурулло чўпоннинг ули Йўлчи ака-ку! — деб бошини чўзиб-чўзиб қараб қўйди.
Раҳимнинг отаси ҳам чўпон бўлиб, у отасининг отига мингашиб, Тоғ қишлоққа кўп келган, бу ердаги одамларнинг кўпчилигини танирди.
Йигит билан қиз бахт нашидасидан сармаст ҳолатда зовга эниб борарди. Қулайроқ жойда тўхтаб, тошга суянганича, қўлларидаги чўғдек тоғ лолаларини бир-бирларининг юзларига теккизиб ҳазиллашишарди. Пастда Қора зов ваҳимали ҳувиллар, Раҳим иккимиз тош панасидан мўралаганча, завқ ва ҳавас билан уларга термилиб турардик.
Бир пайт қаршимиздаги баҳайбат қоя устида, ним пушти тусда гуллаган наъматаклар орасидан иккита каклик бараварига сайраб юборишди. Какликлар сайрашини эшитган қиз илкис ўша томонга қаради. Иккала каклик ҳам бир-бирига навбат бермай узоқ сайради. Биз ҳамон йигит билан қизга мўралаб турардик. Улар аста-секин пастлай бошлашди, йигит олдинда, қиз эса орқада бир нималар деб кулар, қўлидаги лолалар билан йигитнинг бошига оҳиста уриб қўярди.
Улар Қора зовга етай деганда қиз чинқирганча пастга қулади. Қўлидаги алвон лолалар ҳар тарафга сочилиб кетди. Йигит турган жойида қотиб қолди. Сўнг ўзига келди-ю, тошдан-тошга сакраб ўтиб, қизнинг олдига югурди. Биз ҳам тошнинг панасидан чиқиб, сочлари тўзғиганича типирчилаётган қизга қараб турардик. У оёқларини ерга уриб, бошини кўтаришга ҳаракат қилар, лекин сира овози чиқмасди. Йигит унинг олдига етиб келгач, қизни кўтариб олди. Бир пасдан сўнг у қаттиқ ўкириб юборди. У «Энди мен нима қиламан?!» дея гоҳ ўзини қизнинг устига ташлар, гоҳ ерни муштлаб йиғларди. Йигитнинг овози тоғу-тошларга акс садо берарди.
Мен қўрққанимдан дир-дир титрай бошладим. Раҳимнинг ҳам ранги оқариб кетди ва шу заҳоти «Буни ўқитувчимизга айтишимиз керак», дея югуриб кетдик. Аммо сира қадамимиз унмас, қўрқувданми, ҳаяжонданми, гоҳ мен, гоҳ Раҳим олдинга ўтиб кетар, оёғимиз салга тойиб йиқилиб тушар, яна туриб чопардик. Ниҳоят, синфдошларимизга Каптар ғорига чиқаверишдаги булоқ бўйида етиб олдик. Ям-яшил барг ёзган катта тут тагида ўқитувчимиз билан бирга синфдошларимиз уйларидан олиб келган егуликлар билан тамадди қилишаётган экан. Синф раҳбаримиз бизни кўриши биланоқ, уриша кетди:
— Қаерда дайдиб юрибсизлар. Ҳаммани илҳақ қилиб ўлдирдиларинг! Шошмай туринглар, сизлар билан эртага мактабда гаплашаман.
Қўрққаним учунми, тилим ҳеч айланмасди. Раҳим кўрганларимизни чала-чулпа қилиб гапириб берди. Воқеадан ҳамма хабар топди. Синф раҳбаримиз ва икки ўқитувчи тезда Қора зов тарафга йўл олди.
Кун бўйи томоғимдан ҳеч нарса ўтмади, онам тайёрлаб берган егуликларни очиб ҳам қарамадим. Лола тергим ҳам келмади. Ўқитувчилар пешинга яқин қайтиб келишди. Йигит билан қиз Тоғ қишлоғидан эканлигини, бундан бир ҳафта олдин турмуш қуриб, бугун қишлоқ одатига кўра тоққа саёҳатга чиққанини, келинчак бошидан қаттиқ яраланиб, шу заҳоти жон берганини айтишди. Улар йигитнинг уйидагиларини воқеадан хабардор этишибди.
Кеч тушиб, баҳор салқини сезила бошлаганида ортга қайтдик. Тоғ-тошлар оралаб келар эканмиз, негадир ҳамма жим эди. Кутилмаганда бир каклик тепамиздан учиб ўтди-да, тоғнинг нариги бетига бориб қўнди ва тошлар орасидан чўзиб-чўзиб сайрай бошлади. Энди унинг сайраши қулоғимга зов бўйида эшитганимдек ёқимли туйилмади. Энди у «Келинчак ўлди, келинчак ўлди», деяётгандек эди гўё.
Раимқул СУЯРОВ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
Қўрқа-писа зовга қарай бошлаган эдим, Раҳим биқинимга туртди.
— Анавиларни қара, зовга тушишяпти.
— Ким? — деб зов тарафга алангладим.
Қарасам, зовнинг нариги бўйидан тошдан-тошга ўтиб, бир йигит билан қиз пастга тушаётган экан. Улар бизни кўрмади. Мен Раҳимнинг қўлидан шартта тортдим, негадир яширинишимиз керакдай ўзимизни тош панасига олиб, ошиқ-маъшуқларни кузата бошладик. Раҳим йигитни таниди:
— У Тов қишлоқдан, отамнинг жўраси Нурулло чўпоннинг ули Йўлчи ака-ку! — деб бошини чўзиб-чўзиб қараб қўйди.
Раҳимнинг отаси ҳам чўпон бўлиб, у отасининг отига мингашиб, Тоғ қишлоққа кўп келган, бу ердаги одамларнинг кўпчилигини танирди.
Йигит билан қиз бахт нашидасидан сармаст ҳолатда зовга эниб борарди. Қулайроқ жойда тўхтаб, тошга суянганича, қўлларидаги чўғдек тоғ лолаларини бир-бирларининг юзларига теккизиб ҳазиллашишарди. Пастда Қора зов ваҳимали ҳувиллар, Раҳим иккимиз тош панасидан мўралаганча, завқ ва ҳавас билан уларга термилиб турардик.
Бир пайт қаршимиздаги баҳайбат қоя устида, ним пушти тусда гуллаган наъматаклар орасидан иккита каклик бараварига сайраб юборишди. Какликлар сайрашини эшитган қиз илкис ўша томонга қаради. Иккала каклик ҳам бир-бирига навбат бермай узоқ сайради. Биз ҳамон йигит билан қизга мўралаб турардик. Улар аста-секин пастлай бошлашди, йигит олдинда, қиз эса орқада бир нималар деб кулар, қўлидаги лолалар билан йигитнинг бошига оҳиста уриб қўярди.
Улар Қора зовга етай деганда қиз чинқирганча пастга қулади. Қўлидаги алвон лолалар ҳар тарафга сочилиб кетди. Йигит турган жойида қотиб қолди. Сўнг ўзига келди-ю, тошдан-тошга сакраб ўтиб, қизнинг олдига югурди. Биз ҳам тошнинг панасидан чиқиб, сочлари тўзғиганича типирчилаётган қизга қараб турардик. У оёқларини ерга уриб, бошини кўтаришга ҳаракат қилар, лекин сира овози чиқмасди. Йигит унинг олдига етиб келгач, қизни кўтариб олди. Бир пасдан сўнг у қаттиқ ўкириб юборди. У «Энди мен нима қиламан?!» дея гоҳ ўзини қизнинг устига ташлар, гоҳ ерни муштлаб йиғларди. Йигитнинг овози тоғу-тошларга акс садо берарди.
Мен қўрққанимдан дир-дир титрай бошладим. Раҳимнинг ҳам ранги оқариб кетди ва шу заҳоти «Буни ўқитувчимизга айтишимиз керак», дея югуриб кетдик. Аммо сира қадамимиз унмас, қўрқувданми, ҳаяжонданми, гоҳ мен, гоҳ Раҳим олдинга ўтиб кетар, оёғимиз салга тойиб йиқилиб тушар, яна туриб чопардик. Ниҳоят, синфдошларимизга Каптар ғорига чиқаверишдаги булоқ бўйида етиб олдик. Ям-яшил барг ёзган катта тут тагида ўқитувчимиз билан бирга синфдошларимиз уйларидан олиб келган егуликлар билан тамадди қилишаётган экан. Синф раҳбаримиз бизни кўриши биланоқ, уриша кетди:
— Қаерда дайдиб юрибсизлар. Ҳаммани илҳақ қилиб ўлдирдиларинг! Шошмай туринглар, сизлар билан эртага мактабда гаплашаман.
Қўрққаним учунми, тилим ҳеч айланмасди. Раҳим кўрганларимизни чала-чулпа қилиб гапириб берди. Воқеадан ҳамма хабар топди. Синф раҳбаримиз ва икки ўқитувчи тезда Қора зов тарафга йўл олди.
Кун бўйи томоғимдан ҳеч нарса ўтмади, онам тайёрлаб берган егуликларни очиб ҳам қарамадим. Лола тергим ҳам келмади. Ўқитувчилар пешинга яқин қайтиб келишди. Йигит билан қиз Тоғ қишлоғидан эканлигини, бундан бир ҳафта олдин турмуш қуриб, бугун қишлоқ одатига кўра тоққа саёҳатга чиққанини, келинчак бошидан қаттиқ яраланиб, шу заҳоти жон берганини айтишди. Улар йигитнинг уйидагиларини воқеадан хабардор этишибди.
Кеч тушиб, баҳор салқини сезила бошлаганида ортга қайтдик. Тоғ-тошлар оралаб келар эканмиз, негадир ҳамма жим эди. Кутилмаганда бир каклик тепамиздан учиб ўтди-да, тоғнинг нариги бетига бориб қўнди ва тошлар орасидан чўзиб-чўзиб сайрай бошлади. Энди унинг сайраши қулоғимга зов бўйида эшитганимдек ёқимли туйилмади. Энди у «Келинчак ўлди, келинчак ўлди», деяётгандек эди гўё.
Раимқул СУЯРОВ
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤26😢8
РЕАЛ ВОҚЕАЛАРГА АСОСЛАНГАН
Мен ёлғиз яшайман. Ҳар сафар эрталаб уйғонганимда телефонимнинг хотираси тўлиб қолганини кўрардим. Галереяни очсам, юзлаб суратлар... Ҳаммаси менинг ухлаб ётган ҳолатимдаги расмларим!
Энг даҳшати, суратлар менинг тепамдан, шифтга яқин жойдан олинган. Ва энг охирги суратда, менинг каравотим тагидан чиқиб келаётган қўллар аниқ кўриниб турарди.
Бугун тунда телефонимни "видео ёзиш" режимига қўйиб ухладим. Эрталаб видеони кўрдим-у, юрагим тўхтаб қолай деди. Видеода...
Дахшат...
👇👇👇
Мен ёлғиз яшайман. Ҳар сафар эрталаб уйғонганимда телефонимнинг хотираси тўлиб қолганини кўрардим. Галереяни очсам, юзлаб суратлар... Ҳаммаси менинг ухлаб ётган ҳолатимдаги расмларим!
Энг даҳшати, суратлар менинг тепамдан, шифтга яқин жойдан олинган. Ва энг охирги суратда, менинг каравотим тагидан чиқиб келаётган қўллар аниқ кўриниб турарди.
Бугун тунда телефонимни "видео ёзиш" режимига қўйиб ухладим. Эрталаб видеони кўрдим-у, юрагим тўхтаб қолай деди. Видеода...
Дахшат...
👇👇👇
❤5
OʻTKINCHI DUNYO
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA
muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
📚 Ibratli Hikoyalar 📚
❤3